เข้าสู่ระบบตอนที่ 13
ลูกสาวท่านประธานเฉิน
หลายวันมาแล้วที่มาม๊ายุ่งมากๆ จนไม่ได้มาหา หลิงหลิง ที่บ้านของปะป๊า แต่มาม๊าก็ยังโทรมาหาอยู่ทุกวัน บางวันมาม๊าก็อยู่สิงคโปร์ บางวันก็อยู่ฮ่องกง แต่ไม่ว่าจะคุยกับมาม๊าตอนไหน เด็กหญิงหลิงหลิง ก็มีความสุขและยิ้มได้ทุกครั้ง
มาม๊าบอกว่าให้เป็นเด็กดี
หลิงหลิง ก็ทำแบบที่มาม๊าบอกทุกอย่าง
แต่ถึงจะไม่ได้คุยกับมาม๊าก็ไม่เป็นไร และช่วงนี้หลิงหลิงเองกำลังเพลิดเพลินอยู่กับชุดวิบวับสวยๆงามๆ ที่ คุณน้าอลัน กับพี่นิด เอามาให้ใส่ สุดท้ายหลิงหลิงก็เลือกชุดสีชมพูที่มีดิ้นระยิบระยับเหมือนเจ้าหญิงเงือกน้อยในนิทาน
ที่คู่กับเจ้าปูส้มเซบาสเตียน
หลิงหลิง ชอบชุดนี้มาก
.
.
"มาม๊าค้าๆ หลิงหลิงสวยมั้ยคะ?"
ร่างเล็กในชุดเดรสสีชมพูระยิบระยับหมุนตัวไปมาที่ปรากฏอยู่บนจอสมาร์ทโฟน ทำให้ อลินดา อมยิ้มออกมา ด้วยตอนนี้เธออยู่ที่สำนักงานฮงชวนเทรดดิ้งฮ่องกง เพื่อมาดูเกี่ยวกับงานที่เตรียมจัดสรรบางส่วนเพื่อเปิดสำนักงานที่ประเทศไทย
แม้จะงานรัดตัวเพียงใด แต่ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงและเห็นหน้าแก้วตาดวงใจ เธอก็อิ่มเอมใจจนหายเหนื่อยทุกครั้ง
"สวยมากเลยค่ะ สวยเหมือนเจ้าหญิงเลยคนเก่งของมาม๊า"
"ไม่ใช่เจ้าหญิงค่ะ หลิงหลิงคือ little mermaid แปลงร่างมาต่างหากละคะ"
เด็กหญิงหลิงหลิงหัวเราะเอิ้กอ้ากอย่างมีความสุข
"แล้วหนูทานข้าวหรือยังคะ?"
"มื้อเที่ยงทานแล้วค่ะ แต่มื้อเย็นปาป๊าบอกจะพาไปดินเนอร์ที่โรงแรม ก็เลยให้น้าอลันเอาชุดนี้มาให้หลิงหลิงใส่ค่ะ"
คิ้วเรียวสวยของ อลินดา ย่นขึ้น
"ทานมื้อเย็นที่โรงแรมอย่างนั้นเหรอคะ?"
"ใช่ค่ะปะป๊าบอกเป็นงานเลี้ยงกาล่าดินเนอร์ ปะป๊าบอกที่นั่นมีอาหารอร่อยๆ เยอะเลยค่ะ ทั้งอาหารไทยและอาหารจีน ปะป๊าบอกว่าเสี่ยวหลงเปากับเคาหยกอร่อยมากๆ ค่ะ ปะป๊าเลยจะพาไปทานค่ะ"
ดวงตากลมโตวาววับขึ้น เมื่อนึกถึงคำพูดของผู้เป็นพ่อ ที่บอกว่าจะพาไปงานเลี้ยงและให้หลิงหลิงแต่งตัวสวยๆ
แค่นั้นเด็กน้อยก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว
อลินดา ครุ่นคิดอยู่เพียงครู่ ด้วยคิดว่าประธานเฉินเองคงต้องการไปทานข้าวนอกบ้านอย่างเป็นปกติทั่วไปที่เขาชอบไปสังสรรค์อยู่เสมอ แต่คงอาจจะอยากพาลูกไปด้วย
ก็ดีเหมือนกัน...
