Home / แฟนตาซี / ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย / “ระบำกระต่ายจำแลง...กับแผนร้ายของสนมเจียงผู้หิวแสง”

Share

“ระบำกระต่ายจำแลง...กับแผนร้ายของสนมเจียงผู้หิวแสง”

Author: ChengXiang.C
last update publish date: 2026-09-14 06:19:23

เช้าตรู่ของวันงานเลี้ยงรับรองทูตแคว้นจิ้ง บรรยากาศในวังหลวงคึกคักไปด้วยขบวนนางรำและเครื่องเสวยนานาชนิดที่ถูกลำเลียงเข้าสู่ท้องพระโรง แต่ที่ตำหนักเฉินซีอันเงียบสงบกลับมีเสียง "กรวบ...กรวบ...แก๊บๆ..."

ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีกองทัพกระต่ายกำลังบุกครัว

ไป๋ซิน ในร่างมนุษย์ที่สวมชุดนางรำผ้าไหมพลิ้วไหวสีชมพูกลีบบัว กำลังนั่งยัด "แครอทน้ำค้าง" ขนาดเท่าท่อนแขนเข้าปากอย่างไม่ลดละ ดวงตาใสซื่อจับจ้องไปที่ตะกร้าแครอทที่บัดนี้เหลือเพียงครึ่งเดียว นางจำคำที่ เย่จวินเหยียน สอนได้แม่นยำยิ่งกว่าคาถาเซียน 'การจะคุมพลังเซียนได้ ต้องมีพลังกายที่มั่นคง และพลังกายที่มั่นคงนั้นล้วนมาจากอาหาร!'

และสำหรับนาง ความมั่นคงหมายถึงการมีแครอทอย่างน้อยยี่สิบหัวอยู่ในท้อง (หรือมากกว่านั้นถ้ามี)!

"เจ้ากินขนาดนั้น จะร่ายรำไหวหรือไป๋ไป๋? พุงเจ้าเริ่มจะดันผ้าไหมออกมาแล้วนะ"

เย่จวินเหยียนที่เพิ่งเสด็จมาตรวจความเรียบร้อย ถึงกับกุมขมับมองเมียรักที่แก้มตุ่ยจนพูดไม่ถนัด

"ไหวเจ้าค่ะ! (กรวบ!) พลังข้าตอนนี้เต็มเปี่ยมดุจมหาสมุทร (แก๊บ!)"

ไป๋ซินตบพุงที่เริ่มป่องของตัวเองดัง ปุ๊ พลางเรอออกมาเป็นกลิ่นแครอทหอมกรุ่น

"แถมข้าฝึกวิชา 'จำแลงพราง' มาอย่างดี (แม้จะเคยเป็นหัวไชเท้ามาก่อน) วันนี้ข้าจะไม่ให้หูโผล่แม้แต่มิลลิเมตรเดียวเลยเจ้าค่ะ! รับรองว่าผงอะไรก็ทำข้าไม่ได้!"

เย่จวินเหยียนได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แต่ก็แอบยิ้มด้วยความเอ็นดู เขารู้ดีว่าความตั้งใจของกระต่ายน้อยตัวนี้ไม่ได้มีแค่การร่ายรำ แต่คือการพิสูจน์ตัวเองให้เขาเห็นอย่างแท้จริง

ณ งานเลี้ยงน้ำชาหลวง

ท้องพระโรงถูกประดับประดาอย่างหรูหรา วิจิตรตระการตา ทูตแคว้นจิ้งประทับนั่งเคียงข้างเย่จวินเหยียน สายตาของทูตเฒ่าผู้นี้คมกริบและจมูกไวอย่างที่เขาลือกันจริงๆ เขาลอบสูดดมกลิ่นอากาศรอบตัวอยู่ตลอดเวลา

"ฝ่าบาท...ข้าได้ยินว่าในวังท่านมีสตรีที่รูปโฉมงดงามและมีกลิ่นกายหอมประหลาด คล้ายกับกลิ่นสมุนไพรป่าที่พวกข้าชอบล่า ไม่ทราบว่านางจะมาร่วมระบำในวันนี้หรือไม่?"

