EP2

“กระรอกนั่นน่ะ เจ้าตัดใจได้แล้วใช่ไหม?”

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเซรัสตอบคำถามของไคเอลแบบผ่าน ๆ แต่ ณ เวลานี้เขากลับหอบร่างกระรอกหางรุ้งที่นอนนิ่งในย่ามออกมาจากด้านหลังของปราสาท ทางไม่ได้ถูกถางไว้สำหรับให้คนทั่วไปเดินมันจึงไม่ง่ายนักที่จะผ่านแต่ละช่วงไปแต่นั่นคือความตั้งใจของเซรัส เพื่อทำให้บ้านพักแห่งนี้ห่างไกลจากผู้คนมากที่สุด เขาจึงทำให้ข้างนอกมันดูเก่าและโทรมตลอดเวลา

หากเขาเป็นคนที่พลัดมาเจอคงจะไม่กล้าเข้าใกล้ ผ่านเลยไปและคงไม่เก็บไปพูดถึง เซรัสมองดูรอบ ๆ ดอกไม้กลีบอ่อนที่ปลูกเอาไว้ยังคงช่อสดเช่นเดิมเขาจึงหยิบกุญแจที่ซ่อนเอาไว้ในซอกหินแล้วเดินเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว จัดการปิดประตูแล้วหยิบกระรอกหางรุ้งมาวางบนเบาะรองที่มีโคมไฟสีส้มอยู่ด้านบน เขาปรับระดับมันให้เฉียงออกเล็กน้อยไม่นานนักลำตัวมันก็กระเพื่อมน้อย ๆ พร้อมกับเสียงลมหายใจของเซรัสที่ระเบิดออกมา

“เกือบไปแล้วไหมล่ะ” ว่าพลางเดินไปทิ้งตัวลงบนเก้าอี้นวมเอนกายรับแสงแดดที่ลอดเข้ามา เมื่อมันกลับมาหายใจเขาจึงได้พัก ภายใต้ชายคาของบ้านพักเขาจะหลับตาได้โดยไม่ห่วงว่าชีวิตไหนจะมีอันตราย เขาหลับตาลงช้า ๆ ลาจากเจ้ากระรอกที่ค่อยลุกลืมตาขึ้นมา

ร่างทั้งร่างหนักอึ้งแม้กระทั่งหนังตาที่เขาต้องฝืนลืมมันขึ้นมาเพื่อมองสิ่งที่อยู่ใกล้ ๆ แขน เจ้ากระรอกน้อยย้ายมาอยู่ในวงแขนแล้วมุดตัวหาที่อุ่น ๆ เรียกรอยยิ้มเล็ก ๆ จากเซรัส ชายหนุ่มขยับเล็กน้อยพอให้ตรงพื้นเก้าอี้เป็นหลุมรับร่างเล็ก ๆ ที่เริ่มแสดงท่าทางกระวนกระวาย ต่างจากเมื่อครู่

“นี่…แกเป็นอะไรเนี่ย” เซรัสดันตัวลุกขึ้นมองอาการนั้นก่อนจะได้คำตอบจากเสียงที่อยู่ด้านนอก

“มันคงใกล้จะคลอดลูก” น้ำเสียงเรียบเอ่ยก่อนที่ร่างหลังประตูจะเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า เจ้าของเล็บสีแดงสดดันผ้าคลุมศีรษะออกแล้วหันไปมองรอบ ๆ เศษผ้าที่กองอยู่ข้างตู้ยาเหมาะที่จะเป็นรังของกระรอกหางรุ้งและลูก ๆ ของมัน เธอวางมันลงแล้วกุมไว้ครู่หนึ่ง ถอยออกมารอให้กระรอกท้องแก่สำรวจมัน เซรัสเองก็ถอยออกมามองเพื่อนตัวเล็กสลับกับไคเอลที่ตามเข้ามาแล้วออกสีหน้าฉงนไม่ต่างกัน

“เจ้ารู้ไหมว่ามันท้อง” หญิงสาวถามเสียงเรียบ เธอเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารพร้อมกับลากชายผ้าคลุมตามไปด้วย แบ่งระยะระหว่างตนและชายหนุ่มทั้งสองชัดเจน