"ถ้างั้นหนูจำที่มาม๊าเคยบอกได้ไหมคะ เกี่ยวกับมารยาทบนโต๊ะอาหาร"
เธอเอ่ยถามลูกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
เด็กหญิงเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา
"จำได้ค่ะ มาม๊าบอกว่าอย่าพูดเวลาเคี้ยวอาหาร และเวลาตักอาหารต้องตักแค่พอดีคำ อย่าแย่งผู้ใหญ่พูด และต้องพูดค่ะทุกคำลงท้ายในภาษาไทยค่ะ"
"เก่งมากจ้ะ"
"ม่าม๊าไม่ต้องห่วงนะคะ หลิงหลิงจะเป็นเด็กดี มาม๊าตั้งใจทำงานนะคะ จะได้กลับมาหาหลิงหลิงไวๆ"
"โอเคค่ะคนเก่ง"
"มาม่า หวอ อ้ายหนี่"
"หวอ อ้ายหนี่ หนี้ เซี่ยวเตอ เจียว อ้าว"
(แม่ก็รักหนูจ๊ะ หนูคือความภูมิใจของแม่)
ลูกคือพลังและแรงใจทั้งหมดให้แม่มีความอดทนและเข้มแข็ง ที่จะต่อสู้กับปัญหามากมายที่จะเจออยู่ในตอนนี้
.
.
งานแถลงข่าวซีรีย์ ไอดินกลิ่นรัก
ของค่ายวีจีเอส ได้รับความสนใจจากสื่อมวลชนและเหล่าสปอนเซอร์ในทุกกลุ่มอุตสาหกรรมและแฟนคลับมากมายอย่างคับคั่ง ด้วยซีรีย์เรื่องนี้ แสดงโดย เคนสกาย ซุปเปอร์สตาร์คนดังที่สังกัดเดอะสกายค่ายย่อยของวีจีเอส ซึ่งมีฐานแฟนคลับอย่างเหนียวแน่นทั้งในและต่างประเทศ
วีจีเอสนั้นเป็นค่ายบันเทิงที่ร่วมทุนระหว่างไทยจีนและเกาหลี ซึ่งมีผลงานอย่างมากมายและมีดารา นักร้อง นักแสดงในสังกัด ที่สามารถสร้างผลกำไรและมีรายได้เป็นระดับต้นๆ ของเอเชีย
การแถลงข่าวของซีรีย์เรื่องนี้จึงได้รับความสนใจด้วยนอกจากมีดาราดังเป็นตัวดึงดูด และยังได้ผู้กำกับมือดีมาร่วมงานด้วย
เฉิน ลีออง ประธานค่ายวีจีเอสอยู่ในชุดสูทสีเงินเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นด้วยเครื่องหน้าที่สะดุดตา ทั้งดวงตาคมหรี่ยาวแสนมีเสน่ห์พาดทับด้วยคิ้วหนารับกับจมูกโด่งเป็นสัน ผิวขาวเนียนละเอียด ด้วยเขาเป็นลูกครึ่งไทยจีน
ชายหนุ่มยืนอยู่เคียงข้างกับนักแสดงหลักของซีรีย์ และมี กอบกุล ผู้กำกับดังยืนอยู่ข้างๆ คอยตอบคำถามสื่อมวลชน
เด็กหญิงหลิงหลิง ยืนมองพ่ออย่างภาคภูมิใจ เมื่อเห็นปะป๊าของตนยืนอยู่บนเวทีที่แสนจะสง่างามและมีเสน่ห์ แต่เมื่อจัดการกับเสี่ยวหลงเปาและเค้กลอดช่องจนหมดแล้ว หลิงหลิง ก็ถือเค้กบลูเบอร์รี่ไปหาเด็กชายหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง
ซึ่งหลิงหลิงรู้จักดี เพราะเคยเห็นในโซเชียลอยู่บ่อยๆ
ว่านั่นคือ
เด็กชายข้าวปุ้น ที่มาแสดงเป็นเคนสกายตอนเด็ก
และเป็นดาราในสังกัดของปะป๊า
"ลองกินเค้กบลูเบอรี่ไหมล่ะ เราว่าอร่อยกว่าเค้กลอดช่องที่เธออยากจะกินอีกนะข้าวปุ้น"
เสียงหวานใสของเด็กหญิงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูอายุเกือบห้าขวบที่น่าจะใกล้เคียงกัน ทำให้เด็กชายข้าวปุ้นขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะส่ายหน้าไปมา
"ไม่เอาเราจะรอกินอุเด้ง กับเค้กลอดช่องดีกว่า"
"เราไปเดินดูมาแล้ว เค้กลอดช่องน่าจะหมด ถ้านายไม่กินเค้กบลูเบอรี่ชิ้นนี้นายก็จะไม่ได้กิน นี่หลิงหลิงอุตส่าห์ถือมาให้นะ"
เค้กบลูเบอรี่ถูกวางบนโต๊ะ ขณะที่เด็กหญิงย่อกายลงนั่งข้าง ๆ เด็กชายข้าวปุ้นหันมามองแล้วถามเธอ
"ทำไมเธอไม่ขออนุญาตเราก่อนล่ะหลิงหลิง?"
"ไม่ขอ"
หลิงหลิงส่ายหน้า จนแก้มขาวอมชมพูไหวระริก "ก็เรารู้จักเธอแล้ว เธอชื่อข้าวปุ้นเป็นนักแสดงนำวัยเด็กในสังกัดค่ายของพ่อเรา"
เด็กชายข้าวปุ้นตาลุกวาวแทบจะทันที
"พ่อเธอเป็นใครงั้นเหรอ? เก่งและหล่อสู้พ่อเราได้หรือเปล่า? ...พ่อเราเป็นซุปตาร์นะ"
"สู้ได้ซิ!! ...พ่อเราก็เป็นเจ้าของค่ายที่เธอแสดงอยู่นี่ไง"
เด็กหญิงหลิงหลิงเอ่ยเสียงใสด้วยต้องการอวดพ่อกลับ ขณะชี้นิ้วไปยังร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาที่ยืนอยู่ข้างๆ เคนสกาย ซุปตาร์ดัง
ก่อนจะโน้มหน้ามาใกล้และกระซิบบอกเบาๆ
"พ่อเราชื่อเฉินเป็นประธานค่าย ...ถ้าเธอยอมกินเค้กบลูเบอรี่ชิ้นนี้ของเรา เราจะบอกให้พ่อทำให้เธอดังยิ่งกว่าเคนสกายอีก"
ข้าวปุ้น ขมวดคิ้วขึ้นทันที
"จริงเหรอ? พ่อเธอคือประธานเฉินเหรอ? ทำไมเราไม่เคยรู้มาก่อนเลยอ่า"
หลิงหลิง อึ้งไปสักพักแล้วพยายามครุ่นคิดตาม
จริงซิ
นอกจาก ปะป๊า มาม๊า ป้าชื่น น้าอลัน พี่นิด และคนในบ้านของปะป๊า ก็ไม่มีใครรู้นี่นา
ว่าปะป๊าเฉินคือปะป๊าของ หลิงหลิง
แต่ไม่เป็นไร...
วันนี้ปะป๊าบอกว่า ถ้าทุกคนยืนเป็นแถวตรงบนเวทีเมื่อไหร่ ...ให้หลิงหลิงเดินขึ้นไปหาบนเวที
.
.
"ผมต้องขอบคุณสื่อมวลชน แฟนคลับและผู้มีเกียรติทุกท่านที่ให้ความสนใจซีรีย์ ไอดินกลิ่นรักของค่ายวีจีเอส...."