ทูตถามอย่างมีนัยยะ

เย่จวินเหยียนยิ้มเย็นที่มุมปาก

"แน่นอนท่านทูต...นางคือเพชรยอดมงกุฎของข้า และเป็นสตรีที่งามที่สุดในแผ่นดินนี้"

ทว่าที่มุมหนึ่งของงาน สนมเจียง (นางสนมตัวแสบที่จ้องจะเลื่อยขาเตียงไป๋ซินมานาน) กำลังกำห่อผงบางอย่างไว้ในมือ ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความริษยา

"เหอะ! เพชรยอดมงกุฎงั้นรึ? เดี๋ยวข้าจะทำให้กลายเป็น 'กระต่ายขี้เรื้อน' กลางงานเลยคอยดู! ฝ่าบาทจะได้รู้สำนึกว่าไม่ควรเอาคนชนชั้นต่ำ (ที่แอบมีกลิ่นสาบสัตว์) มาเชิดชู!"

สนมเจียงแอบสั่งให้นางกำนัลรับใช้ นำ "ผงหญ้าเจ้าชู้มหาเสน่ห์" (ซึ่งมีฤทธิ์ทำให้ผิวหนังคันยิบๆ อย่างรุนแรงและกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ให้ควบคุมตัวเองไม่ได้) ไปโปรยลงบนพรมและฉากหลังที่ไป๋ซินต้องเดินผ่านอย่างจงใจ

การแสดงเริ่มต้นขึ้น! ระบำกระต่ายจำแลง

เสียงพิณบรรเลงแผ่วเบาเคล้าเสียงขลุ่ยอ้อยอิ่ง ไป๋ซินก้าวออกมาจากหลังม่านพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ ชุดนางรำผ้าไหมพลิ้วไหวสีชมพูกลีบบัวดูอ่อนช้อยงดงามยิ่งนัก นางร่ายรำด้วยท่วงท่าที่ฝึกมาอย่างหนัก (ผสมท่ารำนกกระเรียนที่เคยตกเสาและท่ากระต่ายดึงรากบัว) ดูพลิ้วไหวและงดงามจนทุกคนตกตะลึง ทูตแคว้นจิ้งถึงกับลุกขึ้นยืนมองด้วยความสนใจ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่นางอย่างไม่กะพริบ

"กลิ่นนี้มัน...กลิ่นเซียนกระต่ายนี่นา! หอมกว่าที่เคยได้กลิ่นมาทั้งชีวิต!"

ขณะที่ไป๋ซินกำลังหมุนตัวร่ายรำผ่านฉากหลังที่สนมเจียงวางแผนไว้ ผงหญ้าเจ้าชู้ของสนมเจียงก็ฟุ้งกระจายเข้าสู่ผิวพรรณและจมูกของนางทันที!

"ฮัด...ฮัด...ชิ้วววววววววววว!"

ไป๋ซินจามออกมาเสียงดังสนั่นจนเครื่องประดับผมสั่นสะเทือน พลังเซียนในกายเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรงเพราะความคันที่เริ่มลามไปทั่วแผ่นหลังและใบหูที่พยายามซ่อนไว้ หูสีขาวสองข้างเริ่ม "กระตุก" ถี่ๆ อยู่ใต้หมวกทรงสูงที่นางสวมเพื่อพรางตา

"แย่แล้ว! คัน...คันมาก! อยากเกาพุง เกาหลัง เกาหูที่สุดเลยเจ้าค่ะ! นี่มันผงอะไรกันเนี่ย!”

ไป๋ซินคิดในใจพลางเหงื่อตก นางเริ่มเปลี่ยนท่ารำ จากที่เคยชดช้อยอ่อนหวาน กลับกลายเป็นท่ารำที่ดูเหมือน "การเกา" อย่างเป็นจังหวะ นางเอาไหล่ไปเบียดกับเสา เอาหลังไปถูม่านอย่างเนียนๆ พยายามระบายความคันอย่างสุดชีวิต แต่ก็ยังคงรอยยิ้มสวยงามเอาไว้ได้ ด้วยทักษะการแสดงจากชาติก่อนที่เป็นนักแสดง

สนมเจียงที่นั่งดูอยู่ลอบหัวเราะสะใจ นางจิบน้ำชาอย่างผู้ชนะ "เกาเข้าไปสิยะ! อีกเดี๋ยวหูยาวๆ ของเจ้าต้องพุ่งออกมาแน่ แล้วฝ่าบาทจะอับอายขายหน้าจนต้องประหารเจ้าเสีย!"

