ตอนที่ 10 ฉันไม่ได้พิศวาสเธอ

  ตอนที่ 10

                         ฉันไม่ได้พิศวาสเธอ

โครม!!

"โอ้ย!"

ร่างหนาของ เฉิน เซถลาไปชนผนังห้องอย่างแรง จนเขาร้องเสียงดังลั่นบ้าน และดึงสติของ อลินดา ให้หายจากอาการง่วงงุนในทันที

"ขอโทษค่ะ! ลินไม่ตั้งใจ"

เธอรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ขณะที่เฉินหันกลับมามอง และส่งเสียงอู้อี้ในลำคออย่างไม่พอใจ

"ไม่ตั้งใจอะไรของเธอ ทำฉันจุกขนาดนี้!"

ดีนะ ที่เมื่อกี้เบี่ยงตัวหลบ ไม่งั้นคงได้โดนเข้าเต็มๆ แน่ๆ 

เขาพอรู้ว่าอลินดาเรียนยูโดและได้สายดำมา

เธอมีทักษะการป้องกันตัวพอสมควร

แต่ไม่นึกว่าจะทำเขาจนจุกได้ขนาดนีี้

"ก็ลินตกใจนี่คะ เมื่อกี้ลินแค่จะพักสายตาเท่านั้น แต่คุณเฉินมาคร่อมบนตัวลินทำไม? แถมยัง..."

อลินดา ดึงชายกระโปรงตัวเองลงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยแดงก่ำ และเฉินเองก็ไม่ต่างกัน

"ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอ ฉันแค่..."

ก็แค่ ....ลูบๆ คลำๆ นิดหน่อย

วะ!...

แล้วทำไมเขาจะต้องติดอ่างด้วยหว่า

"...."

หญิงสาวนิ่งอึ้ง ก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อไล้สายตาลงต่ำแล้วเหลือบมองเห็นบางสิ่งที่แข็งชูชันอยู่ตรงเป้ากางเกงสแน็คเนื้อดีของเขา

ฉิบหาย!

ชายหนุ่มเหมือนจะรู้ตัว

จึงรีบหันหลังให้เธออย่างรวดเร็ว

"Shit!!"

เฉิน สบถออกมาอย่างหัวเสีย และเพราะเกรงจะเสียหน้ากับเธอ จึงทำให้เขาโพล่งออกไปด้วยน้ำเสียงดุห้วน

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า!! ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่ะ ฉันไม่ได้พิศวาสอะไรเธอขนาดนั้น!"

ร่างหนารีบเดินจ้ำออกไปจากห้องแทบจะทันที

ก่อนที่ประตูจะถูกปิดลง

ปัง!!

"นายครับ"

อลัน เอ่ยถามบอสอย่างนอบน้อม

"..."

"นาย"

"มีอะไรของมึง?"

เฉิน ถามลูกน้องกลับอย่างหัวเสีย เมื่อเดินออกจากห้องอ่านหนังสือแล้วรีบตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว

บ้าชะมัด

ยัยแม่ของลูก!! 

ทำให้เขารู้สึกงุ่นง่าน ไม่เป็นตัวของตัวเอง 

และทำให้เขาแข็งไปทั้งลำ แค่เพียงได้กลิ่นหอมละมุนจากร่างของเธอ ก็กระตุ้นความรู้สึกดิบเถื่อนในตัวของเขาออกมาจนแทบปริแตก ทั้งที่เขาไม่เคยจุดติดง่ายๆ แบบนี้มาตั้งนานแล้ว

แต่กลับเป็นกับ อลินดา

ผู้หญิงที่เคยทำให้อารมณ์ของเขากระเจิดกระเจิงจนลืมที่จะป้องกันในตอนนั้น

"คือ ...จะให้ผมนัดเด็กคลับเฮ้าส์ไปที่เพนท์เฮ้าส์ของบอสให้ไหมครับ?"

อลัน เอ่ยถามอย่างรู้ใจผู้เป็นนาย

เฉิน หันหน้ามามองลูกน้อง

"แสนรู้ทุกเรื่องจริงนะมึง!"

สมแล้ว!! 

ที่มันเป็นลูกน้องมือขวาเขา

"เดี๋ยวผมบอกทางคลับร็อค ว่าให้จัดเป็นตัวท็อปที่สุดละกันนะครับ"

อลัน เอ่ยเสียงราบเรียบ ด้วยรู้ว่าตอนนี้บอสกำลังหงุดหงิดมาก 

เฉิน กำลังจะปฏิเสธ

แต่เมื่อเห็นร่างบางของ อลินดา เดินออกมาจากห้องหนังสือฝั่งตรงข้าม และประตูห้องทำงานของเขากำลังเปิดแง้มอยู่

คาดว่าเธอน่าจะได้ยินที่อลันพูดเมื่อกี้

เขาเลยเอ่ยตอบลูกน้องเสียงเข้ม

และตั้งใจจะให้เธอได้ยิน

"ดี!! มึงจัดการเรื่องเด็กให้กูด้วย"

.

