บทที่ 4 ไม่ยอมรับ

4ปีต่อมา

ภาพวิวทิวทัศน์ของสองข้างทางที่ดูแปลกตาไปจากเดิมตกอยู่ในสายตาคมเข้มของคนที่จากบ้านไปนานตลอดทาง เป็นเวลากว่าสี่ปีแล้วที่เขาไม่ได้กลับมาที่นี่ สถานที่เกิดและเติบโตขึ้น และแม้ว่ามันจะยาวนานในความรู้สึกของใครหลายq คน แต่สำหรับธีรเดชแล้ว  มันเหมือนเรื่องทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานก็ไม่ผิดเพี้ยน!

เขาที่ตอนนี้ได้เลิกกับคนรักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สาเหตุของการเลิกลากันนั้นเกิดจากหลายๆ สิ่งที่นับวันก็เหมือนจะยิ่งไม่ลงตัว โดยเฉพาะเมื่อปวีณ์นุชได้เจอกับคนที่ดีกว่า เขาก็ไม่คิดที่จะรั้งเธอไว้ ในเมื่อคนหมดรักกันแล้ว     รั้งให้ตายอย่างไรก็คงไม่มีประโยชน์อยู่ดี

ทุกความคิดหยุดชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปพบเข้ากับร่างอ้วนป้อมของเด็กคนหนึ่งที่ข้างทางเข้า เมื่อมองแล้วไม่พบใครอื่นจึงตัดสินใจชะลอรถเพื่อลงไปสอบถาม   ด้วยกลัวว่าจะเกิดอันตรายขึ้น

“หนู! มาเดินอะไรตรงนี้คนเดียวครับ แล้วนี่พ่อแม่หนูอยู่ไหน” ถามไปแล้วใจเจ้ากรรมก็กระตุกวูบเบาๆ ยามเมื่อใบหน้าน่ารักหันกลับมามองกันตาแป๋ว แต่เด็กน้อยที่มีความสูงเพียงเข่าก็ยังเงียบอยู่

“…..”

“ผู้ใหญ่ถามทำไมไม่ตอบ”

“แม่ไม่ให้คุยกับคนแปลกหน้าค่ะ” เสียงเล็กน่าฟังตอบกลับเบาๆ สายตาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจใครง่ายๆ ช่างน่าเอ็นดูในความรู้สึกคนมองยิ่ง หากดูไม่ผิดธีรเดชเหมือนจะเห็นความเป็นนักสู้ในนั้น ซึ่งมันช่างเหมือนกับใครบางคนที่เขารู้จัก แต่นึกไม่ออกว่าใคร

“ฉันชื่อธีรเดช เป็นลูกชายเจ้าของไร่นี้ ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน” คิดเช่นนั้นธีรเดชจึงแนะนำตัว ก่อนจะลอบมองท่าทีของอีกฝ่ายไปพร้อมกัน ปกติแล้วเขาไม่ค่อยถูกโรคกับเด็กสักเท่าไหร่ แต่กับเด็กตรงหน้าคนนี้คงต้องยกเว้น

“หนูชื่อธีรนาถค่ะ เป็นลูกสาวของแม่ไหม กำลังจะเดินไปหาคุณปู่คุณย่าที่บ้านค่ะ” ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมานั้นกลับทำให้ธีรเดชโดนน็อกกลางอากาศ เขาได้แต่จ้องมองภาพเด็กผู้หญิงตรงหน้า ท่ามกลางความรู้สึกที่ยากจะบรรยายได้ถูกว่าระหว่างตกใจจนช็อกกับดีใจ ที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ทำแท้งอย่างที่เคยนึกกลัว  อะไรมีมากกว่ากัน!

“ปู่กับย่าเหรอ ปู่กับย่าหนูชื่ออะไร!”

“ปู่ชื่อวรุฒ ย่าชื่อวิมล สุรีวรรณวงศ์ค่ะ”

            หลังจากหายตกใจเขาก็ยืนเกลี้ยกล่อมอยู่พักใหญ่แม่เด็กช่างพูดถึงได้ยอมขึ้นรถมาด้วยกัน เมื่อมาถึงแม่คุณก็วิ่งขึ้นบ้านราวกับคุ้นเคยกับสถานที่ตรงหน้าดี ซึ่งก็เหมือนจะเป็นจริงอย่างที่คิด เพราะทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน ภาพของเด็กนั่นที่กำลังโผเข้าไปกอดพ่อกับแม่ของเขานั้นก็ตกอยู่ในสายตาทันที ซึ่งพวกท่านเองก็อ้าแขนรับ ครู่ใหญ่เห็นจะได้   ที่ผู้เป็นพ่อหันมาเห็นการมีตัวตนของเขาเป็นคนแรก

            “โผล่หัวกลับมาได้สักทีนะไอ้ตัวดี!”

