ตอนที่ 2 ชายผู้มีนามว่าปาวกะ

"เจ้าอยู่ในห้องนี้เงียบๆ ถ้าข้าจัดการปัญหาเสร็จแล้ว จะรีบกลับมา" เมื่อเขาพูดจบก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาของลินาทำให้หญิงสาวตกใจไม่น้อย

"นี่มันอะไรกัน หัวใจฉันจะวายตายอยู่แล้ว" ลินารีบเอามือทาบอกของตัวเองผ่อนลมหายใจเข้าออกเพื่อลดความหวาดกลัวนั้น

"เขาไปแล้ว ปาวกะ (ปา-วะ-กะ) ไปแล้ว ไปดูผู้หญิงคนนั้นกัน" หญิงสาวที่ยังอยู่ในอาการหวาดกลัวกับสิ่งที่ได้เห็นเมื่อครู่ เธอยังไม่ทันหายตกใจก็กลับได้ยินเสียงคนพูดในห้องนี้อีก แต่ทำไมเธอถึงมองไม่เห็นคนพูดกันล่ะ

"เมื่อกี้แกเห็นไหม เขาเอาเลือดของเขาให้เธอดื่ม เธอหายจากอาการบาดเจ็บไปเลย" ลินาถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงพูดพร้อมกับมือที่เย็นเฉียบมาจับที่แขนของเธอ มันเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง

"กรี๊ดดด" ลินากรีดร้องดังลั่นห้อง

นี่ผีหลอกเธอกลางวันแสกๆ เลยเหรอ ความหวาดกลัวทำให้เธอท่องบทสวดนะโมตัสสะ นะโมตัสสะไปด้วยใจสั่นระริกราวกับกลองเพล

"อย่าท่องเลยแม่หนู พวกเราไม่กลัวหรอก" เสียงผีผู้หญิงแก่มากระซิบที่ข้างหูของลินา ทำให้หญิงสาวต้องนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียง สลับกับเสียงพูดคุยของผีผู้ชาย ที่เธอได้ยินแค่เสียงแต่ไม่เห็นตัวตนของพวกเขาเลยด้วยซ้ำ

"อย่ากลัวพวกเราเลย ถ้าปาวกะกลับมาพวกฉันต้องแย่แน่ๆ ฉันไม่อยากโดนเขาเผาหรอกนะเงียบเถอะ" ยิ่งเสียงของผีอยู่ใกล้ๆ กับหูของหญิงสาวก็ยิ่งทำให้เธอร้องไห้ไปกันใหญ่ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ 

ผีพวกนั้นยังคงคุยอยู่ในห้อง พวกนั้นเอาแต่พูดถึงปาวกะจนหญิงสาวเริ่มคิดว่าชายที่อุ้มเธอมานี้น่าจะชื่อปาวกะ เสียงเริ่มดังขึ้นเหมือนมีใครมานั่งอยู่ตรงหัวเตียงที่เธอพิงอยู่ ทำให้หญิงสาวต้องดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองแล้วนอนคว่ำหน้าร้องไห้อย่างหวาดกลัว

"ที่เกิดพายุใหญ่ข้างนอกนั้น เขาพูดว่าเป็นเพราะปาวกะที่ขโมยคัมภีร์ควบคุมน้ำของธารามา ทำให้ท้องฟ้าแปรปรวนเกิดพายุน้ำท่วมแบบนั้น" เสียงผีผู้ชายพูดขึ้นทางหัวเตียง

"เขาต้องได้รับผลกรรมแน่ๆ เพราะเขาไปขโมยคัมภีร์ของธารามา ฉันล่ะสงสารเขาจริงๆ" เสียงผีผู้หญิงสาวที่อยู่ปลายเตียงพูดขึ้นอีก

"มีคนตายด้วย ปาวกะจัดการมันไม่ได้แน่ๆ อะไรจะมาลบล้างความผิดของเขาได้" ปาวกะงั้นเหรอ เขาเป็นใคร จะเหมือนในหนังเหรอที่สามารถควบคุมธาตุต่างๆ ได้ร่างกายของเขาร้อนอย่างกับไฟ

