ตอนที่ 6 สิบห้านาที

“เธอแต่งตัวได้แค่นี้เหรอ ฉันให้เธอไปเป็นเลขาไม่ใช่คนเก็บขยะนะ”

นนท์ธิวรรธน์เงยหน้าขึ้นจากกาแฟแก้วโปรดที่มักดื่มทุกเช้าก่อนจะออกไปทำงานคู่กับขนมปังโฮลวีทหรือบางวันก็อาจเป็นพวกสลัดผักที่เต็มไปด้วยของที่ดีและมีประโยชน์เมื่อเขานั้นเป็นหนุ่มสายสุภาพ เมื่อหางตาเหลือบมองไปเห็นเหมือนมีเงาของคนเดินเข้ามาใกล้ๆเขา

แล้วก็ต้องตกใจเล็กน้อยเมื่อมีหญิงสาวที่ยังคงความมีหน้าตาสะสวยเป็นทุนเดิมแต่ทว่าผมเผ้าชี้ฟูยุ่งเหยิงมากไปนิดกำลังเดินเข้ามาใกล้เขา

นี่เธอคงไปสระผมมา แล้วก็รีบเป่าไดร์แต่มันยังไม่แห้งดีแน่ๆ ถึงได้มีสภาพเป็นแบบนี้ไปได้

“สิบห้านาทีกับส่งคนไปเร่งฉันถึงหน้าห้อง มันก็ต้องแต่งได้แค่นี้แหละ ลองให้เวลาฉันสักชั่วโมงหนึ่งสิ แม่จะเสกให้สวยเป็นนางฟ้าเลยล่ะ”

พราวลลิลตอบกลับไปด้วยความหงุดหงิดที่เก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ได้ ก็ใครมันคนไปเร่งให้เธอแต่งตัวให้เสร็จเร็วๆกันล่ะ ใส่เสื้อผ้าออกมาทันก็บุญโขเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้แก้ผ้าวิ่งมา อย่าให้พูดถึงทรงผมเลยแค่เป่าให้แห้งสนิทยังทำไม่ได้เลย

เวลาที่เขาให้เธอไปสิบห้านาทีนั้น เธอก็เคยบอกแล้วว่าให้เขาเก็บเอาวิ่งเล่นหน้าโลงศพตัวเอง เขาก็ไม่เชื่อยังฝืนให้เธอเอามาใช้จนได้ ก็สมควรแล้วล่ะที่จะได้เห็นเธอในสภาพแบบนี้

“นี่เธอ”

ฟังน้ำเสียงยอกย้อนของเธอแล้วเขาก็ชักเริ่มโมโหกลับไปเหมือนกัน 

“ทำไม คุณจะทำอะไรฉันมิทราบ”

หญิงสาวยั่วโมโหเขาหนักขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่ามาถูกทางแล้ว เพราะถ้าเขาโมโหมากๆก็คงจับเธอโยนออกจากบ้านไปเอง ไม่ต้องมาชดใช้เงินร้อยล้านบ้าบออะไรนั้น

“หนมหวาน แม่เตรียมห่อข้าวเช้าเอาไว้แล้ว เอาไปกินบนรถนะลูก”

คุณหญิงวรรณวิภาเข้าแทรกกลางระหว่างคู่ว่าที่สามีภรรยาอีกครั้งก่อนที่ทั้งคู่จะทะเลาะกันไปมากกว่านี้

ในฐานะแม่ที่อยากให้ลูกได้เมียดีๆสักคน เธอก็คงต้องห้ามศึกแบบนี้ไปก่อนสักระยะ ไม่อย่างนั้นหญิงสาวที่เพียบพร้อมอย่างพราวลลิลคงได้หลุดมือลูกชายเธอไปแน่ๆ

เงินร้อยล้านที่ยกขึ้นมาอ้างคงจะไม่มีผล เพราะถ้าเกิดลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอบอกว่าไม่อยากได้แล้วก็คือไม่อยากได้ เงินไม่มีผลต่อการตัดสินใจอีกต่อไป ด้วยเงินร้อยล้านสำหรับคนเก่งด้านการบริหารอย่างลูกชายของเธอนั้น ใช้เวลาไม่นานก็หามาใหม่ได้อย่างสบายๆ

“ใครบอกว่าหนูจะไปกับไอ้หน้าปลาหมอนั้น ไม่มีทางซะหรอก ถ้าจะให้หนูไปทำงาน หนูต้องมีรถส่วนตัว”

พราวลลิลยังไม่เคยตกปากรับคำจะออกไปทำงานกับใครทั้งนั้นแม้จะอาบน้ำเตรียมตัวมาเกินครึ่งแล้วก็ตาม ด้วยฝ่ายชายยังไม่เอ่ยปากชวนเธอเลยสักคำ ขืนออกไปง่ายๆเธอก็จะดูง่ายไปหน่อยไหม อาจไม่สมกับเงินร้อยล้านนั้นก็เป็นได้

