EP3

เซรัสทิ้งเรื่องดินแดนชายป่าเอาไว้เพราะต่างฝ่ายต่างไม่อยากพูดถึงแล้วให้สิทธิ์เทร่าเดินสำรวจภายในห้องแห่งนี้เพราะเขาเองก็กลัวใจไคเอลว่าจะไปหยิบจับอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควรมา ไม่นานนักเทร่าก็นำของในห่อผ้าออกมาวางมีทั้งยาน้ำยาผง หรือเศษรากไม้ที่เหมือนเก็บได้จากข้างทาง

“ผลงานเพื่อนนักประดิษฐ์ของเจ้า” คนถูกกล่าวถึงหลบตาจากนั้นเทร่าก็สะพายห่อผ้าขึ้นหลังแล้วเดินไปจนถึงหน้าประตู ก่อนจะก้าวออกไปเธอหันมาเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

“เจ้าอย่าลืมนะว่าที่นี่เจ้าแค่เป็นศูนย์พักพิงและช่วยเหลือ อย่าคิดจะเลี้ยงพวกมันไว้ระยะยาวล่ะ” ฝากไว้เท่านั้นเซรัสก็พยักหน้ารับก่อนที่ร่างนั้นจะหายวับไปกับตา

“ยัยแม่มดนี่ ช่างจับผิดแล้วก็ขี้หวง เจ้าก็อย่าไปใส่ใจนางมากเลยนะ นางน่ะเข้าสังคมไม่เป็น” เซรัสเพียงยิ้มแล้วพยักหน้าให้ ตอนนี้ในหัวไม่ได้ติดอยู่กับการกระทำของเทร่า แต่สิ่งที่เธอพูดต่างหากที่มันติดอยู่ในความคิดของเขา

ตะวันลับไปแสงประกายในป่าด้านหลังก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นเพราะกวางเขาแก้วที่เรืองแสงขึ้นมาจนปันแสงให้รอบ ๆ รวมถึงเซรัสที่ค่อย ๆ เดินเข้าไปหามันอย่างระวัง

“ชู่ว…” หันไปมองเจ้านกนักดนตรีที่มันกำลังจะร้องทักทาย แต่ก็ต้องท้วงเอาไว้เพราะอาจไปปลุกเจ้าลูกลิงที่เพิ่งได้นอนหลับ ชายหนุ่มก้าวเข้าไปช้า ๆ กระทั่งหยุดอยู่ตรงหน้ากวางเขาแก้วที่มองเขาไม่วางตา มันถอยหลังเล็กน้อยแล้วก้มลงเอาเขาแตะที่ไหล่ของเจ้าชาย เซรัสยกมือที่สั่นขึ้นมาทิ้งระยะห่างเอาไว้ให้กวางน้อยได้เอาเขามาแตะเป็นเหมือนคำขอบคุณจากลูกกวางน้อย

“แก สบายดีแล้วสินะ” เขาอุ่น ๆ มันยกมวลหนัก ๆ ออกจากอกเขาได้ฉับพลัน เซรัสไล่มองรอบกายที่มีแสงสว่างนำสายตาร่องรอยแผลค่อย ๆ เลือนลงไป มันยืนเต็มพื้นที่และถ่ายน้ำหนักลงขาหลังได้อย่างสบาย ๆ ครานั้นเสียงหายใจของเขาและมันก็ดังขึ้นพร้อมกัน

“ฮ่ะ ๆ แกล้อเลียนฉันหรือไง” กระนั้นก็ลูบหัวมันเล็กน้อยแล้วประคองให้มันเดินตามเขาไปตรงโขดหิน

“ขอบใจแกนะที่สู้มากับฉัน ขอบคุณนะที่สู้เพื่อตัวเอง” แววตากวางเด็กประกายแวววาวมันดูมีความหวังต่างกับวันแรกที่เจอกัน นับเป็นเรื่องดีที่น่าใจหายเพราะเขาจะต้องทำสิ่งหนึ่งที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ครั้งก็รู้สึกทรมานใจไม่น้อย ยามที่ลุกขึ้นประคองเขาของมันออกแรงดึงเล็กน้อยรั้งให้เดินตามไปยังท้ายสุดของชายป่าที่ห่างจากเหล่าสัตว์น้อยใหญ่ที่หลบพักในร่มเงาบ้านไม้แห่งนี้

เมื่อพ้นจากแสงโคมไฟก็ได้แสงจากเขาแก้วส่องทางให้เขาเห็นรอบ ๆ จนมันไกลลับตามองไม่เห็นแม้แต่แสงรำไรของตะเกียงพวกนั้น เซรัสก็ผละออกจากเจ้าลูกกวาง ถอยหลังออกมาทั้งที่สายตายังคงมองมันที่ไม่ได้แสดงอาการตกใจ กลับกันแววตานั้นกลับแฝงแววน่าใจหายจนหัวใจเซรัสกระตุกวูบ กระนั้นมันยังกระโดดยกเท้าด้านหลังขึ้นเล็กน้อย ซ้ำ ๆ เหมือนกำลังจะบอกว่าร่างกายของตนเต็มร้อยและบอกเซรัสว่าไม่ต้องเป็นห่วงนะ

