เจอดีในป่าไผ่

รุ่งสางกลางป่าอสูร กลิ่นความร้อนของไขมันหมูป่าปนกลิ่นหอมนวลของไข่ไก่โชยอวบไปทั่วบริเวณหน้าถ้ำของหลินเว่ย นางเนรมิตอาหารมื้อเช้าที่แปลกตาด้วยการทำไข่ม้วนเนื้อนุ่มฟูสีเหลืองทองคู่กับเบค่อนที่ทำจากเนื้อขาหมูป่าฝานบางย่างจนกรอบเกรียบน้ำมัน

ซือหมิงและหลี่เฟย จัดการอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อกินอิ่มจนหนังท้องตึงพวกเขาก็เก็บสำรับทำความสะอาดอย่างรู้หน้าที่ ไม่จำเป็นต้องให้หลินเว่ยเปลืองน้ำลายพูดมาก นี่คือข้อดีของเผ่าอสูรที่เคารพกฎการอยู่ร่วมกันอย่างเคร่งครัด

แสงแดดรำไรทอดผ่านใบไผ่สีเขียวสดที่พลิ้วไหวตามแรงลม หลินเว่ยเดินนำอสูรหนุ่มทั้งสองลึกเข้าไปในป่าเพื่อสอนทักษะการเลือกไม้ไผ่ที่เหมาะสำหรับการทำเครื่องจักสานและกระบอกเก็บน้ำเชื่อม

“ไผ่ที่จะใช้ทำกระบอกน้ำเชื่อม ต้องเลือกที่แก่จัด ผิวเรียบมัน และมีปล้องยาว... พวกเจ้าดูนี่...”

หลินเว่ยยังพูดไม่ทันจบประโยค ฝีเท้าของทั้งสามก็ต้องหยุดกึก

หลี่เฟยและซือหมิงยืนตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาของพวกเขาเบิกกว้างเมื่อมองไปยังฟากตรงข้ามของลำธารคริสตัล ซึ่งเป็นเขตแดนของเผ่ากระต่าย เผ่าพันธุ์ที่ขึ้นชื่อว่ามีความต้องการทางเพศบ้าคลั่งที่สุด

ภาพอสูรติดสัดที่ปรากฏอยู่ริมตลิ่งหินนั้นหยาบโลนและดิบเถื่อน จนบรรยากาศโดยรอบพลันร้อนระอุขึ้นมาทันตา

กระต่ายสาวร่างอวบอัดที่มีใบหูยาวสีขาวลู่แนบไปกับหลัง กำลังนั่งขย่มโยกคลึงอยู่บนตัวของอสูรงูที่นอนหงายราบไปกับพื้น รอยแยกแดงช้ำของนางกระแทกใส่ร่างกายตัวผู้ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อขึ้นลอนเกร็งเขม็ง มือหนาของเขาบีบขยำทรวงอกอวบใหญ่ของนางจนปลิ้นล้นตามง่ามนิ้วขณะที่เขากระดกท่อนเอ็นแทงสวนขึ้นอย่างรุนแรง

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ตับ ตับ ผสานกับเสียงน้ำกามที่แฉะชื้นจนน่าใจหาย

ทว่านั่นยังไม่พอ นางกระต่ายยังผงกศีรษะดูดกลืนแก่นกายขนาดมหึมาของอสูรหมาป่าที่ยืนแอ่นสะโพกให้นางใช้ปากและลิ้นปรนเปรอเขาอย่างเมามัน สลับกับเสียงครางอู้อี้ในลำคอ สะโพกผึ่งผายยังคงขย่มรับแรงตะบันจากด้านล่างอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

กลิ่นมัสก์และกลิ่นคาวราคะที่เข้มข้นลอยคลุ้งไปทั่วเวิ้งป่าเป็นสัญญาณตอกย้ำว่า ฤดูผสมพันธุ์ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

หลี่เฟยและซือหมิงจ้องมองภาพการสังวาสหมู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ลมหายใจของพวกเขาเริ่มติดขัด แก่นกายแกร่งภายใต้อาภรณ์หนังเริ่มแข็งขืนขึ้นมาตามแรงกระตุ้นทางธรรมชาติ

หลินเว่ยเป็นคนแรกที่ดึงสติกลับมาได้ แม้ใบหน้าของนางจะร้อนผ่าวจนแทบไหม้ นางหันกลับมาหาชายหนุ่มทั้งสองที่ยังคงยืนนิ่งเป็นหัวหลักหัวตอ

“พวกเจ้า... เข้าใจที่ข้าบอกเรื่องการตัดไผ่แล้วใช่ไหม?”

นางโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ

“เข้า... เข้าใจแล้ว” ซือหมิงตอบตะกุกตะกัก พยายามละสายตาจากภาพนางกระต่ายที่กำลังสนุกจนแทบสำลักความเสียวอยู่อีกฟาก

“อืม... ข้าก็รู้แล้ว” หลี่เฟยลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าจัดการทางนี้ไปก่อนนะ... ข้าจะเข้าไปในป่าอีกฝั่ง ข้าอยากยิงนกป่ามาทำมื้อเที่ยงเพิ่มเสียหน่อย” พูดจบนางก็รีบหมุนกายสาวเท้าหนีไปอย่างรวดเร็ว

หลี่เฟยกับซือหมิงยืนกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ นัยน์ตาคมกริบสองคู่เบิกกว้างจับจ้องสะโพกผายที่โยกย้ายตามจังหวะก้าวเดินของจิ้งจอกสาวด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่นางตัดบทหนีไปดื้อ ๆ ทิ้งให้พวกเขาต้องยืนแบกรับความต้องการตัวผู้ที่พลุ่งพล่านขึ้นมาจนเจ็บหนึบไปทั้งกาย