๖ เอาคืน (๑)

๖

เอาคืน

            ไม่รู้ว่าจะไปไหนเพราะเธอเหนื่อยเกินกว่าจะใช้ความคิด หญิงสาวร้องไห้จนตาบวมแล้วขึ้นรถสาธารณะเพื่อกลับบ้าน ถึงสภาพจะดูไม่ได้แต่ก็ไม่ได้มีทางเลือกในการเดินทางมากนัก สิ่งที่คิดออกตอนนี้คือต้องไปพูดกับอรสินีให้รู้เรื่อง

            หล่อนให้ใจอีกฝ่ายไปเต็มร้อยแต่เหมือนว่าไม่ได้รับการตอบกลับ เธอถูกทิ้งให้เจอกับเรื่องเลวร้ายที่ไม่คิดว่าคนเป็นพี่น้องจะทำกันได้ ถึงจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้แต่ทุกอย่างก็บ่งบอกแล้วว่าหล่อนเสียตัวให้คนแปลกหน้า แล้วยังถูกแบล็คเมลอีกต่างหาก จิตใจถูกทำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่รู้จะประกอบกลับมาให้เป็นเหมือนเดิมได้อย่างไร

            เดินมาถึงงหน้าบ้านของตัวเองด้วยน้ำตาที่นองใบหน้า ก่อนชะงักเพราะเจอร่างสูงยืนพิงรถคันหรูอยู่บ้านฝั่งตรงข้าม เธอน้ำตาไหลอีกครั้งเมื่อได้สบตากับเขา พร้อมความคิดที่ทำให้นึกรังเกียจตัวเองมากกว่าเดิม ร่างกายของเธอสกปรกไม่เหมาะสมกับเขาอีกต่อไป เผลอก้าวถอยหลังเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้

            ยังไม่พร้อมพบหน้าธนนท์ปภพในตอนนี้แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเลี่ยงได้อย่างไร เขาเดินตรงมาหาหล่อนพร้อมกับเอ่ยถามเสียงดังด้วยใบหน้าตระหนก ไหล่เล็กถูกมือหนาตรึงเอาไว้ทำให้ไม่อาจหนีไปไหนได้ ก้มหน้ามองพื้นแทนการสบดวงตาคม โดยที่มีม่านน้ำตาบดบังการมองเห็นของเธอ

            “อัญ! หายไปไหนมารู้ไหมว่าพี่เป็นห่วงมากแค่ไหน” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

            ชายหนุ่มไม่ได้นอนเพราะวิ่งวุ่นตามหาเธอ ตอนแรกคิดจะไม่ดูประวัติของหญิงสาวแต่ก็ต้องดูเพราะอยากรู้ว่าเธอไปนอนบ้านเพื่อนคนอื่นหรือเปล่า เมื่อติดต่อทางโทรศัพท์ไม่ได้เนื่องจากถูกปิดไว้ตลอดทั้งคืน จึงต้องหาตามบ้านเพื่อนเธอกลับไม่พบความเคลื่อนไหว

            อัญชิสาหายไปไม่บอกกล่าว...

            ต้องวิ่งวุ่นเพื่อหาหล่อนจนไม่ได้นอน เขาเพิ่งรู้ว่าความรักมันทำให้ทุกข์ขนาดนี้ จะตัดใจก็ไม่ทันเพราะถลำลึกไปแล้ว เขาทุ่มสุดใจเพื่อเดิมพันกับรักครั้งนี้ จะรุ่งหรือจะร่วงก็ให้รู้กันไปเลย แม้กระทั่งเรื่องโรงงานบ้านเธอก็ช่วยคุยจนฝ่ายจัดซื้อเลือกจะเปลี่ยนมาใช้โรงงานของหล่อนแทนที่เก่า ซึ่งทำให้เขาเสียความสัมพันธ์กับคนที่คุ้นเคยกันมานาน

            หากเป็นเมื่อก่อนตนคงไม่ยอมแลก แต่ตอนนี้เขายอมเพื่อให้ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ...

            “ขอโทษค่ะพี่ ขอโทษ...” ไม่กล้ากระทั่งจะเอื้อมมือไปแตะเขา อยากกอดอีกฝ่ายแล้วร้องไห้หรือระบายความทุกข์ในใจก็ไม่กล้าทำ หล่อนเลือกจะยืนก้มหน้าอยู่อย่างนั้นจนเขาค่อยเลื่อนมือมาลูบศีรษะมนอย่างแผ่วเบา

            “เป็นอะไรหรือเปล่า” เห็นอาการของหล่อนดูไม่ดี จึงพยายามถามอย่างเป็นห่วงแต่คนตัวเล็กกว่ากลับเม้มปากแน่นไม่กล้าพูดอะไร เธอเม้มปากแน่นกลัวเสียงร้องไห้จะดังมากกว่านี้ ค่อยสูดลมหายใจอย่างยากลำบากแล้วยกมือปาดน้ำตาออก เงยหน้าสบตาคมก่อนฉีกยิ้มแม้ในดวงตาจะเศร้าแค่ไหนก็ตาม

            “ไม่ค่ะ แค่...โดนรถเฉี่ยวค่ะ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว พอดีไปนอนกับเพื่อนค่ะ” คิดข้ออ้างที่พอจะฟังขึ้นแล้วดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะเชื่อเพราะเขาไม่ได้ถามอะไรต่อจากนั้น

            ร่างสูงเลือกจะปิดปากเงียบไม่ได้เอ่ยอะไรอีก เขาสังเกตตามร่างกายไม่เห็นว่าหล่อนมีบาดแผล อีกทั้งเพื่อนมีกี่คนเขาก็ไปเคาะประตูถามหาทั้งคืนแล้ว ที่ไม่เข้าใจคือเธอไปอยู่ไหนแล้วเกิดอะไรขึ้น นึกสงสัยแต่คิดว่าเจ้าตัวคงไม่บอก หล่อนเลือกจะโกหกเขาเองก็ไม่อยากถามต่อให้โดนหลอก

            คงมีเหตุผลให้เธอไม่ยอมพูดความจริง แล้วเขาก็เคารพการตัดสินใจของหญิงสาว เห็นดวงตากลมแดงก่ำทั้งยังบวมจากการร้องไห้อย่างหนักก็นึกสงสารปนสงสัย ค่อยยกมือเช็ดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา แต่กลับถูกปัดมือออกจนทำให้เขาชะงักค้างอยู่แบบนั้น

            หล่อนทำเหมือนรังเกียจกัน แววตาคมจึงสั่นไหวไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้

            “ขอบคุณที่ให้พักด้วยนะคะ แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วค่ะ อัญกลับมาอยู่บ้านดีกว่า” ไม่กล้าสบตาเขาด้วยซ้ำเพราะรู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยเกินไป ไม่เหมาะจะได้รับความรักของชายหนุ่ม เขาอยู่สูงมากเกินไปจนสุดท้ายเรายิ่งห่างกันมากกว่าเดิม

            “ให้พี่เก็บของกลับมาให้ไหม” ของบางส่วนยังอยู่บ้านตน จึงได้ถามแล้วหล่อนก็ผงกศีรษะ

            “ค่ะ” เช็ดน้ำตาออกแล้วยิ้มให้เขา ชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นก็อยากอยู่เป็นเพื่อนหล่อน คิดว่าอีกฝ่ายคงเจอเรื่องหนักหนามาพอสมควร จึงร้องไห้หนักขนาดนี้ เขาอยากโอบกอดเธอไว้แต่เหมือนเจ้าตัวจะไม่ต้องการ รีบถอยห่างจากร่างหนามากกว่าเดิม เขาจึงต้องยืนนิ่งไม่เข้าไปใกล้หล่อนมากนัก

            “จะให้พี่อยู่เป็นเพื่อน...”