“เชื่อแล้ว ๆ พอแล้ว…รู้แล้วว่าแกแข็งแรงมากเลยล่ะ” ลูบหัวมันเบา ๆ ให้กวางน้อยหยุดดีดดิ้น

“ต่อนี้ไป ต้องไปใช้ชีวิตตัวเดียวแล้วนะ หวังว่าแกจะตามหาแม่แกจนเจอนะ” เขาไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร เทร่าเคยบอกว่าการตั้งชื่อให้สัตว์ก็เหมือนยอมรับมันเป็นสมาชิกและจะต้องเลี้ยงมันไปตลอดชีวิต แต่สำหรับเซรัส มันคือการสร้างความผูกพันทั้งที่รู้ว่าไม่มีวันจะได้เป็นเพื่อนกันไปชั่วชีวิตต่างหาก

“เอาล่ะ โชคดีแล้วก็อย่าโดนใครทำร้าย หรือต่อให้แกแข็งแรงที่สุดในป่านี้ ก็อย่าได้ทำร้ายใครอีกล่ะ” มันซบหน้าลงบนมือเขาเหมือนจะบอกว่าตอบรับคำสั่งนี้และคงกำลังอวยพรให้เขาเช่นกัน

“โชคดีล่ะ” จำใจปล่อยมือออกจากกวางเด็ก มันก็เช่นกัน เดินถอยออกไปไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา ต่างคนต่างมองกันอยู่อย่างนั้นจนเป็นเซรัสเองที่เดินออกมา เดินหน้ากลับไปทางเดิม หันกลับมามองกี่ครั้งก็จะเห็นกวางตัวเดิมยืนอยู่ที่เดิมแต่มีทีท่าจะเดินตามเขากลับไปหรือแยกย้ายไปตามทางของตัวเอง กระทั่งต้นไม้บดบังจนลับสายตาเขาก็รับรู้ถึงความต้องการของเพื่อนตัวนั้น

มันแค่อยากส่องทางให้เขากลับถึงบ้านไม้โดนปลอดภัย มอบงานต่อให้ตะเกียงไฟที่ห่างไปอีกเกือบห้าร้อยเมตร กระทั่งก้อนไฟเปล่งประกายวิ่งหลบหายเข้าไปในป่า มีเห็นอยู่บ้างตอนที่มันกระโดดข้ามพุ่มไม้ บางทีก็หายไปตอนที่เข้าเขตป่าหนาปกคลุม เซรัสรับรู้เรื่องนี้ในตอนเช้าจากปากของเทร่าที่ออกสำรวจรอบ ๆ

“นี่แปลว่าเธอก็คอยดูทุกชีวิตในป่านี้เลยล่ะสิ” เซรัสลอบถอนหายใจเมื่อฟังความคิดเพื่อนนักประดิษฐ์ของเขา

“ประเด็นของเรื่องนี้คือเจ้ากวางนั่นปลอดภัยดี เจ้าได้ฟังข้าหมดหรือเปล่าเนี่ย”

“ก็ฟังหมดน่ะสิ ถึงได้รู้ว่าเจ้าขี่ไม้กวาดลาดตระเวนรอบ ๆ อย่างนี้เวลาใครไปไหนทำอะไรเจ้าก็รู้หมดน่ะสิ” เซรัสส่ายหน้าแล้วเดินออกไปปล่อยให้คนทั้งสองได้ปะทะฝีปากกัน เทร่าเองก็กอดอกถอนหายใจแล้วเปิดแผนที่เก่าขึ้นมาดูเล่น ๆ ไม่ได้มีจุดประสงค์อะไรนอกจากแสดงความไม่ใส่ใจให้ไคเอลเห็น

“ถ้าเจ้ามีแรงขนาดนั้น ข้าว่าเจ้าควรจะใช้มันให้เป็นประโยชน์นะ”

“มันเป็นเพราะเพื่อนเจ้าส่งสัตว์บาดเจ็บกลับบ้านต่างหาก ข้าเลยไปช่วยดูว่าพวกมันจะปลอดภัยแน่นอน”

“แผนที่นี่เก่ามาก” เทร่ากรอกตาหนีสิ่งมีชีวิตที่ชื่อว่ามนุษย์และแสนจะเร้าหรืออย่างไคเอล

