๙ กรงขังใหม่ (๕)

“ไม่แนะนำตัวเลย ชื่ออะไรน่ะเรา” เขาก้มมองหน้าเด็กชาย ขณะที่อีกฝ่ายดีใจจนยิ้มแก้มปริที่เป็นฝ่ายถูกถามชื่อ เด้งตัวขึ้นนั่งแล้วขยับเข้าไปใกล้บิดา พร้อมแนะนำตัวด้วยวาจาฉะฉานด้วยความภาคภูมิใจกับชื่อของตัวเอง

            “ผมชื่อรวิกานต์ครับ ชื่อเล่นรวิ”

            ชื่อเพราะดีแต่ไม่มั่นใจว่าความหมายคืออะไร เหมือนมันติดอยู่ในหัวจนกระทั่งเขาคิดออกว่ารวิแปละว่าดวงอาทิตย์

            ไม่รู้ทำไมหญิงสาวจึงตั้งชื่อนี้ให้ลูก อาจจะอยากให้เป็นแสงอาทิตย์ในชีวิตของตนก็ได้ แต่มันกลับทำให้เขานึกถึงดินเนอร์ครั้งแรกของเราที่ได้นั่งมองพระอาทิตย์ตกด้วยกัน จนต้องสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกให้หมด

            “รวิ...”

            เป็นครั้งแรกที่ชื่อของตนออกมาจากปากคนเป็นพ่อ ทำให้เด็กน้อยยิ้มกว้างมีความสุข ก่อนจะเอ่ยเจื้อยแจ้วเล่าให้ฟังว่ารู้จักบิดาได้อย่างไร

            “พ่อชื่อพ่อหนึ่ง ผมเคยอ่านข่าวพ่อหน้าหนังสือพิมพ์บ่อยๆ พ่อหล่อมากๆ เลยครับ” แอบดูรูปที่แม่เก็บไว้อย่างดี แล้วตามหาประวัติจนรู้ว่าเป็นนักธุรกิจมากความสามารถในจังหวัดซึ่งมีพื้นที่กว้างขวาง อยากเจอหน้าพ่อสักครั้งแต่รู้ว่าทั้งสองแยกทางกันจึงไม่คิดจะไปหา

            กระทั่งมีเรื่องเกิดขึ้นกับแม่ถึงได้ตัดสินใจไปขอความช่วยเหลือจากบ้าน

            เด็กชายรวิกานต์ อนันต์เมษรักแม่มากจนยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ท่านออกจากกรงขังนั้น ไม่ว่าจะเสี่ยงมากแค่ไหนก็ตาม

            “หึ มั่นใจได้ไงว่าฉันเป็นพ่อ แม่เธอบอกหรือไง” คำก็พ่อสองคำก็พ่อ ฟังแล้วระคายหูจนอดไม่ได้ที่จะถาม

            “แม่ไม่ได้บอกหรอกครับ แต่ผมเห็นแม่มองรูปพ่อแล้วร้องไห้ทุกครั้งเลย ผมลองถามแม่ก็ไม่ยอมบอกเลยลองหาข้อมูลของพ่อนิดหน่อย” ไม่น่าเชื่อว่าอายุแค่นี้จะฉลาดจนหาข้อมูลทุกอย่างเอง เขาไม่อาจประมาทเด็กตรงหน้าได้เลย

            “แม่เธอแค่รู้สึกผิดเพราะทำฉันเจ็บแสบมากน่ะสิ” เขาเลือกจะบอกปัดทันที

            “เปล่านะครับ ผมรู้ว่าแม่รักพ่อ” เด็กชายพยายามแก้ไขความเข้าใจผิด ถึงไม่รู้ว่าผู้ใหญ่มีเรื่องกันมาก่อนก็ตาม ยังพยายามจะอธิบายแต่เหมือนว่าร่างสูงไม่พร้อมจะรับฟัง เลือกดันให้รวิกานต์นอนหนุนตักตัวเองเหมือนเดิม

