๑ แค่สบตาก็ถูกใจ (๔)

ไม่คิดว่าความต้องการจะสัมฤทธิ์ผลเร็วขนาดนี้ ชายหนุ่มถึงกับตกตะลึงเมื่อเลิกงานแล้วเขาแอบเดินโฉบผ่านห้องจัดเลี้ยง เพื่อมองดูว่าข้างในมีการแสดงรำหรือเปล่า ก่อนพบว่านางบุษบาของตนได้วิ่งหน้าตื่นขึ้นบันไดก่อนจะชะงักเมื่อพบเขา

            ธนนท์ปภพถึงกับเม้มปากแน่นไม่คิดว่าเรื่องบังเอิญจะมีจริง รีบตีหน้าเคร่งขรึมอย่างเดียวเร็ว โดยที่หล่อนเป็นฝ่ายทักเขาก่อน

            “อ้าวคุณ เจอกันอีกแล้ว” หยุดยืนตรงหน้าพร้อมโบกมือทักทาย เพิ่งเห็นหน้าสดของเธอครั้งแรกยิ่งรู้สึกว่าสวยกว่าแต่งเต็มเสียอีก โดยเขาไม่รู้ว่าหล่อนทั้งทาครีมกันแดกและโบกรองพื้นพร้อมตบด้วยแป้งพัฟเพื่อปกปิดรอยแดงและรอยดำจากสิว เติมสีสันให้ใบหน้าด้วยบลัชออนสีอ่อนเข้ากับปากสีชมพูระเรื่อ ค่อยมาแต่งเพิ่มหลังเวทีก่อนขึ้นทำการแสดง

            “ครับ” ตอบสั้นเหมือนเดิมจนเธอคิดจะขอตัว แต่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามเรื่องที่ไหว้วานชายหนุ่มให้หาเจ้าของเงิน จึงต้องสืบสาวราวเรื่องเสียก่อน ทั้งที่นึกเกรงใจเขาอยู่เหมือนกัน

            “เจอเจ้าของไหมคะ”

            “น่าจะเจอแล้วครับ” ตอบไปเท่าที่พอจะนึกออก โยนงานให้คนอื่นทำแล้วก็ไม่ได้ถามว่าเจอเจ้าของหรือเปล่า

ไม่สนผลลัพธ์อยู่แล้วเพราะมันไม่ใช่เรื่องของตน ที่สนคือหญิงตรงหน้ามากกว่าเพียงแต่สายตาที่มองจ้องนิ่งจนเธอรู้สึกเหมือนว่าตนเองทำผิดตลอดเวลา

            รีบก็รีบแต่เหมือนคนตรงหน้าอยากคุย เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือพบว่ายังเหลืออีกหลายนาที อย่างไรก็เข้าไปแต่งหน้าแต่งตัวทัน จึงได้พูดคุยกับเขา

            “คุณทำงานที่นี่เหมือนกันเหรอ อยู่แผนกไหนคะไม่เคยเจอมาก่อนเลย” ชุดที่เขาสวมวันนี้เป็นเชิ้ตสีฟ้าแขนยาวที่ถูกพับขึ้นถึงข้อศอก โชว์นาฬิกาเรือนหรูที่หล่อนไม่ทราบว่ามันราคาเท่าไหร่เพราะไม่ได้สนใจ แต่ดูโดยรวมเขาเหมือนนักบริหารมากกว่าเป็นพนักงานในโรงแรม

            “บริหาร” ตอบสั้นโดยไม่ได้ขยายความมากไปกว่านั้น

            “คุณต้องเก่งมากแน่เลย เอาไว้หนูเรียนจบแล้วจะมาสมัครงานด้วยนะคะ” คิดว่าเขาน่าจะอยู่ฝ่ายบุคคล ถ้าหล่อนเรียนจบแล้วมาสมัครงานอาจคุยกันได้ง่ายหน่อย คิดดังนั้นดวงตากลับเป็นประกาย เดือนหน้าก็เรียนจบแล้วจึงมองหางานในอนาคตเอาไว้

            “เรียนอะไรล่ะ” คุยแล้วก็ติดลมจึงได้ถามเหมือนต้องการซักประวัติหล่อน

            “เรียนบัญชี ปวส.ที่วิทยาลัยอาชีวศึกษาค่ะ” รีบบอกอย่างรวดเร็วคิดว่าเขาอาจจะใจดีพิจารณาหล่อนเป็นพิเศษก็ได้

