๙ กรงขังใหม่ (๔)

ไม่รู้เหมือนกันทำไมถึงทำแบบนี้ แต่เขาก็ไม่อยากเห็นใบหน้าที่เปื้อนรอยน้ำตาของอีกฝ่าย ถอนหายใจเหนื่อยหน่ายไม่คิดว่าตัวเองจะต้องอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน

            ลูกชายของผู้หญิงทรยศเดินเข้ามาบอกว่าตนเป็นพ่อ...

            หล่อนส่ำส่อนขนาดนั้นใครบ้างจะเชื่อ

            “พ่อครับ...ช่วย ช่วยแม่ด้วยนะครับ” น้ำตาเหือดแห้งไปแล้วจึงรีบกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พร้อมกับเอ่ยขอร้องเสียงสั่นทำให้ร่างสูงเหนื่อยจะเถียงถึงสถานะของเรา เขาไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เด็กคนหนึ่งปักใจเชื่อขนาดนั้น ทั้งที่หลักฐานมีเพียงรูปถ่ายในอดีตซึ่งตนลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำ

            “มาจากไหน” เลือกจะถามเพราะเห็นเด็กอยู่คนเดียวไม่มีผู้ใหญ่คอยอยู่ด้วย นึกเป็นห่วงดีแค่ไหนแล้วที่อีกฝ่ายไม่โดนลักพาตัวไปเสียก่อน

            “กรุงเทพฯ” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที ระยะทางไม่ใช่น้อยกว่าจะมาถึงที่นี่ ยิ่งอยากรู้มากกว่าเดิมจนทนไม่ไหว เร่งถามจนได้คำตอบที่น่าตระหนก

            “คนเดียว?”

            “มากับป้ารีครับ ป้ารีจะมาหาญาติเลยเอาผมมาด้วย ฮึก ป้าส่งผมตรงนี้แล้วก็ไปไหนไม่รู้...อึก” ตอบพลางสะอื้นจนเขาต้องหากระดาษทิชชู่มาช่วยเช็ดน้ำตาอีกรอบ เหมือนว่าน้ำตาจะไม่หมดสักที สุดท้ายเขาจึงต้องถามถึงคนเป็นแม่

            แม้ไม่อยากเอ่ยชื่อของหล่อนออกจากปากก็ตาม

            “แม่ไปไหน” เขาเลี่ยงพูดชื่อเธอแล้วเอ่ยถึงสถานะแทน เด็กชายเบะปากทำท่าจะร้องไห้อีก จนชายหนุ่มต้องรีบซับน้ำตาให้อย่างรวดเร็ว เห็นแล้วก็นึกเหนื่อยใจเหมือนกันไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องมาเจอเรื่องน่าปวดหัวเช่นนี้ด้วย

            เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเขาด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าหล่อนไปท้องกับใครแล้วทำให้เด็กคิดว่าตนเป็นพ่อ นึกแล้วก็ชิงชังอัญชิสามากขึ้นเป็นเท่าตัว

            หนีไปแล้วยังไม่วายสร้างปัญหาไว้ให้ตนอีก...

            “แม่อยู่ในคุก...” ถึงกับชะงักด้วยความตกใจ เขานึกสงสัยว่าอีกฝ่ายขอร้องให้ช่วยคือเรื่องอะไร แต่พอได้ยินว่าตอนนี้หล่อนอยู่ในคุกก็ไม่แปลกใจเลยสักนิด ใบหน้าคมเคร่งขรึมกว่าเดิมพร้อมกับแววตาที่ดูดุดัน ก้มมองเด็กชายพร้อมกับถามย้ำอีกครั้ง

            “อะไรนะ อยู่ในคุกเหรอ”

            “ครับ พ่อช่วยแม่ด้วยนะ ช่วยแม่ด้วย...” น้ำตาไหลพรากเมื่อภาพยังคงติดตา นั่งกินข้าวเย็นด้วยกันแต่กลับมีตำรวจบุกมาจับแม่ เขาทำได้เพียงแค่ร้องไห้อ้อนวอนไม่ยอมให้เอาแม่ของตนไป สุดท้ายก็ไม่เป็นผลเพราะมารดาเข้าไปอยู่ในตะรางเรียบร้อย

