๑๐ ถือกำเนิดซาตาน (๑)

๑๐

ถือกำเนิดซาตาน

            ผ่านมากว่าสิบเอ็ดปีที่ไม่เคยพบหน้าเขาสักครั้ง ติดตามข่าวของชายหนุ่มผ่านทางหนังสือพิมพ์หรือโทรทัศน์เท่านั้น แววตากลมโตสั่นไหวหัวใจเต้นรัวกับการพบที่ไม่น่าอภิรมย์เท่าไหร่ หล่อนไม่ทราบว่าเหตุใดเขาจึงได้มาประกันตัวเธอได้ ใครเป็นคนไปบอกเขาถึงเรื่องนี้

            นึกอับอายกับสภาพของตัวเอง ก้มหน้ามองกายแต่งกายที่เป็นเพียงเสื้อยืดกางเกงขาสามส่วน ใบหน้าไม่แต่งแต้มสิ่งใดทั้งผมก็มัดลวกๆ เธอไม่คิดว่าตัวเองจะถูกจับมายังโรงพักเพราะอดีตนายจ้างแจ้งความว่าขโมยเครื่องเพชรราคาสิบล้าน ของกลางยังพบในห้องของหล่อนอีกต่างหาก ไม่อาจปฏิเสธได้แล้วถ้าให้ต่อสู้หล่อนก็คงไม่ชนะ

            พยายามคิดหาทางเอาตัวรอดแต่ก็มืดแปดด้านเพราะเธอไม่รู้จักใครเลยสักคน

            หนีออกจากบ้านด้วยทุนติดตัวน้อยนิด นำของมีค่าไปแลกเงินแล้วสมัครทำงานด้านการเงินที่บริษัทการเงิน ก่อนลาออกเพราะมีปัญหาเรื่องผู้ชายในที่ทำงานมาติดพันแต่เขามีภรรยาแล้ว เรื่องของหล่อนถูกใส่สีตีไข่ไปทั่วที่ทำงานจนตัดสินใจออกมาเป็นครูสอนรำที่สถาบันสอนพิเศษ

            ทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปได้ด้วยดี เงินดีและสวัสดิการก็น่าพึงพอใจ แต่แล้วทุกอย่างก็วนกลับไปเป็นเหมือนเดิม มีเสี่ยมาติดพันแล้วภรรยาของอีกฝ่ายเกิดหึงหวงจนใส่ความหล่อน เกือบต้องเข้ากรงขังแล้วถ้าไม่ได้คนตรงหน้าช่วยไว้

            แต่ทำไมการเจอกันในรอบสิบเอ็ดปี...หล่อนถึงได้น่าสมเพชขนาดนี้

            “แม่ครับบบบบ” ยังไม่ทันได้พูดอะไรกับเขา ลูกชายก็ร้องเรียกมาแต่ไกลพร้อมวิ่งเข้ามากอดแม่เอาไว้ เธอเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มกว้างแล้วย่อกายมากอดเด็กชายเช่นเดียวกัน น้ำตาคลอเบ้าจวนจะไหลไม่คิดว่าจะได้ออกมากอดลูกอีกครั้ง

            “รวิ!” สองแม่ลูกกอดกันแน่นเพราะทั้งชีวิตหล่อนเหลือเพียงแค่รวิกานต์แค่คนเดียว

            พระอาทิตย์ที่สว่างไสวในชีวิตของเธอ เป็นความสดใสและเหตุผลเดียวที่ทำให้อัญชิสายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ

            ทั้งที่ความจริงหล่อนคิดจะลาโลกไปแล้วด้วยซ้ำ

            “ผมไปตามพ่อมาช่วยแม่” ลูกชายผละออกแล้วเดินมายืนข้างพ่อ ก่อนไขความกระจ่างให้หล่อนด้วยใบหน้าภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง ต่างจากร่างบางซึ่งเผยอปากค้างไม่คิดว่าเด็กน้อยวัยสิบขวบจะเก่งกล้าขนาดนี้

            สำคัญกว่านั้นคือลูกรู้ได้อย่างไรว่าธนนท์ปภพเป็นพ่อ!

