๖ เอาคืน (๒)

“เธอพาพี่เข้าไปในห้องนั้น...จิตใจเธอทำด้วยอะไร!” ตะโกนถามเสียงดังลั่นบ้านไม่สนใจว่าพ่อกับแม่จะอยู่หรือเปล่า สิ่งที่อยากรู้คือทำไมอรสินีจึงทำกับตนได้ลงทั้งที่เราเติบโตมาด้วยกัน แต่กลายเป็นหล่อนต้องถูกกระทำราวกับคนไม่มีหัวใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดมากกว่าเดิม

            น้ำตาไหลเป็นสายด้วยความเสียใจ แต่ยังพยายามจะเข้มแข็งแล้วฟังเหตุผลของคนตรงหน้า ซึ่งไม่ได้รู้สึกผิดกับพี่แม้แต่น้อย ยังคงเชิดใบหน้าขึ้นพลางยกมือกอดอก ตอบราวไม่ยี่หระแล้วยังสะใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับอัญชิสาอีกต่างหาก

            “ช่วยไม่ได้ พี่อยากแย่งพี่หนึ่งทำไมล่ะ จะไปแจ้งตำรวจหรือฟ้องพี่หนึ่งก็ได้นะ แต่เขาคงไม่เอาพี่ทำเมียแล้วเพราะพี่มันสกปรกไง” ย้ำชัดจนคนที่ถูกกระทำมาโดยตลอดไม่อาจทนอยู่เฉยได้อีกต่อไป ตวัดมือตบลงบนใบหน้าขาวสองครั้งในคราวเดียว ทำให้อีกฝ่ายหน้าหันเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่คิดว่าจะถูกลงไม้ลงมือด้วยซ้ำ

            เพี๊ยะ เพี๊ยะ

            เสียงมือตบลงบนหน้าของอรสินีดังจนคนกระทำนึกสะใจ แต่ก็ไม่ช่วยให้ความเจ็บปวดของเธอทุเลาลงแม้แต่น้อย เลือกจะตะโกนเสียงดังก้องอย่างแค้นเคือง ทำได้เพียงเท่านี้ไม่อาจกระทำได้มากกว่านี้อีกแล้ว

            “แกมันเลวเกินมนุษย์!” เป็นครั้งแรกที่มองคนอายุน้อยกว่าด้วยแววตาเกลียดชัง ที่ผ่านมาถึงจะโดนกระทำมากแค่ไหนก็ยังสามารถให้อภัยน้องได้เสมอ แต่คราวนี้เล่นหนักเกินไปจนเธอไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ด้วยซ้ำ

            คิดแล้วก็กระชากศีรษะของน้องขึ้นมา จ้องใบหน้าที่มีรอยมือของตนประทับแล้วกระชากผมแรงกว่าเดิมจนอรสินีร้องเสียงหลง แต่เท่านี้ยังไม่รู้สึกสะใจด้วยซ้ำ ทว่าหล่อนก็เลือกจะปล่อยอีกฝ่ายด้วยการผลักให้พ้นทาง แล้วเดินขึ้นบนบ้านแม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความแค้นก็ตาม

            “อีบ้าแกตบฉันเหรอ”

            เธอปิดประตูห้องนอนแล้วล็อครวดเร็ว ได้ยินเสียงโวยวายอยู่หน้าห้องแต่ก็ไม่ได้สนใจ เลือกจะเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วอาบน้ำชำระกาย ขัดถูตามตัวจนร่างกายแดงก่ำแต่เธอก็รู้สึกว่าตัวเองยังคงสกปรก ใช้เวลาในห้องน้ำเกือบสองชั่วโมงกว่าจะออกมาข้างนอก เธอนอนคลุมโปงร้องไห้อยู่อย่างนั้นเมื่อคิดถึงสิ่งที่เกิดกับตัวเอง

