ตอนที่ 14 คิดถึงฉันมาก?

ตอนที่ 14

                                คิดถึงฉันมาก?

"บอสครับ คุณลินโทรมาหลายสายแล้วครับ แต่ผมบอกว่าบอสติดงานอยู่ คุณลินบอกให้บอสรีบโทรกลับด่วนครับ"

อลัน บอกกับเจ้านายในทันทีที่ประธานวีจีเอส สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนเสร็จและเดินลงมาด้านล่าง แต่ เฉิน ส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ แม้อลันจะย้ำบอกหลายครั้งแล้วก็ตาม เขายังคงเดินทักทายและพูดคุยกับพันธมิตรและเหล่าสปอนเซอร์ต่างๆ ที่มาร่วมงาน โดยเดินจูงมือลูกสาวไปด้วยอย่างอารมณ์ดี

จนผู้ช่วยหนุ่มต้องเดินมาสะกิดบอกอีกรอบ

แม้จะไม่อยากทำก็ตาม ด้วยตนรับสายจาก อลินดา แม่ของคุณหนูหลิงหลิงสิบกว่าสายแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเจ้านายรูปหล่อจะปลีกตัวออกจากมาโทรกลับ 

แถมยังรับฟังแบบผ่านๆ คล้ายไม่สนใจด้วยซ้ำ

"คุณเฉินครับ คุณลินโทรมาอีกแล้วครับ"

อลันบอกอย่างนอบน้อม

"รู้แล้วน่า! เดี๋ยวฉันว่างฉันโทรกลับเอง แกไม่เห็นหรือไงว่าฉันยุ่งอยู่"

เฉินยกมือปราม คล้ายให้หยุดแค่นั้น ก่อนจะกำชับมือลูกสาวแน่นขึ้น แล้วยืนคุยกับสปอนเซอร์ต่ออย่างสบายอกสบายใจ

อลันได้แต่ส่ายหน้าไปมา

และรู้เลยว่า เจ้านายตนไม่อยากจะคุยกับอลินดาในตอนนี้ เพราะการแถลงข่าวกับสื่อมวลชนที่เผยแพร่สดเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา คาดว่าแม่ของคุณหนูคงน่าจะทราบเรื่องเรียบร้อยแล้ว

ไหนบอสบอกว่า ไม่อยากเปิดเผยลูกเมีย

แต่เล่นใหญ่เล่นโตจนอึ้งกิมกี่กันทั้งงาน

ทำเอาทุกคนปั่นป่วนวุ่นวายกันไปหมด แต่เหมือนบอสจะอารมณ์ดีอยู่คนเดียว

บอสกูโรคจิตหรือเปล่าหว่า?

วันก่อนยังตั้งแง่กับคุณอลินดาอยู่เลย

อลันได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจ....

"คุณหนูหลิงหลิงน่ารักมากเลยครับคุณเฉิน อย่างนี้เป็นดาราเด็กในสังกัดวีจีเอสได้เลยนะครับเนี่ย สงสัยต้องดังเป็นพลุแตกแน่ๆ เลยครับ"

พันธมิตรเอ่ยอย่างสุภาพ เมื่อมองใบหน้ากลมบ๊องแบ๊วสดใสราวตุ๊กตาของ เด็กหญิงหลิงหลิง ที่ยิ้มหวานอย่างน่ารัก มือเล็กป้อมเกาะเกี่ยวมือผู้เป็นพ่อไว้แน่นและเดินยกมือไหว้ทุกคนอย่างนอบน้อม

แสนน่ารัก น่าเอ็นดู

จนช่างภาพต่างเดินประกบเก็บภาพสองพ่อลูกกันอย่างต่อเนื่อง แม้การให้สัมภาษณ์อย่างเป็นทางการจะจบแล้วก็ตาม

ใบหน้าหล่อเหลาของประธานวีจีเอสยิ้มกว้างออกมาอย่างอารมณ์ดี

"อ๋อยังหรอกครับ ผมยังไม่อยากให้ลูกสาวเข้าวงการในตอนนี้ รอให้เขาโตกว่านี้อีกหน่อย แล้วถ้าเขาชอบก็ค่อยว่ากันอีกทีหนึ่งครับ แต่ถ้าเขาชอบจริงๆ ผมเองก็พร้อมจะสนับสนุนลูกอย่างเต็มที่อยู่แล้วครับ"

แม้เขาจะมองออกว่าลูกสาวเขา เก่ง ฉลาด และดูมีพรสวรรค์ในการแสดง แต่การเข้าวงการนั้นมีองค์ประกอบหลายอย่างที่จะทำให้คนเฉิดฉายและเจิดจรัสได้