            รู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มีพลังจะช่วยเหลือแม่ออกจากที่นั่นได้ จึงเลือกจะค้นทั่วห้องเพื่อหารูปที่เคยเห็นแม่กอดและร้องไห้ คิดว่าผู้ชายคนนี้ต้องเป็นพ่อจึงดั้นด้นมาถึงที่นี่ ด้วยการขอให้คุณป้าข้างห้องที่จะมาหาญาติว่าช่วยมาส่งตนหน่อย

            ถึงไม่รู้ว่าคนในรูปชื่ออะไร แต่แค่เอาภาพให้ป้าดูท่านก็รู้ทันที...

            ธนนท์ปภพคือคนดังและผู้มีอิทธิพลของจังหวัด คนทั่วไปยังรู้จักแม้ไม่ใช่ดาราก็ตาม ไม่แปลกใจที่คุณป้าจะพาเด็กชายมาส่งถึงหน้าบ้านแล้วตัวเองก็ไปหาญาติ ไม่อยู่รอเป็นเพื่อนเด็กน้อยด้วยซ้ำจนเขานึกโกรธ

            “อยู่ในคุกก็ไม่มีอะไรให้กังวลหรอก...ถูกจับนานหรือยัง” พยายามปลอบใจคนที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด

            “เมื่อคืนครับ” เขาพยักหน้าเป็นการรับทราบ ทางข้างหน้าจะผ่านโรงพยาบาลเอกชนที่ตนรู้จักเป็นอย่างดี จึงบอกให้คนรถแวะที่นั่น

            “แวะโรงพยาบาลก่อน”

            “ครับคุณหนึ่ง” บอกกับคนสนิทของตัวเอง แล้วหันมาพูดกับหนูน้อยที่นั่งจ้องตนตาแป๋ว

            “เดี๋ยวจะพาไปหาแม่ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า” เขาแวะสถานพยาบาลเพื่อทำเรื่องสำคัญ ไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียเปล่า

            เขารู้ว่าเด็กชายสงสัยเรื่องที่พามาโรงพยาบาล แต่ตอนก็ต้องการตรวจให้แน่ใจว่าเด็กคือลูกจริงหรือเปล่า เข้าขบวนการอย่างถูกต้องแล้วให้ตรวจเช็คทุกอย่างเพื่อความแม่นยำ ใช้เวลาสองถึงสามเดือนผลจึงจะออกเพราะถ้าเป็นลูกจริงก็ต้องการเอกสารเพื่อใช้ในทางราชการด้วย

            แต่ถ้าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของตน ก็ไม่คิดจะเลี้ยงไว้เช่นเดียวกัน

            ตรวจทุกอย่างเรียบร้อยก็พาเด็กน้อยขึ้นมานั่งบนรถ พาหนะจอดหน้าบริษัทซึ่งเป็นศูนย์กลางของทุกกิจการ เขาไม่ได้ลงจากรถแต่เลือกจะสั่งงานกับคนสนิทเพื่อให้ไปจัดการเรื่องงานและธุระเกี่ยวกับน้องสาวของตัวเอง

            “คุณชัยฝากให้สามพาคนเล็กไปส่งที่กรุงเทพฯด้วยนะ บอกไปว่าผมติดธุระด่วน” เขาไม่อาจปล่อยให้น้องไปเมืองหลวงคนเดียวได้ จึงต้องให้มนัสกรเป็นธุระพาไป โดยไม่ยอมบอกว่าธุระของตัวเองคือเรื่องใด เขาไม่พร้อมจะเปิดเผยเรื่องส่วนตัวให้ใครทราบแม้จะเป็นคนในครอบครัวก็ตาม

            “ครับ”

            “งานวันนี้ก็ฝากคุณด้วย ถ้ามีงานสำคัญโทรมาหาผมล่ะกัน”

            “ครับคุณหนึ่ง”

            ศักดิ์ชัยรับคำแล้วปิดประตูรถ เดินเข้าบริษัทขณะที่ร่างสูงก็สั่งให้คนรถขับเข้าไปในเมืองหลวง โดยใช้เวลากว่าสามชั่วโมงโดยที่รถไม่ติดมากนัก เขานั่งมองทางข้างหน้าก่อนก้มดูคนที่นอนตักตนแล้วหลับสนิทไม่รู้เรื่องราว

