بيت / โรแมนติก / ปราบพยศสามีอสูร / เจ้าได้เกลือมาจากไหน

مشاركة

เจ้าได้เกลือมาจากไหน

last update تاريخ النشر: 2026-05-16 22:27:42

หลังจากได้ไม่ไผ่แก่มาสิบต้น หลินเว่ยสอนให้หลี่เฟยและซือหมิงที่มีพละกำลังมหาศาลรู้จักการ จักตอกและสานถาด สำหรับรองอาหารตากแห้ง รวมถึงการสานตะกร้าที่ทาเคลือบด้วยชัน อุดรอยรั่ว เพื่อจะนำไปใช้เป็นภาชนะใส่น้ำอย่างดีในภายหลัง พวกเขาเรียนรู้ได้รวดเร็ว งานหนักที่ต้องใช้เวลาทั้งวันกลับเสร็จสิ้นเพียงไม่กี่ชั่วโมง

ช่วงเที่ยงวัน หลินเริ่มลงมือทำอาหารอีกครั้ง นางขุดหัวขมิ้นเหลืองสดที่ขึ้นอยู่บริเวณหน้าปากถ้ำมาตำจนละเอียด ทาชโลมลงไปบนตัวนกที่ล้างจนสะอาด ยัดไส้ด้วยสมุนไพรหอมแล้วเสียบไม้ย่างบนเตาถ่าน

กลิ่นหอมฉุยของนกย่างขมิ้นที่ถูกไฟแผดเผาจนหนังเหลืองกรอบน้ำมันเดือดพล่าน ลอยฟุ้งไปตามกระแสลมป่า กลิ่นนั้นเองที่ดึงดูดให้สมาชิกในเผ่าจิ้งจอกต้องเดินตามกลิ่นมาด้วยความสงสัย

“ท่านแม่... ข้าหิว! อาหารนั่นหอมเหลือเกิน”

เสียงเด็กร้องไห้จ้าดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเด็กแฝดชายหญิงคู่หนึ่ง โดยมีแม่จิ้งจอกวิ่งกระหืดกระหอบตามมาด้วยความตื่นตกใจ

นางกลัวว่าลูกของนางจะถูกหลินเว่ยนางจิ้งจอกอ้วนใจร้ายตีเอาเหมือนกับทุกครั้ง เพราะเด็กแฝดคู่นี้มักจะชอบล้อเลียนนางว่า อีหมูตอนเสียชาติเกิด จนมีเรื่องราววุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน

“เอาไปแบ่งให้ลูกเจ้ากินเถอะ”

หลินเว่ยเอ่ยน้ำเสียงเรียบ นางบิเนื้อนกย่างขมิ้นครึ่งตัวส่งให้แม่เด็กอย่างไม่ถือสา แม่จิ้งจอกถึงกับยืนอึ้ง นางคาดไม่ถึงว่าหลินเว่ยที่เคยด่าทอลูกนางอย่างรุนแรง กลับยื่นอาหารที่หอมที่สุดในชีวิตมาให้ด้วยแววตาที่สงบนิ่ง

“เจ้า... เจ้าไม่โกรธพวกเขารึ?” แม่เด็กถามเสียงสั่น แววตาที่เคยหวาดระแวงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความซาบซึ้งใจ

“เรื่องเก่าก็ให้มันผ่านไปเถอะ เด็กก็คือเด็ก”

หลินเว่ยตัดบท นางหันไปหยิบไข่ต้มมาปอกเปลือกแล้วโรยผงสีขาวละเอียดลงไปก่อนจะส่งเข้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อย

“เจ้าได้เกลือมาจากไหนหลินเว่ย !”