            หล่อนถึงกับพูดไม่ออก พยายามเปล่งเสียงถามออกไปโดยที่ดวงตาคมมองหล่อนด้วยความหงุดหงิด หลังทราบเรื่องทั้งหมดจากคุณอาที่เป็นผู้กำกับการประจำสถานีตำรวจก็ยิ่งมองหล่อนด้วยแววตาดูแคลนมากกว่าเดิม

            ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี...หล่อนก็ยังใช้หน้าตาหากินกับชายผู้ร่ำรวยเหมือนเดิม

            “ไป ไปได้ยังไง แล้วทำไมถึงรู้...” คำถามวิ่งวนเต็มหัวแต่ไม่ทันได้คำตอบก็ถูกเขาขัดขึ้นมาเสียก่อน ดวงตาคมจ้องหล่อนนิ่งรับรู้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เผลอเม้มปากแน่นทราบดีว่าเขาก็คงไม่ได้เต็มใจจะช่วยเธอหรอก

            “จะคุยกันหน้าโรงพักอีกนานไหม รีบออกจากที่นี่แล้วไปเก็บของสักที” ถอนหายใจเสียงดังให้รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังหงุดหงิด แล้วดูเหมือนว่าหญิงสาวจะทราบเป็นอย่างดี เธอจึงพยายามสงบปากสงบคำแล้วเดินตามแรงจูงของลูกชายที่ดูเหมือนจะชอบคนเป็นบิดามากทีเดียว

            “ไปกันครับแม่ รถพ่อกว้างมากแล้วก็เย็นสบายด้วยนะ ไปกันเถอะครับ” ยอมเดินตามแรงดึงกระทั่งมาถึงรถยนต์ของเขาที่อีกฝ่ายใช้มาหลายปี ยี่ห้อเดิมเพียงแค่เปลี่ยนรุ่นให้ทันสมัยมากขึ้น หล่อนชะงักไม่ยอมขึ้นบนรถ เลือกจะคุยกับเขาเรื่องที่อีกฝ่ายให้ความช่วยเหลือตน

            แม้ไม่ทราบว่าบุตรชายรู้เรื่องเขาได้อย่างไร แต่ก็ต้องของคุณที่ธนนท์ปภพทำให้หล่อนออกมาจากกรงขังได้

            “ขอบคุณที่ช่วยประกันตัวนะคะ ฉันจะพยายามหาเงินมาคืนคุณครบทุกบาททุกสตางค์ แต่อาจจะต้องใช้เวลาหน่อย...” ไม่คิดจะให้เขาช่วยโดยที่ตัวเองไม่ตอบแทน จึงคิดจะคืนเงินแต่คาดว่าเป็นจำนวนไม่น้อยจึงอยากผ่อนจ่าย

            ช่วงนี้หล่อนมีค่าใช้จ่ายค่อนข้างเยอะ งานที่ทำก็ไม่รู้ว่าจะได้ทำต่อหรือเปล่า เมื่อภรรยาของเสี่ยที่มาติดพันหล่อนพยายามรังแกกันทุกทาง คิดแล้วก็นึกน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง

            ไม่รู้ทำไมถึงมีกรรมกับเรื่องผู้ชายนัก...