แต่สนมเจียงคำนวณพลาดไปอย่างหนึ่ง...นั่นคือ "ปริมาณแครอท" ที่ไป๋ซินกินเข้าไปเมื่อเช้า! พลังจากการย่อยอาหารมหาศาลทำให้ไป๋ซินมีพลังเซียนสำรองไว้อย่างหนาแน่นดุจภูผา นางจึงใช้วิธี "ส่งพลังปราณไปที่ผิวหนัง" เพื่อสร้างเกราะป้องกันความคัน

แทนที่นางจะเสียสติจนแปลงร่างเป็นกระต่ายขี้เรื้อน ไป๋ซิน กลับเปลี่ยนท่ารำให้ดูรุนแรงและรวดเร็วขึ้นเป็นทวีคูณ นางหมุนตัวสิบรอบในพริบตาเพื่อใช้ลมจากการหมุนเป่าผงหญ้าเจ้าชู้ออกไปจากตัวอย่างรวดเร็ว และที่เด็ดที่สุดคือ เมื่อนางหมุนตัวมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะของทูตแคว้นจิ้ง นางก็คว้าเอาถ้วยเหล้าบนโต๊ะทูตมา "เทราดตัว" (อ้างว่าเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง) เพื่อล้างผงพิษร้ายให้หลุดออกไปจากผิวกาย!

"ระบำสรงน้ำมังกร! ขอให้แคว้นของเราเจริญรุ่งเรืองดุจธาราทิพย์!"

ไป๋ซินตะโกนก้อง พลางสะบัดผ้าที่เปียกชุ่มสลัดน้ำใส่หน้าสนมเจียงที่นั่งอยู่ใกล้ๆ จนหน้าเปียกปอนเสียโฉม เครื่องสำอางที่โบกหนาหลุดลอกเป็นทางอย่างน่าสมเพช

"โอ้โห! ช่างเป็นการแสดงที่ดุดันและแปลกใหม่ยิ่งนัก!"

ทูตแคว้นจิ้งปรบมือรัวด้วยความตื่นเต้น

"นางรำคนนี้พลังล้นเหลือจริงๆ! และกลิ่นกายก็ยิ่งหอมสดชื่นเมื่อโดนน้ำ!"

เย่จวินเหยียนลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เขารีบลุกขึ้นเดินไปหาไป๋ซินที่บัดนี้ยืนหอบแฮกๆ (เพราะอิ่มแครอทบวกเหนื่อยรำ) เขาใช้เสื้อคลุมตัวใหญ่ห่อร่างนางไว้ทันที

"ท่านทูต...นางเหนื่อยมากแล้ว ข้าคงต้องพานางไปพัก"

ณ ตำหนักส่วนตัว (หลังจบงาน)

"ไป๋ไป๋...เจ้าเกือบจะแสดงเกาพุงให้ดูทูตแล้วนะ! ข้าเกือบจะเสียฮ่องเต้เพราะเจ้าแล้ว!"

เย่จวินเหยียนบ่น แต่ตากลับพราวไปด้วยความเอ็นดู

"ก็สนมเจียงแอบใส่ผงอะไรไม่รู้เจ้าค่ะ คันยิบๆ เลย! แต่โชคดีที่แครอทเมื่อเช้ามันช่วยชีวิตไว้ ข้ารู้สึกเหมือนมีเกราะเหล็กอยู่ที่ผิวเลยเจ้าค่ะ"

ไป๋ซินพูดพลางเอาหน้าซุกแขนเขาอย่างออดอ้อน

"ฝ่าบาท...ข้าเก่งไหมเจ้าค่ะ? ที่ไม่เกาพุงให้ใครเห็น?"

"เก่งมาก...โดยเฉพาะท่า 'รำถูเสา' ของเจ้าน่ะ ข้าเกือบจะสั่งรื้อเสาวังทิ้งเพราะหวงความงามของเจ้าที่เอาไปถูเสาหมดแล้ว"

เย่จวินเหยียนกุมมือเล็กของนางขึ้นมาจูบเบาๆ

"ส่วนสนมเจียง...ข้าสั่งกักบริเวณนางฐานที่ทำให้น้ำกระเด็นใส่ทูต (ที่จริงคือทำเมียข้าคัน) และให้รับโทษบำเพ็ญภาวนาในวัดเป็นเวลาสามเดือน"

"สามเดือนเลยเหรอเจ้าคะ?"

ไป๋ซินตาโต

"ใช่...แถมข้ายังสั่งให้คนนำ 'ภาพวาดสนมเจียงตอนหน้าเปียกโคลน' ไปติดไว้หน้าวัดให้ทุกคนได้เห็นถึงความงามที่แท้จริงของนางด้วย!”

เย่จวินเหยียนยิ้มเจ้าเล่ห์

"เย้! ฝ่าบาทใจดีที่สุดในโลกเลยเจ้าค่ะ!"