อีกอย่างถ้าจะได้โอกาสออกไปข้างนอกแล้ว เธอก็ต้องมีทางหนีทีไล่เอาไว้ด้วย เพราะคงไม่จำใจอยู่ที่นานเกินข้ามวันข้ามคืนหรอก

“หึ เป็นลูกหนี้แล้วยังไม่รู้จักเจียมตัว” 

เสียงหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องมองไปยังใบหน้าสวยที่กำลังใช้วาจาหว่านล้อมแม่ของเขา

ดูเหมือนเธอจะฉลาดไม่น้อย แต่รู้สึกว่าเขาจะฉลาดกว่าดูเธอออกตั้งแต่เธออ้าปากพูด 

“ใครเป็นลูกหนี้นายมิทราบ เงินนั้นแม่กับพ่อนายยกให้เพราะพิศวาส ทางกฎหมายไม่มีสิทธิ์มาทวงคืน”

“หวังว่าเธอจะรู้จักทนายที่เก่งมาพอเมื่อถูกฟ้องร้องเรียกเงินคืนนะ”

“นี่คุณ”

“เอาล่ะๆ ยังไม่มีการเรียกเงินคืนอะไรทั้งนั้น ลูกทั้งสองทำความรู้จักกันก่อน เพื่อว่าจะเข้ากันได้ อย่าที่ทางผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตั้งใจกันเอาไว้”

เผลอเป็นไม่ได้ ลูกชายของเธอกับสะใภ้ป้ายแดงที่เจ้าตัวยังไม่ยอมรับตำแหน่งก็เป็นอันต้องถกเถียงกัน

คุณหญิงวรรณวิภากับสามีก็ต้องช่วยกันเข้ามาห้ามอีกตามเคย ก่อนที่ทั้งคู่จะวางมวยกันแทนการพูดคุย

“ไม่มีทาง”

“ไม่มีทาง”

แต่ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องหนึ่งที่นนท์ธิวรรธน์และพราวลลิลจะเห็นพ้องต้องกันจนออกเสียงปฏิเสธดังชัดเจน หนีไม่พ้นเรื่องที่คนทั้งคู่ไม่ยอมรับการถูกจับคลุมถุงชนในครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องอื่นใดเป็นอันขาด

“อืม ถ้าอย่างนั้น ลองไปทำงานด้วยกันก่อนนะ เนี้ยๆอีกครึ่งชั่วโมงก็จะได้เวลาเข้างานแล้วนะ พ่อว่ารีบไปกันดีกว่า”

นวัตรผู้เป็นพ่อถึงกับแอบลอบถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้ากับการจับคู่ให้ลูกชายในครั้งนี้ แต่ทว่ากลับรู้สึกชอบในตัวพราวลลิลจนต้องฝืนยิ้มออกมา และเข้ากระชับมิตรให้คนทั้งคู่ยอมออกไปทำงานด้วยกันก่อน   เพื่อว่าอะไรๆมันจะดีขึ้นตามมาภายหลังที่คนทั้งคู่ได้ออกไปใช้ชีวิตด้วยกัน

“ทำไมต้องทำตัวรีบขนาดนั้น นึกว่าเป็นผู้บริหารซะอีก ที่ไหนได้คงเป็นแค่พนักงานประจำหรอกเหรอ”

พราวลลิลหาเรื่องดูถูกพ่อหน้าปลาหมอแต่ลึกๆแอบหล่อถูกใจเธอไม่น้อย เพราะยั่วโมโหให้เขาฟิวส์ขาดแล้วลากเธอออกจากบ้านเขาไป

“นี่เธอ”

แต่ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็ได้แค่กระแทกเสียงสั้นๆใส่เธอเท่านั้น ไม่กล้าเข้าไปทำอะไรรุนแรงกับเธอด้วยมีความเป็นสุภาพบุรุษในตัวสูงเป็นอย่างมาก จากการถูกอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี

“ขอโทษๆที่พูดความจริง โธ่ๆคงน้อยใจพ่อกับแม่แย่เลยสินะ ที่ยังไม่ได้ยกตำแหน่งใหญ่โตให้น่ะ”

“แล้วเธอล่ะ พ่อกับแม่ยกตำแหน่งอะไรให้หรือยัง หรือเป็นแค่ลูกแหง่เกาะพ่อกับแม่กินไปวันๆ”

“นี่คุณ มันจะมากไปแล้วนะ”