ซือหมิงและหลี่เฟยอุทานออกมาพร้อมกันราวกับเห็นปาฎิหาริย์

เกลือคือของล้ำค่าที่ไม่อาจหาได้ง่าย ๆ มีเพียงเผ่าเงือกของไป่หลงเท่านั้นที่รู้วิธีสร้างมันขึ้นมา และนับตั้งแต่เกิดเรื่องบาดหมางที่หลินเว่ยถูกตราหน้าว่าเป็นต้นเหตุ เผ่าเงือกก็ตัดขาดการแลกเปลี่ยนเกลือกับเสบียงอาหารของเผ่าจิ้งจอก ทำให้เกลือกลายเป็นของหายากยิ่งกว่าทองคำ

“ข้าคั้นน้ำจากต้นเกลือมาเคี่ยวบนความร้อนจนแห้ง มันก็กลายเป็นเกลือแบบนี้แหละ ไม่เห็นจะยากเย็นอะไรเลย”

คำพูดเรียบง่ายของหลินเว่ยสั่นคลอนความรู้สึกของทุกคนที่ได้ยิน

หลินเว่ยรู้ว่านางได้กลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ในสายตาของหลี่เฟยและซือหมิงไปเสียแล้ว นางจึงรีบฉวยโอกาสใช้ความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขาให้เป็นประโยชน์ ระหว่างที่ลงมือฝานแอปเปิ้ลเป็นแว่นเพื่อทำผลไม้อบแห้ง นางก็ออกคำสั่งให้หลี่เฟยกับซือหมิงไปทำงานหนัก

“พวกเจ้าไปขนหินชนวนและหินกาบแถวริมลำธารมาให้ข้าที เลือกก้อนที่แน่นหนาแล้วสกัดเป็นรูปเหลี่ยม ข้าจะก่อเตาไฟและเตาผิงไว้ในถ้ำ”

หลี่เฟยกับซือหมิงไม่ปริปากบ่นสักคำ ด้วยพละกำลังมหาศาลของสัตว์อสูร พวกเขาแบกหินก้อนยักษ์มาทุบถากตามขนาดและรูปทรงที่หลินเว่ยต้องการ ราวกับเป็นเรื่องเล่นสนุก หลินเว่ยคอยกำกับการวางหินด้วยเทคนิคลาดเอียงประสานรอยต่อเพื่อให้หินค้ำยันกันเองจนแน่นหนา

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ปราบพยศสามีอสูร   ตอนจบ

    เวลาผ่านพ้นไปราวกระแสน้ำไหล พายุหิมะแห่งเหมันต์ราคะพัดผ่านไปนานแล้ว ทว่าภายในถ้ำใหญ่ที่ถูกต่อเติมจนหรูหราของหลินเว่ย กลับไม่เคยเงียบเหงาลงเลยแม้แต่วันเดียว กลิ่นอายฟีโรโมนดิบเถื่อนที่เคยอบอวลไปด้วยตัณหาในอดีต ถูกทดแทนด้วยกลิ่นอายความอบอุ่นของครอบครัว และเสียงเจี๊ยวจ๊าวของสี่ทายาทอสูรตัวน้อย ที่ถือกำเนิดขึ้นพร้อมกันจากค่ำคืนประวัติศาสตร์ครั้งนั้นทายาททั้งสี่ได้รับสายเลือดโบราณอันเข้มข้นมาอย่างเต็มเปี่ยม และนั่นคือนิยามของคำว่า “ความวุ่นวายระดับวินาศสันตะโร” ที่หลินเว่ยต้องเผชิญในทุก ๆ วัน“ไอ้ลูกเสือดาว! ลงมาจากเพดานเดี๋ยวนี้เลยนะ!”หลินเว่ยที่อยู่ในชุดลำลองเนียนนุ่มยืนค้ำเอวตวาดแหว แววตานางพญาจิ้งจอกส่องประกายดุ ยามจ้องมอง เสี่ยวนิ่ง ลูกชายคนโตที่มีหูและหางเสือดาวลายจุด กำลังใช้กรงเล็บเล็ก ๆ ปีนป่ายยึดหินงอกหินย้อยบนเพดานถ้ำอย่างสนุกสนาน โดยมีหลี่เฟยผู้เป็นบิดานั่งหัวเราะร่าอยู่ข้าง ๆ“โธ่... เว่ยเว่ย ลูกแค่กำลังฝึกทักษะการล่า เจ้าจะดุไปทำไมกัน” หลี่เฟยขยับยิ้มทะเล้น ทว่าพอหลินเว่ยตวัดสายตาพิฆาตมาให้ เสือดาวหนุ่มผู้เกรงใจเมียก็รีบเปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน “เอ่อ... เสี่ยวนิ่ง! แม่เจ้าสั่งใ

