LOGINShare
บทที่ 4: สองวันก่อนเข้าวัง
publish date:
2026-09-25 00:19:22หลังจากผ่านคืนอันแสนวุ่นวายมาได้ ในเช้าวันรุ่งขึ้นเอเวอเรนน์ก็ได้รับทั้งข่าวดีและข่าวร้ายพร้อมกัน
ข่าวดีคือการซ่อมแซมคฤหาสน์ดำเนินไปได้อย่างราบรื่น แม้จะยังไม่แล้วเสร็จทั้งหมดก็ตาม ส่วนข่าวร้าย... อีกสองวันข้างหน้า เธอต้องเดินทางเข้าสู่พระราชวัง เพื่อเข้ารับฟังรายละเอียดเกี่ยวกับการคัดเลือกว่าที่พระชายาขององค์รัชทายาท “เห้อ...” “เห้อออ...” “เห้ออออออ...” หญิงสาวถอนหายใจเป็นรอบที่ไม่รู้เท่าไรของวัน “ในที่สุดเรื่องที่ไม่อยากรับรู้ที่สุดก็มาถึงจนได้...” “คุณหนูเจ้าคะ” ซาร่าวางถาดชาแล้วมองผู้เป็นนายอย่างเป็นห่วง “ถอนหายใจมากเกินไปแล้วนะคะ” “มีเรื่องกังวลมากขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ” “อืม...” เอเวอเรนน์ตอบสั้น ๆ แต่ซาร่าก็รู้คำตอบอยู่แล้ว เพราะจดหมายจากพระราชวังยังวางอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ จดหมายรายงานจากเบนเน็ต “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ” “ลองคิดในแง่ดีดูสิคะ” “จะให้คิดในแง่ดียังไงได้กัน...” หญิงสาวพึมพำเบา ๆ ราวกับวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่าง ซาร่าหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “อย่างน้อยหลังจากจบเรื่องนี้ พวกเราก็จะได้กลับเคาน์ตีแล้วนะคะ” “กลับเคาน์ตีเรเวนฮาร์ทงั้นหรือ...” ดวงตาของเอเวอเรนน์เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย “เรื่องนั้นน่ะ แน่นอนว่าอยากกลับอยู่แล้ว” “ใช่ไหมละคะ” ซาร่ายิ้มพลางรินชาใส่ถ้วย “ชาค่ะ คุณหนู” “อืม ขอบใจนะ” เอเวอเรนน์รับถ้วยชามาจิบ ก่อนจะนั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง “ว่าแต่...” “หลังจากนี้เราควรหาเงินเข้าตระกูลยังไงดีนะ” “คุณหนูคิดแผนไว้แล้วหรือเจ้าคะ” “อืม...” หญิงสาวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “พอมีไอเดียอยู่บ้าง” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นทำให้ซาร่ารู้ทันทีว่า ผู้เป็นนายกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่แน่นอน ทั้งสองคุยกันต่อเรื่อย ๆ จนกระทั่งใกล้เที่ยง ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน “ใครคะ?” “ข้าเอง ไคล์” ซาร่าลุกขึ้นทันที “อ๊ะ! ท่านไคล์นี่เอง” เธอเดินไปเปิดประตู “ท่านมาหาคุณหนูหรือเจ้าคะ?” “ใช่” ชายหนุ่มพยักหน้า “ข้าจองร้านอาหารไว้” “ไม่ทราบว่าเลดี้ว่างหรือไม่” ซาร่าตาเป็นประกายทันที “รอสักครู่นะเจ้าคะ!” ปัง! ประตูถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นสาวใช้ก็พุ่งตัวกลับมาหาผู้เป็นนายทันที “คุณหนูเจ้าคะ!” “เดี๋ยวก่อนสิ ซาร่า!” “ทำไมทำหน้าแบบนั้นอีกแล้วล่ะ” “ท่านไคล์มาชวนคุณหนูไปทานอาหารกลางวันนะเจ้าคะ!” “แล้ว?” “ไปเถอะนะเจ้าคะ!” “ถือว่าออกไปเดินเล่นก็ได้” “ยังไงวันนี้คุณหนูก็ต้องออกไปซื้อชุดใหม่อยู่แล้วนี่คะ” “เห้อ...” สุดท้ายเอเวอเรนน์ก็พ่ายแพ้ให้กับคำอ้อนของซาร่าจนได้ “ก็ได้...” “เย้!” “งั้นมาแต่งตัวกันเลยเจ้าค่ะ!” ผ่านไปพักใหญ่ แกร๊ก... ประตูห้องเปิดออก “คุณหนูแต่งตัวเสร็จแล้วเจ้าค่ะ” ไคล์เงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะเห็นหญิงสาวในชุดที่ซาร่าเลือกให้ เขาชะงักไปเล็กน้อย ส่วนเอเวอเรนน์กลับทำหน้าลำบากใจ “ซาร่า...” “ก็แค่ไปกินข้าวเองนะ” “จำเป็นต้องแต่งตัวขนาดนี้ด้วยหรือ” ซาร่าได้แต่ยิ้ม ไม่คิดจะอธิบายอะไรอีก ไคล์หลุดหัวเราะเบา ๆ “ฮ่า ๆ ๆ” “ขออภัย” “ข้าแค่รู้สึกว่าเจ้าสองคนเข้ากันดีจริง ๆ” “นั่นคำชมใช่ไหมคะ?” “แน่นอน” “งั้นก็ถือว่าขอบคุณแล้วกันค่ะ” ไคล์ยื่นแขนออกมา เอเวอเรนน์มองอย่างงุนงง ก่อนหันไปมองซาร่า ซาร่าพยักหน้าเบา ๆ หญิงสาวจึงยื่นมือไปจับที่ข้อแขนของเขาอย่างระมัดระวัง ทำเอาไคล์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มมุมปาก “เจ้าช่างเป็นเลดี้ที่ไม่เหมือนใครจริง ๆ" จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นรถม้าไป ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไรมากนัก แต่ในหัวของเอเวอเรนน์กลับวุ่นวายสุดขีด "อึดอัด..." "ทำไมถึงอึดอัดขนาดนี้นะ..." "รู้งี้ปฏิเสธไปตั้งแต่แรกก็ดีหรอก..." "อาหารเที่ยงมื้อนี้ต้องย่อยไม่ลงแน่ ๆ" หญิงสาวถอนหายใจในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนไคล์อดหัวเราะไม่ได้ “อีกไม่นานก็ถึงแล้ว” “ค่ะ...” และสำหรับเอเวอเรนน์ นั่นคือประโยคที่ฟังดูไพเราะที่สุดในวันนี้ หลังจากเดินเที่ยวกันมาทั้งบ่าย เอเวอเรนน์รู้สึกว่าพลังชีวิตของตัวเองกำลังค่อย ๆ หลุดลอยออกจากร่าง ส่วนไคล์กลับดูสบายราวกับเพิ่งเริ่มต้นวันเท่านั้น “นี่คือร้านสุดท้ายแล้วล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น “เห้อออ...” เอเวอเรนน์ตอบกลับด้วยเสียงอ่อนแรง “ในที่สุดก็สุดท้ายสักที...” “ฉันเดินจนขาจะหลุดอยู่แล้วนะ” ไคล์หัวเราะเบา ๆ ก่อนผลักประตูร้านตรงหน้าเข้าไป กรุ๊งกริ๊ง... เสียงกระดิ่งดังขึ้นทันที “ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ” พนักงานรีบเดินเข้ามาต้อนรับ “ข้าขอดูชุดที่เหมาะกับเลดี้ท่านนี้หน่อย” “ได้เลยเจ้าค่ะ!” เอเวอเรนน์หันขวับไปมองทันที “เดี๋ยวนะ!” “นี่คุณไม่ได้จะมาซื้อเสื้อผ้าของตัวเองหรอกหรือ?” “เปล่า” “ห๊ะ?” “วันนี้ข้ามาซื้อให้เจ้า” หญิงสาวชะงักไปทันที “...