            “หวังว่าจะได้ร่วมงานกันนะ”

ชายหนุ่มยังคงตีหน้าขรึมเหมือนเดิมแต่ในใจก็คิดไปไกลถึงวันที่หญิงสาวจะได้เดินเข้ามาทำงานที่เดียวกัน เผลอจ้องใบหน้าหวานนานกว่าปกติ จนเธอเริ่มทำตัวไม่ถูกคิดจะเดินออกไปก็ถูกเขารั้งไว้ด้วยคำถาม

            “ค่ะ”

            “วันนี้มารำเหมือนเดิมเหรอ” เขานึกว่าตัวเองอาจจะต้องรอเก้อ ไม่คิดมาก่อนว่าจะได้พบโดยบังเอิญ

            “คะ...คุณรู้ด้วยเหรอคะว่าหนูเป็นนางรำ”

นึกตกใจไม่คิดว่าชายหนุ่มจะทราบ เขาดูเป็นคนเคร่งขรึมน่าจะไม่ชอบดูการแสดงใดนอกจากยิงปืนอย่างเดียว ค่อนข้างเซอร์ไพรส์พอสมควรที่อีกฝ่ายรู้ว่าตนเป็นนางรำ

            “เห็นน่ะ”

            “อ้อ ค่ะ วันนี้มารำเหมือนเดิม”

พยักหน้าแข็งขันพร้อมเอ่ยรับด้วยรอยยิ้ม เธอชอบงานของตัวเองเป็นอย่างมากถึงจะทำแค่ช่วงหลังเลิกเรียนแต่ก็ช่วยให้มีเงินใช้จ่ายโดยไม่ต้องพึ่งครอบครัวมากนัก ที่สำคัญได้ทำในสิ่งที่รักอย่างการร่ายรำ

            “ทำเป็นพาร์ทไทม์เหรอ”

            “ใช่ค่ะ หาเงินช่วยพ่อแม่อีกแรงน่ะค่ะ”

เธอไม่ได้อธิบายเรื่องครอบครัวมากกว่านั้น ดวงตากลมชะเง้อมองทางประตูหลายครั้งอยากขอตัวไปทำงาน แต่เหมือนว่าเขายังอยากคุยกับเธอมากกว่านี้อีกสักหน่อย มองข้ามภาษากายเล็กน้อยที่หญิงสาวแสดงให้เห็นว่ากำลังร้อนใจ

            “รำสวยดี เรียนหรือเปล่า” ท่วงท่ารำแสนงดงามยังคงตราตรึงในใจ

            เหมือนว่าเธอเดินหลุดออกมาจากภาพวาดอย่างไรอย่างนั้น เป็นความรู้สึกเกินบรรยายที่เขาก็ไม่รู้จะอธิบายเช่นไรเหมือนกัน

            “เรียนพิเศษน่ะค่ะ ตอนเด็กชอบรำเลยเรียนเพิ่มเอง...คุณชอบดูรำเหรอคะ” ถามกลับบ้างซึ่งคนที่ไม่ค่อยชอบดูการแสดงร่ายรำเท่าไหร่เลือกจะตอบแบบรักษาน้ำใจ ซึ่งต่างจากปกติเป็นอย่างมาก ส่วนใหญ่เขามักตอบตามตรง

            แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอนิสัยกลับเปลี่ยนไปเป็นอ่อนโยนมากขึ้น...

            “น่าจะ...” เธอได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับ แล้วตัดสินใจเอ่ยขอตัวอย่างรวดเร็ว

            “วันนี้ถ้าว่างไปดูได้นะคะ...หนูสายแล้วไปก่อนนะคะ” ร่างแบบบางวิ่งไปทางด้านหลังของห้องจัดเลี้ยงเพื่อเตรียมตัวแสดงโชว์ เขาสบโอกาสแอบแฝงตัวเข้าไปรับชมการร่ายรำของนางบุษบาอีกครั้ง รอยยิ้มประดับริมฝีปากอยู่เสมอก่อนจะต้องรีบออกมาเพื่อทำงานที่คั่งค้าง

            เอกสารทุกอย่างถูกเซ็นเรียบร้อยก่อนแฟ้มตรงหน้าจะถูกเลขานุการหยิบไปถือ กำลังจะเดินออกจาห้องกลับถูกเจ้านายรั้งเอาไว้เสียก่อน

            “คุณเจตน์ ผมอยากได้ประวัติ...” กำลังจะให้คนตรงหน้าไปสืบเรื่องของหล่อน แต่พอลองคิดดูอีกทีเขาต้องการรู้จักเธอด้วยตัวเองมากกว่า

            “ประวัติ...” เจตน์ลากเสียงยาวเพื่อรอฟังประโยคเต็ม เพราะดูเหมือนคนตรงหน้าจะยังพูดไม่จบ

            “ไม่มีอะไรครับ”

            เลือกบอกปัดก่อนหยิบเสื้อสูทมาถือเอาไว้ เดินออกจากห้องทำงานไปขึ้นรถยนต์ที่คนรถขับมาจอดหน้าโรงแรมเพื่อรอเจ้านาย ร่างสูงเดินไปนั่งข้างหลังพร้อมเอนกายพิงเบาะ เหม่อมองออกนอกกระจกดูการสัญจรที่เริ่มโล่งเพราะผ่านช่วงเวลาเลิกงานไปพักใหญ่แล้ว ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีทึบพร้อมกับแสงไฟรอบถนนที่เปิดสว่าง

            ก่อนสายตาของเขาจะมองเห็นใครบางคนที่ยืนอยู่ริมฟุตบาทเหมือนกำลังรอรถ ไม่รอช้ารีบบอกคนรถของตัวเองทันที

            “จอดรถหน่อยครับ” ไม่พลาดโอกาสที่จะได้คุยกับหญิงสาว

รีบเดินเข้าไปหาเธอโดยเร็วก่อนที่อีกฝ่ายจะหันมาเห็นพร้อมกับเอ่ยทักเหมือนตกใจ ไม่คิดว่าจะได้เจอชายหนุ่มบ่อยขนาดนี้

            “คุณยังไม่กลับบ้านเหรอคะ”

            “รอรถน่ะ...” เดินมาหยุดยืนข้างเธอ แต่แล้วร่างบางกลับทำในสิ่งที่เขาไม่อยากเชื่อคือขึ้นขวบมอเตอร์ไซค์ตรงหน้าที่ชายหนุ่มเพิ่งสังเกตเห็น รถออกจะคันใหญ่ทำไมเขาถึงไม่เห็นในตอนแรก

            “ให้หนูไปส่งไหม ซ้อนท้ายได้นะแต่มีหมวกอันเดียว” เขามองหล่อนที่มีน้ำใจแต่ตนก็ต้องเลือกปฏิเสธด้วยความเสียดาย

            “ไม่เป็นไร คุณกลับเถอะ...” พูดยังไม่ทันจบเธอก็หยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋า

ก่อนที่เขาจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนให้ดอกกุหลาบสีขาวมาก่อน ส่วนใหญ่ได้แต่สีแดงอย่างเดียว

            เธอ...คิดเหมือนกันหรือเปล่า

            “ให้คุณค่ะ”

ยื่นดอกกุหลาบสีขาวไปตรงหน้าเขาพร้อมกับยิ้มหวานให้ชายหนุ่มเพื่อเป็นการผูกมิตร เขาเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งอึ้งมากกว่าเดิม

            รอยยิ้มสดใสของเธอ...กำลังทำหัวใจเขาเต้นแรง

            “ครับ?”

ถึงกับอุทานในลำคอด้วยความสงสัยแต่ก็ยอมรับดอกไม้จากหญิงสาว

            “ฉันชื่ออัญชิสานะคะ”

แนะนำตัวเพราะคุยกันมาสักพักยังไม่รู้จักชายหนุ่ม เธอจึงเลือกจะบอกชื่อตัวเองก่อนรู้ว่าอย่างไรคนตรงหน้าก็ต้องบอกชื่อตัวเองกลับ

            “หนึ่งครับ”

            “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะพี่หนึ่ง” เธอยิ้มให้เขาพร้อมโบกมือลากก่อนขับมอเตอร์ไซค์ออกจากตรงนั้น

            เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่มองตามหล่อนไปจนลับตาแล้วถือกุหลาบขาวเอาไว้ในมือ...

            พร้อมรอยยิ้มหายากที่ผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ไหว...