  • ปราบพยศสามีอสูร   ปลุกเร้าอสูรหนุ่มทั้งสี่

    เขาจับเรียวขาขาวผ่องทั้งสองข้างของนางขึ้นมาพาดเกยไว้บนต้นขาแกร่ง เพื่อหนุนสะโพกผายให้ลอยเด่นขึ้นเหนือพื้นหินในท่าทางที่เปิดเปลือยไร้การป้องกัน มือขวาเอื้อมลงต่ำจับท่อนเอ็นลำเขื่องสองลำที่งอกยาวขึ้นมาจากหว่างขาอันเป็นเอกลักษณ์สายเลือดโบราณแห่งเผ่าเงือก ก่อนจะจ่อหัวหยักบานร่าสีเข้มเข้าหาช่องทางสวาททั้งสองทาง ดันตัวทะลวงพรวดเข้าไปในรูกามทั้งบนและล่างของนางพร้อม ๆ กัน“กรี๊ดดดดด...!!”หลินเว่ยหวีดร้องจนเสียงแหบพร่า ร่างระหงเบิกตาโพลงเกร็งกระตุกจนแผ่นหลังบางเหยียดตึง ความคับแน่นทวีคูณทำให้นางรู้สึกเหมือนเนื้อตัวจะปริแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ร่องรักทั้งสองรูบีบรัดรัดท่อนเอ็นยักษ์ทั้งสองท่อนแน่นหนึบจนเนื้อแดงปลิ้นบานไป่หลงแหงนหน้าคำรามห้าวในลำคออย่างพึงใจถึงขีดสุด สองมือแกร่งจับกระชับเอวคอดบางไว้มั่น แล้วกระหน่ำบั้นเอวสอบซอยเด้าเข้าออกในรูกามรัดรึงอย่างบ้าคลั่ง ไร้ความปรานีตับ ตับ ตับ! แจะ แจะ!เสียงหนอกเนื้อหนาหวดกระทบก้นเนียนและเสียงบดเบียดของเหลวหนืดข้นดังระงม ทำลายความเงียบสงัด สะโพกสอบของเงือกหนุ่มกระแทกกระทั้นรัวเร็วปานพายุบุแคม บดขยี้เนื้อในอ่อนนุ่มจนหลินเว่ยนัยน์ตากลอกกลับ เสร็จสมซ้ำแล้ว

