Ep : 3 - พรหมจรรย์ 2

       “ครั้งแรกที่มีคนด่าพี่เหิมแบบนี้ แต่พี่ยอมเพราะพี่ทำสารเลวกับบีบีจริงๆ แต่ตอนนี้บีบีก็เป็น ‘เมีย’ ของผู้ชายสารเลวคนนี้แล้วนี่ จะเสียใจทำไม พี่เหิมใช่จะหน้าตาไม่ดีเสียที่ไหน เผลอๆ หล่อกว่าพวกดารานายแบบเสียอีกนะทูนหัว” เขาเจ็บที่เธอด่า แต่ก็ยอมรับ เพราะตนทำกับเธออย่างคนบ้านป่าเมืองเถื่อนจริงๆ

       “ฉันเกลียดคุณที่สุด อะ...อื้อ” แล้วเธอก็ร้องครางเจ็บออกมาเมื่อคนตัวโตยกร่างเธอขึ้นขย่มลงบนตักของเขาด้วยจังหวะหนักหน่วงพร้อมเอวสอบแอ่นเด้งรับตอบสนองแรงขย่มที่เขาบังคับเอาแต่ใจไปด้วย

       “อ่า...แน่นเหลือเกิน ไม่ไหวจริงๆ อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวภายในของบีบีก็คุ้นเคยกับความใหญ่ยาวของพี่เองทูนหัว อ่า...เสียว” เขานั่งบนชักโครกแอ่นเด้งเร่าจังหวะขึ้นรับคนตัวเล็กที่ตัวเองบังคับยกอุ้มให้เธอขย่มโยกโคนเนื้อตัวเองตามใจปรารถนา

       “อะ...เจ็บ ได้โปรดหยุดเถอะ อ่า...ไม่ไหว เจ็บ อ่า...”

ตอนนี้บูรณิการ์มีสองความรู้สึกเกิดขึ้นยามตัวเองขยับขย่มตักคนตัวโต มันมีทั้งเจ็บและเสียววาบในท้องน้อยอย่างอธิบายไม่ถูกว่าความรู้สึกเช่นนี้มันคืออะไร ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ทรมานแสนสาหัสราวกับถูกฉีกทึ้งเนื้อออกเป็นชิ้นๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเหมือนว่าจะถูกอะไรบางอย่างมาแทนที่แล้วความเจ็บปวดก็เริ่มห่างไกลออกไปเรื่อยๆ

       “อ่า...ตอดรัดดีเหลือเกินบีบี อ่า...เสียว ไม่ไหวแล้ว อ่า...ทรมานเอ็นเหลือเกินทูนหัว อื้ม...” เขาอยากสัมผัสดูดกลืนกินสองเต้า แต่ก็ไม่อยากถอดเสื้อผ้าของเธอตอนนี้ เพราะตอนนี้เขาสนใจความคับแน่นภายในของหญิงสาวที่กำลังตอดรัดตนมากกว่า

       “อ่า...คุณ...ได้โปรด...ชะ...ช่วยด้วย ร้อนค่ะ อื้อ...” ใบหน้าสวยอาบชื้นไปด้วยเหงื่อไคลและตอนนี้สองมือน้อยก็เกาะไหล่หนาแน่นด้วยความทรมานเสียวแน่นจุกกลางร่างสาวตนเอง

       พั่บ! พั่บ! พั่บ!

       เสียงจังหวะปะทะของทั้งสองที่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งดังหนักหน่วงแข่งกับเสียงเพลงด้านนอกและเสียงผู้คนที่เดินสลับกันเข้าออกห้องน้ำ

       ตอนนี้บูรณิการ์สติล่องลอยไปกับอากาศ เธอตาลอยปล่อยตัวเองให้เป็นไปตามความปรารถนาของคนถ่อยแสนทรามที่กำลังยกร่างเธอขย่มบดตักหนาของเขา

       “อ่า...ไม่ไหวแล้ว พร้อมกันทูนหัว อ่า...ไม่ไหวแล้ว เสียว ซี้ด...อ่า...”

       พั่บ! พั่บ! พั่บ!

       กองทัพเร่งเร่าจังหวะทั้งยกร่างน้อยขย่มบดเอวพร้อมกับเอวสอบยกร่อนเด้งกระเด้าขึ้นตอบสนองหนักหน่วงจนฝาชักโครกที่นั่งอยู่แทบแตกก็ว่าได้ตอนนี้ เอวสอบซอยเร็วถี่รัวๆ รับจังหวะขย่มของสาวน้อยบนตักที่ตัวเองเป็นคนบังคับขู่เข็ญ

       พั่บ! พั่บ! พั่บ!