กล้องและแสงแฟลชจากสื่อมวลชนและทุกสายตาต่างจับจ้องไปบนเวที
เฉิน ลีออง ประธานวีจีเอสยืนอยู่ตรงกลางโดยมีผู้กำกับและนักแสดงดังยืนอยู่รอบด้าน ทว่าขณะที่กล้องกำลังจับภาพอยู่ ร่างเล็กของเด็กหญิงวัยสี่ขวบกว่าในชุดเดรสสีชมพูแสนน่ารักก็เดินเตาะแตะขึ้นเวทีมา
ก่อนจะหยุดที่ร่างหนาของประธานเฉิน
"หนูมาหาปะป๊าบนเวที ตามที่ปะป๊าบอกแล้วนะคะ หนูเก่งไหมคะปะป๊า?"
"เก่งมากครับ คนดีของปะป๊า"
เฉิน ย่อกายลงนั่งแล้วอุ้มร่างเล็กขึ้นแนบกับเอว ก่อนที่แสงแฟลชมากมายจะระรัวเร็ว พร้อมคำถามที่ยิงเอามาเป็นชุดจากกองทัพนักข่าว
"หมายความครับคุณเฉิน? เด็กผู้หญิงที่น่ารักคนนี้เรียกคุณเฉินว่าปะป๊า? คือยังไงกันครับ?"
"เด็กคนนี้เป็นลูกสาวคุณเฉินเหรอครับ?"
"ประธานเฉินมีลูกแล้วแต่ว่ายังไม่เปิดเผยออกสื่อใช่ไหมครับ? ที่ข่าวซุบซิบว่าความจริงแล้วที่ผ่านมาที่คุณเฉินยังไม่เปิดตัวกับใครจริงจัง เพราะมีลูกมีครอบครัวอยู่แล้วใช่ไหมครับ?"
"งานในวันนี้นอกจากจะเป็นการแถลงข่าวซีรีย์ไอดินกลิ่นรัก คุณเฉินต้องการจะแถลงข่าวเรื่องนี้ด้วยใช่ไหมคะ?"
"คุณเฉินคะ? ตอบคำถามดาราวีคลี่ด้วยค่ะ"
"ของบีโพลด้วยนะครับ!"
"คุณเฉินครับ!!"
คำถามมากมายพร้อมแสงแฟลชที่รัวกระหน่ำ ทำให้ใบหน้ากลมเล็กเบี่ยงซุกเข้ากับแผงอกกว้างของผู้เป็นพ่อและกอดหมอนเจ้าปูเป้ไว้แน่น
"ไม่ต้องกลัวนะครับคนเก่ง เดี๋ยวปะป๊าจัดการเอง"
มือหนาของ เฉิน ลูบโลมแผ่นหลังบางของลูกสาวอย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลม ก่อนจะยกมือปรามสื่อมวลชน
และเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ใจเย็นๆกันนะครับทุกท่าน ขอบคุณที่ให้ความสนใจผลงานของวีจีเอส และในการแถลงข่าววันนี้ ผมแค่อยากบอกกับทุกท่าน ว่าความจริงแล้ว ผมมีภรรยาและลูกแล้ว ...และเด็กคนนี้คือหลิงหลิง ลูกสาวสุดที่รักของผมเองครับ"
******************
ตอนที่ 14 คิดถึงฉันมาก?"บอสครับ คุณลินโทรมาหลายสายแล้วครับ แต่ผมบอกว่าบอสติดงานอยู่ คุณลินบอกให้บอสรีบโทรกลับด่วนครับ"อลัน บอกกับเจ้านายในทันทีที่ประธานวีจีเอส สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนเสร็จและเดินลงมาด้านล่าง แต่ เฉิน ส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ แม้อลันจะย้ำบอกหลายครั้งแล้วก็ตาม เขายังคงเดินทักทายและพูดคุยกับพันธมิตรและเหล่าสปอนเซอร์ต่างๆ ที่มาร่วมงาน โดยเดินจูงมือลูกสาวไปด้วยอย่างอารมณ์ดีจนผู้ช่วยหนุ่มต้องเดินมาสะกิดบอกอีกรอบแม้จะไม่อยากทำก็ตาม ด้วยตนรับสายจาก อลินดา แม่ของคุณหนูหลิงหลิงสิบกว่าสายแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเจ้านายรูปหล่อจะปลีกตัวออกจากมาโทรกลับ แถมยังรับฟังแบบผ่านๆ คล้ายไม่สนใจด้วยซ้ำ"คุณเฉินครับ คุณลินโทรมาอีกแล้วครับ"อลันบอกอย่างนอบน้อม"รู้แล้วน่า! เดี๋ยวฉันว่างฉันโทรกลับเอง แกไม่เห็นหรือไงว่าฉันยุ่งอยู่"เฉินยกมือปราม คล้ายให้หยุดแค่นั้น ก่อนจะกำชับมือลูกสาวแน่นขึ้น แล้วยืนคุยกับสปอนเซอร์ต่ออย่างสบายอกสบายใจอลันได้แต่ส่ายหน้าไปมาและรู้เลยว่า เจ้านายตนไม่อยากจะคุยกับอลินดาในตอนนี้ เพราะการแถลงข่าวกับสื่อมวลชนที่เผยแพร่สดเมื่อไม่กี่นา
ตอนที่ 13 ลูกสาวท่านประธานเฉินหลายวันมาแล้วที่มาม๊ายุ่งมากๆ จนไม่ได้มาหา หลิงหลิง ที่บ้านของปะป๊า แต่มาม๊าก็ยังโทรมาหาอยู่ทุกวัน บางวันมาม๊าก็อยู่สิงคโปร์ บางวันก็อยู่ฮ่องกง แต่ไม่ว่าจะคุยกับมาม๊าตอนไหน เด็กหญิงหลิงหลิง ก็มีความสุขและยิ้มได้ทุกครั้งมาม๊าบอกว่าให้เป็นเด็กดีหลิงหลิง ก็ทำแบบที่มาม๊าบอกทุกอย่างแต่ถึงจะไม่ได้คุยกับมาม๊าก็ไม่เป็นไร และช่วงนี้หลิงหลิงเองกำลังเพลิดเพลินอยู่กับชุดวิบวับสวยๆงามๆ ที่ คุณน้าอลัน กับพี่นิด เอามาให้ใส่ สุดท้ายหลิงหลิงก็เลือกชุดสีชมพูที่มีดิ้นระยิบระยับเหมือนเจ้าหญิงเงือกน้อยในนิทาน ที่คู่กับเจ้าปูส้มเซบาสเตียนหลิงหลิง ชอบชุดนี้มาก.."มาม๊าค้าๆ หลิงหลิงสวยมั้ยคะ?"ร่างเล็กในชุดเดรสสีชมพูระยิบระยับหมุนตัวไปมาที่ปรากฏอยู่บนจอสมาร์ทโฟน ทำให้ อลินดา อมยิ้มออกมา ด้วยตอนนี้เธออยู่ที่สำนักงานฮงชวนเทรดดิ้งฮ่องกง เพื่อมาดูเกี่ยวกับงานที่เตรียมจัดสรรบางส่วนเพื่อเปิดสำนักงานที่ประเทศไทย แม้จะงานรัดตัวเพียงใด แต่ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงและเห็นหน้าแก้วตาดวงใจ เธอก็อิ่มเอมใจจนหายเหนื่อยทุกครั้ง"สวยมากเลยค่ะ สวยเหมือนเจ้าหญิงเ