            “นอนไปเถอะ ถึงแล้วจะปลุก”

            “ครับ”

            เขานั่งนิ่งตลอดการเดินทาง ไม่ชวนคุยทำให้ห้องโดยสารตกอยู่ในความเงียบ ก้มมองเด็กน้อยอีกครั้งก็พบว่าหลับไปแล้ว กระทั่งรถยนต์มาจอดหน้าสถานีตำรวจจึงค่อยยกศีรษะมนลงจากตักของตัวเอง ไม่ลืมฝากเด็กไว้กับคนรถที่น้อมรับคำสั่งเสมอ

            “ฝากดูเขาหน่อยนะครับ ถ้าตื่นค่อยพาเข้าไปข้างใน”

            “ครับคุณหนึ่ง” คนรถรับคำอย่างแข็งขัน ชายหนุ่มจึงลงจากรถแล้วติดกระดุมเสื้อสูทสีสุภาพก่อนเดินเข้ามาในโรงพัก ท่วงท่าสง่างามกับความน่าเกรงขามทำให้หลายคนหันมามอง เขาเลือกจะเข้าไปพูดคุยกับตำรวจที่นั่งอยู่ด้านหน้า

            “สวัสดีครับ...ผมมาประกันตัว...อัญชิสาครับ” กล้ำกลืนฝืนเอ่ยชื่อของผู้หญิงที่ตนแสนจะเกลียด

            “ไม่ทราบว่าเป็นอะไรกันครับ” ไม่แปลกที่จะถูกถามแต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยถึงความสัมพันธ์ซับซ้อนของพวกเราว่าอย่างไร ก่อนจะเอ่ยออกไปคนรู้จักก็เดินเข้ามาทัก เขาจึงหันไปมองแล้วรีบยกมือไหว้ท่านอย่างรวดเร็ว

            “อ้าวหนึ่ง มาได้ยังไง”

            “สวัสดีครับคุณอา...”

            หลังจากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องของผู้กำกับการประจำสถานีเพื่อพูดคุยเรื่องสำคัญ โดยที่คนซึ่งถูกคุมขังนั่งหน้าเศร้ากอดเข่าตัวเองเหมือนสิ้นไร้หนทางสู้ ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอย่างไรจึงสามารถออกจากกรงขังได้ ดวงตากลมหม่นเศร้าเหมือนความหวังทั้งหมดพังทลาย

            ไม่รู้ป่านนี้ลูกชายจะเป็นอย่างไรบ้าง ยิ่งคิดก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่อย่างนั้นกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา พอเงยหน้ามองก็พบตำรวจเดินมาไขกุญแจพร้อมกับเอ่ยประโยคที่น่าตกใจสำหรับหล่อน

            “อัญชิสาออกมาได้ มีคนประกันตัวแล้ว” เธอรีบลุกยืนแล้วเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย ตนไม่ได้รู้จักคนเยอะและส่วนใหญ่เพื่อนที่สนิทสนมกันก็ยังไม่รู้ข่าวด้วยซ้ำ จึงอยากรู้ว่าใครมาประกันตัวเธอออกจากห้องขัง

            “ใครเหรอคะ”

            “นั่นไง” มองไปตามนิ้วที่ชี้ไปยังผู้ชายซึ่งยืนเอามือล้วงกระเป๋ารออยู่หน้าโรงพัก หรี่ตามองครู่หนึ่งเพราะจุดที่เขายืนสะท้อนแสง จำต้องเดินเข้าไปใกล้แล้วดวงหน้าคมก็ปรากฏต่อสายตาของหล่อน ชัดเจนจนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

            “พี่...คุณหนึ่ง”

            เกือบหลุดปากเรียกเขาว่าพี่ด้วยความเคยชิน จึงรีบเปลี่ยนสรรพนามแล้วเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความตกใจ

            ทำไมธนนท์ปภพจึงมาประกันตัวเธอ