            “ฮือ ฮึก” ยกมือปิดปากไม่ให้เสียงร้องไห้ดังออกไปข้างนอก น้ำตาไหลไม่ขาดสายจนรู้สึกเหนื่อยจึงผล็อยหลับไปอีกครั้งทั้งที่ศีรษะยังเปียก เธอนอนซมอยู่อย่างนั้นเกือบสามวันเต็มที่ไม่ออกมาข้างนอก ใครเคาะประตูก็ไม่สนใจจนสุดท้ายต้องลุกจากเตียงเพื่ออาบน้ำสวมเสื้อผ้า

            เริ่มใช้ชีวิตอีกครั้ง...แม้ว่าจะอยากตายมากแค่ไหนก็ตาม

            เธอพยายามคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนผิด ตนไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด แล้วทำไมต้องเป็นฝ่ายตายด้วยล่ะ จากนี้ไปต้องใช้ชีวิตให้ดีแล้วอย่าโทษตัวเอง แต่ก็อดจะถูกตามแขนตัวเองไม่ได้ยามนึกย้อนกลับไปว่าถูกแตะต้องจากชายแปลกหน้า

            ยังไม่ทันเดินออกจากห้องก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอแทบอยากปามันทิ้งก่อนสายถูกตัดแล้วมีข้อความถูกส่งมา จึงต้องเปิดอ่านแล้วตัดสินใจโทรกลับรวดเร็ว

            ‘ถ้าไม่รับสายจะไปหาถึงบ้านเลยนะ’

            เธอยอมรับว่าค่อนข้างกลัวใจอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าวินธาจะสามารถทำอะไรได้บ้าง เขามีคลิปของหล่อนอยู่ในโทรศัพท์ไม่รู้ว่ามันจะถูกปล่อยเมื่อไหร่ หากธนนท์ปภพทราบเรื่องแล้วจะรังเกียจกันไหม นั่นคือสิ่งที่หล่อนกังวล

            “ฮะ ฮัลโหล” ไม่ต้องรอสายนานอีกฝ่ายก็รับ

            ‘ผัวไม่มีเงินใช้เลย เมียช่วยหามาให้สักสามสี่แสนหน่อยได้ไหม’ เพียงแค่ประโยคแรกที่ทักก็ทำให้เข่าแทบทรุด เธอเบิกตากว้างไม่รู้ว่าจะไปต่ออย่างไร ยังนึกไม่ออกจะไปหาเงินมากมายเช่นนั้นมาจากที่ไหนเพราะตัวเองยังแทบเอาตัวไม่รอด

            “บ้าเหรอ เงินเยอะขนาดนั้นฉันจะไปหา...” ยังพูดไม่ทันจบปลายสายก็รีบแทรกทันที

            ‘งั้นขายคลิปที่ถ่ายเราดีกว่า น่าจะได้เงินเยอะเลย พวกใต้ดินมันชอบโหลดไปดู ยิ่งผิวขาวนมโตทรงเหมือนเมียนี่มันยิ่งชอบ’ ได้ยินก็อยากอาเจียนออกมาจนต้องรีบตะโกนเสียงดังเพื่อตัดบท แม้ว่าจะมืดแปดด้านเพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากที่ไหน

            “ฉันจะพยายาม!”

            ‘เมียรู้จักไอ้ธนนท์ปภพใช่ไหม พอดีใกล้วันเกิดแม่ผัวแล้วอยากได้สร้อยเพชรสักเส้น ขอมันให้หน่อยแล้วกัน แค่นี้นะจ๊ะเดี๋ยวผัวจะรอที่เดิม...ห้องเดิมที่เราได้เสียกันน่ะ’ เธอเกลียดคำเรียกแทนตัวของอีกฝ่าย กำมือแน่นด้วยความเจ็บใจที่ต้องตกเป็นเบี้ยล่าง กัดปากล่างอย่างชั่งใจพร้อมน้ำตาเม็ดใหญ่ที่ร่วงหล่น

            ถึงไม่ยินยอมแต่ก็ต้องทำเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง

            “ฮือ”