'ปาวกะ ปาวกะ’ ลินาทวนชื่อของเขาในใจ เธอคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นฝันไปหรือเปล่า จึงรีบลุกขึ้นไปดูตรงที่เขาเพิ่งเปิดผ้าม่านแล้วหายตัวทะลุกระจกออกไป ชั้นนี้มันอยู่สูงจากพื้นข้างล่างมาก

"ชั้นนี้อยู่สูงสุดถ้าเธอกระโดดลงไปตอนนี้กระดูกก็ไม่เหลือ" เสียงผีผู้หญิงสาวมากระซิบที่ข้างหูของลินาและผีพวกนั้นก็กำลังจะยกขาของเธอให้ลอยทั้งสองข้างเหมือนพยายามจะโยนเธอลงไป ลินาส่ายหัวดิ้นรนไปมา

"อย่านะปล่อยนะ ปาวกะช่วยด้วย" หญิงสาวร่างบางตกใจสุดขีดจึงตะโกนดังลั่น

"เขามาแล้วๆ ปาวกะมาแล้ว" เสียงผีทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกันและลินาก็ได้ยินเสียงวิ่งโครมครามอยู่ในห้องแล้วก็เงียบหายไป

"มันน่าจับเผาทิ้งให้หมด" ผู้ชายร่างสูงใหญ่พูดขึ้นพร้อมกับขาที่ก้าวทะลุประตูเข้ามาลินาถึงกับเบิกตากว้างเขาก้าวเข้ามาเลยโดยที่ไม่ได้เปิดประตูชายหนุ่มร่างสูงเดินมาหยุดตรงหน้าของหญิงสาวที่ยังตกใจไม่หาย

"เมื่อกี้เจ้าเรียกชื่อข้า" ลินาพยักหน้างึกๆ

"ชะๆ ใช่ๆ ค่ะ หนูกลัวพวกเขาจะจับหนูโยนลงไปข้างล่าง" หญิงสาวดึงสติตัวเองกลับมาอีกครั้ง

"ไม่มีใครกล้าทำร้ายเจ้าหรอกเพราะน้ำที่เจ้าดื่มเข้าไป มันจะคุ้มครองเจ้า" เมื่อชายหนุ่มรูปงามที่มีนามว่าปาวกะพูดจบ จู่ๆ โทรทัศน์ในห้องก็ถูกเปิดมาช่องสถานีที่มีข่าวพายุเข้า

"คุณคงเคลียร์ปัญหาไม่ได้" ลินาพูดแล้วมานั่งตรงโซฟาตรงข้ามกับเขา เขามองเธอด้วยนัยน์ตาแดงก่ำอีกครั้ง ทำให้ลินาต้องค่อยๆ ขยับก้นให้หล่นจากโซฟาลงมานั่งกับพื้นแทน

"แค่ทำไม่ให้คนตายและบาดเจ็บหนักเท่านั้น พรุ่งนี้พวกเขาเหล่านั้นจะหายดี ข้าเสียกำลังไปมากและต้องการจะพักผ่อน" เขานั่งลงหลับตาพิงโซฟากอดอกยืดหลังตรง แล้วเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่นั้นจู่ๆ ก็เกิดเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท 

ถ้าเขาทำดีเสื้อผ้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีขาวงั้นเหรอ แล้วที่เปลี่ยนเป็นสีดำแบบนี้ เขาต้องทำไม่ดีมาแน่ๆ แหง่ล่ะก็เขาเพิ่งฆ่าคนมานี่นาลินาคิดในใจ

"เจ้าคงไม่อยากตายจริงๆ ใช่ไหม" เขาพูดทั้งๆ ที่ยังหลับตา เพียงแค่ลินาคิดในใจ ปาวกะผู้นี้ก็ยังได้ยินเหรอหญิงสาวเริ่มไม่ปลอดภัยในความคิดของตัวเองแล้วล่ะสิ จึงวิ่งไปนั่งหลบตรงมุมห้องอีกฝั่งที่ห่างจากเขาพอสมควร

