MasukSPECIAL 3สัญญาใจ 3 สิบสองปีก่อน “ฮึก!” “กลับบ้านได้แล้ว ถ้าเธอยอมกลับ เราจะปั่นจักรยานให้ซ้อนทุกวัน” “เพลิงขี้โม้ ฮึก!” “เราใจดี” เด็กหญิงตัวน้อยสะอึกสะอื้นอยู่บนชิงช้าซึ่งไร้การกวัดแกว่ง โดยมีเด็กชายวัยเดียวกันยืนใช้ปลายเท้าเขี่ยดิน
ทว่าเพียงเรนหันมองกลับมา เพลิงกลับเบนสายตาไปอีกทางเสียงเกากีตาร์เพี้ยนผิดในหลายจังหวะบ่งชัดว่าตัวคนทำการแสดงเสียสมาธิ แต่เหล่าผู้รับชมที่ยังคงหลับหูหลับตาร้องกรี๊ดคงไม่รู้ถึงความจริงเพลิงรู้ว่าเขาไม่ได้เสียสมาธิ แม้ไม่อยากยอมรับแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าที่กำลังเป็นอยู่ในขณะนี้อาจเป็นเพราะเขาเสียอาการกับเ
SPECIAL 2สัญญาใจ 2สิบนาทีต่อมาร่างผอมบางของเรนยืนอยู่ที่ตำแหน่งเดิม สายตากวาดมองไปยังความคึกคักรอบด้าน เครื่องหน้าหมดจดมียิ้มมุมปากผุดเผยในสีหน้า เพียงคิดว่าเพลิงจะต้องกระดากอายกับจำนวนคนที่เพิ่มมากขึ้นเธอก็รู้สึกขบขันอย่างบอกไม่ถูกหลังจากการแสดงห้องล่าสุดของระดับชั้นจบลง เพียงแค่ร่างสูงคุ้นตาเด
SPECIAL 1สัญญาใจ 1 หลายปีก่อน “เพลิงจะเขินอะไร?” “ไม่เขินได้ไง? คนทั้งโรงเรียน” “รุ่นน้องกรี๊ดเพลิงกันทั้งนั้น ไม่เห็นต้องอาย” “อาย” เพลิงพยักหน้ารับไม่กระดากแม้แต่นิด “เธอลองขึ้นไปร้องเพลงแล้วมีคนเป็นพันนั่งมองอยู่ข้างล่างเวทีดูไหม?”
“เพลิง” คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพยักพเยิดไปทางถนนอีกฟาก “เราไปหาถุงทองกันไหม วันก่อนแม่บอกว่ามันคลอดลูกตั้งห้าตัวแน่ะ…”ถุงทอง เป็นหมาพันธุ์โกลเดนรีทรีฟเวอร์ ที่ทั้งสองหนุ่มสาวมักจะแวะไปเล่นนั่งเล่นให้อาหารอยู่เป็นประจำ…แม้รู้ดีว่าถุงทองเป็นเพียงข้ออ้างเพื่อจะได้ไปเจอหน้าคนรู้จัก แต่เพลิงไม่เ
เพลิงได้แต่นึกหัวเราะในใจ ยายเด็กดอยเขินเป็นเสียที่ไหน…ทีเมื่อชั่วโมงก่อนคนที่อายแทบตายคือไอ้เพลิงคนนี้ ขณะที่เขาเขินจนตัวแดง ลูกรักของยายน้อยกลับจ้อไม่หยุดปาก ทีงี้ทำเป็นเขิน…จากนั้นสองหนุ่มสาวก็พากันแวะไปที่ร้านขายดอกไม้ซึ่งอยู่ในระยะเดินถึงกัน เวลาไม่นานทั้งสองคนก็หยุดยืนที่หน้าแผงขายดอกไม้คุ้น
“เพลิง ไปกัน” “ไอ้เติร์กมันอยู่แถวนี้” “ฮะ?” จากสีหน้าชื่นมื่นอารมณ์ดี พีพีเริ่มขมวดคิ้วด้วยความงุนงง“…” เพลิงให้คำตอบด้วยการต่อสายหาคนที่ว่าต่อหน้าต่อตา ทั้งยังดึงแขนผละออกห่างอย่างไม่ไยดี“เดี๋ยวสิเพลิง…” “ฮัลโหลไอ้เติร์ก มึงขับรถมาที่หน้าร้านติ่มซำหน่อย” เสียง
“…” “และเราก็รู้สึกผิดกับเรนมากถึงได้อยากขอโทษตามตรง แต่ไม่ปฏิเสธว่าอยากให้เรนช่วยอะไรเราหน่อย” “ช่วยอะไร…” เสียงของเรนแผ่วเบาฟังแทบไม่ได้ยิน ลมหายใจถูกสะกดกลั้นไว้ตั้งแต่เมื่อไรไม่อาจทราบได้ “ไม่ต้องช่วยให้กลับมาคบกันหรอก” พีพีตบเข้าที่หลังมือเบา ๆ “แค่อยากคุยกับ
“ไอ้เพลิง มึงเป็นไรเนี่ยไอ้สัด เพื่อนกลัวหมดแล้ว” เติร์กสมทบเสียงมาอีกคน คงเพราะได้เห็นท่าทางหงอหงอยเป็นลูกหมาของคนตัวเล็ก“…” ทว่าความคุกรุ่นบางชนิดก็ยังคงประดับชัดที่นัยน์ตาคมเพลิงตัดปัญหาด้วยการสาวเท้าเดินหนีเพื่อจัดการกับอารมณ์หุนหันพลันแล่นของตัวเอง รู้ดีว่าหากเกิดอารมณ์ประเภทนี้มักไม่ส่งผลดีต
CHAPTER 48อย่าหาทำตอนค่ำการตัดสินใจผิดพลาดแม้จะเกิดขึ้นบ่อยครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหนที่หญิงสาวรู้สึกพลาดท่าเท่าครั้งนี้ “เพลิงกินนี่สิ” “…” “อันนี้เพลิงเคยชอบใช่ไหม? เราจำได้” “ตอนนี้ไม่ชอบ” “แหม คนอะไรจะขี้เบื่อขนาดนั้น?” ร้านต






![เจ้าสาวใคร่ราคะ [NC30+] + [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