อะไรนะ” “ข้าบอกว่า ข้าจะซื้อให้เจ้า” “ไม่ ๆ ๆ ๆ” เธอส่ายหน้ารัว ๆ “ฉันไม่มีเงินมากพอจะซื้อของในร้านแบบนี้นะ!” “ใครบอกว่าให้เจ้าจ่าย” “ข้าก็ต้องจ่ายสิ!” “ไม่ต้อง” “ต้อง!” “ไม่ต้อง” “ต้อง!” ทั้งร้านเงียบลงทันที พนักงานทุกคนยืนมองทั้งคู่ตาปริบ ๆ ไคล์ถอนหายใจ “ข้าจ่ายเอง” “ยิ่งไม่ได้ใหญ่เลย!” เอเวอเรนน์แทบจะกุมขมับ “แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนไปใช้คืนคุณล่ะ!” “ไม่ต้องคืน” “คุณพูดเหมือนเงินเป็นใบไม้ข้างทางเลยนะ!” ไคล์หัวเราะออกมา ฝ ส่วนพนักงานเริ่มกลั้นขำแทบไม่อยู่ “เอาชุดมาให้ลองเถอะ” “รับทราบเจ้าค่ะ!” “เดี๋ยวก่อน!" "ไม่มีใครฟังฉันเลยหรือไง!" . . . หนึ่งชั่วโมงต่อมา เอเวอเรนน์ยืนมองกองชุดที่ถูกเลือกไว้ด้วยสีหน้าไร้วิญญาณ สุดท้าย ทุกชุดที่เธอลอง ถูกซื้อทั้งหมด “หมดแล้วเจ้าค่ะ” “ส่งไปที่คฤหาสน์ตระกูลเรเวนฮาร์ทด้วยนะ” “รับทราบเจ้าค่ะ” “คุณชาย...” “ท่านไม่เห็นจำเป็นต้องสิ้นเปลืองขนาดนี้นะครับ” “ถือเสียว่าเป็นการไถ่โทษแทนนางสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นก็แล้วกัน” เอเวอเรนน์ได้แต่นั่งนิ่ง ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว “ทีนี้ก็กลับกันเถอะ” ฝไคล์ลุกขึ้น “กลับบ้าน...” หญิงสาวพึมพำเสียงแผ่ว “ใช่ กลับบ้าน” ทันใดนั้นซาร่าก็ยิ้มกว้าง “คุณชายเจ้าคะ” “ช่วยไปส่งคุณหนูที่คฤหาสน์เรเวนฮาร์ทด้วยนะเจ้าคะ” เอเวอเรนน์กะพริบตา “อ้าว?” “เราออกจากโรงแรมแล้วหรือ?” “เจ้าค่ะ!” ซาร่าพยักหน้าแรง “คฤหาสน์ซ่อมแซมเรียบร้อยแล้วค่ะ” “จริงเหรอ!” ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกายขึ้นทันที “ในที่สุดก็ได้กลับบ้านแล้ว!” ระหว่างทางกลับ เอเวอเรนน์ที่ถูกลากไปนั่นมานี่ทั้งวันเริ่มง่วงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานนัก ศีรษะของเธอก็ค่อย ๆ เอนลง แล้วสัปหงกไปทีละน้อย ไคล์มองอยู่เงียบ ๆ ก่อนขยับเข้าไปใกล้ขึ้นเล็กน้อย “เจ้าจะพิงก็ได้นะ” เขาพูดเบา ๆ แต่เจ้าตัวกลับหลับไปแล้ว ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ก่อนปล่อยให้เธอพิงอยู่แบบนั้น . . . หลังจากกลับมาถึงคฤหาสน์ ชีวิตของเอเวอเรนน์ก็กลับเข้าสู่ความวุ่นวายอีกครั้ง ทั้งเรื่องการซ่อมแซมคฤหาสน์ การตรวจสอบบัญชีรายรับรายจ่าย และการเตรียมตัวสำหรับการเดินทางเข้าพระราชวัง สองวันผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับพริบตา ในคืนก่อนเข้าพระราชวัง เอเวอเรนน์นอนไม่หลับ เธอนั่งมองจดหมายเชิญจากพระราชวังอยู่เงียบ ๆ ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัว “ถ้าถูกเลือกขึ้นมาจริง ๆ จะทำอย่างไรดีนะ...” “จะปฏิเสธได้หรือเปล่า...” “แล้วถ้าปฏิเสธไม่ได้ล่ะ...” ครอบครัวของเธอจะได้รับผลกระทบหรือไม่ เพียงแค่คิด หัวใจก็หนักอึ้งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก . . . และในเช้าวันรุ่งขึ้น “เห้ออออ...” “ไม่อยากให้วันนี้มาถึงเลย” เธอบ่นพึมพำอยู่เช่นนั้น ขณะที่ซาร่ากำลังจัดเตรียมเสื้อผ้าและทรงผมให้ด้วยความกระตือรือร้น “ซาร่า...” “ชุดเดรสมันไม่หรูหราเกินไปหน่อยหรือเปล่า” “ไม่นะคะ” “ดิฉันว่ามันเหมาะกับคุณหนูมากเลยค่ะ” “ฉันว่า...