.

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เฉิน ก็มาถึงเพนท์เฮ้าท์หรูที่อยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศวีจีเอส ร่างอรชรของเด็กท็อปคลับเฮ้าส์ในชุดเดรสรัดรูปลายเสือแสนเซ็กซี่นั่งรอเขาอยู่ก่อนแล้ว 

"มะนาวดีใจมากเลยค่ะ ที่ได้มาหาคุณเฉิน ขอบคุณมากนะคะที่คิดถึงมะนาว"

สาวเจ้าปรี่เข้ามาเขาทันทีอย่างเอาอกเอาใจ อกอวบอิ่มแตงโมคัพดีโดยมีดหมอเบียดแน่นชิดกับต้นแขนของเขา เฉิน ย่นจมูกขึ้นโดยอัตโนมัติ เมื่อได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงชวนเวียนหัว

"เจ๊ดาวไม่ได้บอกเธอเหรอไง? ว่าฉันไม่ชอบคนใส่น้ำหอมฉุนๆ กลิ่นจัดๆ แบบนี้!"

ความจริง

เมื่อสักครู่ที่เขาได้กลิ่นจากร่างยัยแม่ของลูก ที่เหมือนจะเป็นกลิ่นเฉพาะของเธอผสมกับกลิ่นน้ำหอมเหมือนกัน

แต่กลิ่นนั้นทำไมหอมละมุนชวนดมชะมัด

ต่างจากกลิ่นของเด็กท็อปคนนี้!

"ตายจริง!!"

มะนาว ยกมือป้องปาก "มะนาวขอโทษค่ะ มะนาวลืม! งั้นมะนาวไปอาบน้ำก่อนนะคะ"

พรึ่บ!!!

ชุดเดรสลายเสือของหล่อน ถูกดึงถอดออกอย่างรวดเร็ว ร่างเปลือยเปล่าขาวสล้างปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา

เฉิน เลิกคิ้วขึ้นสูง

"นี่เธอไม่ได้ใส่ชั้นในเหรอ?"

ใจเขาคิดถึงแพตตี้ตัวบางที่อยู่บนร่างของอลินดา มันดูมีเสน่ห์ลึกลับน่าค้นหาและเขาอยากจะรูดรึงถอดมันออกด้วยมือของเขาเอง

ไม่ใช่มองร่างที่เปิดเปลือยล่อนจ้อนแบบนี้

"ใส่ทำไมคะ ยังไงมะนาวก็ต้องถอดอยู่ดี มาค่ะมาอาบด้วยกันดีกว่า เดี๋ยวมะนาวถอดเสื้อผ้าให้คุณเฉินนะคะ"

มะนาว ขยับมาใกล้ ตวัดแขนโอบรอบท้ายทอยประธานหนุ่มรูปหล่อ ไล้เลื่อนมือปลดกระดุมเสื้อของเขาออกอย่างช้าๆ ขณะที่มืออีกข้างไล้ลงต่ำลูบโลมยังบริเวณหัวเข็มขัด

และกำลังจะต่ำลงไปกว่านั้น

แต่ เฉิน จับมือเธอไว้ก่อน

ด้วยเขารู้สึกแปลกๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อีกทั้งตอนนี้ท่อนลำของเขาเหมือนจะเหี่ยวเฉาลงอย่างฉับพลัน แตกต่างจากตอนที่เขาคร่อมอยู่บนร่างของ อลินดา ลิบลับ

และตอนนี้หน้าสวยสดของยัยแม่ของลูก ก็ลอยวนเวียนอยู่ในหัวเขา

จนเขาไม่มีอารมณ์อยากจะทำอะไรกับใคร

ไม่ซิ!!

เขาไม่ได้ทำอะไรกับใครมาตั้งนานแล้ว

ตั้งแต่ที่ อลัน ผู้ช่วยของเขาบอกว่า อลินดา กลับมาเมืองไทยและต้องการขอพบเขา ตั้งแต่นั้นเขาก็มีความรู้สึกไม่อยากนอนกับใครอีกเลย 

มันเฉย มันเบื่อ 

จนหลงลืมเรื่องแบบนี้ไปนับแต่นั้น

แต่จู่ๆ ไอ้นั่นของเขา มันกลับแข็งขึงขึ้นมาเมื่ออยู่ใกล้กับ อลินดา เมื่อตอนอยู่ในห้องอ่านหนังสือ

บ้าชะมัด!!