 นั่นคือคำทักทายแรกที่ดังขึ้นก่อนที่เสียงกรีดร้องของคุณนายวิมลจะดังขึ้นพร้อมกับใครหลายๆ คน ที่ต่างก็พากันตกใจกับการมาของเขา นั่นเป็นเพราะเขาเลือกที่จะไม่บอกใคร กะมาเซอร์ไพรส์ให้ทุกคนตกใจเล่น  ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาถูกเซอร์ไพรส์เสียเอง

“ผักบุ้งเอ้ย มานี่มา! มากราบคุณลุงเดชเร็วๆ” เมื่อหายตกใจคุณวิมล  ก็ไม่ลืมกวักมือเรียกธีรนาถให้เข้ามาหาลูกชายด้วยรอยยิ้ม

นางเชื่อสนิทใจ ว่าธีรเดชจะต้องตกหลุมรักเด็กคนนี้เหมือนที่นางกับทุกคนหลง

ก็แม่คุณน่ารักน่าเอ็นดูน้อยเสียเมื่อไหร่กัน

“หนูกราบไปแล้วค่ะคุณท่าน” เด็กน้อยตอบกลับด้วยวาจาที่น่าฟัง ไม่เพียงเท่านั้นยังเดินมาล้มลงที่ตักมารดาเขาหน้าตาเฉย   ท่าทีสนิทสนมของทั้งคู่นั้น   ไม่อาจหลุดรอดไปจากสายตาเขาได้เลย

“บอกให้เรียกย่าไงเจ้าเด็กคนนี้”

“แม่ไม่ให้เรียกค่ะ ถ้าเรียกให้ได้ยินเรียกจะถูกตี” เด็กน้อยตอบไปตามประสา โดยหารู้ไม่ว่าคำตอบที่เพิ่งจะพูดออกไปกำลังสร้างความไม่พอใจแก่อีกคนทันทีที่ได้ยินเข้า มันพาลทำให้ธีรเดชนึกโกรธไปถึงแม่ของลูก      คนที่ก็ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนไปแค่ไหนแล้วตอนนี้

หล่อนถือดียังไงมาสั่งไม่ให้ลูกของเขาเรียกย่าว่าย่า!

แม้จะโกรธแสนโกรธแต่ธีรเดชก็ไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ ออกมาให้ใครเกิดความสงสัย เขาเฝ้ารออย่างใจเย็นกระทั่งถึงมื้อเย็น ภาพของใครบางคนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับท่าทีที่เหมือนจะตกใจไม่น้อยเมื่อเจอกัน

“แม่ไหม!”

เป็นธีรนาถที่ร้องเรียกผู้เป็นมารดาเสียงใส หากแต่เด็กน้อยกลับยังคงนั่งปักหลักอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับมาหา และเธอคงไม่รู้สึกอะไรหากสถานที่ที่ลูกสาวกำลังนั่งส่งยิ้มมาให้อยู่นั้นไม่ใช่ตักของเขา

 “ผักบุ้ง มาหาแม่ลูก” แม้จะตกใจกับการพบกันในรอบสี่ปี แต่เธอก็ไม่แสดงอาการใดๆ  ออกมา   นอกจากเรียกลูกสาวขึ้นเบาๆ

“เด็กมันยังกินข้าวคาปากอยู่จะให้ลุกไปได้ยังไง!” เป็นธีรเดชที่ตวาดขึ้นก่อนจะจ้องมองคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาถึงสี่ปีเต็มอย่างคาดโทษ แต่หล่อนกลับทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน ไม่มีอะไรเลยนอกจากความถือดีที่ยิ่งเห็นก็ยิ่งหงุดหงิด

“ขึ้นมานี่สิแม่ไหม มาทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนแล้วค่อยกลับ”

“ไหมเรียบร้อยมาจากที่ทำงานแล้วค่ะคุณท่าน ถ้ายังไงไหมขอออกไปรอลูกที่หน้าบ้านนะคะ ผักบุ้งลูก ทานข้าวเสร็จแล้วออกไปหาแม่ข้างนอกนะคะ” ครั้งนี้ลูกสาวยอมพยักหน้ารับ เธอจึงวางใจเดินมานั่งรอลูกอยู่ที่ม้านั่งหน้าบ้าน ในใจก็ขบคิดถึงการกลับมาของเขาไม่ขาด

เธอไม่ได้เตรียมตัวมารับมือกับสิ่งนี้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะกลับมาวันนี้ เพราะหากรู้เธอคงทำทุกวิถีทางให้ลูกอยู่ให้ไกลจากเขา

ไกลเท่าไหร่ได้ยิ่งดี!

“คิดไม่ถึง...ว่าเธอจะเลือกเก็บเด็กไว้”