เปลี่ยนเป็นชุดอื่นเถอะ” “อย่างเช่นชุดนั้น” เธอชี้ไปทางชุดเดรสตัวเก่าที่นำมาจากเคาน์ตี “คุณหนูคะ...” “ดิฉันว่าชุดนั้นก็ดูดีอยู่หรอกค่ะ” “แต่คุณชายไคล์ตั้งใจซื้อชุดพวกนี้ให้คุณหนูใส่นะคะ” “ถ้าคุณหนูไม่ใส่ท่านคงเสียใจแย่เลยค่ะ” “อึก!” “เข้าใจแล้ว ๆ” หลังแต่งตัวเสร็จได้ไม่นาน เบนเน็ตก็มาเคาะประตูห้อง เพื่อแจ้งว่ารถม้าจากพระราชวังเดินทางมาถึงแล้ว ทั้งสองจึงรีบออกจากห้องทันที เมื่อเดินมาถึงหน้าคฤหาสน์ เอเวอเรนน์และซาร่าต่างก็ต้องตกตะลึงกับความยิ่งใหญ่ของรถม้าพระราชวัง ตัวรถม้าถูกตกแต่งอย่างวิจิตร งดงามสมฐานะราชวงศ์ แต่ก่อนจะได้ชื่นชมมากไปกว่านั้น เบนเน็ตก็เชิญพวกเธอขึ้นรถม้าเสียก่อน ทันทีที่ก้าวเข้าไปภายใน ทั้งสองก็ต้องตกใจกับความหรูหราของห้องโดยสารอีกครั้ง “ว้าว!” “คุณหนูเจ้าคะ ภายในรถม้ากว้างมากเลยนะคะ” “นั่นสิ แถมนั่งสบายด้วย” “ใช่ไหมคะ” “อืม...” ทั้งสองพูดคุยกันตลอดทาง จนในที่สุดรถม้าก็ค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง “ถึงพระราชวังแล้วขอรับคุณหนู” เอเวอเรนน์มองออกไปนอกหน้าต่าง กำแพงหินอ่อนสีขาวทอดยาวสุดสายตา หอคอยสูงตระหง่านหลายแห่งสะท้อนแสงแดดยามเช้าอย่างงดงาม ราวกับปราสาทในเทพนิยาย แต่สำหรับเธอแล้ว สถานที่แห่งนี้กลับไม่น่าหลงใหลแม้แต่น้อย เพราะมันคือจุดเริ่มต้นของปัญหาทั้งหมดต่างหาก เมื่อประตูรถม้าถูกเปิดออก อัศวินหนุ่มผู้หนึ่งก็ยืนรออยู่แล้ว เพื่อทำหน้าที่อารักขาเธอเข้าสู่พระราชวัง เมื่อก้าวผ่านประตูพระราชวังบานใหญ่เข้าไป เอเวอเรนน์ยังไม่รู้เลยว่า การเข้าวังในครั้งนี้ จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอตลอดกาลหรือไม่ และนี่คือจุดเริ่มต้น ของเกมการคัดเลือกพระชายา ที่เธออยากหนีให้ไกลที่สุด
Latest chapter
ปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์ บทที่ 11: แผนการที่ล้มเหลว
“ฉันจะรับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจเอง” เอเวอเรนน์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางส่งยิ้มให้ลูวินเน่ที่ยังคงมีสีหน้าเป็นกังวล แม้คำพูดของเธอจะฟังดูน่าเชื่อถือเพียงใด แต่มีเพียงเอเวอเรนน์เท่านั้นที่รู้ว่าความจริงแล้ว เธอไม่ได้ต้องการรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือการถูกคัดออกจากการคัดเลือกให้เร็วที่สุดต่างหาก! “เอาเถอะค่ะ…ถ้าเอเรนน์ตัดสินใจแบบนั้น ฉันก็คงห้ามอะไรไม่ได้แล้ว” ลูวินเน่ถอนหายใจ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “แต่ถึงยังไง