  • ปราบพยศสามีอสูร   แรงสวาทเงือกหนุ่ม

    “ข้ารู้ว่าเจ้าอยากให้ข้าหยาบคายกับเจ้า”เงือกหนุ่มพึมพำด้วยน้ำเสียงถือดี เขาจีบนิ้วขยี้ยอดอกที่พุ่งชันด้วยความกระสัน ทรมานนางด้วยอารมณ์ดิบเถื่อน หลินเว่ยเผยอริมฝีปากครางแผ่ว ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความรัญจวน แบะง่ามขาออกกว้างขึ้นในสายน้ำเพื่อบอกว่านางต้องการให้เขาแทรกตัวตนเข้ามาทำลายความทรมานตรงจุดไหนไป่หลงสอดนิ้วกลางยาวรีเข้าลึกไปในกายนางทันที รอยคลื่นเนื้อนุ่มและกระแสความร้อนระอุภายในโพรงสวาทตอดขมิบระรัวยิบ บีบรัดนิ้วมือของเขาจนเงือกหนุ่มแทบคลั่งด้วยความกระสัน“ข้างในเจ้าลื่นมาก”เขาคำรามเสียงแหบพร่าพลางดันนิ้วที่สองเบียดแทรกเข้าไปในช่องทางคับแคบและชื้นแฉะของนาง หลินเว่ยครวญครางหลับตาพริ้มด้วยความซาบซ่าน ขยับสะโพกผายเด้งควบนิ้วใหญ่ที่ชักเข้าชักออกเร็วแรงขึ้นทุกที ความสุขที่เขาปลุกเร้าทำให้นางตัวสั่นเทิ้มหายใจติดขัดภายใต้ผิวกายน้ำที่สั่นกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นและไอร้อนเข้มข้นที่ลอยคละคลุ้งตัดขาดพวกเขาจากโลกภายนอก หลี่เฟย ซือหมิง และม่อเหยียน ที่นั่งคุมเชิงอยู่ฟากตรงข้าม ต่างรับรู้ด้วยสัญชาตญาณดิบว่าเงือกหนุ่มกำลังเคี่ยวกรำตัวเมียตัวน้อยของพวกเขาอย่างไร ยิ่งเห็นร่างบางบิดเร่าทุรนทุร

  • ปราบพยศสามีอสูร   แรงรักเจ้าเวหา

    ม่อเหยียนสูดปากครางด้วยความเสียวสุดขีด ฝ่ามือหนาตะปบหมับบีบเคล้นสองเต้าขาวอวบของนางจนหยุ่นยวบเป็นรอยนิ้วมือแดงเถือก บั้นเอวสอบเร่งจังหวะตอกอัดถี่กระชั้นราวกับจะกระชากวิญญาณของคนใต้ร่างให้แหลกสลายคาอกตับ! ตับ! ตับ!...เสียงเนื้อหวดเนื้อเปียกชื้นรุนแรงขึ้นทุกที ใบหน้าที่บูดเบี้ยวด้วยความกระสันทรมานของนางจิ้งจอกสาว ยิ่งโหมกระพือเพลิงปรารถนาของอินทรีหนุ่มให้ลุกโชนบ้าคลั่ง บั้นเอวสอบของเขาทวีพละกำลังมหาศาล กระหน่ำตะบันเข้าใส่จนร่างบางสั่นไหวโยนตัวอย่างรุนแรงการสมสู่ที่ดุร้ายป่าเถื่อนเบื้องหน้า ยิ่งกระตุ้นให้สามีอสูรอีกสามตนที่เฝ้ามองด้วยใจจดจ่อบังเกิดความกระสันอยากจนแทบคลั่ง ทั้งสามนั่งหายใจหอบกระเส่าอยู่ในบ่อน้ำแร่ ยามเห็นร่องรักฉ่ำเยิ้มของตัวเมียตัวน้อยถูกอสูรอินทรีบดขยี้อย่างหยาบโลน องคชาตของพวกเขาคัดแข็งจนปวดร้าวไปหมด มือหนาของอสูรทั้งสามขยับรูดรั้งแก่นกายมหึมาของตนเองอย่างบ้าคลั่ง สะสมอารมณ์รักเข้มข้นเพื่อรอเวลาขึ้นไปรุมขย้ำร่างนุ่มนิ่มให้แหลกยับคาอก“อ่า... เว่ยเว่ย...”ม่อเหยียนกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงและเรียกชื่อนาง ลมหายใจหอบฟืดฟาดที่พ่นออกมาทางจมูกเริ่มมีเสียงดังรุนแรงขึ้น“อ๊ะ