“ข้าว่าถ้าเจ้าสำรวจป่านี้ใหม่แล้วช่วยกันเขียนแผนที่ให้เมืองนี้ ราชาอาจจะประทานบ้านดี ๆ หรือสมุนไพรหายากให้เจ้าทำยาชุบชีวิตที่เจ้าพยายามทำอยู่ก็ได้”

ปึง! แม่มดสาวทุบโต๊ะปัง ตวัดตามองไคเอลแล้วลุกเดินออกไป ไม่หันกลับมามองและไม่อธิบายเหตุผลของความฉุนเฉียวให้คนกลางได้เข้าใจ ไคเอลเดินออกมาแล้วมองหน้ากับเซรัสด้วยความไม่เข้าใจ แต่กระนั้นเซรัสก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากส่ายหน้าเหมือนจะบอกว่าสิ่งที่ไคเอลทำไปเมื่อครู่น่ะ สิ้นคิด

“เจ้าอย่าลืมนะไคเอล ต่อให้เป็นราชาก็บังคับนางไม่ได้ หากนางไม่อยากทำ ถ้าเกิดนางเปลี่ยนใจลูกของราชาก็รั้งนางไว้ไม่ได้”

ต่างคนต่างรู้ดีถึงเหตุผลการช่วยเหลือของเทร่า คนที่ทำให้เธอขุ่นใจอย่างไคเอลจึงได้แต่ก้มหน้าแล้วก็สำนึกผิดจนกว่าตะวันจะตกดิน

“ส่วนแผนที่นั่น หากเจ้าคิดว่ามันเก่าและควรจะเขียนใหม่เพื่อให้ตรงกับปัจจุบัน เจ้าก็ลองประดิษฐ์นักสำรวจดู ไม่แน่นะ เราอาจจะได้แข่งขันนักประดิษฐ์แทนนักล่าก็ได้”

“เจ้าก็พูดไปเรื่อย เอ้อ…พูดถึงแผนที่ เจ้าได้เห็นแผนที่สำหรับงานประเพณีปีนี้หรือยัง” เซรัสส่ายหน้า

“งั้นข้าว่า เราต้องมาทำแผนที่ใหม่กันจริง ๆ แล้วล่ะ”

“แต่คนสำรวจก็จะเป็นทหารลาดตระเวนของพ่อข้า”

“งั้นเราจึงต้องลาดตระเวนไงเล่า เรื่องนี้เจ้าต้องไปให้ยัยแม่มดรักสันโดษนั่นช่วย” เซรัสส่ายหน้าและถอนหายใจอีกครั้ง

“เจ้าต้องการอะไร และจะทำอะไรบอกข้ามาก่อนดีกว่า เราไม่จำเป็นต้องรบกวนเทร่าทุกครั้งนะ”

“โอเค งั้นเจ้าฟังข้านะ”

“…” เซรัสหันมายืนกอดอกมองคนที่มีท่าทีประหม่า เหมือนคนที่ไม่ได้เตรียมอะไรมา

“ถ้าเรารู้ว่าแผนที่งานประเพณีจะใช้พื้นที่ส่วนไหนของเมือง เราก็จะรู้ว่าตรงนั้นมีสัตว์อะไรบ้าง”

“แต่แผนที่พวกนั้นถูกประกาศก่อนที่งานจะเริ่มแค่สัปดาห์เดียว ต่อให้รู้ก่อนเราจะทำอย่างไรต่อ”

“เราแค่ต้องมีแผนที่ที่เป็นปัจจุบันและตรงกัน ถ้าเดินสำรวจคงใช้เวลาหลายเดือน แต่ถ้าบินได้แบบเทร่าแน่นอนว่าไม่เกินสองคืนก็เสร็จ” เซรัสพยักหน้าและแววตาขณะฟังนั้นค่อย ๆ เปลี่ยนไป

“ถ้าเป็นอย่างนั้น แปลว่าเราก็จะต้อนสัตว์พวกนั้นให้พ้นจากเขตการแข่งขันได้”

“นั่นล่ะ ที่ข้าจะบอก แต่ทั้งหมดนี้คนธรรมดาอย่างเราสองคนไม่มีทางทำทันแน่ ๆ ต้องพึ่งยัยแม่มดรักสันโดษนั่น”

“งั้นข้าก็ฝากเจ้าด้วยละกัน เจ้าหายจากวังไปหลายวันไม่มีใครสังเกต ส่วนข้าจะไปหาวิธีหยุดงานประเพณี ไม่ให้เกิดขึ้นเลยน่าจะดีกับทุกฝ่ายที่สุด” ว่าแล้วก็ตบบ่าไคเอลปุ ๆ แล้วรีบตรงไปยังประตูด้านหลังของวัง ส่วนไคเอลน่ะ คำพูดมากมายอยู่ในหัว

“จะขอโทษยัยแม่มดนั่นอย่างไงดี…”