๙ กรงขังใหม่ (๓)

วันที่ต้องไปเมืองหลวงมาถึงอย่างรวดเร็ว งานทุกอย่างเขาจัดการเคลียร์จนหมดแล้ว ศักดิ์ชัยเดินมาเปิดประตูเบาะหลังให้เจ้านายก่อนจะอ้อมไปขึ้นด้านหน้า เขามักจะมาเตรียมตัวที่บ้านเฟื่องรัตน์ภักดีเสมอเพื่อไปทำงานพร้อมอีกฝ่าย ขึ้นรถก็ต้องรายงานตารางในแต่ละวันว่าทำอะไรบ้าง

            สร้างความสะดวกสบายแก่ท่านประธานเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่เคยปฏิเสธงานเลี้ยงสังสรรค์แม้ว่าจะไม่อยากไปก็ต้องทำเพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีเอาไว้ อาณาจักรที่บิดารับช่วงต่อมาเขาก็ดูแลจนขยายใหญ่และมั่นคง

            มีน้องชายอย่างติณณภพคอยช่วยอีกแรง เขายกโรงแรมให้น้องเป็นผู้ดูแล ซึ่งทำได้ดีพอสมควรจนไม่ต้องห่วง ส่วนตนก็ดูแลเรื่องห้างสรรพสินค้าและสนามกอล์ฟ พร้อมทั้งช่วยสนับสนุนเงินทุนสำหรับคนที่กำลังจะลงการเมือง เป็นอีกหนึ่งช่องทางของการสร้างอำนาจที่ทำให้เขาก้าวขึ้นมาจุดนี้ได้

            “ช่วงบ่ายไม่มีงานใช่ไหม ผมต้องไปส่งคนเล็กที่กรุงเทพฯ” รถเคลื่อนออกจากบ้านพ้นรั้วอัลลอยด์ขนาดใหญ่ไปตามเส้นทางในหมู่บ้านที่ไม่ค่อยมีคนอาศัย เพราะเป็นพื้นที่ส่วนบุคคลของเขาแทบจะทั้งหมดด้วยซ้ำ

            คนที่ทำงานร่วมกับชายหนุ่มต่างรู้ดีว่าเขาเอาครอบครัวมาเป็นอันดับหนึ่ง โดยเฉพาะน้องสาวสุดที่รักอย่างหทัยวารินซึ่งเขาเอามาเป็นอันดับหนึ่ง ถึงแม้ว่าตอนนี้หล่อนจะมีคนรักแล้วก็ตาม แต่พี่ชายยังคงเป็นห่วงและหวงอยู่เสมอ

            คีตภัทร เมธปิยาไม่เหมาะสมกับน้องของเขา แต่เมื่อหล่อนถามกลับว่าใครเหมาะสมเขาก็ตอบไม่ได้เช่นเดียวกัน เพราะธนนท์ปภพไม่มีความคิดอยากให้น้องมีความรักในตอนนี้ กลับไม่อาจต้านทานความต้องการของน้องได้

            เธอบอกชัดเจนว่ารักและเขาก็ไม่ใจร้ายพอจะแยกคนทั้งสองออกจากกัน แค่ให้อยู่ในสายตาก็พอจึงได้เข้าไปคั่นกลางทุกครั้งยามคู่รักนัดดินเนอร์กัน

            “ไม่มีครับ” ตอบเสียงฉะฉานทำให้เขาค่อนข้างพอใจอย่างยิ่ง

            ต้องไปเมืองหลวงเพื่อส่งน้องสาวซึ่งเป็นเรื่องปกติไปแล้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหุ้นระหว่างนั่งรถไปทำงาน แต่แล้วกลับต้องไถลไปตามแรงเบรกของเครื่องยนต์ ดวงหน้าคมฉายแววหงุดหงิดแล้วหันมองคนรถที่รู้สึกผิดเช่นเดียวกัน ขับรถให้ชายหนุ่มมาหลายปีไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาก่อนในชีวิต

            เอี๊ยด!

            “เบรกทำไม” ถามเสียงเข้มพร้อมเอาเรื่องเต็มที่

            “มีเด็กวิ่งตัดหน้ารถครับ” เขามองทางข้างหน้าก่อนพบเด็กชายที่ดูแล้วน่าจะไม่เกินสิบสองปี ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยคราบน้ำตา ยืนกางแขนขาเพื่อกั้นทางรถเอาไว้ไม่ให้ขับออกไปได้ แค่เห็นก็นึกหงุดหงิดจนต้องให้คนสนิทลงไปจัดการเพื่อจบเรื่อง

            มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไร คงอยากหาเรื่องมาหลอกทรัพย์อย่างแน่นอน เขาจึงไม่คิดสนใจแล้วให้ศักดิ์ชัยเป็นคนแก้ปัญหา

            “ลงไปดูหน่อย” คนสนิทรับคำแล้วรีบลงไปหาเด็กคนนั้น เขาไม่ได้มองว่าจัดการอย่างไรเลือกจะก้มดูหุ้นในพอร์ตของตนแล้วเข้าอีเมลเช็คเอกสารสำคัญ ผ่านไปสักพักเหมือนเรื่องจะไม่จบจึงเงยหน้ามองเหตุการณ์ว่าคลี่คลายหรือยัง