ช่วงนี้ก็ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะคะ” “ขอบใจนะคะวินเน่” เอเวอเรนน์ยิ้มให้ลูวินเน่ เพื่อคลายความกังวลของเธอ แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย ลูวินเน่กำลังเป็นห่วงเธอจากใจจริง ในขณะที่ตัวเธอกลับกำลังวางแผนทำให้ตัวเองสอบตกอยู่เนี่ยนะ… ช่างเถอะ! ถึงจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่การได้กลับบ้านก็สำคัญไม่แพ้กันนี่นา! “ว่าแต่เอเรนน์ เธอคิดจะทำอย่างไรต่อไป?” “ก็รอให้รายงานถูกปฏิเสธน่ะสิ” “หืม?” “เปล่าจ้ะ! ฉันหมายถึง…รอให้พวกเขาพิจารณารายงานต่างหาก!” เอเวอเรนน์รีบแก้ตัวทันที ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบกลบเกลื่อน ลู
ปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์ บทที่ 10: รายงาน
หลังจากเอลเลนดอร์กลับไปได้ไม่นาน เอเวอเรนน์ก็เริ่มวางแผนจัดงานเลี้ยงน้ำชาสำหรับการทดสอบครั้งถัดไปทันที เป้าหมายของเธอในครั้งนี้เรียบง่ายมาก นั่นคือการจัดงานเลี้ยงที่ใช้เงินให้น้อยที่สุด และที่สำคัญ ต้องเป็นงานเลี้ยงที่แหกคำแนะนำของเอลเลนดอร์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้! ยิ่งงานออกมาไม่ถูกใจเหล่าขุนนางมากเท่าไร โอกาสที่รายงานของเธอจะถูกปัดตกก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น “ดีล่ะ! งั้นเรามาเริ่มแผนการกันเถอะ!” เอเวอเรนน์ตบมือลงบนโต๊ะเบา ๆ ด้วยความมุ่งมั่น ก่อนจะหันไปหาซาร่าที่กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ “คุณหนูจะทำอย่างไรหรือคะ?” “ก็แค่…ทำตรงข้ามกับสิ่งที่เหล่าขุนนางชื่นชอบเสียก็สิ้นเรื่องแล้ว!” “อย่างไรหรือคะ?” “ลองคิดดูสิ เหล่าขุนนางไม่ชอบอะไรมากที่สุดล่ะ?” ซาร่ายกมือขึ้นแตะคาง พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อืม…สามัญชนหรือคะ?” “ใช่แล้ว!” เอเวอเรนน์ดีดนิ้วดังเป๊าะ ดวงตาเป็นประกายราวกับเพิ่งค้นพบแผนการอันยอดเยี่ยม “ฉันจะจัดงานเลี้ยงที่สามัญชนสามารถเข้าร่วมได้โดยไม่จำเป็นต้องมีบัตรเชิญยังไงล่ะ! ขอแค่มีหน้ากากก็สามารถเข้าร่วมงานได้อย่างอิสระ!” “แล้วแบบนี้…พวกขุนนางก็ต้องไม่พอใจแน่ ๆ เลยนะคะ”
ปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์ บทที่ 9: โอกาสที่เลือนลาง
หลังจากลูวินเน่กลับไปแล้ว ภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เอเวอเรนน์นั่งอยู่บนเตียง พลางมองไปยังประตูที่เพิ่งปิดลงด้วยสีหน้าครุ่นคิด คำพูดของลูวินเน่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหายไปไหน “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเอเรนน์อีกแล้ว” ตอนที่ได้ยินประโยคนั้น เธอรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่หรอก