            “ถึงใช้เวลาทั้งชาติก็ไม่มีปัญญาคืนครบหรอก ช่างมันเถอะฉันถือว่าทำบุญทำทาน รีบขึ้นรถแล้วบอกที่อยู่ของเธอมาสักที” หันมาตอบอย่างไม่คิดจะรักษาน้ำใจคนฟัง เธอถึงกับสะอึกก่อนจะวางมือบนไหล่ลูกชาย ไม่อยากให้เด็กน้อยได้ยินคำพูดพวกนั้นแต่เหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว

            “ไม่รบกวน...” ไม่ต้องการขึ้นรถเขา อยากจะบอกลากันตรงนี้แต่เหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอม เขาบังคับทางสายตาและน้ำเสียงคุกคามอย่างเห็นได้ชัด จนหล่อนไม่อาจปฏิเสธได้

            “อย่าให้ฉันต้องหงุดหงิดมากกว่านี้ รีบบอก” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เธอเห็นอย่างนั้นจึงต้องรีบบอกเพื่อตัดปัญหา ไม่อยากทะเลาะกับชายหนุ่มต่อหน้าบุตรชายที่เริ่มมองผู้ใหญ่สลับกันด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

            เธอไม่คิดมาก่อนว่าจะได้เจอเขา สภาพตอนนี้ก็ไม่มีความสวยเหมือนครั้งอดีต แม้หน้าตาจะไม่ได้เปลี่ยนไปมากแต่สถานะทางการเงินต่างกันราวฟ้ากับเหว

            ไม่มีสิ่งใดจะเชิดหน้าชูตาได้เลยยามกลับมาพบกันอีกครั้ง ชีวิตที่ผ่านมาของเธอช่างน่าสมเพชสิ้นดี

            “อยู่ที่...” บอกที่อยู่ของตัวเองแล้วเข้ามานั่งเบาะหลังข้างเขา โดยมีลูกชายนั่งคั่นกลางเอาไว้

            คนรถทราบที่อยู่ของหล่อนก็ขับไปตามทางอย่างแม่นยำไม่ต้องใช้แอพนำทางด้วยซ้ำ บนรถไม่ได้เงียบเหงาเพราะลูกชายชวนคุยสร้างบรรยากาศสนุกสนาน หันไปถามพ่อและชี้ชวนดูสิ่งรอบข้างบ้าง โดยที่ไม่ยอมปล่อยแขนแม่ให้เป็นอิสระด้วยซ้ำ

            ตอนแรกนึกว่าจะหมดหวังแล้ว แต่พ่อก็สามารถช่วยแม่ออกจากห้องขังได้ ความรู้สึกที่มีต่อพ่อจึงเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง ก่อนรถคันหรูจะแล่นมาจอดหน้าทางเข้าซอยเล็ก ต้องเดินเข้าไปข้างในก่อนพบกับอาคารสี่ชั้นเป็นห้องพักที่ไม่มีความปลอดภัยเลยสักนิด

            เขาขมวดคิ้วตั้งแต่ทางเดินที่เปิดตลอดเวลาแถมยังไม่มีคนเฝ้าดูแล รอบข้างเสียงดังแล้วมีเด็กเล็กวิ่งผ่านไปมา เสียงดังโวยวายของกลุ่มผู้ชายที่ตั้งวงเหล้าแต่หัววัน เขาหงุดหงิดตั้งแต่ลงจากรถจนเข้ามาในห้องขนาดเล็กของหล่อนที่เท่ากับห้องน้ำบ้านเขา

            “ห้องหรือรูหนู เล็กขนาดนี้อยู่กันได้ยังไง” หลุดพูดความคิดของตัวเองออกไป ก่อนตัดความรำคาญไม่อยากฟังเธอตัดพ้อจึงสั่งเสียงเฉียบ

            “เก็บของเท่าที่จำเป็นออกมา ส่วนของที่เหลือฉันจะให้แม่บ้านเก็บแล้วส่งตามไปให้ทีหลัง” พูดจบก็เตรียมเดินออกจากห้อง ไม่คิดจะอยู่นานกว่านี้ถึงแม้ว่าในห้องสี่เหลี่ยมจะไม่ได้สกปรก ทุกอย่างวางไว้เป็นระเบียบและสะอาดกว่าที่คิด แต่จากสภาพภายนอกไม่รู้สองแม่ลูกอยู่กันได้อย่างไร