            ก่อนพบว่าคนของตัวเองเดินอ้อมมาเปิดประตูด้านหลัง พร้อมกับโอบไหล่เล็กของเด็กชายเอาไว้ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันทีไม่ชอบใจที่ศักดิ์ชัยเปิดประตูรถฝั่งของเขา โดยที่เด็กคนนี้รีบกระโดดขึ้นมานั่งตรงที่ว่างข้างตน พร้อมโผเข้ากอดไม่ทันให้ตั้งตัว

            “คุณหนึ่งครับ...เด็กคนนี้...” ใบหน้าคมเคร่งขรึมตวัดมองคนสนิทที่ยอมให้เด็กคนนี้ขึ้นมาบนรถ เขาพยายามจะผลักอีกฝ่ายออกเพราะกลัวว่าเสื้อผ้าของตัวเองจะเปื้อน แต่ประโยคแรกที่เด็กพูดทำให้ตนต้องชะงัก คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันทีอย่างไม่ชอบใจ รับรู้ถึงน้ำตาเม็ดใหญ่ของหนูน้อยซึ่งไหลเปื้อนเสื้อของตัวเอง

            “พ่อ พ่อครับ! ช่วยแม่ด้วย ช่วยแม่ด้วย ฮือ” คนที่ถูกเรียกว่าพ่อถึงกับหน้าเคร่งกว่าเดิม ไม่สนใจว่าตนจะทำให้เด็กเจ็บหรือเปล่า เขาตัดสินใจแกะมือเล็กออก แล้วพยายามขยับห่างจากคนอายุน้อย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครและต้องการอะไร

            ดวงตาคมจ้องคล้ายต้องการจะดุ การถูกกล่าวหาว่าเป็นพ่อไม่ใช่เรื่องเล่น ถึงจะมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงก็ป้องกันเสมอ เขาตรวจเช็คทุกครั้งหลังปลดปล่อยไม่เคยพลาดจนมีเด็กโตขนาดนี้มาร้องบอกว่าตนเป็นพ่อ เริ่มสงสัยว่าแม่ของอีกฝ่ายเป็นใคร ทำไมถึงไม่ดูแลลูกให้ดีแล้วปล่อยมารบกวนคนอื่น

            “ฉันไม่ใช่พ่อของเธอ เข้าใจผิดแล้ว” พยายามปฏิเสธแต่ดูเหมือนว่าจะปัดความรับผิดชอบไปไม่พ้นตัว เขาตวัดตามองคนสนิทที่ยืนนิ่งเพื่อรอรับคำสั่ง เป็นการตำหนิทางสายตาอย่างชัดเจน

            “แม่บอกว่าพ่อเป็นพ่อของผม นี่ไงครับรูปแม่ นี่แม่ครับพ่อ” ไม่ใช่เพียงแค่เอ่ยไปเรื่อย แต่เด็กน้อยยังสามารถยืนยันได้อีกต่างหากว่าเขาคือพ่อด้วยการนำรูปของตนกับผู้หญิงที่ไม่ได้พบกันกว่าสิบปีขึ้นมาให้ดูอีกต่างหาก

            เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าถ่ายตอนไหน ก่อนจะเห็นภาพแล้วอดีตทั้งหมดก็ย้อนกลับมา ดินเนอร์บนดาดฟ้าครั้งแรกของเรา รอยยิ้มแสนหวานกับความรู้สึกเปี่ยมไปด้วยรักที่ตอนนี้ถูกลบเลือนไปแทบหมดสิ้น กลายเป็นความเคียดแค้นชิงชังที่เขาไม่เคยลืม

            “อัญ...”

            เป็นเธอจริงด้วย...

            ชายหนุ่มรับรูปมาถือไว้พร้อมกับสลับมองหน้าของเด็กน้อย ดวงตาได้แม่จมูกก็เหมือน รวมโครงหน้าแล้วเหมือนแม่มากกว่าแต่เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นพ่อจริงหรือเปล่า หล่อนนอนกับผู้ชายมากหน้าหลายตาขนาดนั้นจะมั่นใจได้อย่างไร

            นิ่งเงียบไปสักพักจนเด็กชายทำได้แค่มองร่างสูงตาปริบ เหมือนว่าเขากำลังตัดสินใจบางอย่างที่สำคัญมาก มองหน้าเด็กที่ไม่รู้จักชื่ออย่างกังขาแต่เห็นแววตาไม่น่าจะโกหก ทำให้แววตาของเขาอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด สุดท้ายแล้วตนก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำเกินกว่าจะปล่อยเด็กคนหนึ่งให้ร้องไห้ขอความช่วยเหลือโดยไม่เหลียวแลได้

            “เอายังไงครับคุณหนึ่ง” คนสนิทถามขึ้นเพราะจอดรถข้างทางนานแล้ว

            “ปิดประตู” ไม่ได้ไล่เด็กลงจากรถ กลับเลือกจะสั่งให้ปิดประตูเพื่อสอบถามเรื่องราวทั้งหมด เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอายุเท่าไหร่แต่คิดว่าน่าจะไม่ต่ำกว่าเจ็ดปี

            “ครับ”

            พาหนะเคลื่อนไปตามเส้นทางข้างหน้าโดยจุดหมายคือบริษัทของเขา ชายหนุ่มยังทำตามกำหนดการณ์เดิมคือเข้าไปทำงานโดยระหว่างทางก็เหลือบมองเด็กที่จ้องตนตาไม่กระพริบ ขยับเข้ามาใกล้แล้วกอดแขนหนาเอาไว้เหมือนต้องการที่พึ่ง ยังคงสะอื้นไห้จนต้องหยิบกระดาษทิชชู่ไปซับน้ำตาและเช็ดน้ำมูก