๙ กรงขังใหม่ (๒)

“พี่อัญหนีออกจากบ้านแล้วค่ะ ไม่รู้ว่าหนีไปกับผู้ชายคนไหน” ทราบอย่างนั้นก็ไม่พูดอะไร รับฟังอย่างเดียวแล้วพึมพำเสียงเบากับตัวเอง ยอมรับว่าใจหายที่จะไม่เห็นหน้าเธอ ก่อนเปลี่ยนความคิดของตัวเองเป็นสะใจที่หญิงสาวหายออกไปจากชีวิตของตัวเอง

            “หนีออกจากบ้าน...”

            เขาเกลียดที่จะเห็นเธอเล่นละครทำเป็นคนหน้าซื่อทั้งที่จิตใจบิดเบี้ยวแค่ไหน โกรธยามเห็นหล่อนใช้สายตากล่าวโทษตนทั้งที่คนผิดคือตัวเอง เรื่องของเราเริ่มต้นขึ้นด้วยความรักและจบลงที่ความแค้นซึ่งเขาจะไม่มีวันอภัยให้หล่อนเป็นอันขาด

            คนอย่างอัญชิสาเจอแบบนี้ก็ถูกต้องแล้ว...

            “ค่ะ หายไปไม่กลับมาเลย เสื้อผ้าในตู้ก็หมดเกลี้ยง แถมยังขโมยเงินพ่อแม่ไปอีกนะคะพี่หนึ่ง เลี้ยงเสียข้าวสุก!” นั่งฟังคำพูดของอีกฝ่ายอย่างใจเย็นไม่ได้แสดงอารมณ์ ก่อนวางแก้วกาแฟลงพร้อมลุกยืนเต็มความสูง

            ท่าทีของเขาทำให้อรสินีหันไปมองด้วยความสงสัย นั่งคุยกันที่ร้านอาหารอยู่ดีๆ เขาก็ลุกยืนพร้อมจัดทรงเสื้อผ้าให้เข้าที่เหมือนกำลังจะไปไหน แต่สิ่งที่ร่างสูงเอ่ยออกมาทำให้เธอถึงกับเผยอปากค้างด้วยความอึ้งปนช็อค ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้นกับตัวเอง

            “ในเมื่อไม่มีอัญ...เราก็ไม่มีความจำเป็นต้องเจอกันอีก” เขาไม่ได้พิศวาสผู้หญิงตรงหน้า เพียงแค่อยากใช้หล่อนเป็นเครื่องมือแก้แค้นก็เท่านั้น คนที่เขาต้องการให้เจ็บปวดไม่อยู่แล้ว เธอจึงหมดความสำคัญไม่จำเป็นต้องสานสัมพันธ์อีกต่อไป

            “หมายความว่ายังไงคะ” ผวาลุกตามแล้วก้าวเข้ามาจับแขนหนาเอาไว้

            “ตามนั้น ฉันไม่ได้คิดจะจริงจังกับเธอหรอก แค่เอามาเป็นหมากแก้แค้นอัญเท่านั้นเองอย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย” ความจริงถูกเปิดเผยทำให้หล่อนถึงกับอึ้งไม่คิดว่าจะถูกใช้เป็นเครื่องมือในการแก้แค้น อารมณ์สับสนแปรเปลี่ยนเป็นโกรธโมโหจนผลักเขาออก ไม่สนใจว่าตอนนี้ตนอยู่ในร้านอาหารที่มีลูกค้าเข้ามานั่งรับประทานอาหาร

            มีเพียงความอยากเอาชนะอย่างเดียว จึงได้พูดให้เขาเจ็บใจบ้าง แต่ชายหนุ่มกลับไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด

            “พี่ พี่หนึ่ง...ไอ้บ้า!! คิดว่าฉันชอบแกหรือไง! แค่อยากเอาชนะอีอัญเท่านั้นแหละ” เขาวางเงินไว้บนโต๊ะเพื่อจ่ายค่าอาหาร แล้วเดินออกจากร้านไม่สนใจเสียงตะโกนด่าไล่หลัง แต่ใบหน้าคมก็เคร่งขรึมเมื่อได้ยินว่าที่ผ่านมาอัญชิสาไม่ได้มีแค่เขาเพียงคนเดียว

            “สมน้ำหน้าชอบผู้หญิงแรดร่านเอาไม่เลือก ไม่รู้ป่านนี้เป็นเอดส์ตายอยู่ที่ไหน ไอ้โง่!” ประตูรถปิดลงพร้อมกับพาหนะที่เคลื่อนตัวออก ในหัวของเขามีเพียงความโกรธต่อหญิงอีกคนที่หนีหาย หงุดหงิดจนเร่งเครื่องยนต์ขับไปตามเส้นทางสัญจรอย่างไร้จุดหมาย หวังให้สมองโล่งและผ่อนคลาย

            จากนั้นจึงจัดการเรื่องบ้านของหล่อน โรงงานที่ไร้ประสิทธิภาพไม่คิดจะจ้างไว้อยู่แล้ว เขายกเลิกการผลิตแล้วโจมตีเรื่องคุณภาพ ไม่นานโรงงานก็ปิดตัวลงพร้อมการถูกฟ้องล้มละลาย จนต้องขายทุกอย่างใช้หนี้แล้วบินไปต่างประเทศ

            หลังจากนั้นก็ไม่ได้ทราบข่าวคราวของคนบ้านอนันต์เมษอีกเลย คนเหล่านั้นบอกว่าเขาคือฝันร้ายของครอบครัวตัวเอง...

            นั่นคืออดีตที่ตนลืมเลือนไปแล้วก่อนมันจะกลับมาอีกครั้งเมื่อฝันถึงผู้หญิงที่น่ารังเกียจ เขาไม่รู้ข่าวคราวของเธอและไม่ต้องการจะทราบ จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็เรื่องของหล่อน ตนไม่อยากเอาเข้ามาคิดให้ปวดสมอง

            เขาเลือกจะใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี มีครอบครัวอบอุ่นและทำงานให้ประสบความสำเร็จ...

            “ถึงบ้านแล้วครับ” ค่อยลืมตาเชื่องช้าเมื่อรถยนต์จอดลงหน้ามุข ประตูถูกเปิดออกก่อนก้าวเท้าลงจากรถด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ก็ต้องปรับสีหน้ายิ้มอ่อนโยนเมื่อเจอน้องสาววิ่งออกจากห้องครัวเพื่อมาต้อนรับพี่ชายคนโต

            “พี่หนึ่งกลับมาแล้ว” หทัยวารินยิ้มกว้างแล้วเข้ามากอดแขนเขา คนที่แข็งกระด้างมักเผยความอ่อนโยนกับน้องน้อยเสมอ แม้ว่าตอนนี้หล่อนจะเข้าสู่วัยเบญจเพสทั้งยังมีแฟนแล้วก็ตาม ในสายตาของเขาก็ยังดูเด็กมาอยู่ดี

            “เป็นยังไงบ้างคะ วันนี้ทำงานเหนื่อยหรือเปล่า” ลูบศีรษะมนแล้วถามไถ่

            “ไม่เหนื่อยค่ะ...สบายมาก” เธอทำงานร้านอาหารต่อจากมารดาผู้ล่วงลับ เปิดหลายสาขาแล้วตอนนี้ก็คิดจะขยับขยายอีก เพียงแต่ต้องรอการอนุมัติจากพี่ชายเสียก่อน ตอนนี้จึงทำอะไรไม่ได้มากนัก

