๑ แค่สบตาก็ถูกใจ (๓)

ไม่ว่าเธอจะก้าวเดินไปส่วนไหนของเวที สายตาของเขาก็มักจะไปตามไปเสมอ ตนรู้ดีว่าเธอคงไม่ได้มองลงมาข้างล่างหรือโฟกัสจุดใสจุดหนึ่งเพราะต้องตั้งสมาธิกับการแสดง ทว่าลึกลงไปในใจก็อยากให้หยิงสาวมองกันบ้าง

ความรู้สึกมันเกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้เลยว่าเป็นแบบนี้ได้อย่างไร...

แล้วอารมณ์เหล่านี้คืออะไร...

“อ้าองค์พระพุทธา ตัวข้าบุษบาขอกราบวิงวอน ข้าสวดมนต์ขอพระพรวิงวอนให้หทัยระเด่นปรานี รักอย่าเคลือบแฝง ดังแสงเทียนริบหรี่ ขอองค์ระเด่นมนตรี โปรดมีจิตนึกเมตตา ขอเทียนที่เสี่ยงทาย ดลให้คนรักข้า รักเพียงแต่ บุษบา ดั่งข้านี้ ตั้งใจ....”

การแสดงจบลงไปแล้วโดยที่นางรำยังคงค้างท่าสุดท้ายเอาไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปหลังม่านอย่างพร้อมเพรียงสวยงาม โดยไม่รับรู้ถึงสายตาของร่างสูงที่มองไปจนสุดเวทีหวังจะได้เห็นดวงหน้าสวยอีกครั้งกลับพบเพียงความว่างเปล่า จนต้องถอนหายใจนึกเสียดาย

ไม่รู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่ เหม่อลอยไปไกลแค่ไหนกระทั่งไม่รับรู้ว่ามารดามายืนอยู่ข้างกายสักพักแล้ว ท่านจึงต้องเป็นฝ่ายเอ่ยเพื่อเรียกสติคนที่กำลังสติหลุดลอยไปไกล หลังจากได้ชมการแสดงสุดพิเศษแววตาง่วงเหงาก็แปรเปลี่ยนเป็นสดชื่นขึ้นมาทันตา

            “คนที่เป็นบุษบาสวยดีนะ” สะดุ้งหันมองท่านเหมือนเรียกสติตัวเองกลับมาอีกครั้ง

            กระแอมในลำคอแล้วตีหน้าขรึมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่แววตาของชายหนุ่มฉายชัดถึงความเสน่หาต่อหญิงสาวผู้เป็นนางบุษบาอย่างชัดเจน ไม่รู้ว่าคุณมาลาตีมองออกหรือเปล่า แต่เขาคิดว่าตัวเองเก็บความรู้สึกเก่งพอสมควร

            ท่านไม่น่าจะรู้หรอก...

            “ครับ...อะไรนะครับ คุณแม่ว่าอะไร” ถามอีกครั้งแม้จะได้ยินในตอนแรกว่าท่านพูดอะไร ยกมือขึ้นกอดอกพลางย่นหัวคิ้วเข้าหากัน ทำหน้าเครียดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจนคนเป็นแม่ถึงกับหลุดหัวเราะกับลูกชายที่เก็บอาการไว้ไม่ไหว

            เพิ่งเคยเห็นธนนท์ปภพเสียอาการเป็นครั้งแรก จึงได้ถามเหมือนต้องการจี้จุดอีกฝ่าย ยิ่งทำให้เขาไม่รู้ว่าจะทำหน้าหรือตอบอย่างไร คิดหาทางเอาตัวรอดให้ตัวเองทันที

            “แม่ว่าบุษบาสวยดี”

            “อ่า ครับ” พยักหน้าเห็นด้วยอย่างลืมตัว เพราะคิดว่าบุษบาสวยจริงอย่างที่ท่านกล่าว

            ไม่รู้ว่าสวยเพราะแต่งหรือเปล่าแต่ทุกอย่างที่เป็นเธอสะกดให้เขามองไม่ขลาดสายตา เผลอยกยิ้มยามคิดถึงท่วงท่าอ่อนช้อยยามร่ายรำ พยายามเม้มปากไม่ให้แสดงอาการมากเกินไปแต่ดูเหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว เพราะคุณมาลาตีเห็นหมดทุกอย่าง

            บุตรชายของท่านเสียท่าให้นางบุษบาเสียแล้ว...

