Share

บทที่ 625

Author: อาเป่า
เธอและฟู่จิ่งเฉิงหย่าขาดจากกันไปแล้ว

แต่เหล่าสาวใช้พวกนี้ก็ยังคงเรียกเธอว่าคุณหนูสะใภ้อยู่อีก

นี่ม
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก   บทที่ 626

    ยิ่งไม่อยากเอาตัวเองไปแปดเปื้อนหรือมีพันธะผูกพันกับเขาอีกเลยแม้แต่น้อย“อย่างน้อยก็รอให้รักษาบาดแผลจนหายดีก่อนแล้วค่อยไปเถอะนะ” ฟู่จิ่งเฉิงเอ่ยปลอบประโลมเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลบาดแผลที่เธอได้รับในครั้งนี้ จะอย่างไรก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาเขาต้องมีส่วนรับผิดชอบและจะต้องรับผิดชอบดูแลเธอให้ถึงที่สุด“ไม่จำเป็นค่ะ ฉันจะกลับโรงพยาบาลตอนนี้เลย” เวินหร่านยืนกรานเสียงแข็งเด็ดเดี่ยวเป็นพิเศษสายตาของฟู่จิ่งเฉิงหม่นแสงลงวูบหนึ่งเธอแสดงความห่างเหินใส่เขาตามสัญชาตญาณแถมเขายังรับรู้ได้ดีว่า เธอกำลังพยายามขีดเส้นแบ่งสัมพันธ์เพื่อตัดขาดจากเขาอย่างสิ้นเชิงทว่าเขากลับไม่มีสิทธิ์ไปโทษหรือต่อว่าเธอเลยสักนิดเพราะเรื่องราวทั้งหมดนี้ ล้วนเกิดขึ้นจากน้ำมือของตัวเขาเองทั้งสิ้น“ตอนนี้เธอคงจะกลับไปไม่ได้หรอก!” ฟู่จิ่งเฉิงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเคร่งขรึมเวินหร่านชะงักงันไปก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นทันควัน “อะไรกัน คุณคิดจะกักขังฉันไว้อีกแล้วงั้นเหรอ?”เธอรู้สึกว่าฟู่จิ่งเฉิงในตอนนี้ เปลี่ยนไปจากแต่ก่อนอย่างสิ้นเชิงตัวเขาในอดีต ไม่มีทางเป็นเหมือนอย่างในตอนนี้อย่างแน่นอนต่อให้น่ารังเกียจแค่

  • บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก   บทที่ 625

    เธอและฟู่จิ่งเฉิงหย่าขาดจากกันไปแล้วแต่เหล่าสาวใช้พวกนี้ก็ยังคงเรียกเธอว่าคุณหนูสะใภ้อยู่อีกนี่มันเป็นความตั้งใจของฟู่จิ่งเฉิงชัด ๆ เขาคิดจะทำอะไรของเขากันแน่?จู่ ๆ ท่าทีที่มีต่อเธอก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือราวฟ้ากับเหว แถมตอนนี้ยังปล่อยให้คนรับใช้พวกนี้เรียกเธอเลอะเทอะอีกทว่าตอนนี้เวินหร่านมีบาดแผลเจ็บระบมไปทั้งตัวเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะไปใส่ใจกับเรื่องพวกนี้อีกต่อไปแล้วทำได้เพียงยินยอมปล่อยให้ฟู่จิ่งเฉิงประคองเธอขึ้นไปชั้นบนและนอนลงบนเตียงอย่างไรเสียบาดแผลก็ยังไม่หายดี แถมยังต้องถูกทรมานจนถึงตอนนี้ด้วยความอ่อนล้า เปลือกตาของเวินหร่านจึงหนักอึ้งจนแทบจะปิดลงมาผ่านไปเพียงไม่นาน เธอก็จมสู่ห้วงความฝันหลับสนิทฟู่จิ่งเฉิงเดินเข้ามาข้างกายเธอเขาทรุดกายลงนั่งข้างเตียงของเธอดวงตาคู่คมสีดำสนิททอดมองเธอด้วยสายตาอันซับซ้อนอยู่ครู่หนึ่งยามนี้ภายในใจของเขาอัดแน่นไปด้วยความสำนึกผิดทำไมเขาถึงไม่สังเกตเห็นให้เร็วกว่านี้ว่า เวินหร่านต่างหากคือคนที่เขาตามหามาโดยตลอด?กลับกลายเป็นว่าเขาทำร้ายเธอครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อผู้หญิงคนอื่น?พอมาลองคิดทบทวนดูในตอนนี้แล้ว เขากลับนึ

  • บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก   บทที่ 624

    เพื่อต้องการให้เวินหร่านอยู่เคียงข้างและมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นเวินหร่านส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลงสงสัย “ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”ในยามนี้ แววตาที่ฟู่จิ่งเฉิงใช้ทอดมองเธอนั้นอ่อนโยนและนุ่มนวลเป็นพิเศษอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เมื่อกี้ผมเป็นคนอุ้มพาคุณออกมาจากโรงพยาบาลเอง ผมจัดการเตรียมการทุกอย่างไว้ให้คุณเรียบร้อยแล้ว คุณไปพักฟื้นกับผมที่คฤหาสน์เถอะนะ”ทว่าไม่รู้ด้วยเหตุใด เมื่อเวินหร่านเห็นสายตาที่เขาใช้จ้องมองเธอในตอนนี้ กลับรู้สึกอึดอัดและอึมครึมจนไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูกยิ่งไปกว่านั้น คำพูดของเขายิ่งปลุกกระตุ้นความรู้สึกต่อต้านขึ้นมาในจิตใจของเธออย่างรุนแรง“ฉันจะกลับโรงพยาบาล! ฉันไม่ไปคฤหาสน์กับนายเด็ดขาด!”เธอไม่อยากกลับไปที่คฤหาสน์บ้าบออะไรนั่นกับเขาเลยสักนิดก่อนหน้านี้เธอก็เคยถูกเขาใช้รถดำลักพาตัวกลับไป แอบกักขังไว้ในคฤหาสน์ จนแทบจะถูกระเบิดตายอยู่แล้วเสิ่นปิงเจี๋ยไม่เพียงแต่คิดจะทำลายโฉมเธอเท่านั้น แต่ยังถึงขั้นจ้างคนบุกเข้ามาหมายจะย่ำยีดูหมิ่นเรือนร่างของเธออีกแล้วการที่ฟู่จิ่งเฉิงคิดจะพาเธอกลับไปที่คฤหาสน์อีกครั้งในตอนนี้ มันจะต่างอะไรกั

  • บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก   บทที่ 623

    “ตามหา! ต่อให้ต้องขุดแผ่นดินลึกสามฟุต ก็ต้องหาตัวเธอออกมาให้ได้!”ฟู่จิ่งเฉิงแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความโมโห “หากยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องพบตัว หากตายไปแล้วก็ต้องเห็นศพ!”เวินหร่านจะเกิดเรื่องเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาดตอนนี้เขาอุตส่าห์ตามหาตัวเธอจนพบแล้วแท้ ๆ ยังไม่ทันได้มีโอกาสได้ชดเชยสิ่งดี ๆ ให้แก่เธอเลยด้วยซ้ำเธอจะมาเกิดเรื่องในจังหวะคอขาดบาดตายแบบนี้ไม่ได้นะ...วันรุ่งขึ้นเมื่อเวินหร่านลืมตาตื่นขึ้นมาจากความฝัน ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลเธอกำลังยันกายพยายามจะลุกขึ้นนั่ง ทว่าข้างหูกลับมีเสียงอันคุ้นเคยเอ่ยเตือนขึ้นมาเสียก่อน “อย่าเพิ่งขยับ...”เวินหร่านเอี้ยวหน้าหันไปมองก็พบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาอันคุ้นเคยของซางเลี่ยรุ่ยตามคาดในยามนี้ ดวงตาคู่คมกริบสีดำสนิทของเขากำลังทอดมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและห่วงใย“หมอบอกว่าบาดแผลของคุณเพิ่งจะพันผ้าแผลเสร็จ ต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกสักสองสามวัน ช่วงนี้ยังลงจากเตียงไปไหนมาไหนไม่ได้” ซางเลี่ยรุ่ยอธิบายเสียงต่ำเวินหร่านพยักหน้ารับคำแล้วนอนนิ่งราบไปกับเตียงตามเดิมเมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์แต่ละฉากแต่ล

  • บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก   บทที่ 622

    ฟู่จิ่งเฉิงยืนจ้องมองเธอจากมุมสูงด้วยสายตาเหยียดหยาม “เธออย่าเพิ่งรีบดีใจไปหน่อยเลย! บริเวณแถบนี้กำลังจะเริ่มทำถนน คาดว่าจะต้องปิดเส้นทางไว้นานราวหนึ่งสัปดาห์ เธอทนเอาชีวิตรอดให้ได้สักสัปดาห์หนึ่งก่อนแล้วค่อยมาคุยกัน”เสิ่นปิงเจี๋ยถึงกับงงหัวใจกระตุกวูบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มในพริบตา“อะไรนะ หนึ่งสัปดาห์? นายไม่ได้กำลังจะพาฉันออกไปจากที่นี่ตอนนี้หรอกเหรอ?”เธอตระหนกตกใจจนใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดฟู่จิ่งเฉิงปรายสายตามองเธอด้วยความหยามหยัน “เมื่อกี้เธอฟังคำพูดของฉันไม่ชัดหรือไง? ฉันบอกว่าเธอจะต้องอยู่ที่นี่ให้ครบหนึ่งสัปดาห์ แล้วสัปดาห์หน้าฉันถึงจะส่งคนมารับเธอ”“แต่ก็นะ นั่นมันก็ต่อเมื่อเธอยังมีชีวิตรอดอยู่ถึงตอนนั้นน่ะนะ” เขาเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกประโยคหนึ่งหัวใจของเสิ่นปิงเจี๋ยดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งของเหวทันทีคิดจะทิ้งเธอไว้ในป่ารกร้างแห่งนี้นานถึงหนึ่งสัปดาห์เชียวหรือ?แบบนี้มันจะต่างอะไรกับการลงมือฆ่าเธอให้ตายเล่า?ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคงมีแค่การปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความทรมานใจ ทนอยู่อย่างตื่นตระหนกหวาดผวาเหมือนตายทั้งเป็นก่อนจะสิ้นใจเท่านั้น“ฟู่จิ่งเฉิง นายทำกับฉันแบ

  • บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก   บทที่ 621

    “ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้จริง ๆ ...” เสิ่นปิงเจี๋ยส่ายหน้าระรัวอย่างรวดเร็วในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อตัวเขา“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็อย่าหาว่าฉันพลิกลิ้นไร้เยื่อใยก็แล้วกัน!” บนใบหน้าหล่อเหลาของฟู่จิ่งเฉิงแผ่ซ่านรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมดุจปีศาจร้ายชวนให้ผู้คนรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ!“นายจะทำอะไร?”เสิ่นปิงเจี๋ยจ้องมองเขาด้วยสายตาหวาดผวา น้ำเสียงสั่นระริกโดยไม่รู้ตัวสีหน้าของฟู่จิ่งเฉิงน่ากลัวจนชวนผวา “เดี๋ยวเธอก็รู้เอง”พูดจบก็ส่งสัญญาณสายตาให้คนขับรถคนขับรถเข้าใจความหมายในทันที หักพวงมาลัยมุ่งหน้าพารถยนต์ขับออกไปทางชานเมืองในใจของเสิ่นปิงเจี๋ยเริ่มตื่นตระหนกหวาดผวาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่สังหรณ์ใจไม่ดีเลย ราวกับกำลังจะมีลางร้ายบางอย่างเกิดขึ้นรถยนต์แล่นมาถึงเขตชานเมือง ก่อนจะแล่นลัดเลาะผ่านเส้นทางภูเขาคดเคี้ยวเลี้ยวลดสิบแปดโค้งถนนหนทางก็ค่อย ๆ แคบลงเรื่อย ๆ ทั้งยังขรุขระและเปียกชื้นเฉอะแฉะมากขึ้นทุกทีจนกระทั่งขับลึกเข้าไปในหุบเขาอันรกร้างภูเขาลูกนี้ยังคงความเป็นธรรมชาติหลงเหลืออยู่มาก แทบจะเรียกได้ว่าไร้ซึ่งร่องรอยการพัฒนาใด ๆ ทั้งสิ้นอย่าว่าแต่นักท่องเที่

  • บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก   บทที่ 4

    เวินหร่านไม่ได้นอนทั้งคืนความว่างเปล่าทางกายและจิตใจที่บอบช้ำทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับได้เลยโชคดีที่เช้าวันรุ่งขึ้นเธอไม่ได้ไปทำงานสายแต่ตอนที่เวินหร่านเดินหาวเข้าไปในบริษัทกลับพบว่าบรรยากาศวันนี้แปลกชอบกล“อยู่ดี ๆ วันนี้ก็มีท่านประธานคนใหม่มารับตำแหน่งล่ะ...” หลีลี่เพื่อนสนิทบอกข่าวใหญ่นี้กับ

  • บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก   บทที่ 3

    เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอแต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามีเธอทนไม่

  • บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก   บทที่ 2

    เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปล

  • บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก   บทที่ 1

    “ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status