แต่พราวลลิลก็มักถูกยั่วโมโหกลับจนเธอแทบลงไปชักดิ้นชักงออยู่กับพื้นอยู่บ่อยครั้ง เพราะเหมือนว่าเขาจะรู้ทันเธอไปเสียทุกเรื่อง

ก็นับว่าทั้งหล่อทั้งฉลาด นี่ถ้าไม่ได้เจอกันในที่แบบนี้ในการถูกจับคลุมถุงชนแบบนี้ เธอคงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปจีบเขาแล้วล่ะ

“อ่ะๆ พอแล้วๆ ไปขึ้นรถกันเถอะ เดี๋ยววันนี้แม่กับพ่อขับรถไปส่งเอง”

คุณหญิงวรรณวิภารีบหาทางแยกทั้งคู่ออกจากกันอีกรอบ โดยการลุกเดินนำทั้งคู่ไปขึ้นรถก่อนและลากผู้เป็นสามีไปช่วยกันด้วย เพราะขืนปล่อยให้ไปกันตามลำพังมีหวังคงไปไม่ถึงบริษัท คงได้ทะเลาะกันจนต้องมีคนลงกลางทางแน่ๆ

“ถ้ายังมีวันพรุ่งนี้ หนูขอรถส่วนตัวนะคะ ไม่สะดวกนั่งกับคนแปลกหน้า”

ด้วยการไม่เคยยอมแพ้ใครมาก่อน พราวลลิลออกเดินนำหน้าทั้งแม่ พ่อและก็ลูกชายของบ้านนี้ พร้อมกับยังยืนยันที่อยากจะมีรถเอาไว้ใช้หนีเป็นการส่วนตัว

“ฝันไปเถอะว่ามันจะมีวันพรุ่งนี้ ใครจะไปพิศวาสคนอย่างเธอ นมเล็กๆนั้น”

นนท์ธิวรรณ์ที่ไม่ว่าจะเจรจาธุรกิจที่ใดก็ไม่เคยพ่ายแพ้มาก่อนก็ยังไม่มีทางยอมแพ้หญิงสาวตัวเล็กๆนั้นเหมือนกัน

เขาเดินรีบเดินนำหน้าเธอไปที่รถก่อน ไม่ปล่อยให้เธอเป็นผู้นำเด็ดขาดเพราะตำแหน่งนั้นมันต้องเป็นของเขา

“เป็นคุณคนเดียวที่ฝันมากกว่า ส่วนฉัน มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นเป็นอันขาด แค่นี้ก็ขยะแขยงของเล็กๆเต็มทนแล้ว”

ร่างบางๆในชุดเดรสกระโปรงยาวคลุมเข่า รองเท้าส้นสูงสามนิ้วรีบเดินเบียดแซงหน้าเขาไปเพื่อเอาชนะ

“นี่เธอ”

นนท์ธิวรรธน์คิดจะเอาชนะอีกครั้ง ด้วยความไม่เคยแพ้ด้วยเรื่องเล็กน้อยแบบนี้มาก่อน

“ไม่ไปตอนนี้จะสายแล้วนะ”

แต่ก็ถูกห้ามไว้ด้วยเสียงของคนเป็นแม่ที่เดินรั้งท้ายมา

“ขึ้นไป”

ด้วยความเคยชินในนิสัยสุภาพบุรุษของตัวเอง นนท์ธิวรรธน์เดินไปเปิดประตูที่นั่งด้านหลังให้กับหญิงสาวที่เดินมาถึงก่อนเขาครึ่งก้าว

“ขอบใจ ที่หลังไม่ต้อง ฉันมีมือทำเองได้”

พราวลลิลกำลังจะแทรกตัวขึ้นไปนั่งบนรถพร้อมกับคำพูดที่แสนดูถูกน้ำใจเล็กน้อยของเขา ด้วยเธอไม่ได้อยากรับน้ำใจของเขาเอาไว้กลัวเขาจะมาทวงบุญคุณกันภายหลัง

“ฉันไม่ได้เปิดให้เธอขึ้น ไปขึ้นทางนู้น”

ร่างหนาแทรกตัวเข้าไปนั่งบนรถแทนเธอ เก็บเอาความเป็นสุภาพบุรุษใส่กระเป๋าไปชั่วขณะ 

“นี่คุณ ไอ้คนไม่มีน้ำใจ”

ร่างบางจำต้องเดินอ้อมรถไปขึ้นอีกทางด้วยความโมโหที่ไม่อาจเอาชนะเขาได้แม้ในยกสุดท้ายนี้

แต่คนอย่างเธอไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆพวกนี้หรอก ขอแค่ให้มีโอกาสเธอจะต้องชนะเขาได้อย่างเด็ดขาดสักเรื่องแน่นอน

***ฝากเรื่อง หวงรักมาเฟียเถื่อน ด้วยน๊า***