“ไม่รู้ ข้าก็เพิ่งรู้เมื่อครู่นี่ล่ะ” เซรัสตอบพร้อมส่ายหน้า แล้วก็ได้ยินเสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

“นี่เทร่าเจ้าจะพูดอะไรก็รีบพูด วางท่าแต่ไม่มีข้อมูล คนรอฟังมันท้อนะรู้ไหม” เจ้าของชื่อหันไปจิ๊ปากใส่ไคเอล กอดอกยืดหลังแล้วส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

“เจ้ารอลุ้นเอาแล้วกันว่าลูกของมันจะสมบูรณ์หรือว่าจะต้องฝังลงดิน”

“นี่ ยัยแม่มด เจ้าจะพูดแต่เรื่องร้าย ๆ ตลอดเวลาเลยหรือไง อย่างนี้คนช่วยก็ใจฝ่อหมดสิ” เซรัสเอื้อมไปแตะไคเอลแล้วดึงให้เขานั่งลงข้าง ๆ เมื่อหันไปสบตาเทร่าหญิงสาวก็เบนไปทางอื่นแทน

“เพราะยานั่นใช่ไหม เรื่องที่เจ้าพูด” ใบหน้าสวยพยักขึ้นลงน้อย ๆ ทั้งที่หันไปทางอื่น

“ข้าไม่รู้ แต่ไม่ใช่ว่าข้าไม่ผิด แต่ว่าข้าเชื่อว่าหากเกิดอะไรขึ้นเจ้าจะช่วยข้าได้” เธอหันหน้ามาช้า ๆ เพ่งมองไปที่เจ้าของประโยคเมื่อครู่แล้วส่ายหน้าพร้อมกับแววตาแสนหน่าย ก่อนจะหยัดกายยืนแล้วเดินไปดูรอบ ๆ

“ข้าไม่เคยบอกนะว่าข้าให้ของพวกนั้นมากับเจ้า ไม่เคยบอกว่าให้เจ้าใช้ได้ตามใจชอบ”

“แต่เจ้าบอกข้าเองนะว่าให้ใช้เมื่อยามจำเป็น การที่พากระรอกนั่นออกมาจากสวนก็ถือเป็นเรื่องจำเป็น” ไคเอลสวน

“แต่นั่นไม่ได้แปลว่ามันจำเป็นสักหน่อย กระรอกตัวเท่าฝ่ามือเจ้าไม่มีทางอื่นที่จะพาออกมาเลยหรือไง” เทร่าพูดดังขึ้น หันหน้าไปหาไคเอลเต็มตัว

“ทางอื่นก็คงพาเจ้าเข้าไปแล้วเสกให้กระรอกนั่นล่องหนก่อนจะพาออกมา”

“นี่คือหัวคิดของนักประดิษฐ์และรัชทายาทเหรอเนี่ย…” แม่มดสาวกัดฟันกรอด เดินเลี่ยงจากคนทั้งสองไปมองเจ้ากระรอกที่นอนทับก้อนชีวิตสีแดงพลันรับรู้ถึงลมหายใจของตนว่ามันดังเพียงใดตอนเห็นก้อนเนื้อนั่นเต้นตุบ ๆ

“เจ้า…เซรัส เจ้าดูซิว่ามันเป็นอย่างไร” เซรัสถึงตัวกระรอกน้อยก่อนที่ไคเอลจะพูดจบประโยค เขาสำรวจด้วยสายตาแล้วถอยออกมาไม่มีคำตอบใดให้ ไคเอลจึงต้องเข้าไปดูเองทีแรกจะจับตัวอ่อนพลิกไปมาแต่ก็ยั้งมือเอาไว้แล้วถอนหายใจเฮือก

“ยังหายใจ แขนขาครบ” เทร่าส่ายหน้าปัดผ้าที่กองอยู่มาคลุมโซฟานั้นเอาไว้แล้วเดินไปทิ้งตัวบนเก้าอี้ในครัว