เฉินไม่อยากจะยัดเยียดความสำเร็จให้ลูกในตอนนี้ เขาอยู่ในวงการและทำงานที่ส่งเสริมศิลปินมานาน 

เขารู้ดีว่าการจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดในวงการบันเทิงนั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องแลกมาด้วยความทุ่มเทพยายามฝึกฝนอย่างหนักหน่วง และชีวิตส่วนตัวที่ขาดหายไปอีกด้วย

ภาพเบื้องหลังของศิลปินไม่ได้สวยงามอย่างเบื้องหน้าที่ทุกคนทั่วไปเห็น

แต่ผลลัพธ์ของมันก็แสนหอมหวาน

กระนั้นหากลูกสาวเขาต้องการจริงๆ เขาก็พร้อมจะผลักดันอย่างเต็มที่ ขอเพียงให้เกิดจากความต้องการของหลิงหลิงจริงๆ

และเขาอยากให้ลูกสาวโตกว่านี้อีกหน่อย

"ประธานเฉินสุดยอดมากเลยครับ ว่าแต่มีลูกสาวโตขนาดนี้ น่าจะเกือบห้าขวบได้แล้ว ไม่เคยทราบมาก่อนเลยว่าคุณเฉินมีภรรยาอยู่แล้ว"

พันธมิตรเอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง

เฉินอมยิ้มออกมา และรู้ดีว่าตอนนี้นักข่าวเองก็กำลังเดินตามเพื่อฟังเขาอยู่ห่างๆ

"ภรรยาผมเขาค่อนข้างยุ่งนะครับ และก็ไม่ค่อยชอบออกสื่อเท่าไหร่ อีกอย่างที่ผ่านมาเขาเองก็ไม่ได้ประจำอยู่เมืองไทยเท่าไหร่ ยังไงก็ให้ความเป็นส่วนตัวกับกับภรรยาและลูกผมสักหน่อยนะครับ ผมอยากจะให้เขาทั้งคู่ใช้ชีวิตปกติแบบคนทั่วไป"

"มิน่าล่ะครับ คุณเฉินถึงไม่เปิดเผยเรื่องนี้ แต่ก็ดีเหมือนกันนะครับ เพราะคุณหนูหลิงหลิงน่ารักมากและยังมีทัศนคติที่ดีอีกด้วย น่าจะถูกอบรมดูแลมาอย่างดี"

"ขอบคุณมากครับ หลิงหลิงขอบคุณ คุณเชาวลิตรด้วยนะคนเก่ง"

เฉิน ก้มหน้าเอ่ยบอกลูกสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เด็กหญิงเงยหน้าแล้วยกมือไหว้ด้วยกิริยาที่นอบน้อมแบบที่มาม๊าเคยสอนไว้

ซึ่งเป็นภาพที่แสนน่ารักน่าชัง

"หลิงหลิงขอบคุณมากค่ะ"

.

.

กว่างานจะเสร็จก็ล่วงเลยมาจนเกือบสี่ทุ่ม และ เฉิน ไม่อยากให้ลูกสาวล้ากว่านี้ จึงพาเด็กน้อยกลับบ้าน ซึ่งหลิงหลิงก็หลับสนิทซบอยู่กับอกผู้เป็นพ่อ ตั้งแต่อยู่บนรถจนกระทั่งถึงบ้าน

"คุณเฉินคะ!"

ป้าชื่นรีบปรี่เข้ามาทันที

"คุณหนูหลับแล้ว เดี๋ยวฉันพาคุณหนูขึ้นห้องนอน ฝากป้าช่วยเตรียมชุดนอนให้คุณหนูหน่อยเดี๋ยวฉันเปลี่ยนชุดให้ลูกเอง"

เฉิน ประคองอุ้มร่างลูกสาวที่หลับสนิทลงจากรถ อุ้มมาแนบบ่าอย่างระมัดระวัง

"ได้ค่ะเดี๋ยวป้าจัดการให้นะคะ เอ่อ ...พอดีคุณลินโทรมาหาป้าหลายครั้งแล้วค่ะ บอกว่าติดต่อคุณเฉินไม่ได้ และถ้าคุณเฉินกลับถึงบ้านแจ้งว่า ถ้าสะดวกให้โทรกลับหาคุณลินด้วยค่ะ"

มุมปากของ เฉิน ยกยิ้มขึ้น

รู้สึกสนุกจนแทบจะหัวเราะออกมา

ฮึ!!! อยากจะหนีหน้าเขานัก

ตอนนี้คงพยายามจะโทรหาเขา เพราะคงจะร้อนรนมากเมื่อเห็นข่าวซินะ ไหนจะเพื่อนชายและพันธมิตรมากมายของยัยแม่ของลูกนั่นอีก

สนุกดีจังแฮะ!!