ทำไมกูต้องมาแข็งต่อหน้ายัยนั่น

ขายขี้หน้าสุดๆ

เอาน่า ที่นัดเด็กมาวันนี้ เขาก็อยากรู้อารมณ์และความต้องการของตัวเองเหมือนกัน 

ว่าทำไมต้องนึกถึงแต่หน้าของผู้หญิงคนนั้น

ลองปลดปล่อยให้อยากซิ

จะได้จบๆ ไป

และหน้าของอลินดาจะได้ไม่วนเวียนเข้ามาในหัวเขาอีก!

หมับ!!

มะนาวย่นหน้าเล็กน้อย เมื่อเห็นชายหนุ่มจับมือหล่อนไว้ ไม่ให้ล่วงล้ำลงไปต่ำกว่านั้น

ถึงยังไงหล่อนก็ต้องทำให้ประธานหนุ่มรูปหล่อประทับใจที่สุด เพราะนี่คือประธานใหญ่ของวีจีเอส

"ทำไมคะ? ก็มะนาวจะถอดกางเกงให้คุณเฉินไงคะ จะได้อาบน้ำในอ่างด้วยกัน นะคะๆ"

เสียงออดอ้อนออเซาะ พร้อมร่างเปลือยเปล่าที่เบียดแนบชิด เหมือนจะยิ่งทำให้ตรงนั้นของเขาอ่อนปวกเปียกยิ่งกว่าเดิม

เวรกรรม!

แทนที่จะแข็ง กลับเหี่ยวซะได้

"Fu*k!!"

เฉิน สบถคำหยาบออกมา ก่อนจะผลักร่างของมะนาวออกไปอย่างแรง จนสาวตัวท็อปคลับเฮ้าส์ตระหนกตกใจ 

ด้วยไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด

หรือขัดใจประธานใหญ่วีจีเอสหรือเปล่า

"คะ คุณเฉินเป็นอะไรคะ?"

หล่อนมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่เข้าใจ ขณะที่ เฉิน มองกลับด้วยสายตาว่างเปล่า

ไม่มีอารมณ์หื่นกระหายอยู่ในนั้น

ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งที่มีสาวสวยตัวท็อป มาแก้ผ้าอยู่ตรงหน้า

"...."

นั่นซิ!! 

กูเป็นอะไรวะเนี่ย?

ทำไมนึกถึงแต่หน้าของอลินดา

เฉิน ถอนหายใจออกมา ก้มลงหยิบเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของตัวเองที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาสวม แล้วติดกระดุมอย่างลวกๆ

"ใส่เสื้อผ้าแล้วกลับไปได้แล้ว!"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"คะ?"

"เดี๋ยวฉันจะให้คนจัดการโอนเงินให้เธอสามเท่าของค่าตัวเธอในวันนี้"

.

.

"คุณหนูหลิงหลิงหลับไปแล้วค่ะ ส่วนคุณลินกลับไปหลังจากเล่านิทานจนคุณหนูหลับค่ะ"

ป้าชื่น รายงานทันทีที่เขากลับถึงบ้าน

เฉิน พยักหน้างึกงัก จากที่จะเดินปรี่ขึ้นห้องนอน ก็เปลี่ยนใจทิ้งตัวลงบนโซฟาตรงห้องนั่งเล่น แล้วเหลือบสายตามองยังห้องอ่านหนังสือ เขาครุ่นคิดอยู่เพียงครู่ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องนั้น

"คุณเฉินจะอ่านหนังสือเหรอคะ? งั้นเดี๋ยวป้ายกชาร้อนกับโมจิเข้าไปให้ในห้องนะคะ"

"ครับ"

ชาผูเอ่อร์ถูกยกมาให้หลังจากนั้นไม่นานนัก เฉิน ย่อกายลงนั่งยังเก้าอี้นวม ตัวที่อลินดานั่งเมื่อตอนเย็น กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอยังคงฟุ้งกระจายติดอยู่และหอมตลบอบอวลไปรอบห้อง เขาสูดมันเข้าไปจนเต็มปอด 

ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ คล้ายต้องการดื่มด่ำกลิ่นของเธออย่างสุนทรีย์

มุมปากหยักของเขายกโค้งขึ้น

ขณะพึมพำกับตัวเอง

"กูเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย!!"

                   ****************