ไป๋ซินกระโดดกอดเขาด้วยความดีใจ

"คืนนี้เจ้าไม่ต้องฝึกแล้ว...พักผ่อนเถอะ"

"พักผ่อน...ที่เตียงเหรอเจ้าคะ?"

ไป๋ซินถามตาใส

"ไม่ใช่...พักผ่อนที่ 'โรงครัว' ข้าสั่งทำแครอทชุบทองคำเปลวและหัวไชเท้าดองน้ำผึ้งพันปีไว้ให้เจ้าเป็นรางวัลที่จัดการสนมเจียงได้ราบคาบ!"

"กรี๊ดดดด! ฝ่าบาท! ข้ารักท่านที่สุดในโลกเลยเจ้าค่ะ!"

คืนนั้น แทนที่มังกรจะกินกระต่าย กระต่ายกลับได้นั่งกินบุฟเฟต์ผักชุดใหญ่ไฟกะพริบ โดยมีฮ่องเต้หนุ่มนั่งเท้าคางมองด้วยความสุขใจที่เห็นเมียรักมีความสุข...โดยที่เขาหารู้ไม่ว่า พรุ่งนี้ไป๋ซินอาจจะพลังเยอะจนพังตำหนักเขาอีกรอบแน่นอน!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “บัลลังก์หงส์ มงกุฎแครอท และพันธสัญญาแห่งหัวใจ”

    แสงทองอร่ามของยามเช้าสาดส่องลงเหนือหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังหลวง บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความปีติยินดีที่แฝงไปด้วยความโกลาหลเล็กน้อยตามฉบับของว่าที่ฮองเฮาองค์ใหม่ เสียงแตรสังข์และระฆังทองดังกังวานไปทั่วเก้าประตูวัง บ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นของพระราชพิธีสถาปนาฮองเฮาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อาณาจักรมังกรภายในตำหนักรับรอง ไป๋ซิน ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่เคยใช้ฝึกวิชา นางถูกห้อมล้อมด้วยนางกำนัลนับสิบคนที่กำลังช่วยกันสวมชุดพิธีการสีแดงเพลิง ปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกด้วยดิ้นทองคำแท้ น้ำหนักของชุดและมงกุฎหงส์เก้ากษัตริย์ที่ประดับด้วยมุกราตรีทำเอาไป๋ซินถึงกับลอบกลืนน้ำลาย“อดทนหน่อยนะเพคะ”นางกำนัลคนสนิทกระซิบ“ความสง่างามต้องแลกมาด้วยความหนักเพคะ”ไป๋ซินพยายามทรงตัวให้ตรง หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์บัดนี้ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้จิตที่นิ่งสนิทดุจผิวน้ำในถ้ำเหมันต์ นางมองดูเงาตัวเองในกระจกแล้วยิ้มบางๆ'จากนักแสดงสาวผู้บ้างานที่มาโผล่ในร่างกระต่ายป่

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “รสสัมผัสแห่งเหมันต์และเพลิงมังกร”

    ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่เคยเงียบเหงาจนน่าใจหายมาตลอดเจ็ดราตรี บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยไอความร้อนจากอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ที่สลักจากหยกขาวเนื้อดี กลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าและเครื่องหอมอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับกลิ่นอายมังกรที่เข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงของเจ้าของห้อง เย่จวินเหยียนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนยังมีร่องรอยของดินโคลนแห้งกรังจากการ "ทำศึกวัชพืช" ประปราย ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องเพียงร่างระหงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความโหยหาที่แทบจะล้นทะลัก“ข้าบอกแล้วไงเจ้าคะ...ว่าข้าจะช่วยท่านอาบน้ำเอง ท่านตรากตรำถอนหญ้ามาตั้งเจ็ดวัน ให้ข้าปรนนิบัติท่านเถิด”ไป๋ซินกระซิบบอกพลางเดินเข้าใกล้ เสียงของนางนุ่มนวลทว่ากังวานด้วยอำนาจของเซียนที่เพิ่งผ่านการฝึกปรือมาอย่างหนัก นางไม่ได้เขินอายเหมือนวันวานอีกต่อไป ดวงตากลมโตที่เคยหลบสายตาบัดนี้กลับจ้องมองมังกรหนุ่มอย่างท้าทายและเต็มไปด้วยความรักมือเรียวขาวผ่องค่อยๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวที่เลอะโคลนของเย่จวินเหยียนออกอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบดุจหิมะแตะต้องลงบนผิวเนื้อที่ร้อนระอุของมังกรหนุ่ม ทำให้เขาถ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “กองทัพถอนหญ้า”