ให้ร้อนรนไปกว่านี้อีกหน่อยละกัน

"ฉันรู้แล้ว อลันบอกฉันแล้วตั้งแต่อยู่ในงาน ไว้ฉันพาลูกเข้านอนเสร็จ อาบน้ำอาบท่าเรียบแล้วจะโทรหาแล้วกัน"

เรื่องอะไรจะโทรกลับ!

"ได้ค่ะ ยังไงป้าช่วยเปลี่ยนชุดให้คุณหนูดีกว่านะคะ คุณเฉินจะได้ไปพักผ่อน"

ป้าชื่น อาสาอย่างกระตือรือร้น ด้วยเห็นว่าวันนี้ผู้เป็นนายค่อนข้างจะล้าพอสมควร

"ก็ดีครับ"

.

.

หลังส่งลูกสาวที่ห้องนอนแล้ว เฉิน ก็เดินกลับมาที่ห้องตัวเอง จัดการถอดเสื้อผ้าแล้วลงแช่ในอ่างน้ำอุ่น พร้อมจิบไวน์และเปิดทีวีฟังข่าวของตัวเองที่เผยแพร่เกือบทุกช่องทางไปด้วยอย่างเพลิดเพลิน

กระนั้นก็ยังเหลือบมองสมาร์ทโฟนของตนที่ส่องแสงวาววับอยู่เป็นระยะ เนื่องด้วยเขาเปิดสั่นไว้ตั้งแต่อยู่ในงาน และเขารู้ดีว่าเป็นใครที่โทรมาหาเขาอยู่ตลอด

อารมณ์ดีชะมัด!!

ยิ่งดูข่าวที่เห็นรูปตัวเองกับลูกสาวที่แสนน่ารักปรากฏอยู่ตรงหน้า เฉินก็ยิ่งยิ้มแก้มแทบฉีกไปถึงใบหู

นักข่าวกับช่างภาพเก่งจริงแฮะ

ถ่ายรูปเขาและลูกสาวได้ออกมาดูดีมากๆ

ทั้งหล่อทั้งน่ารักสุดๆ

สงสัยต้องจัดงานขอบคุณสื่อมวลชนอีกรอบ

ส่วนสมาร์ทโฟนของเขาก็ปล่อยให้ดังไปอย่างนั้นแหละ จนกว่าแบตจะหมด

.

.

แสงอาทิตย์ยามสายที่ส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านห้องนอน ทำให้เปลือกตาหนาบนใบหน้าหล่อเหลาของ เฉิน กระพริบถี่ ก่อนจะปรือตาขึ้นอย่างช้าๆ ทว่าก็ยังพลิกกายไปมาอยู่บนเตียงคิงไซส์  ได้ยินเสียงลูกสาวพูดคุยอยู่กับป้าแม่บ้าน ก่อนจะได้ยินฝีเท้าของคนสองคนเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องตน

พร้อมเสียงพูดคุยเบาๆ ของลูกสาวตรงนอกประตูห้องนอน

"ปะป๊าคงจะเหนื่อยมากจนหลับมั้งคะมาม๊า เมื่อคืนน่ะหลิงหลิงก็พาปะป๊ากลับมาบ้าน ปะป๊าทำงานหนักมากเลยค่ะมาม๊า"

มาม๊า งั้นเหรอ?

อลินดา มาซินะ!!! ไหนบอกไปธุระที่ฮ่องกงหลายวัน 

นี่คงจะบินกลับมาด่วนละซิ 

เฉิน ผุดกายลุกขึ้นนั่งในทันที

ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น พร้อมเสียงหวานกังวานใสของลูกสาว

"ปะป๊าคะๆ ปะป๊าตื่นได้แล้วค่ะ เปิดประตูให้หลิงหลิงกับมาม๊าหน่อยค่ะ"

"ครับๆ"

แกร๊ก!

ประตูห้องนอนถูกเปิดออก

ใบหน้าสวยที่บึ้งตึงของ อลินดา อยู่ตรงหน้าเขา เธอยืนอยู่พร้อมกับลูกสาว และมองเขาด้วยแววตาขุ่นเคือง เฉิน หรี่ตาเล็กน้อยขณะเสยผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองอย่างลวกๆ ก่อนจะแสร้งหาวหวอดๆ

ทั้งที่เป็นเวลาเก้าโมงกว่าแล้ว

แต่ยิ่งเห็นท่าทีของคนตรงหน้า เขาก็ยิ่งรู้สึกสนุก

จนต้องเอ่ยถามเธอออกมาอย่างยียวน

“ไง! มาหาฉันถึงห้องนอน คิดถึงฉันมาก?”

                            ******************