๕ โลกแตกสลายลงตรงหน้า (๔)

เพราะฉะนั้นคนที่ทำเรื่องนี้คงไม่ใช่ใครอื่นไกล นอกจากคนใกล้ชิดที่ถือเป็นครอบครัวของตัวเองอย่างอรสินี...

            ที่เข้ามาหาไม่ใช่เพราะรู้สึกผิดแต่ต้องการทำให้เธอย่อยยับต่างหาก พี่น้องเขาทำแบบนี้กันได้เหรอ!

            “โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะคะ ผมสัญญาจะไม่เปิดโปงแน่นอน...แต่ที่รักต้องทำตามคำสั่งของผมเข้าใจไหม” ใช้ช่วงที่เธออ่อนแอตรงเข้ามาดึงร่างบางไปโอบกอดไว้ หล่อนพยายามดิ้นให้หลุดก่อนกระทืบเท้าอีกฝ่ายจนสุดท้ายก็ถูกปล่อย นึกรังเกียจร่างกายของตัวเองจนอยากอาเจียน ไม่อยากมองคนตรงหน้าแต่ก็ถูกกักขังไว้ในห้องนี้

            “ตอบสิครับ ไม่งั้นคลิปของเราจะหลุดเป็นสาธารณะแล้วนะ” เบิกตากว้างไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะถ่ายคลิปไว้ด้วย กลัวสุดหัวใจว่ามันจะหลุดไปแล้วคนอื่นเห็น ในหัวของเธอแทบประมวลผลไม่ได้นอกจากความกลัวที่เกาะกินใจ

            สุดท้ายก็เลือกจะตอบในลำคอแล้วก้าวถอยห่างจากผู้ชายคนนั้น เธอถูตามแขนของตัวเองด้วยความรังเกียจ น้ำตายังคงไหลไม่หยุดก่อนจะรีบปาดมันออกรวดเร็ว ในหัวคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องที่เกิดขึ้นและแน่นอนว่าเธอรับไม่ได้

            “อือ”

            ความสาวที่สงวนไว้เพื่อให้คนที่รัก กลับถูกพรากไปเพราะน้องสาวที่โกรธแค้นกัน ทั้งยังมาเจอกับผู้ชายชั่วช้าเลวทรามบันทึกคลิปเอาไว้อีกต่างหาก เธอไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้อย่างไร ทุกอย่างมันถูกพรากไปแล้ว

            “ดีครับ ผมบันทึกเบอร์ไว้ให้แล้วนะ...ลืมแนะนำตัวไปเลย ผมชื่อวินธานะครับ เรียกว่าวินก็ได้” เพิ่งรู้ชื่ออีกฝ่ายครั้งแรกแต่หล่อนก็ไม่คิดจะจำ เกลียดทุกอย่างที่เป็นเขาจึงไม่เห็นว่าชายหนุ่มคือคนที่เคยมาส่งน้องสาวของตนถึงหน้าบ้าน

            วินธา ปธานินที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยได้ไม่นานแล้วก็กินเงินมรดกของครอบครัวที่ตอนนี้หร่อยหรอจนไม่เหลือสักบาท บิดาหนีออกนอกประเทศทิ้งลูกชายเอาไว้เพียงลำพัง เขาจึงต้องดิ้นรนทุกทางเพื่อหาเงินมาปรนเปรอตัวเองตามประสาคนใช้เงินมือเติบ

            จนได้ช่องทางรวยจากการแนะนำของอรสินีให้มาข่มขืนพี่สาวหล่อน แต่น่าเสียดายที่เขาดื่มเหล้าจนเมามาถึงจึงนอนหลับไม่ได้ทำอะไรคนตรงหน้า ยังดีที่ตื่นก่อนจึงถอดเสื้อผ้าของเธอและช่วยตัวเองได้ทันเวลา เป็นหลักฐานให้หล่อนเชื่อว่าเสียตัวแล้วเพื่อจะหลอกเอาเงินได้ง่ายหน่อย

            เพราะเขารู้มาว่าเธอคือคนที่ธนนท์ปภพมาติดพัน...

            “เฮ้อ ไม่พูดอะไรเลยเหรอ ผมง่วงแล้วขอนอนต่อหน่อยล่ะกัน” ล้มตัวลงนอนบนเตียงทันทีเพราะรู้สึกมึนหัว เข้าไปอาเจียนเมื่อครู่จนหมดไส้หมดพุง เสียดายที่ไม่ทันได้ทำอะไรหล่อนทั้งที่หญิงสาวสวยปานนางฟ้าขนาดนี้

            ไม่เป็นไรหรอก...ครั้งหน้ายังมีโอกาสอีก

            “ฮือ” เธอรีบหยิบกระเป๋าแล้วออกจากห้องอย่างรวดเร็ว แทบเดินไม่ไหวด้วยความเสียใจจนแข้งขาอ่อนแรงแต่ยังพยายามหยัดยืนไปยังลิฟต์ กดลงมาชั้นล่างพร้อมกับปล่อยโฮอย่างไม่อาย อย่างไรในกล่องโดยสารก็มีแค่หล่อนเพียงคนเดียว

            ไม่รู้ทำไมเรื่องเลวร้ายถึงต้องเกิดกับเธอด้วยนะ...