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เขาไม่มีทีท่าว่าจะตื่นจากการนั่งหลับอยู่แบบนั้น หญิงสาวจึงตัดสินใจค่อยๆ เดินไปจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งหลับตาพริ้มใกล้ๆ โดยไม่เกรงกลัวว่าเขาจะเผาเธอทิ้ง ถ้าหากเขาลืมตาขึ้นมาแล้วเจอหญิงสาวนั่งมองเขาอยู่

‘หล่อเหมือนกันนะเนี่ย’ ลินาคิดในใจ แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะแอบถ่ายรูปของเขาไว้เพราะถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมา เขาจะได้ถูกจับมาลงโทษตามกฎหมาย…!

‘โทรศัพท์ ใช่ มันอยู่ในกระเป๋ากางเกง’ หญิงสาวรีบหยิบมันออกมาจากกางเกงวอร์มสีน้ำเงินเพราะวันนี้มีแข่งกีฬาเธอจำได้ว่านั่งรถประจำทางไปเรียนตอนเช้า แต่ก็เกิดพายุซะก่อนเป็นฝีมือของเขาซะด้วยอย่างน้อยเขาน่าจะรับผิดชอบอะไรบ้าง หญิงสาวปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วเลือกแอปถ่ายรูป

"ฮึ่ย โทรศัพท์ดับได้ไงแบตก็ไม่ได้หมดนะ" หญิงสาวเจ้าของโทรศัพท์ตัดสินใจเปิดเครื่องอีกครั้งแต่แบตก็ดันหมดอีก

‘เอาล่ะ อีกครั้ง’ หญิงสาวคิดพร้อมกับกดปุ่มค้างไว้

พึ่บ! แต่แล้วไฟก็ลุกไหม้โทรศัพท์ของเธอทันที บ้าจริงเลย ลินายืนเท้าสะเอวมองเขาที่นั่งหลับเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร แล้วเธอจะเอาเงินที่ไหนซื้อล่ะทีนี้ลินามองโทรศัพท์ที่กำลังลุกไหม้อยู่แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะเดินเปิดประตูออกไปนอกห้องให้พ้นชายหนุ่มรูปงามที่นั่งหลับตาอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย

"ยัยเด็กคนนี้โง่จริงๆ ปาวกะไม่ให้เธอถ่ายรูปยังจะหน้าด้านถ่ายเขาอีกเหรอ" เสียงผีผู้หญิงคนเดิมพูด เธอกำลังดึงผมของหญิงสาวไปมา มันไม่ได้แรงมากจนทำให้รู้สึกเจ็บเพียงแต่ว่าแค่รู้สึกรำคาญเท่านั้น

มีโอกาสหนีแล้วสิเธอจะอยู่ทำไม ลินารีบวิ่งไปกดลิฟต์จากชั้นเจ็ดสิบที่เธออยู่ไปยังชั้นล่างสุด

ปิ้งป่อง แต่เธอก็มาอยู่ที่ชั้นเจ็ดสิบเหมือนเดิม

"หรือเรากดผิด" ลินาลองกดอีกครั้งก็มาอยู่ที่ชั้นเดิมและอีกครั้งชั้นเจ็ดสิบ อีกครั้งๆๆ เป็นแบบนี้เป็นสิบๆ รอบ

"ทำไมเป็นแบบนี้ ฉันเวียนหัวจนอยากจะอ้วกอยู่แล้ว" หญิงสาวครุ่นคิดพร้อมกับยืนเท้าสะเอวเหนื่อยหอบที่เดินเข้าเดินออกอยู่ในลิฟต์ที่มันพาเธอวนกลับมายังชั้นเดิมนี้ตลอด

"ลินา เธอต้องลองอีกครั้ง" หญิงสาวบอกกับตัวเองพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดว่าเธอต้องออกไปจากที่นี่ได้แน่ๆ