       กระเป๋าก็ยังอยู่ที่แล้วเจ้าของกระเป๋าไปไหนล่ะ เพื่อนสนิทของบูรณิการ์พากันเดินหาเพื่อนรักในผับจนตอนนี้ผับใกล้ปิดแล้วไปส่องดูที่ห้องน้ำก็ไม่มีใครอยู่ หรือว่าจะกลับไปแล้ว แต่ไม่น่าใช่ เพราะถ้ากลับแล้วทำไมกระเป๋าถึงยังอยู่นี่ล่ะ ทั้งสามคนพากันหยิบกระเป๋าเก็บข้าวของเพื่อนแล้วเดินไปถามพนักงานพร้อมเปิดรูปเพื่อนรักให้พนักงานดูว่าเห็นบูรณิการ์ไหม และก็ได้คำตอบว่าหญิงสาวออกไปกับผู้ชาย

       “ยัยบีบีเนี่ยนะไปกับผู้ชาย” สมทรง สาวสองที่สวยไม่แพ้หญิง แต่อย่าให้พูด เพราะถ้าพูดแล้วเสียงจะแมนทันทีและจะรู้ทันทีว่าเป็นสาวสอง

       “นั่นดิ เป็นแกว่าไปอย่าง” นิภาเห็นด้วยกับคำพูดของสมทรง

       “ไม่อยากเชื่อ พนักงานบอกว่ายัยบีบีสนิทกับผู้ชายคนนั้นด้วยนะ ท่าทางไม่ได้ถูกบังคับอะไรตอนถูกอุ้มไป มันเป็นไปได้เหรอพวกแก ที่ยัยบีบีไปกับผู้ชาย คนเรียบร้อยรักนวลสงวนตัวอย่างมันน่ะเหรอจะไปกับผู้ชาย ไม่อยากจะเชื่อ” ศิริพรเอ่ยบ้าง

       “แต่มันก็เป็นไปแล้วพวกแก ยัยบีบีของเราเป็นสาวแล้ว” สมทรงพูดแล้วก็ปิดปากหัวเราะขำเมื่อคิดถึงหน้าของบูรณิการ์ตอนถูกผู้ชายอุ้ม ก็เกิดมาไม่เคยเห็นภาพแบบนั้นเลยสักครั้ง ก็อยากจะเห็น ไม่น่าสนใจแต่ผู้ชายและเสียงเพลงจนไม่ได้สนใจเพื่อนที่รอที่โต๊ะ

       “แต่กระเป๋ามันไม่ควรลืมนี่ ไหนจะมือถืออีก” ศิริพรเอ่ย เพราะไม่เชื่อว่าเพื่อนจะเต็มใจไปอย่างที่พนักงานของผับบอก

       “แล้วให้ทำยังไง ก็ตอนนี้ยัยบีบีก็ไม่อยู่แล้ว” นิภาพูดสีหน้าเครียด

       “เราจะบอกเรื่องนี้กับคุณพ่อคุณแม่ดีไหมว่ายัยบีบีถูกผู้ชายอุ้มออกไปจากผับ” ศิริพรเอ่ย

       “บอกให้ท่านเครียด ตอนนี้คุณพ่อยิ่งไม่สบายด้วยระยะหลังมานี้ ถ้าบอกไปท่านได้อาการทรุดแน่” สาวสองพูด

       “แล้วเอาไง พรุ่งนี้...ถ้ายัยบีบีไม่ติดต่อมา เราค่อยบอกท่านทั้งสองว่าลูกสาวท่านถูกผู้ชายอุ้มออกจากผับ” นิภาเอ่ยเสนอความคิด

       “เอาตามนี้ วันนี้ก็ให้คุณพ่อคุณแม่เข้าใจว่ายัยบีบีไปนอนค้างกับพวกเราในสามคนก็แล้วกัน” ศิริพรเห็นด้วยกับเพื่อน

       “เอาตามนี้ แต่วันนี้ใครจะขับรถ ฉันขับไม่ได้นะ” สมทรงเห็นด้วยกับเพื่อนทั้งสอง

       “ก็แกนั่นแหละ ถึงจะไว้ผมยาว แต่งหน้าสวย แกก็เป็นผู้ชาย อีกอย่างแกก็เมาผู้ชายไม่ได้เมาเหล้าเหมือนฉันสองคน แกขับยัยสมทรง” ไม่มีใครเหมาะเท่าเพื่อนรักคนนี้แล้วสำหรับนิภาตอนนี้ ก็ไม่ดื่มสักแก้วแต่ทำเป็นเมาหนักเข้าหาผู้ชาย

       “อือ...งั้นฉันขับก็ได้ ไปกันเถอะ แต่ยัยบีบีนะยัยบีบี ทำให้เป็นห่วง แล้วคืนนี้ฉันจะนอนหลับไหมเนี่ย” สมทรงเอ่ย

       “งั้นเราก็ไม่ต้องนอนกันหรอก ฉันเองก็คงคิดเรื่องบีบีมันเหมือนกันนั่นแหละ” ศิริพรพูด

       “ไปนอนด้วยกันที่บ้านฉันหมดเนี่ยแหละคืนนี้ เพราะฉันก็ห่วง ยิ่งซื่อๆ อยู่ด้วย ไม่รู้ผู้ชายที่ไหนมาหลอกไป อยากไปแจ้งความ แต่ก็ยังไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่รับแจ้งอีก เฮ้อ!” นิภาพูดแล้วก็ถอนหายใจเดินไปยังลานจอดรถ เพื่อนทั้งสองก็เดินตามไปด้วยติดๆ ด้วยใจที่เป็นกังวลและเป็นห่วงเพื่อนรักที่ไปไม่บอกใคร