            “โรงแรมเรามีโชว์แบบนี้ด้วยเหรอ ผมไม่เห็นทราบมาก่อนเลย” หันมาถามด้วยความอยากรู้ เหมือนว่าเขาจะต้องการทราบถึงเรื่องราวของหล่อน ไม่รู้อีกฝ่ายชื่ออะไรแต่อยากรู้ว่านางบุษบาจะมารำที่นี่อีกหรือเปล่า

            เขาจะได้จองพื้นที่เอาไว้เพื่อชมเธอโดยเฉพาะ แน่นอนว่าเขาไม่ได้บอกความคิดของตัวเองออกไป ทำเพียงแค่เก็บข้อมูลอย่างเดียว

            “ก็แล้วแต่ว่าลูกค้าจะต้องการอะไร คุณพราวขอมาว่าอยากให้มีการรำที่น่าสนใจเพราะคนที่มาส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ แม่เลยให้คนไปจัดการหาโชว์น่าประทับใจ สุดท้ายก็ได้บุษาเสี่ยงเทียนมา” เหมือนว่าฟังหูซ้ายทะลุหูขวามากกว่า หัวใจเริ่มห่อเหี่ยวเมื่อคิดว่าอาจจะไม่ได้พบหญิงสาวอีก

            “ครับ” เขาตอบรับเสียงเบาแล้วขอตัวขึ้นไปทำงาน

            ดวงตาเหม่อลอยขณะเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง หัวใจกลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติอีกครั้ง เขาไม่เคยเชื่อในรักแรกพบเพราะคิดว่ามันเกินจริงมากไปหน่อย คนเราจะรักตั้งแต่พบหน้าได้อย่างไรโดยที่ไม่ศึกษานิสัยใจคอกันก่อน

            แล้วเหตุการณ์พวกนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นกับตนเลยสักครั้ง อย่างมากก็แค่ถูกใจแล้วจบลงบนเตียงก่อนแยกย้ายในวันต่อมา ทว่ากับคนนี้เขารู้ดีไม่อยากให้มันจบ ยังอยากมองเธอต่อไปเรื่อยๆ ยิ่งได้มองก็เหมือนมีกำลังใจในการใช้ชีวิต เวลาไม่ถึงชั่วโมงเปลี่ยนเขาคนเก่าได้มากขนาดนี้จนชายหนุ่มนึกสงสัย

            ว่าทำไมหล่อนถึงมีอิทธิพลต่อใจของตนนัก...

            ขายาวก้าวไปตามทางก่อนจะเดินลงบันไดเพื่อออกจากส่วนงานจัดเลี้ยง เขาไม่ได้ยินเสียงที่จะโกนเรียกจากทางด้านหลัง กำลังคิดถึงเรื่องของผู้หญิงที่วิ่งวนในหัวไม่หยุด กระทั่งได้ยินเสียงที่ดังใกล้จึงได้เหลียวมองก่อนที่ดวงตาคมจะเบิกกว้าง

            “คุณ คุณคะ!”

            นางบุษบา...ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่!

            “ครับ” เขาไม่รู้ว่าเผลอทำสีหน้าอย่างไร แต่ทุกครั้งที่ประหม่าตนมักจะทำหน้าขรึมแล้วมันยิ่งทำให้คนที่เข้ามาคุยด้วยนึกกลัว เธอเองก็คงไม่ต่างจากคนอื่น

            ทว่าสิ่งที่เห็นคือคนตรงหน้าเลือกจะก้าวเข้ามาใกล้ ชุดที่สวมคือไปรเวทไม่ใช่ชุดนางรำเหมือนสวมบนเวที ถอดเครื่องหัวออกเหลือเพียงผมตรงยาวดำขลับถึงกลางแผ่นหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมจากตัวของเธอที่โชยมาจนเขาเผลอกลั้นลมหายใจ

            ยิ่งได้อยู่ใกล้ก็เหมือนจะไม่เป็นตัวเองมากกว่าเดิม...