            เหมือนว่าหล่อนจะต้องเป็นคนไม่ดีอีกครั้ง ที่เข้าหาเขาเพื่อต้องการของบางอย่าง แล้วครั้งนี้ก็ค่อยข้างหนักหนาสำหรับเธอเช่นเดียวกัน

            สูดลมหายใจเข้าปอดลึกแล้วเดินมาหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แต่งหน้ากลบรอยแดงของดวงตาหลังผ่านการร้องไห้อย่างหนัก ชีวิตของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ความสดใสในดวงตาถูกลบจนหายไปมีเพียงความเจ็บปวดรวดร้าวที่เธอต้องเผชิญเคราะห์กรรมหนัก

            ไม่รู้ว่าสุดท้ายชีวิตจะดำเนินไปในเส้นทางไหน แต่หล่อนก็ไม่อาจย้อนเวลากลับไปเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

           

            สามวันที่ผ่านมาเขารอหล่อนอยู่ตลอดเวลา พยายามส่งข้อความและโทรหากลับไม่มีการตอบรับจนนึกกังวล กระทั่งวันนี้ที่หล่อนมาหาถึงห้องทำงาน จึงวางทุกอย่างไว้แล้วเข้ามาต้อนรับหญิงสาวด้วยตัวเองพร้อมรอยยิ้มกว้าง นึกดีใจเป็นอย่างยิ่งที่เธอมาหากัน

            “มีอะไรหรือเปล่าครับ” ยิ้มให้เธอแล้วมองใบหน้าสวยที่ดูเศร้าหมองกว่าทุกครั้ง อยากจับมือเธอก็ไม่กล้าทำได้เพียงมองอัญชิสาด้วยความกังวล ถึงหล่อนจะแต่งแต้มใบหน้ามาสวยงามเพียงใด ก็ไม่สามารถปกปิดร่องรอยความเศร้าเสียใจไว้ได้

            จึงรีบพาเธอไปนั่งยังโซฟาตัวยาว ก่อนที่ตนจะนั่งลงข้างกัน แล้วใช้โอกาสนี้เพื่อมองเสี้ยวหน้าหวาน รับรู้ถึงกลิ่นหอมจากกายสาวจนแอบสูดดม นึกอยากพัฒนาความสัมพันธ์แต่เหมือนว่าตอนนี้เราจะยิ่งห่างกันไปไกล

            เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้นไปได้...

            “คือตอนนี้อัญเดือดร้อน...อยากขอยืมเงินกับ...กับเครื่องเพชรของพี่หนึ่งได้ไหมคะ” พูดไปก็หลบสายตาเขาทันที มือบางกุมไว้ที่หน้าตักกับหัวใจเต้นรัวราวจะหลุดออกมานอกอก ไม่เคยอยากทำเช่นนี้แต่เพราะว่าตัวเองหมดหนทางแล้ว เหมือนพบทางตันที่เขาคือแสดงสว่างเดียวในชีวิต

            “หือ เกิดอะไรขึ้นเหรอ” รีบถามด้วยความเป็นห่วง เงินทองเป็นของนอกกายย่อมให้เธอได้อยู่แล้ว

            “ครอบครัวของอัญมีปัญหาเรื่องเงินน่ะค่ะ...” ไม่ผิดจากที่คิดเอาไว้เท่าไหร่ เขารู้ดีว่าครอบครัวหล่อนมีปัญหาแต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้ ถึงขั้นมาขอยืมเงินกับเครื่องเพชร ซึ่งแตกต่างจากนิสัยโดยปกติของหล่อน

            “พี่พอจะทราบอยู่บ้าง เรื่องที่อัญขอพี่ก็ทำให้แล้วนะ ฝ่ายจัดซื้อจะจ้างโรงงานของบ้านอัญ” รีบบอกทันทีเหมือนต้องการขอรางวัลจากหล่อน อัญชิสาได้ยินก็น้ำตาคลอไม่คิดว่าเขาจะทำเพื่อเธอมากขนาดนี้ เธอเม้มปากแน่นไม่กล้าพูดอะไร เกือบร้องไห้ต่อหน้าเขาแล้วแต่ก็ต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้