๒๐ ไม่ยอมเสียเธอ (๒)

เตรียมทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว ไม่ว่าจะห้องสำหรับเลี้ยงลูกหรือห้องนอนของบุตรชาย บ้านหลังใหญ่ที่กว้างเกินไปกำลังจะมีเสียงเด็กวิ่งเล่นและหัวเราะ ความสดชื่นกลับมาอีกครั้งจนบิดาเอ่ยปากว่าอาจกลับมาอยู่บ้านทำให้เขาดีใจเป็นอย่างยิ่ง

            เพราะตั้งแต่มารดาจากไป ท่านก็เสียใจจนไม่สามารถอยู่บ้านที่มีแต่ความทรงจำแสนสุขได้...

            “ถึงไหวพี่ก็เป็นห่วง อยากให้อัญพักผ่อนอยู่ในห้องมากกว่า ถือว่าทำเพื่อพี่เถอะนะ...ค่อยลงไปตอนเปิดร้านส้มตำก็ได้” พอเขาใช้เสียงหวานพูดกับเธอ หญิงสาวก็เลือกจะยอมแล้วพยักหน้าเชื่องช้า เอนกายลงนอนแล้วห่มผ้าคลุมกาย

            “ค่ะ”

            มองดูเธอจนพอใจเห็นว่าอีกฝ่ายหลับก็เดินไปทำน้ำเต้าหู้ที่มีส่วนผสมชัดเจน รสชาติไม่ต่างจากที่หล่อนทำ เมื่อมั่นใจก็นำไปใส่รถเข็น ส่วนปาท่องโก๋นวดแป้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนเหลือแค่ทำเป็นคู่แล้วลงทอด ไม่ได้ยากเกินความสามารถของเขาหรอก

            “ขายคนเดียวเหรอจ๊ะพ่อค้า” ลูกค้าเดินเข้ามาทักทาย เขาก็ยิ้มรับพลางพยักหน้า

            “ครับ เมียผมท้องน่ะครับไม่อยากให้ยืนนาน” ภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งยามเอ่ยว่าเธอคือภรรยา

เขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพียงแค่คิดถึงดวงหน้าสวยที่ตอนนี้หลับสนิทอยู่บนห้อง ความสุขหาได้ง่ายดายแต่เมื่อก่อนเขาเลือกจะผลักไสมันเอง

            “หายากนะเนี่ยคนรักเมีย” ชื่นชมร่างหนาที่เห็นบ่อยครั้งยามมาซื้อน้ำเต้าหู้ เป็นคนขยันและช่วยงานภรรยาทุกอย่าง ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางว่าชีวิตคู่เป็นอย่างไร แต่เห็นแล้วก็มีความสุขไปกับคนทั้งคู่ด้วย หวังว่าความรักจะยาวนาน

            “ได้แล้วครับ ขอบคุณที่มาอุดหนุนครับ” เขาขายของโดยใช้รอยยิ้มการค้าจนกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว  

            หญิงสาวหลายคนเข้ามาซื้อของกินเพราะอยากคุยกับพ่อค้า แต่เขาก็เว้นระยะชัดเจนพร้อมแสดงออกว่าตัวเองแต่งงานแล้ว เพิ่งนึกได้ว่าไม่มีแหวนแสดงสถานะจึงเริ่มคิดถึงการแต่งงาน แต่เขาไม่อยากเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ผู้เดียว จึงคิดจะถามหญิงสาวเช่นกันว่าต้องการงานแต่งแบบไหน

            ส่วนของเขาขอแค่มีหล่อนเป็นเจ้าสาวก็พอแล้ว...

            “จัดการต่อที” เหลือบไปเห็นสนิทของตัวเองเดินเข้ามา เขาจึงไม่รีรอที่จะเรียกใช้งาน

            “ครับคุณหนึ่ง” น้ำเต้าหู้เหลือไม่เยอะส่วนปาท่องโก๋หมดแล้ว

เจ้าตัวจึงรับคำเสียงหนักแน่นแล้วไปแทนที่ตำแหน่งของเขา ส่วนร่างสูงก็ถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเช็ดมือด้วยใบหน้านิ่ง ไม่มีรอยยิ้มการค้าอีกต่อไป เพราะอย่างไรก็ไม่มีลูกค้าอยู่แล้ว

            ก้าวเข้ามาในห้องนอนของหล่อนเสียงเบา ปิดประตูลงเบามือไม่ให้รบกวนคนที่นอนหลับ ค่อยยกยิ้มเอ็นดูเธอแล้วก้าวไปล้างไม้ล้างมือพร้อมเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาเริ่มง่วงและปวดหลังจนไม่อยากนอนบนพื้นอีกต่อไป

            “นอนหลับปุ๋ยเชียว...” มองใบหน้าหวานที่นอนหลับเหมือนเด็ก เห็นแล้วก็นึกเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง

            ร่างหนาขยับขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วยกมือขึ้นเกลี่ยตามกรอบหน้าสวย ปากหยักยกยิ้มมีความสุขเมื่อได้ใกล้ชิดกับหล่อน เป็นความสุขที่ไม่อยากให้หายไปเลยสักนิด

            หวังว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปอีกนานแสนนาน...