  • ปราบพยศสามีอสูร   ไม่อาจทนต่อความกำหนัด

    กลิ่นอายคาวราคะและไอร้อนระอุภายในถ้ำแก้ว ยิ่งทวีความเข้มข้นจนแทบจะควบแน่นเป็นหยาดหยด ทันทีที่ซือหมิงฉีดพ่นน้ำเชื้ออุ่นจัดเข้าสู่โพรงสวาทอย่างสุขสม ม่อเหยียนที่เฝ้ามองภาพทารุณอันแสนหวานนั้นมาเนิ่นนานจนเส้นสติแทบจะขาด ไม่อาจอดทนต่อความกำหนัดได้อีกต่อไป เขาพุ่งตรงเข้ามากระชากไหล่หนาของหมาป่าหนุ่มให้ออกไปจากร่างขาวเนียนของหลินเว่ยอย่างใจร้อน“หมดเวลาของเจ้าแล้ว ซือหมิง... ถอยไป!”น้ำเสียงทุ้มต่ำคำรามก้อง ซือหมิงขบกรามอย่างขัดใจทว่าต้องยอมล่าถอยในที่สุด ม่อเหยียนขยับเข้าครอบครองเหยื่อสาวอย่างไม่รอช้า ฝ่ามือหยาบกร้านตะปบหมับเข้าที่สะโพกผาย จับร่างเปลือยเปล่าของหลินเว่ยให้นอนตะแคงราบลงบนม้านั่งหิน จัดท่าทางให้นางหันหน้าไปทางสามีอสูรอีกสามตนที่กำลังนั่งหายใจหอบฟืดฟาดอยู่ในน้ำ เพื่อป่าวประกาศชัยชนะม่อเหยียนแทรกกายแกร่งเข้าประชิดด้านหลัง สอดท่อนแขนล่ำสันลอดเข้าใต้พับเข่าข้างขวาของนาง ดึงรั้งยกขึ้นสูงจนเรียวขาขาวแบะอ้าออกกว้าง เผยให้เห็นรอยแยกสีแดงช้ำที่บวมเป่งและชุ่มโชกไปด้วยเมือกกามเหนียวข้น แล้วเสือกกายแกร่งแข็งโปนยัดเยียดเข้าไปในร่องสวาทพรวดเดียวสวบ...!“กรี๊ดดด...! ม่อ... ม่อเหยียน... อร๊

  • ปราบพยศสามีอสูร   ลีลาร้อนของหมาป่า

    “ฮ้า...!”นางจิ้งจอกสาวแหงนเงยใบหน้า ถอนริมฝีปากออกจากความแข็งแกร่งอย่างกะทันหัน หยดน้ำลายใสเหนียว ยืดเป็นสายเชื่อมโยงระหว่างปากอิ่มและส่วนหัวหยักของหมาป่าหนุ่มซือหมิงไม่ปล่อยให้ความรัญจวนขาดตอน เขาฉุดร่างบางให้ลุกขึ้นมา บดจูบริมฝีปากบวมเจ่อแดงช้ำของนางอย่างดูดดื่มดุดัน ขณะที่มือขวายื่นลงต่ำจับท่อนเอ็นยักษ์จ่อเข้าหารอยแยกเยิ้มฉ่ำ หลินเว่ยยกสะโพกผายขึ้นรับ ยามเมื่อส่วนหัวบานใหญ่ดุนดันแทรกผ่านเมือกกามลื่นไหล มุดหายเข้าไปในร่องรูเปียกแฉะในพรวดเดียวจนมิดโคนภายใต้ม่านหมอกไอน้ำร้อนฉ่า อสูรทั้งสามต่างจับจ้องร่างเปลือยเปล่าของหลินเว่ยที่กำลังโยกคลึงสะโพกกระแทกกระทั้นขึ้นลงอยู่บนตักแกร่งของหมาป่าหนุ่มด้วยความหิวกระหาย ยามเมื่อบั้นท้ายกลมมนหวดสับลงบนหน้าท้องแปดลูกจนเกิดเสียงเนื้อบดเบียดของเหลวดัง แจะ แจะทั้งสามยิ่งสาวรูดแก่นกายของตนเองแรงขึ้น ราวกับกำลังร่วมสมสู่กระหน่ำแทงอยู่ในร่างของนางพร้อม ๆ กัน“อ๊ะ... อ๊า... อร๊างงง...!!”หลินเว่ยกรีดร้องเสียงแหลม ร่างบางเกร็งกระตุกหยัดตึงเมื่อความเสียวซ่านแล่นปราดเข้าสู่สมอง นางกระแทกสะโพกควบขย่มลำรักอย่างรุนแรง ส่งผลให้น้ำหวานฉ่ำเยิ้มพุ่งกระเซ็นออกมาจ