ตอนที่ 12 ปะป๊าโดนมดกัดปากอลินดา ตาเบิกโพลงเมื่อเขาบดเคล้าจูบอย่างดูดดื่มเร่าร้อน เพียงเธอเผยอริมฝีปากออก ลิ้นสากร้อนก็แทรกซอนยังโพรงปากนุ่ม ควานตวัดรัดรึงเรียวลิ้นเล็กหาความหอมหวานอย่างตระกระตระกราม ขณะที่มืออีกข้างไล้ต่ำยังโคนขาอ่อนลูบโลมเนื้อแท้ที่ซุกซ่อนอยู่ภายในอย่างช่ำชองปลุกเร้าอารมณ์ของเธอให้ปะทุขึ้นทีละนิดเฉิน รู้สึกราวจะคลั่งเสียให้ได้ เมื่อได้สัมผัสและใกล้ชิดกับเธออีกครั้ง เฉินจูบเธออย่างเอาแต่ใจคล้ายอดอยาก หิวโหยมาเนิ่นนาน เมื่อมาเจอบ่อโอเอซิสตรงหน้าจึงดื่มกินราวหิวกระหายเขาอดยากมานานจริงๆเกือบปีแล้ว ที่เขาไม่รู้สึกใจเต้นระส่ำและอยากจะทำแบบนี้กับใคร แม้กระทั่งดารานางแบบสวยๆ มากมายที่รายล้อมอยู่รอบตัวแต่เขาอยากทำกับอลินดาเธอหอม เธอหวานและเธอทำให้เขาหลงลืมทุกอย่างที่เคยพูด เคยทำก่อนหน้าเสียสิ้น"อืม"เฉิน คำรามต่ำในลำคอกับรสชาติหวานที่ได้สัมผัสอีกครั้ง ปากและลิ้นจึงตะโบมจูบหนักหน่วงขึ้นอย่างหิวกระหาย ดูดกลืนกระทั่งลมหายใจของเธอลงไปด้วยจนอลินดารู้สึกเหมือนจะขาดใจเสียให้ได้แขนขาของเธอเริ่มอ่อนระทวยและตระหนักได้ว่าเริ่มจะเคลิบเคลิ้มตามเขา
ตอนที่ 11 หึงฉันเหรอไง? "อ้าวคุณลิน? ลืมของเหรอคะ?""ใช่จ้ะป้า แย่จริง! พอดีลินลืมไอแพดไว้ในห้อง ต้องใช้คุยงานกับลูกค้าพรุ่งนี้ด้วย"เสียงคุยของ ป้าชื่น ที่ดังอยู่นอกห้อง ทำให้ เฉิน ลืมตาขึ้น ก่อนจะเห็นร่างของ อลินดา เปิดประตูเข้ามาในห้อง"อ๊ะ!"คนที่เปิดประตูเข้ามาอุทานอย่างประหลาดใจ ด้วยไม่คิดว่าจะเจอเจ้าของบ้านรูปหล่อนั่งเอนกายอยู่ในห้อง "ทำไมคุณเฉินอยู่ในนี้คะ?""ตกใจอะไรขนาดนั้น?"เฉิน เหยียดกายให้นั่งตรง ดวงตาคู่สีนิลเข้มหรี่มองไปนอกรั้วบ้าน เห็นรถยนต์สัญชาติเยอรมันคันสีขาวจอดรออยู่ด้านนอก สันกรามของเขาก็บดเบียดเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนเด่นไอ้ภัควัตร ซินะ!ตามมารับส่งกันเสียดึกดื่นขนาดนี้เลยเพื่อนบ้าบออะไรกัน! ถึงดูแลกันดีขนาดนี้ คงตามไปดูแลกันถึงเตียงด้วยละซิ!"เปล่าค่ะ ลินแค่แปลกใจที่เห็นคุณเฉินอยู่ในห้องนี้"เธอแปลกใจจริงๆก็ก่อนที่เธอจะออกไป ได้ยินเขาบอกกับผู้ช่วยของเขาว่าจะไปหาเด็กไม่ใช่เหรอ? หรือว่าเปลี่ยนใจให้เด็กมาที่นี่"นี่บ้านฉัน! ฉันจะนั่งอยู่ตรงไหนก็ได้"เฉิน ยักไหล่ ขณะยกจอกชาร้อนขึ้นจิบ ดวงตาคมจับจ้องที่ใบหน้างามไม่วางตา จนหญิงสาว