            “อื้อ มานอนกอดทำไม” คนที่หลับสนิทกลับรู้สึกตัวเมื่อมีคนเข้ามาโอบกอด

พอลืมตาก็พบร่างสูงที่ดึงหล่อนเข้ามากอดจนใบหน้าชิดกับอกกว้าง ได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน น่าฟังจนหล่อนยอมนอนนิ่งให้กอดแต่โดยดี

            “พี่ง่วงแล้วก็เหนื่อยนี่น่า” สูดกลิ่นหอมจากกลุ่มผมสวย เธอเองก็ยอมโดยดีไม่ขัดขืน

            “สายแล้ว ต้องลงไปเปิดร้าน...” คิดหาเหตุผลแต่เขาก็ตอบกลับทันที

            “พี่ให้คนอื่นจัดการเปิดเรียบร้อยแล้วไม่ต้องห่วง ตอนนี้ลูกค้าก็ทยอยมาเรื่อยๆ อัญนอนพักอย่ากังวลเลยนะครับ” พูดเสียงหวานแล้วเธอก็ไม่ได้ว่าอะไร นอนนิ่งให้เขากอดอยู่อย่างนั้นพร้อมริมฝีปากที่ยกยิ้มขึ้นอย่างมีความสุข

            ไม่ใช่เพียงเขาที่ต้องการ เพราะเธอเองก็รักชายหนุ่มเช่นเดียวกัน...

            “กอดกันนะ...พี่อยากกอดอัญ” จบคำพูดนั้นหล่อนไม่ได้ตอบอะไร

            แต่เลือกจะโอบแขนรอบลำตัวหนาเพื่อบอกเขาว่าตัวเองก็ต้องการอีกฝ่ายเหมือนกัน เป็นความรักที่วันนี้แสดงออกได้เต็มที่ ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปเพราะหัวใจของเราตรงกันแล้ว

            ปัจจัยภายนอกไม่มีอิทธิพลกับพวกเราอีกแล้ว...

            เด็กชายสวมชุดสีขาวในเครื่องแบบของโรงเรียนลากกระเป๋าลงมาจากอาคาร ยิ้มกว้างด้วยความดีใจเมื่อทราบว่าจะได้กลับบ้านพ่อ บอกเพื่อนตั้งแต่ช่วงเช้าจนถึงเวลาเลิกเรียน โบกมือลากับทุกคนเพื่อแยกย้ายกลับบ้าน คิดว่าบิดาน่าจะมารอรับอยู่ข้างล่างจึงเดินลงมาไม่ได้คิดอะไร

            แต่ไม่นึกว่านอกจากพ่อจะมารับเหมือนทุกครั้งแล้ว คราวนี้กลับมีแม่มารับด้วย เด็กชายยิ้มกว้างแววตาเต็มไปด้วยความสุข ไม่เพียงแค่ลูกที่มีความสุขเพราะคนเป็นพ่อแม่ก็ยิ้มตามไปด้วย ยิ่งเห็นเด็กชายวิ่งเข้ามากอดแล้วตะโกนเรียกเสียงดังก็ทำให้พวกเขารู้ว่าที่ผ่านมาตนพลาดความอบอุ่นของครอบครัวไปได้อย่างไร

            ทั้งที่เป็นเพียงเรื่องธรรมดา แต่กลับมีคุณค่าในใจของเด็กน้อยเป็นอย่างมาก

            ภาพที่พ่อแม่มารับกลับบ้านจะกลายเป็นอีกความทรงจำแห่งความสุขของรวิกานต์แน่นอน

            “พ่อแม่!” เธอยิ้มกว้างแล้วกอดลูกชายไว้ ขณะที่คนเป็นพ่อรีบเดินไปเข็นกระเป๋าแล้วพากันกลับไปที่รถซึ่งจอดคอยอยู่ด้านหน้า หนูน้อยจับจูงมือแม่อีกข้างพร้อมกับจับมือพ่ออีกข้างโดยที่ตัวเองยืนอยู่ตรงกลาง

            “กลับบ้านกัน”

            “ครับ”

            พาหนะเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางคุ้นเคย เหมือนว่าการกลับมาอยู่ด้วยกันของบุพการีจะทำให้เด็กชายยิ้มกว้างกว่าเดิม กลายเป็นความสุขที่ทำให้หญิงสาวยิ้มออกเช่นเดียวกัน เธอรู้แล้วว่าตัวเองตัดสินใจไม่ผิดที่คิดสร้างครอบครัวกับเขา

            นอกจากเป็นพ่อที่ดีแล้ว ชายหนุ่มยังเป็นสามีที่ดีอีกด้วย...

            ระหว่างทางลูกชายก็ชวนคุยจนรถเต็มไปด้วยบทสนทนา เหมือนว่ารวิกานต์จะปรับตัวเข้ากับโรงเรียนเป็นอย่างดี ไม่มีร้องไห้หรืองอแงเลยสักครั้ง กิจกรรมก็เด่นเพราะเข้าทีมนักกีฬารักบี้ แล้วยังเข้าชมรมดนตรี การเรียนก็เป็นที่รักของคุณครูอีกต่างหาก เดินตามรอยของบิดาได้อย่างดี