๑๓ ไม่เคยเป็นที่หนึ่ง (๑)

๑๓

ไม่เคยเป็นที่หนึ่ง

            การรอคอยเหมือนจะยาวนานในความรู้สึกเธอ ทราบจากธนนท์ปภพว่าวันนี้บุตรชายจะกลับบ้านก็ลุกแต่เช้ามาเตรียมอาหารไว้เรียบร้อย ถึงร่างกายของตัวเองจะระบมจากเมื่อวันก่อนที่ถูกเขารังแกตั้งแต่บ่ายจนถึงดึก แล้วปล่อยให้เธอนอนหลับไปทั้งอย่างนั้น

            ตื่นมาพบความว่างเปล่าก็ต้องหอบร่างกายบอบช้ำกลับมาทำความสะอาดร่างกายที่ห้องของตัวเอง ร้องไห้ปริ่มขาดใจกับความเจ็บปวดที่ได้รับ คล้ายวิญญาณถูกกระชากไปบางส่วนพบเพียงความหมองเศร้าที่ทำให้ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ

            แต่แล้วลูกชายก็มาฉุดรั้งหัวใจที่แตกสลาย ประกอบกลับขึ้นมาใหม่ให้ใช้ได้ดังเดิม จำต้องยอมทุกอย่างเพื่อให้ได้พบหน้าลูก

            เพราะรวิกานต์คือแสงสว่างเดียวในชีวิตของหล่อนตอนนี้...

            คนเดียวที่รักเธออย่างจริงใจ...

            “แม่ครับบบบ!” นั่งรอลูกชายอย่างใจจดจ่อ ก่อนได้ยินเสียงคุ้นเคยทำให้รีบวิ่งออกมาหน้าบ้าน แย้มยิ้มกว้างมองเด็กน้อยที่วิ่งเข้ามาแล้วโผกอดกันด้วยความคิดถึง เธอยิ้มกว้างด้วยความสุขโดยที่มีน้ำตาคลอเต็มเบ้า

            ความรู้สึกคิดถึงเอ่อล้นใจ พร้อมกับรู้สึกได้ว่าที่พึ่งเดียวของตัวเองกลับมาแล้ว เธอไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าการมาของเด็กชายทำให้พลังกายที่แทบจะหมดไปถูกเรียกกลับมาใหม่อีกครั้ง กลายเป็นความสุขที่หญิงสาวไม่อยากให้ถูกพรากไปไหน

            อยากกอดลูกชายแบบนี้ตลอดไป...

            “รวิ กลับมาแล้ว” กระซิบข้างหูเด็กน้อยเหมือนต้องการพูดกับตัวเอง

            “คิดถึงแม่มากๆ เลยครับ” เจ้าตัวได้ยินก็โอบกอดแม่เอาไว้พร้อมบอกด้วยน้ำตาคลอเบ้า อุตส่าห์กลั้นเอาไว้ได้ตลอดการเดินทาง แต่เพียงแค่พบแม่ก็ทำให้เผยด้านอ่อนแอออกมา อยู่ด้วยกันตลอดเวลาเพิ่งได้ห่างกันไม่แปลกที่จะคิดถึง

            ทั้งที่บอกพ่อว่าไม่ร้องไห้ ไม่กล้าพูดความจริงว่านอนกอดรูปแม่ร้องไห้ทุกคืน อยากกลับบ้านก็ต้องอดกลั้นเอาไว้ บอกตัวเองว่าโตแล้วห้ามสร้างปัญหาเด็ดขาด จนถึงวันที่ได้สวมชุดสีขาวที่มีเกียรติกลับมาบ้านให้แม่เห็นครั้งแรก

            “แม่ก็คิดถึงรวิ” เธอผละออกก่อนจะมองลูกเต็มตาเป็นครั้งแรก รีบปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็วแล้วจับจูงมือกันเดินเข้าบ้าน โดยที่ร่างสูงซึ่งยืนอยู่ข้างหลังเหมือนคนไร้ตัวตนจนเขานึกหงุดหงิดเพราะโดนเมินจากร่างบาง

            ตนไม่ได้เรียกร้องความสนใจ กลับหันไปมองคนรถให้ยกกระเป๋าของรวิกานต์เข้าไปในบ้าน สองแม่ลูกได้โอกาสพูดคุยด้วยความคิดถึง

            “ทำทอดกระดูกหมูไว้ให้ด้วยนะ ข้าวเหนียวนุ่มๆ ก็มีเต็มกระติ๊บเลย” ของโปรดที่ทำเตรียมไว้สร้างความดีใจแก่บุตรชายเป็นอย่างมาก กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจส่วนเธอก็มองเด็กน้อยแล้วยิ้มกว้างเช่นเดียวกัน

            “เย้ๆๆ”

            ปล่อยให้ลูกไปล้างไม้ล้างมือ ส่วนตนก็นำกระเป๋าของรวิกานต์ไปเก็บบนห้อง เมินเฉยต่อชายหนุ่มร่วมบ้านเพราะยังจดจำต่อสิ่งที่เขาทำกับตนได้เป็นอย่างดี นึกโกรธเขาแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าหัวใจยังรักอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน

            เธอเกลียดตัวเองที่ความรู้สึกขัดแย้งกันมากขนาดนี้

            “อร่อย...แม่ทำอร่อยทุกอย่างเลย” นั่งเฝ้าลูกกินอาหารแล้วก็ยิ้มอย่างมีความสุข เธอทำกับข้าวเพื่อลูกชายโดยเฉพาะ ทำให้ร่างสูงจำต้องระเห็จตัวขึ้นไปอยู่บนห้องของตัวเอง ปล่อยสองแม่ลูกใช้เวลาร่วมกันเพราะไม่ได้พบหน้าเกือบเดือน

            “ปรับตัวได้แล้วใช่ไหม”

            “ครับ อยู่กับเพื่อนก็สนุกดี” พยักหน้าแล้วยิ้มกว้างไม่อยากให้แม่เป็นห่วง เธอได้ยินอย่างนั้นก็ค่อยเบาใจ

            “ดีแล้วล่ะ...” ชวนลูกคุยอย่างสนุกสนานจนอีกฝ่ายกินข้าวอิ่ม แล้วชวนกันไปปลูกต้นไม้ที่หลังบ้านเพราะเธอได้เมล็ดพันธ์ผักจากที่ฝากธนนท์ปภพซื้อ จึงใช้เวลาร่วมกับลูกชายเหมือนที่ผ่านมา สร้างเสียงหัวเราะจนคนที่อยู่บนบ้านต้องเปิดม่านมามองว่าสองแม่ลูกทำอะไร

            ภาพที่เห็นสร้างความอบอุ่นในหัวใจของเขาได้ในทันที ครอบครัวที่เคยฝัน ภาพที่อยากเห็นมาตลอด แต่น่าเสียดายที่หล่อนหักหลังกันอย่างเลือดเย็น เขาจึงไม่คิดจะให้ความรักอยู่เหนือการควบคุมอีกต่อไป

            เจ็บแล้วก็ต้องจำ เธอไม่ใช่คนที่ควรเอามาอยู่เคียงข้าง...

            สองแม่ลูกใช้เวลาด้วยกันอย่างมีความสุข ก่อนเด็กชายจะทราบข่าวดีว่าบิดากำลังจะพาไปเที่ยวน้ำตก สร้างความดีใจเป็นอย่างมากจนกระโดดโลดเต้นยกใหญ่ เข้ามาถามธนนท์ปภพแววตาเป็นประกายต่างจากร่างบางที่อยากอยู่บ้าน ไม่ต้องการไปเที่ยวไหนทั้งสิ้นเพราะรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว

            ความจริงก็เป็นตั้งแต่เมื่อวานแล้ว อาจเกิดจากการถูกรังแกทางร่างกายอย่างหนัก แล้วเธอยังอาบน้ำนานอีก พอมาวันนี้ก็ลงสวนปลูกผักกับลูกเกือบทั้งวัน จนตอนนี้ร่างกายเริ่มประท้วงว่าไม่ไหวจนอยากล้มตัวลงนอน แต่เขากลับมาบอกว่าจะพาไปเที่ยวซะอย่างนั้น

            “จริงเหรอครับ! พ่อจะพาไปเที่ยวน้ำตกจริงเหรอ” เห็นลูกตื่นเต้นดีใจก็ไม่กล้าพูดอะไร

            ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยพารวิกานต์ไปเที่ยวไหนเลย ไกลสุดก็แค่สวนน้ำในเมืองหลวง แต่ตอนนี้จะได้ไปเที่ยวธรรมชาติซึมซับบรรยากาศ มีพ่อแม่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาทำไมจะไม่อยากไป หล่อนเข้าใจหมดทุกอย่างเพียงแต่ไม่อยากออกจากบ้าน

            “จริง” เขาย้ำแล้วเหลือบมองร่างบางที่เงียบไม่ยอมเปิดปาก

            “เย้ๆ ผมจะรีบไปเก็บของครับ” ไม่เพียงแค่พูดเปล่าเขายังเลือกจะชวนไปตอนนี้ซึ่งก็เป็นช่วงบ่ายแก่แล้ว หล่อนเหนื่อยเกินกว่าจะเดินทางแต่รู้ดีว่าลูกชายคงไม่ปล่อยให้ตนอยู่บ้านเป็นแน่ ลอบถอนหายใจเสียงเบาด้วยความเหนื่อยหน่าย

            ขณะที่ลูกชายรีบเดินแกมวิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงผู้ใหญ่สองคนที่ยืนตามลำพัง เธอคิดจะเดินขึ้นชั้นบนตามรวิกานต์เพื่อเก็บของ กลับถูกมือหนาคว้าแขนเอาเสียพร้อมกับดึงเข้ามาใกล้แล้วถามเสียงเข้ม

            “อย่าทำหน้าไม่เต็มใจไปได้ไหม ฉันทำเพื่อรวิไม่ได้อยากไปกับเธอมากนักหรอก” คำพูดแทงใจดำกับสายตาของเขาที่มองมายิ่งทำให้เธอเจ็บปวดมากกว่าเดิม ปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจ้องเขากลับไม่ยอมหลบสายตา

            “ค่ะ” ตอบสั้นกลัวว่าถ้าพูดยาวน้ำตาจะร่วงหล่นประจานความอับอายให้ตัวเอง