            เธอพาพี่ชายเดินไปนั่งยังห้องนั่งเล่น ก่อนแม่บ้านจะนำน้ำมาเสิร์ฟ เขาหยิบแก้วมาถือแล้วดื่มน้ำเย็นดับกระหาย ค่อยหันมาหาคนที่จ้องตนตาไม่กระพริบ เหมือนต้องการพูดอะไรบางอย่างและตนก็พอจะเดาออก

            “พี่หนึ่งขา...” เสียงหวานกับสายตาออดอ้อน เห็นแล้วก็เรียกรอยยิ้มจากตนได้เป็นอย่างดี จนนึกเสียดายที่อีกไม่นานน้องคนเล็กจะออกเรือน แต่เขาไม่ให้วันนั้นมาถึงเร็วหรอกถ้ายังไม่มั่นใจว่าฝ่ายชายจะดูแลน้องสาวของตนอย่างดี

            “มีอะไรคะ”

            “ศุกร์นี้...” แค่เกริ่นก็ทราบทันที จึงรีบตอบรวดเร็ว

            “เดี๋ยวพี่ไปส่งค่ะ จะไปทำธุระด้วยพอดี” รอยยิ้มหวานเปลี่ยนเป็นยิ้มเจื่อนไม่กล้าพูดอะไรมาก จะปฏิเสธก็ไม่ได้กลัวว่าพี่คนโตจะน้อยใจ หล่อนจึงทำเพียงพยักหน้ารับทราบไปตามเรื่องแล้วนั่งนิ่งไม่ขยันเจื้อยแจ้วเหมือนเมื่อครู่

            “อ้อ ค่ะ”

            “ไม่อยากให้พี่ไปส่งเหรอ” เขาพอจะมองออกอยู่บ้างว่าน้องไม่อยากให้ตนไปส่ง

            ธนนท์ปภพมักจะเข้าไปแทรกระหว่างคู่รักเสมอ ยอมรับว่าเป็นนิสัยที่ไม่ดีแต่ก็อดห่วงน้องไม่ได้ ยิ่งชายผู้นั้นเคยทำให้หทัยวารินเสียใจ คนเป็นพี่ชายก็ต้องดูแลปกป้องเป็นธรรมดาอยู่แล้ว เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าการแสดงออกของตนมันอาจจะมากไปสักหน่อย จนสร้างความอึดอัดแก่น้องสาว

            “เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น...กลัวพี่หนึ่งจะเหนื่อยน่ะค่ะ” พยายามหาข้ออ้าง ซึ่งดูไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ แล้วพี่ชายก็รู้ทัน

            “พี่ไม่เหนื่อย พี่อยากไปส่งคนเล็ก บางทีอาจจะอยู่จนกลับพร้อมคนเล็กเลยก็ได้” ความหวงน้องสาวไม่มีใครเกิน ติณณภพกับมนัสกรยังปล่อยแต่ธนนท์ปภพกลับไม่ยอมให้หทัยวารินได้อยู่ตามลำพังกับแฟนหนุ่ม

            “อ่า...ค่ะ” เธอพยักหน้าหมดคำพูด แอบถอนหายใจเสียงเบาแล้วยิ้มให้พี่เหมือนเดิม เขาเห็นอย่างนั้นก็แอบขำน้องสาว ค่อยวางมือลงบนศีรษะมนพร้อมถามเสียงทุ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนยามมองคนอายุน้อยกว่า

            “มีอะไรให้พี่กินบ้างคะ”

            “เยอะแยะเลยค่ะ...” รีบชวนร่างสูงเดินเข้าไปในห้องอาหาร พร้อมกับเสิร์ฟของว่างที่ตนลองทำเพื่อเป็นเมนูใหม่ของร้าน ใช้พี่ชายเป็นหนูทดลองแล้วดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเต็มใจเป็นอย่างมาก นั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยลืมเรื่องในอดีตที่หวนกลับมาคิดถึงไปจนหมดสิ้น

            เขาควรลืมได้แล้ว ไม่อยากจะจำกระทั่งชื่อของหล่อนด้วยซ้ำ...