ตอนที่ 10 ฉันไม่ได้พิศวาสเธอโครม!!"โอ้ย!"ร่างหนาของ เฉิน เซถลาไปชนผนังห้องอย่างแรง จนเขาร้องเสียงดังลั่นบ้าน และดึงสติของ อลินดา ให้หายจากอาการง่วงงุนในทันที"ขอโทษค่ะ! ลินไม่ตั้งใจ"เธอรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ขณะที่เฉินหันกลับมามอง และส่งเสียงอู้อี้ในลำคออย่างไม่พอใจ"ไม่ตั้งใจอะไรของเธอ ทำฉันจุกขนาดนี้!"ดีนะ ที่เมื่อกี้เบี่ยงตัวหลบ ไม่งั้นคงได้โดนเข้าเต็มๆ แน่ๆ เขาพอรู้ว่าอลินดาเรียนยูโดและได้สายดำมาเธอมีทักษะการป้องกันตัวพอสมควรแต่ไม่นึกว่าจะทำเขาจนจุกได้ขนาดนีี้"ก็ลินตกใจนี่คะ เมื่อกี้ลินแค่จะพักสายตาเท่านั้น แต่คุณเฉินมาคร่อมบนตัวลินทำไม? แถมยัง..."อลินดา ดึงชายกระโปรงตัวเองลงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยแดงก่ำ และเฉินเองก็ไม่ต่างกัน"ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอ ฉันแค่..."ก็แค่ ....ลูบๆ คลำๆ นิดหน่อยวะ!...แล้วทำไมเขาจะต้องติดอ่างด้วยหว่า"...."หญิงสาวนิ่งอึ้ง ก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อไล้สายตาลงต่ำแล้วเหลือบมองเห็นบางสิ่งที่แข็งชูชันอยู่ตรงเป้ากางเกงสแน็คเนื้อดีของเขาฉิบหาย!ชายหนุ่มเหมือนจะรู้ตัวจึงรีบหันหลังให้เธออย่างรวดเร็ว"Shit!!"เฉิน สบถออกมาอย่างหัวเส
ตอนที่ 9 แม่ของลูก แม้จะเหนื่อยล้าเพียงใด แต่ทันทีที่ลงจากเครื่องและ check out เสร็จ อลินดา ก็รีบบึ่งมาหาลูกสาวที่บ้านของประธานเฉินทันที เพราะดูเวลาแล้วเพิ่งจะหกโมงเย็น และเป็นเวลาที่เธอสามารถจะไปหาลูกที่บ้านของเขาได้"มาม๊ามาแล้วๆ หลิงหลิงคิดถึงม่าม๊าที่สุดเลยอ่าค่ะ คิดถึงขนาดนี้เลยค่ะม๊า"เด็กหญิงหลิงหลิง โอบสองมือเป็นรูปร่างของขนาดความคิดถึง ก่อนจะรีบปรี่เข้ามากอดผู้เป็นแม่ด้วยความดีใจทันทีที่หญิงสาวก้าวลงจากรถ "มาม๊าค่ะ หลิงหลิงเขียนชื่อตัวเองเป็นภาษาไทยได้แล้วอ่าค่ะ มาม๊ามาดูหลิงหลิงเขียนสิคะ" ชื่อภาษาไทยของหลิงหลิงคือ เด็กหญิงแก้วกัลยา หวังเป็นชื่อที่มาม๊าตั้งให้ และเด็กน้อยก็ชอบมากมาม๊า บอกว่า แก้วกัลยา หมายถึงผู้หญิงที่มีความงดงามและมีคุณค่าดั่งแก้วอันวิจิตรหลิงหลิงชอบชื่อภาษาไทยจัง"เก่งมากเลยจ้ะ คนเก่งของแม่""อันนี้คือชื่อหลิงหลิง เด็กหญิงแก้วกัลยา หวัง อันนี้คือชื่อหม่าม๊า อลินดา หวัง กับอันนี้คือชื่อปะป๊า เฉิน ลีออง"เด็กหญิงรีบโชว์กระดาษที่เขียนชื่อตัวเอง และชื่อพ่อกับแม่ให้ดูอย่างภาคภูมิใจอลินดา อมยิ้มออกมาความเครียดและเหน็ดเหนื่อ