แต่พอนึกถึงสีหน้าจริงจังของอีกฝ่ายก่อนจากไปแล้ว เธอกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะเรื่องของคุณชายไคล์ ทำไมวินเน่ถึงดูตกใจขนาดนั้น เพียงเพราะเธอเรียกเขาว่าไคล์ หรือว่าเขาจะเป็นคนที่มีอิทธิพลมากกว่าที่เธอคิด? เอเวอเรนน์ยกมือขึ้นกุมขมับ แค่พยายามเอาตัวเองออกจากการคัดเลือกก็ยากพออยู่แล้ว เธอไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากของคนอื่นอีกจริง ๆ “คุณหนูคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” ซาร่าที่กำลังจัดของอยู่ข้างเตียงเอ่ยถาม เมื่อเห็นผู้เป็นนายทำสีหน้าเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับปัญหาระดับชาติ “ซาร่า เธอคิดว่าคนเราจะมีเรื่องให้กังวลได้มากที่สุดกี่เรื่องในหนึ่งวันเหรอ?” “เอ๊ะ?” สาวใช้ชะงักมือ ก่อนจะหันมามองคุณหนูของตนอย่างงุนงง “ถ้าเป็นเรื่องของคุณหนู เกรงว่าจะนับไม่หมดนะคะ” “นี่เธอกำลังปลอบ
ปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์ บทที่ 8 : เรื่องราวที่เริ่มต้นขึ้น
“เอเรนน์ค่ะ...” เอเวอเรนน์หันกลับมา ลูวินเน่เงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะมองซ้ายมองขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใคร แล้วถามเบา ๆ “เมื่อครู่นี้...คนที่อุ้มเอเรนน์กลับมา...” “ทั้งสองคนรู้จักกันเหรอคะ” เอเวอเรนน์ก็ตอบตามตรง “อ้อ...เขาคือคุณชายไคล์ค่ะ” ลูวินเน่ตกใจนิดหนึ่ง แต่เก็บอาการ “อย่างนั้นหรือคะ...” “น่าแปลก...” “เขาคนนั้นไม่น่าจะยอมให้ใครเรียกชื่อเล่นได้” “บางทีข้าอาจจะมองผิดไปสิน่ะ” ถึงอย่างนั้นลูวินเน่ก็ยังมองตามหลังของไคล์ไม่วางตาอยู่อย่างนั้น แม้ไคล์จะเดินทิ้งห่างไกลแล้วก็ตาม “วิน...” “วินเน่...” “วินเน่ค่ะ!...” เอเวอเรนน์เรียกลูวินเน่อยู่นานสองนาน เอเวอเรนน์เลยตะโกนออกมา “วินเน่ค่ะ...” “คะ! ค่ะ...ว่ายังไงคะ” “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” “ฉันเรียกอยู่ตั้งนาน แต่วินเน่...กลับเงียบไป” “อ้า...ขอโทษด้วยนะคะ” “ช่างเถอะค่ะ” “ฉันว่าวินเน่กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ” “เอ๊ะ แต่ว่า...” “ซาร่า ช่วยไปส่งวินเน่ที่ห้องด้วยจ๊ะ” “ค่ะ คุณหนู” “แต่ว่า...” “เชิญค่ะ ท่านหญิงวาซาสต์” “ดะ...เดี๋ยวสิ...” “ดิฉันว่าวันนี้ท่านหญิงกลับไปพักก่อนเถอะค่ะ คุณหนูเอง
ปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์ บทที่ 7: เหตุไม่คาดฝัน
ระหว่างที่เอเวอเรนน์และลูวินเน่เดินเล่นในสวนรอบนอกของพระราชวังอยู่นั้นได้เกิดเหตุการณ์ที่น่าตกใจอย่างมากนั่นก็คือ...ทั้งสองได้ยินเสียงร้องของเด็กผู้ชาย จึงรีบวิ่งไปดูและพบกับเด็กผู้ชายคนนั้นล้มลงอยู่กับพื้นหญ้า และข้างหน้ายังมีงูหนึ่งตัว ที่ตั้งท่าจะฉกเด็กชายคนนั้นอยู่“อย่า!...อย่าเข้ามานะ!”เด็กชายคว้าก้อนหินได้ กำลังจะขว้างออกไป“หยุด! หยุดน่ะ...” เสียงเอเวอเรนน์พูดห้าม“ฮื่ออออ ช่วย...ช่วยผมด้วยครับ”“เข้าใจแล้ว เจ้าหนูใจเย็นก่อนนะ”“แล้วค่อย ๆ วางหินลงช้า ๆ นะ”เด็กชายค่อย ๆ วางหินลงตามที่เอเวอเรนน์บอกเอเรนน์หันไปพูดกับลูวินเน่“วินเน่ ช่วยไปเรียกทหารยามมาให้หน่อยนะ”“แต่ว่า...”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวตรงนี้ฉันจัดการเองค่ะ”จากนั้นลูวินเน่ก็รีบไปตามทหารยาม“เอาล่ะ ทีนี้เรามาจัดการกับเจ้างูตัวปัญหากันเถอะ”“เจ้าหนูตั้งใจฟังให้ดีนะ”“ครับ...”“ทันทีที่ฉันให้สัญญาณ เจ้าจะต้องวิ่งมาทันทีเลยนะ”“พร้อมไหม...”เด็กชายพยักหน้าเบา ๆ“1...2...3...วิ่ง!”พรึ่บ!!เอเวอเรนน์โยนผ้าเช็ดหน้าของตนปิดหัวของงูตัวนั้นเพื่อปิดการมองเห็นของงูแล้วรีบวิ่งออกจากตรงนั้นทันทีพอวิ่งออกมาได้สักระยะ
ปฏิบัติการสอบตกของคุณหนูตระกูลเคานต์ บทที่ 6: วันแรก
หลังจากกลับมาถึงห้องพัก เอเวอเรนน์ก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ความเหนื่อยล้าจากทั้งวันค่อยๆ กดทับเปลือกตา จนเธอเผลอหลับไปโดยไม่ทันตั้งตัว และสิ่งสำคัญบางอย่าง…ก็ถูกลืมไปพร้อมกัน — มื้ออาหารเย็นของวันนั้น อีกด้านหนึ่งภายในคฤหาสน์ “เมลล์… เมลล์! ท่านหญิงเอเวอเรนน์ยังไม่มาทานอาหารอีกหรือ?” เสียงหัวหน้าแม่ครัวดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ขณะยืนกอดอกอยู่หน้าห้องครัว สาวใช้ร่างเล็กที่ถูกเรียกชื่อสะดุ้งเฮือก รีบก้มหน้าลงทันที “คะ…คือ…ท่านหญิงหลับไปแล้วเจ้าค่ะ” “ข้าลองไปเรียกแล้ว แต่พอเห็นว่าทรงหลับสนิท…ก็เลยไม่กล้าปลุกเจ้าค่ะ” หัวหน้าแม่ครัวถอนหายใจยาว “เฮ้อ…ถ้าเช่นนั้น มื้อดึกคืนนี้ เจ้าก็รับผิดชอบไปก็แล้วกัน” “เจ้าค่ะ!” เมลล์รับคำเสียงเบา แม้จะพยักหน้ารับ แต่ในใจกลับรู้ดีว่า คืนนี้คงไม่ง่ายแน่ ค่ำคืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบงัน ส่วนเอเวอเรนน์ยังคงหลับลึกอย่างไร้กังวล ... เช้าวันถัดมา เสียงนกร้องดังแว่วผ่านหน้าต่าง “อือ…” เอเวอเรนน์ครางเบาๆ ก่อนจะพลิกตัว และ— “ตุบ!” “โอ๊ย… เจ็บ…” “คุณหนูเจ้าคะ…ท่านหลับบนโซฟาอีกแล้วนะเจ้าคะ” เสียงซาร่าดังขึ้นอย่างคุ้นเคย
You May Also Like
แต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI80.1K viewsรอยร้าวรัก
Sitha77.0K viewsพี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง95.8K viewsเคียงตะวัน
ไออุ่นในฤดูหนาว80.4K viewsหย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย
อู่จิ่ว 582 viewsกลรัก ซาตาน
นงพะงา 96 viewsความลับสาวใหญ่
สนามอารมณ์291 viewsดีลลับกับนายวิศวะเพลย์บอย | คอปเปอร์xมิเกล
พิชา - Phicha255 views