            “คุณทำเงินตกหรือเปล่าคะ” แบงก์สีเทายื่นมาตรงหน้าเขา ดวงตากลมใสจ้องชายหนุ่มตาแป๋วทำเอาหัวใจไม่รักดีเต้นรัวจนต้องกำมือแน่น ยิ่งภายในปั่นป่วนมากเท่าใดสิ่งที่เขาแสดงออกก็ยิ่งนิ่งมากเท่านั้น จนคล้ายกับเขากำลังแสดงความโกรธ

            “ไม่ใช่ของผม” น้ำเสียงที่ตอบค่อนข้างแข็งกร้าวอย่างเห็นได้ชัด ร่างบางเริ่มทำตัวไม่ถูกเหมือนถูกตอกลับจนหน้าเจื่อน

            “เอ่อ...ถ้าอย่างนั้น...เอายังไงดีคะ” ลดมือลงแนบข้างลำตัว

            ชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นก็รู้ทันทีว่าตัวเองกำลังจะทำพลาด เขาจึงรีบเอ่ยอย่างรวดเร็วไม่ให้เธอรู้สึกกลัวตัวเองมากไปกว่านี้

            “ผมไปฝากประชาสัมพันธ์ให้เขาตามหาเจ้าของให้ก็ได้” พอหล่อนได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มกว้างแล้วยื่นเงินให้ชายหนุ่ม ดูจากเสื้อผ้าที่เขาสวมน่าจะเป็นคนรวยคงไม่เอาเงินจำนวนนี้ไปใช้เองหรอก โดยที่เธอไม่รู้เลยว่ารอยยิ้มแสนหวานของตนกำลังจะฆ่าชายหนุ่มให้ตาย

            “ขอบคุณค่ะ”

            เสียงหวานที่ได้ยินทำเอาเขายืนนิ่งจ้องหล่อน รู้ดีว่าหัวใจเต้นแรงแค่ไหนแต่ยังพยายามสั่งตัวเองไม่ให้เผยพิรุธ ใบหน้าคมยิ่งเคร่งขรึมมากกว่าเดิม สิ่งที่แสดงออกตรงข้ามกับหัวใจอย่างสิ้นเชิง รับเงินจากเธอมาถือเอาไว้แล้วจดจ้องดวงหน้าสวยอยู่อย่างนั้นเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่ริมฝีปากกลับปิดสนิท

            “อัญ! กลับพร้อมฉันไหม” เสียงดังขึ้นด้านหลังเธอ ทำให้หล่อนหันไปมองก่อนพบเพื่อนที่รำด้วยกันตะโกนถาม

            “อือ กลับๆ...รบกวนหน่อยนะคะ” หันไปพยักหน้าตอบแล้วกลับมามองชายหนุ่มอีกครั้ง ค้อมศีรษะเล็กน้อยเพราะต้องรบกวนเขาเรื่องคืนเงิน ปิดท้ายด้วยการฉีกยิ้มหวานแล้วค่อยวิ่งกลับไปหาเพื่อนเพราะต้องอาศัยรถอีกฝ่ายเพื่อกลับบ้าน

            ดวงตาคมมองตามแผ่นหลังบางที่ไกลออกไปจนในที่สุดก็หายลับออกจากสายตา สิ่งที่เขาทำคือมองเงินในมือโดยไม่คิดจะให้เงินใบนี้กับใคร มันคือสิ่งของชิ้นแรกที่หล่อนให้ตนก็อยากเก็บเอาไว้มากกว่า พร้อมพึมพำชื่อของหญิงสาวเสียงเบา

            “อัญ...” ได้ยินเพื่อนของหล่อนเรียกเช่นนั้น

            แต่อยากรู้ว่าชื่อเต็มคืออะไรมากกว่า

            “อัญอะไรนะ...” ปากหยักยกยิ้มแล้วเก็บเงินนั้นใส่กระเป๋า ค่อยนำเงินใบอื่นให้คนสนิทเพื่อตามหาเจ้าของ

            ส่วนเงินที่เธอให้นั้น...เขาเอาไว้ดูต่างหน้า

            ไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า หญิงสาวอาจจะไม่ได้มารำในโรงแรมอีกแล้วก็ได้ คืนนั้นเป็นคืนแรกที่ชายหนุ่มนอนพลิกไปมาอย่างกระวนกระวาย อยากเจอนางบุษบาอีกสักครั้งแต่ไม่รู้จะตามหาเธอเจอได้จากที่ไหน

            ทำได้เพียงหวังว่าเราจะเจอกันอีกสักครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการบังเอิญหรือตั้งใจ ก็อยากมีโอกาสได้พูดคุยกับเธอ