            เมื่อคืนคงกังวลเรื่องแม่เป็นอย่างมาก ตอนนี้ถึงได้นอนหลับหลังจากวางใจว่าบิดาจะสามารถช่วยแม่ออกจากกรงขังนั้น เขายังไม่รู้จักชื่อของเด็กชายด้วยซ้ำ ตอนไปตรวจเลือดก็ไม่ได้ฟังเพราะคิดกังวลถึงผลที่จะออกมา ระยะเวลาในการรอนานพอสมควรไม่รู้ว่าตอนนั้นจะเกิดความผูกพันหรือเปล่า

            แต่อย่างน้อยเขาเชื่อว่าตัวเองก็เอ็นดูเด็กตรงหน้า จนอยากส่งเสริมให้ได้ดีในการเล่าเรียนหนังสือ ไม่รู้อัญชิสาเลี้ยงลูกได้ดีแค่ไหน จะให้การศึกษาที่ดีกับชีวิตมีความสุขไหม ดูจากเสื้อผ้าและเงินติดตัวไม่ถึงร้อยก็เดาได้ทันที

            หล่อนไม่ได้มีเงินมากมายในการเลี้ยงลูก เด็กก็คงไม่ได้มีความเป็นอยู่ที่ดีสักเท่าไหร่ คิดแล้วก็หงุดหงิดที่ผ่านมากกว่าสิบปีเธอก็ไม่ได้พัฒนาตัวเองเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท้องกับใครแล้วยังโยนให้เขาเป็นพ่ออีกต่างหาก

            นิสัยไม่ได้เปลี่ยนจากเมื่อสิบเอ็ดปีเลยสักนิด

            “อื้อ...ถึงไหนแล้วครับ” พาหนะเข้าสู่เมืองหลวงแล้ว คนที่หลับจึงลืมตาตื่นพร้อมกับถามถึงการเดินทางแสนยาวนาน เขาเลือกจะดันศีรษะเล็กให้นอนลงบนตักของตนเหมือนเดิมด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่ค่อยได้อยู่ใกล้เด็กเท่าไหร่จึงทำตัวไม่ถูก

            “นอนเถอะ ยังไม่ถึงหรอก” เจ้าตัวก็ยอมนอนโดยดีแต่ไม่ได้หลับตา ยังคงจ้องใบหน้าของผู้ชายที่เป็นบิดาอยู่อย่างนั้น พร้อมกับคำถามมากมายในหัวแต่ไม่ได้เอ่ยออกมา ไม่อยากเชื่อด้วยซ้ำว่าจะได้เจอพ่อตัวจริง

            ตอนที่นั่งรถกับป้าข้างห้องเพื่อมาเจอพ่อก็ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ขวางทางรถทุกคันเพื่อจะได้ดูว่าเป็นพ่อของตัวเองหรือเปล่า กระทั่งได้เจอกันแล้วรู้ว่าบิดาภูมิฐานและหล่อมากเพียงใดก็อยากเอาไปอวดเพื่อนบ้าง ปกปิดความดีใจเอาไว้ไม่มิด ดวงตาทอประกายจนเขาก้มลงมองแล้วเห็นว่าเด็กน้อยไม่ได้หลับอย่างที่คิด

            “แม่เธออยู่โรงพักไหน” เพิ่งถามเพราะเห็นว่าคนรถหันมามอง ไม่รู้ว่าต้องไปเส้นทางไหน

            “อยู่ที่...ครับ” ทราบชื่อโรงพักก็พยักหน้าทันที เป็นความบังเอิญหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เขารู้จักกับผู้กำกับการของสถานีตำรวจนั้นพอดี จึงไม่ใช่เรื่องยากถ้าจะช่วยให้หล่อนออกมา แต่ตนไม่รู้ถึงต้นสายปลายเหตุเป็นมาอย่างไร

            สงสัยคงต้องถามให้รู้เรื่องก่อน ส่วนค่าประกันตัวไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด...