ตอนที่ 5 ท่านประธานเจ้าสำราญ

      ตอนที่ 5

                       ท่านประธานเจ้าสำราญ

แม้ตอนอยู่กับมาม๊า จะมีเตียงและห้องพักที่ใหญ่พอสมควร แต่พอมาอยู่ปราสาทของปะป๊าเป็นอีกระดับเลย เด็กหญิงหลิงหลิงรับรู้ถึงความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด ห้องนอนของหลิงหลิงในบ้านปะป๊าเป็นห้องนอนเล็กที่มีขนาดใหญ่มาก แถมยังมีหน้าต่างรีโมทบานเบ้อเร่อที่สามารถมองไปเห็นสวนหย่อมหน้าบ้านได้อีกด้วย

และยังมีมุมที่มองเห็นวิวแม่เจ้าพระยาที่มีเรือแล่นผ่านไปมา อีกทั้งตอนที่หลิงหลิงลืมตาตื่นขึ้น ก็ได้เห็นนกที่มีปีกสีเหลืองสลับดำมาเกาะกิ่งต้นไม้ใหญ่ร้องเรียกอยู่ตรงนอกหน้าต่างห้องนอนหลายตัว

"วา! โหย่ว"

"เทียนนา โหย่ว ฮา!"

เด็กหญิงอุทานออกมาเป็นภาษาจีนด้วยความตื่นเต้น ขณะที่ นิด เดินยิ้มกว้างเข้ามาในห้อง 

"คุณหนูคะ ตื่นทานข้าวเช้าได้แล้วค่ะ เป็นไงบ้างคะ? เมื่อคืนหลับสบายดีไหมคะ?"

"จ่าวซ่างหาวค่ะ หลิงหลิงหลับสบายดีค่ะ อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณน้านิด" 

ปกติแล้วหลิงหลิงไม่ใช่คนตื่นสาย เพราะมาม๊าค่อนข้างจะเน้นวินัยในเรื่องนี้อย่างเคร่งครัด เรื่องเวลานอนและตื่นต้องเป็นเวลาในทุกวัน

แต่เมื่อคืนหลิงหลิงตื่นเต้น 

ที่ได้นอนในสถานที่แห่งใหม่ที่ไม่คุ้นชิน แม้จะได้ฟังนิทานก่อนนอนกับปูเป้ที่ปะป๊าอ่านให้ฟังก็ตาม

ตอนนี้ปะป๊าน่าจะไปทำงานแล้วสินะ

มาม๊าก็คงเหมือนกัน...

ความจริง หลิงหลิง ก็ต้องไปโรงเรียนเหมือนกัน แต่ตอนนี้ หลิงหลิงจบอนุบาลแล้ว และมาม๊ากำลังเตรียมที่เรียนในอนุบาลสองและเป็นชั้นประถมต่อไป

หลิงหลิงตื่นเต้นมากที่ตัวเองจะได้เรียนที่เมืองไทย

ต่อไปหลิงหลิงก็จะเขียนอ่านได้ทั้งภาษาจีน ภาษาไทยและภาษาอังกฤษ เหมือนกับหม่าม๊ากับปะป๊า

"น้านิด หลิงหลิงจะทำเองค่ะ"

เด็กหญิงบอกกับพี่เลี้ยง เมื่ออีกฝ่ายจัดแจงเตรียมเสื้อผ้าให้อาบน้ำ "มาม๊าบอกว่าให้หลิงหลิงทำเองค่ะ"

นิด อมยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

"ก็ได้ค่ะ งั้นน้านิดจะรอคุณหนูอยู่ตรงนี้นะคะ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จจะได้ลงไปทานข้าวกันค่ะ"

"น้านิด"

"คะ?"

"บ้านปะป๊าหลังใหญ่เบ้อเริ่มเหมือนปราสาทเลยค่ะ"

"ค่ะ"

"ทำไมมีปะป๊าอยู่คนเดียวคะ? มีคนอื่นอยู่ด้วยอ่ะป่าว ตอนที่หลิงหลิงไม่มาอยู่อ่า"

นิด เงียบไปสักพัก 

ไม่คิดว่าจะได้เจอประโยคคำถามนี้จากเด็กหญิงที่อายุแค่สี่ขวบกว่า

เอ....

จะตอบว่ายังไงที่เป็นการเซฟเจ้านาย

และเป็นคำพูดที่ละมุนกับคุณหนูหลิงหลิง

"ใช่ค่ะ คุณท่านอยู่คนเดียว"

ตอบไปแบบนี้น่าจะดีที่สุด

เด็กหญิงอึ้งไปสักพัก 

"น่าสงสารปะป๊าจังค่ะ ปราสาทหลังใหญ่มากๆ เลยค่ะ แต่ปะป๊าต้องอยู่คนเดียว ปะป๊าคงจะเหงาแย่เลยอ่า! น่าสงสารปะป๊านะคะ! ปะป๊าไม่มีพ่อ ไม่มีแม่มาอ่านนิทานให้ฟังด้วยเหรอคะน้านิด?"

นิด ขำ จนแทบจะหลุดหัวเราะออกมา

ด้วยภาพของ เฉิน ลีออง เจ้านายที่เป็นหนุ่มเจ้าสำราญของตนนั้น ห่างไกลจากคำว่าเหงาและน่าสงสารลิบลับ

ถ้าคุณ เฉิน น่าสงสาร

โลกนี้ก็ไม่มีใครน่าสงสารแล้วล่ะ คงไม่ต้องมีคนมาอ่านนิทานให้ฟังหรอก

"คุณแม่ของคุณเฉินไปอยู่บนสวรรค์แล้วค่ะ ส่วนคุณพ่อท่านพักอยู่ที่ปราสาทอีกหลังที่อยุธยาค่ะคุณหนู"

ไปอยู่บนสวรรค์คงสบายมากสินะ

เห็นใครๆ ก็ชอบพูดแบบนี้กัน

"ทำไมถึงมีปราสาทหลายหลังจังคะ?"

เด็กหญิงเอียงคอมอง เมื่อก้าวออกมาจากห้องน้ำและแต่งตัวเองอย่างเรียบร้อยแล้ว 

"แต่หลิงหลิงรู้ค่ะ หม่าม๊าหลิงหลิงก็มีคอนโดอยู่หลายอันนะ อันฮ่องกง กับอันที่ไทยก็มีค่ะ ปะป๊าเป็นคนรวยมาก ปะป๊าก็เลยมีปราสาทหลายหลังอ่าค่ะ"

"ใช่ค่ะ รีบลงไปทานข้าวกันเถอะค่ะ เพราะเดี๋ยวช่วงสายๆ ก็จะมีคุณครูพี่เลี้ยงที่เป็นอาจารย์สอนพิเศษเตรียมเข้าประถมต้นมาหาคุณหนูด้วยนะคะ"

"คุณครูพี่เลี้ยง?"

ทำไมมาม๊าไม่บอกว่าจะมี

"ใช่ค่ะ! คุณครูพี่เลี้ยง"

ด้วย เฉิน ได้ให้อลันจัดการหาคุณครูพี่เลี้ยงมาพบกับคุณหนูหลิงหลิงในวันนี้ เพื่อเป็นการเตรียมพร้อมพัฒนาการเรียนรู้ของลูก

"แล้วมาม๊าได้โทรมาหาหลิงหลิงไหมคะ?"

"ยังนะคะ"

"ก็ไม่เป็นไรค่ะ มาม๊าคงไม่ว่างค่ะ"

เด็กอะไร ฉลาดในการพูดและเจรจา ไม่น่าเชื่อว่าจะอายุแค่สี่ขวบ

สมแล้วที่เป็นลูกสาวของคุณเฉิน

"น้านิดโทรหาปะป๊าให้หลิงหลิงหน่อยค่ะ? หลิงหลิงมีธุระจะคุยกับปะป๊าค่ะ"

"หือ"

ใช้คำว่า มีธุระจะคุยด้วย

เด็กอะไรกันนี่!!

"ค่ะ น้านิดโทรหาปะป๊าหน่อยสิคะ"

.

.

"อย่าลืมว่าพวกคุณคือเดอะสกาย การวางตัว การใช้ชีวิต และทุกสิ่งทุกอย่างจึงไม่ใช่เรื่องส่วนตัว ตราบที่คุณยังเป็นเลือดเนื้อของเดอะสกายและค่ายวีจีเอส"

เสียงที่ทรงพลังของ เฉิน ลีออง ประธานค่ายวีจีเอส ทำให้ทุกคนในห้องประชุมพยักหน้าตอบอย่างเข้าใจ

"ท่านประธานครับ คุณหนูหลิงหลิงจะคุยด้วยครับ"

เฉิน หรี่ตาลงเล็กน้อย มองเบอร์ของลูกสาวที่โชว์ในสมาร์ทโฟนจากมือของอลัน

"วันนี้พอแค่นี้ก่อน ยังไงฉันขอข้อมูลสปอนเซอร์ของงานต่อไปภายในวันพรุ่งนี้ด้วย"

"ได้ครับ/ค่ะ ท่านประธาน"

"ฮัลโหล ว่ายังไงครับ? มีอะไรกับปะป๊าเหรอลูก?"

เฉิน กรอกเสียงสองทันทีเมื่อทุกคนในห้องประชุมเดินออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงเขาและ อลัน อยู่ในห้อง

เมื่อเช้าตอนที่เขาออกมาจากบ้าน

เขากำชับแม่บ้านให้ดูแลหลิงหลิง และให้ดูแลเกี่ยวกับเรื่องครูสอนพิเศษที่จะมาเตรียมข้อมูลการเรียนเบื้องต้น สำหรับการเตรียมเข้าเรียนในโรงเรียนชั้นประถม

แม้เรื่องนี้ อลินดา จะไม่ได้บอกเขา

แต่เขาก็มีความคิดนี้แวบขึ้นมาในสมอง และคิดว่านี่เป็นเรื่องสำคัญที่สุดของลูก และต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด

รวมถึงโรงเรียนประถม ที่ตอนนี้เขาตัดสินใจและตั้งใจไว้แล้วว่าจะให้เรียนที่ไหน

(ปะป๊าคะ น้านิดบอกว่าจะมีคุณครูมาหา แต่มาม๊าไม่ได้บอกหลิงหลิงเลยอ่าค่ะ)

"เอ...."

(ปะป๊าบอกหม่าม๊าแล้วเหรอป่าวอ่าคะ?)

"การเตรียมการเรียนเป็นเรื่องสำคัญ ปะป๊าอยากให้หนูได้เรียนรู้อย่างเต็มที่ ยังไง? เดี๋ยวปะป๊าจะคุยกับมาม๊าเองนะครับ"

เฉินตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงรู้สึกเกร็ง 

ทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย

เอ...หรือว่าผิดหว่า!?

ที่ไม่ได้บอกยัยแม่ของลูกก่อน!

(ก็ได้ค่ะ ถ้าปะป๊าบอกแบบนั้น หลิงหลิงก็สบายใจค่ะ)

ก็สบายใจ! อันนี้คือคำพูดของเด็กหญิงอายุสี่ขวบกว่าแน่เหรอ? หรือจำมาจากละคร?

"ครับ"

(แล้วปะป๊าจะกลับมากี่โมงอ่าคะ? หลิงหลิงอยากอยู่กับปะป๊าด้วย ตอนที่มีคุณครูมา ปะป๊ากลับมาปราสาทเร็วๆ ได้ไหมอ่าคะ?)

เสียงหวานใสออดอ้อนมาตามสาย

จะให้เขาตอบว่ายังไงละทีนี้

"ได้ครับผม ปะป๊าจะรีบกลับนะครับลูก"

(ขอบคุณมากค่ะปะป๊า ปะป๊าใจดีที่สุดในโลกเลยค่ะ ให้ปะป๊าหนึ่งหัวใจค่ะ)

นั่นไง! เย้ๆๆ! ได้มาอีกหนึ่งคะแนนแล้ว

สายถูกตัดไป เฉิน นั่งอมยิ้มแล้ววางสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลูกน้องคู่ใจ ที่ยืนอมยิ้มและมองตนอย่างมีเลศนัย

พลันเขาก็รู้สึกหมั่นไส้มันขึ้นมา

"มีอะไร?"

"ผมเช็คข้อมูลมาแล้วครับ เรื่องผู้ชายคนที่มารับคุณอลินดาเมื่อวานนี้"

"เออ! ก็รีบบอกมาสิ ชักช้าอยู่นั่นแหละ!"

อลันอมยิ้ม กลั้นขำแทบแย่!

อ้าว! จะรีบไปไหนครับบอส ก็ไหนบอกไม่อยากรู้ ไม่ต้องให้สืบยังไงล่ะ!

"เป็นคุณภัควัตร ที่เป็นเพื่อนของคุณอลินดาเองครับ"

"ภัควัตร?"

คิ้วหนาของเขาเลิกสูงขึ้น

ยัยแม่ของลูก! ไปอยู่ฮ่องกงตั้งหลายปี ยังมีเพื่อนเหลืออยู่ที่เมืองไทยอีกเหรอ?

แถมเพื่อนยังเป็นผู้ชายอีก แค่เพื่อนแน่เหรอ?

"ครับ คุณภัควัตรเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยที่คุณอลินดาเรียนอินเตอร์อยู่เมืองไทยแล้ว คุณภัคเป็นเจ้าของบริษัทพีวีคอนซัลที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับที่ปรึกษาด้านการลงทุนครับ และการบินไปสิงคโปร์ในครั้งนี้เหมือนคุณภัคเองก็จะไปกับคุณลินด้วยนะครับ"

ฮึ!!! ไปด้วยกัน!!

ฮึ! ฮึ! ฮึ! และฮึ!!!! 

ไปด้วยกัน สองต่อสอง

เพื่อนอะไรกัน?

แบบนี้มันมากกว่าเพื่อนชัดๆ

ฟังแล้วหงุดหงิดหัวใจชะมัด!!

ยัยนั่นบินไปสนุกกับผู้ชาย! แต่ทิ้งลูกไว้ให้เขามานั่งเลี้ยงดู และตอนนี้เขาต้องเอาสมองมาคิดวิเคราะห์วางแผนเกี่ยวกับการเตรียมเข้าโรงเรียนของลูกอีก แบบนี้เอาเปรียบกันชัดๆ

"พอละๆ ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องของยัยนั่นละ!"

"ครับ"

ขนาดไม่อยากรู้นะเนี่ย!

ให้สืบแม้กระทั่งเรื่องยิบย่อยแบบนี้

"มีอะไรอีกล่ะ?"

เฉิน เงยหน้าถาม เมื่อเห็นว่าอลันยังคงยืนนิ่งอยู่ในห้องไม่ขยับออกไปไหน

"เมื่อกี้คุณลีนาโทรมา ถามว่าที่นัดกันไว้ตอนเย็นนี้ยังเหมือนเดิมใช่ไหมครับ? จะให้คุณลีน่าไปพบที่บ้านหรือที่โรงแรมดีครับ?"

หัวคิ้วของ เฉิน กระตุกขึ้น

ลีนาคือหนึ่งในคู่ขาของเขา ที่มีข้อตกลงกันอย่างชัดเจนกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ก็บอกแล้วไงว่า เขาเป็นหนุ่มโสด

"แกจะบ้าหรือไง? ให้ไปที่บ้านได้ไง? หลิงหลิงอยู่ที่บ้านนะ และต่อไปนี้ ไม่ต้องนัดใครไปที่บ้านฉันอีกทั้งนั้น!"

"หมายถึงวันนี้ให้นัดคุณลีนาไปที่โรงแรมใช่ไหมครับ?"

เฉิน ชะงักเล็กน้อย 

นึกถึงถ้อยคำเมื่อสักครู่ที่เขาได้รับปากกับลูกสาวไว้

ประธานวีจีเอสเลยเหยียดกายลุกขึ้น แล้วหยิบเสื้อสูทมาวางพาดไว้ที่แขน

พร้อมเอ่ยบอกเสียงเข้ม

"ไม่นัดที่ไหนทั้งนั้นแหละ วันนี้ฉันมีนัดกับลูกสาว และไม่ต้องนัดใครเลยนะช่วงนี้! ฉันจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่"

เขาจะไม่เป็นหนุ่มเจ้าสำราญคนเดิมอีกแล้ว....

เขาต้องรีบเก็บสะสมคะแนน

เขาต้องเปลี่ยนตัวเอง...อย่างน้อยในช่วงนี้ก็ยังดี!

แต่ยังไงวันนี้ รีบกลับปราสาท ไปเก็บคะแนนหัวใจเพิ่มสักหน่อยดีกว่า!

                          ************