  • ปราบพยศสามีอสูร   ข้าเจ็บไปหมดแล้ว

    หลี่เฟยมีพละกำลังแข็งแกร่งระดับผู้นำสัตว์อสูร รูปร่างสูงใหญ่บึกบึนของเขาข่มนางจนมิด ต่อให้นางอวบอ้วนกลมดิกเหมือนหัวกะหล่ำปลีที่พร้อมถูกเก็บเกี่ยว ทว่าเขาก็ยังตัวโตกว่านางมาก เพียงเขาโน้มกายลงมาเบียดบัง นางก็ล้มลงนอนหงายบนเตียงอย่างง่ายดาย“ไม่นะ... อย่าทำแบบนี้” เสียงประท้วงของหลินเว่ยเบาหวิวราวกับ

  • ปราบพยศสามีอสูร   เรียกร้องการสืบพันธุ์

    ท่ามกลางแสงฟ้าแลบแปลบปลาบและเสียงพายุฝนที่คำรามกึกก้องอยู่ด้านนอก ความต้องการป่าเถื่อนที่เกือบจะปะทุเมื่อครู่ถูกสะกดไว้ด้วยสติที่หลงเหลือเพียงหมิ่นเหม่ หลินเว่ยหอบหายใจจนทรวงอกกระเพื่อมในความมืด“เมื่อครู่ เจ้ากำลังคลำหาอะไร?” หลี่เฟยกระซิบถาม“ข้า... ข้าอยากจะก่อกองไฟ” หลินเว่ยตอบเสียงสั่นหลี่เฟย

  • ปราบพยศสามีอสูร   เปียกเยิ้มไปพร้อมกัน

    ในเวลาเดียวกัน หลินเว่ยที่เพิ่งทะลุมิติมาได้เพียงไม่กี่วัน ยังไม่คุ้ยเคยกับสภาวะสายตาที่มองเห็นทุกอย่างเป็นเพียงสีเขียวเทาในความมืด นางควานหาหินชนวนและเศษกิ่งไม้แห้งเพื่อจะจุดไฟ ทว่ามือบางกลับไปคว้าเข้ากับของอุ่น ๆ ที่อยู่ใกล้ตัว นางกำมันไว้มั่นเพื่อจะดึงเข้าหาตัว ทว่านางก็รู้สึกได้อย่างรวดเร็วว่าม

  • ปราบพยศสามีอสูร   ทำไมเจ้าถึงได้อาฆาตข้านัก

    ท่ามกลางเสียงความโกลาหลวุ่นวายเล็ก ๆ เงาร่างที่เยือกเย็นของไป่หลงก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับปลาตัวโตในมือ นัยน์ตาสีไพลินของเขากวาดมองหลี่เฟยและซือหมิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานรับใช้นางจิ้งจอกตัวปัญหาอย่างเอาเป็นเอาตาย“หึ... พวกเจ้าหลงเสน่ห์นางจนมืดบอดไปแล้วจริง ๆ รึนี่?”ไป่หลงเอ่ยประชดประชันน้ำเสียงเย็น

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status