            “ขออัญอยู่คนเดียวนะคะ” อ้อนวอนเสียงสั่น ถึงจะอยากอยู่กับเขามากแค่ไหนแต่ตอนนี้เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

            “มีอะไรโทรหาพี่ได้ตลอดเลยนะ” ยังคงเป็นห่วงจึงได้ย้ำอีกครั้ง หล่อนพยักหน้าตอบรับก่อนโบกมือลาเขา เดินเข้าไปในบ้านโดยมีสายตาคมมองตามไปจนลับสายตา นึกเป็นห่วงเธอแต่ทำอะไรไม่ได้เมื่อหญิงสาวไม่ได้ต้องการให้ตนอยู่เคียงข้าง

            พรูลมหายใจเสียงหนักแล้วขับรถกลับบ้านเพื่อไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจะได้ไปทำงาน วันใหม่เริ่มต้นขึ้นเขาก็ไม่อาจหยุดพักได้ ยังต้องเข้างานเหมือนทุกวันแต่ต่างออกไปที่มีเรื่องราวหนักอกจนนั่งถอนหายใจตลอดเวลา

            รับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของหล่อน แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเปลี่ยนไปอย่างไร

            สิ่งที่ชายหนุ่มทำได้ตอนนี้คือรอให้หล่อนพร้อมแล้วบอกเขาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

            ขณะเดียวกันร่างบางก็เดินเข้าไปในบ้านด้วยความเสียใจ เหมือนหัวใจทั้งดวงแตกสลายในพริบตา เท้าที่กำลังจะขึ้นชั้นสองหยุดชะงักเพราะมีคนออกจากห้องนอนแล้วก้าวลงมาพอดี ไม่ใช่ใครอื่นไกลเป็นน้องสาวที่หวังร้ายกับคนพี่

            แค่สบตากันอรสินีก็แสยะยิ้มด้วยความสมเพช เห็นสภาพดวงตาแดงก่ำทั้งยังบวมปูดของอีกฝ่ายก็รับรู้ได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น อดไม่ได้ที่จะหัวเราะสะใจพร้อมยกมือกอดอก วันหยุดแสนวิเศษเริ่มต้นขึ้นก็มีข่าวดีแต่หัววัน

            เธอนึกเกลียดคนตรงหน้าที่มีผู้ชายมาชอบตลอด จึงนัดแนะกับคนที่เคยคุยแล้วตอนนี้ก็มีปัญหาเรื่องเงิน เพื่อส่งต่อพี่สาวให้ช่วยจัดการ ไม่คิดเลยว่าทุกอย่างมันจะง่ายดายขนาดนี้ จนอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างมีความสุข

            “กลับมาแล้วเหรอพี่อัญ” ทักทายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่คนโดนกระทำกลับกำมือแน่นกัดฟันกรอด ไม่คิดว่าคนที่เติบโตมาด้วยกันจะใจร้ายกับตนมากขนาดนี้

            “เธอทำอะไร” ถามเสียงสั่น มองหน้าน้องด้วยหัวใจแหลกสลาย อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ด้วยความเสียใจผสมกับความโกรธที่มีต่อคนอายุน้อยกว่า มีเพียงเธอเท่านั้นหรือที่คิดว่าอรสินีเป็นน้องสาว ขณะที่คนตรงหน้าไม่เคยคิดว่าหล่อนเป็นคนในครอบครัวด้วยซ้ำ

            “ทำอะไรคะ เปล่าสักหน่อย” เดินลงจากบันไดมาหยุดยืนอยู่ต่อหน้าคนอายุมากกว่า แววตาไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปสักนิด แม้ว่าจะเป็นการฆ่าอัญชิสาทั้งเป็น แต่ก็ยังลอยหน้าลอยตาเหมือนไม่มีความผิด

            เพียงแค่เห็นว่าน้องสาวไม่ได้คิดขอโทษหรืออธิบายก็ทำให้เธอยิ่งโกรธมากกว่าเดิม ผิดหวัง เสียใจ โมโหทุกอารมณ์ผสมในคราวเดียวกันจนไม่สามารถปล่อยคนตรงหน้าให้ลอยนวลได้ แต่เธอก็หน้าบางเกินกว่าจะไปแจ้งความเอาความผิดจากคนทั้งสอง

            หล่อนไม่กล้าทำอะไรสักอย่าง จึงทำได้แค่เก็บความชอกช้ำเอาไว้ในอก...