“ก่อนจะพูดอะไรเจ้าจำไว้นะว่านี่คือว่าที่รัชทายาท” ไคเอลชิงเอ่ยปราม เทร่าถอนหายใจส่ายหน้าปัดคำพูดพวกนั้นให้พ้นจากความคิดแล้วทอดสายตามองเซรัสและขวดยาในมือ เธอปัดปลายนิ้วเข้าหาตัวพร้อมกับขวดยาที่ลอยลิ่วมาอยู่บนโต๊ะ ร่ายมนตร์ผนึกฝาขวดเอาไว้ให้แน่นหนาแล้วลุกขึ้นคำนับให้เซรัส

“ขออภัยที่เสียมารยาทเพคะ ว่าที่รัชทายาท” เซรัสส่ายหน้าแล้วหันไปหยิกไคเอลที่อยู่ใกล้มือแทน

“พวกเจ้าสองคนเลิกแกล้งเราสักทีเถอะ กว่าจะออกมาได้ก็ลุ้นใจแทบขาด” เซรัสส่ายหน้าแล้วนั่งตรงข้ามกับเทร่าที่กลับลงมานั่งเช่นกัน

“ก็ดูเพื่อนเจ้าสิ วัน ๆ ก่อแต่ปัญหา ซ้ำยังมาเอาของฉันไปอีก”

“นี่ ก่อนจะโทษว่าฉันขโมย เธอต้องโทษตัวเองก่อนนะว่าเก็บของไม่ดี แล้วก็พูดไม่ชัด” ไคลเอลสไลด์มาหย่อนก้นข้าง ๆ เทร่าพิงศีรษะกับมือที่เท้าบนโต๊ะหันหน้ามาหาเธอแล้วยักคิ้วข้างเดียวให้ซ้ำ ๆ ดันให้เทร่าเบือนหน้าไปอีกทาง

“สรุปว่า เจ้าไปขโมยมาหรอกเหรอ?” เซรัสหันมา ไคเอลหลบสายตา เทร่ากลายเป็นผู้ชม ความสัมพันธ์นี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งมักจะสลับบทบาทระหว่างเทร่ากับเซรัส แต่ไคเอลเป็นคนที่ถูกสอบสวนเช่นเดิม รอบนี้ก็เหมือนกัน

“จะ…ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะน่า เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนอย่างไง แค่ตอนที่ข้าไปรับยามาน่ะ นางไม่อยู่”

“เทร่าออกไปข้างนอกเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นได้เดือนละครั้ง” เซรัสแย้ง

“แต่ข้าก็แค่หยิบผิด ขวดยามันสีเดียวกันหมด”

“ข้าเคยบอกแล้วว่ายารักษาอยู่ในขวดแก้วสีใส”

“แต่ขวดนั่นก็ไม่ได้ทำสนิทสักหน่อย” เทร่ากอดอกมองหน้าไคเอลแล้วส่ายหน้าเมื่ออีกคนเสมองไปทางอื่นทั้งที่หางตาเหลือบเห็นอาการไม่พอใจของเธอ เธอจึงตัดจบด้วยเสียงถอนหายใจยาวแล้วทิ้งตัวลงนั่ง

“เอาน่า ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ไม่มีใครเจ็บหรือเป็นอันตราย” เซรัสไกล่เกลี่ย แล้วหันไปมองคนทั้งสองที่ต่างหันหน้าหนีกัน

“เจ้าคงไม่ได้มาแค่เรื่องยานี่หรอกใช่ไหม”

“อือ ข้าเห็นฝูงนกปากมรกตบินกันจ้าละหวั่น เหมือนว่าจะมีภัยกับพวกมันที่ชายป่าตรงนั้น แต่ข้าไม่เคยจะข้ามไปถึงสักที” เซรัสมองหน้า เทร่าส่ายหน้าเป็นการจบบทสนทนา ในป่านี้ใช่ว่าทุกที่เทร่าหรือเซรัสจะย่างกรายเข้าไปได้ เป็นเพียงเขตปกครอง แต่ไม่ใช่ที่ที่จะควบคุม