    เช้าวันที่เจ็ด...ทั่วทั้งพระราชวังหลวงดูเหมือนจะตกอยู่ในความเงียบงันที่ผิดปกติ ลมหนาวจากยอดเขาเร้นลับพัดพาม่านหมอกสีขาวบริสุทธิ์ให้ม้วนตัวเป็นเกลียว ลอยต่ำปกคลุมไปตามทางเดินหินอ่อนราวกับแดนสุขาวดี ทันใดนั้น เสียงครืนครั่นของกลไกหินโบราณก็ดังสนั่นไปทั่วหุบเขา ประตูหินหนาหนักของ “ถ้ำเหมันต์พันปี” ที่ปิดสนิทมาตลอดเจ็ดทิวาราตรีค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ส่งไอเย็นจัดที่แปรเปลี่ยนเป็นละอองน้ำแข็งพวยพุ่งออกมาดุจม่านไหมร่างระหงในชุดผ้าไหมสีขาวเรียบง่ายทว่าดูสูงศักดิ์ก้าวออกมาจากความมืดมิด ไป๋ซินในยามนี้ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุมราวกับไข่มุกที่เพิ่งถูกขัดเงา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนและเลิ่กลั่ก บัดนี้กลับดูสุขุม เยือกเย็น และลุ่มลึกขึ้นอย่างน่าประหลาดทว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ...ไม่ว่าลมหนาวจะพัดแรงเพียงใด หรือในใจของนางจะตื่นเต้นที่จะได้พบ "ใครบางคน" มากแค่ไหน หูกระต่ายเจ้าปัญหาก็ไม่พุ่งพรวดออกมาให้กวนใจอีกต่อไป นางสามารถควบคุมกระแสปราณในกายได้อย่างสมบูรณ์ กายเซียนและจิตมนุษย์หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างมั่นคง“เจ้

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ปราณน้ำแข็งสยบมังกร”

    ภายในถ้ำเหมันต์ที่ลึกซึ้งที่สุด แสงสีครามจากผลึกน้ำแข็งเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นโอบล้อมร่างของไป๋ซินไว้ ราวกับดักแด้ที่กำลังจะลอกคราบ ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุม หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์ บัดนี้สงบนิ่งและหดหายไปเองโดยที่นางไม่ต้องพยายามกดข่ม“เจ้าทำได้ดีมาก ไป๋ซิน”เสด็จแม่ (พระพันปี) ตรัสชมขณะมองดูสมาธิที่แน่วแน่ของนาง“ความลับของการคุมปราณเซียนไม่ใช่การกักขัง แต่นำมันมาหลอมรวมกับธรรมชาติ หากใจเจ้าเย็นดุจน้ำแข็ง ต่อให้ความร้อนแรงของปราณมังกรจะดุดันเพียงใด เจ้าก็จะยังคงเยือกเย็นและเป็นฝ่ายควบคุมมันได้”ไป๋ซินลืมตาขึ้น ดวงตาของนางส่องประกายเย็นตาแต่แฝงด้วยพลัง“ข้ารู้สึกเหมือนร่างกายเบาหวิว...ความร้อนปั่นป่วนในกายหายไปหมดแล้วเพคะเสด็จแม่”ทว่าในขณะที่การฝึกกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญ สัมผัสถึง “อายมังกร” ที่คุ้นเคยแต่วุ่นวายก็พุ่งเข้ามาถึงหน้าถ้ำ ณ บริเวณหน้าถ้ำเหมันต์“ฝ่าบาท! เสด็จกลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ พระพันปีทรงกำชับไว้หนาหูว่าห้ามใครรบกวน!”กงกงพยายามวิ่งเอาตัวเข้าขวาง แต่เย่จวินเหยียนในชุดลำลองกระฉับกระเฉงกลับไม่สนใจ เขาแบกตะกร้าที่เต็มไปด

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ความลับใต้ถ้ำเหมันต์และอ้อมกอดที่ว่างเปล่า”

    ท่ามกลางหุบเขาเร้นลับหลังพระราชวังหลวง ทิศทางที่ลมเหนือพัดผ่านนำพาเอาความหนาวเย็นสุดขั้วมาสู่ทางเข้า “ถ้ำเหมันต์พันปี” สถานที่แห่งนี้คือเขตหวงห้ามที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา ผนังถ้ำที่เกิดจากผลึกน้ำแข็งธรรมชาติสะท้อนแสงสีครามวาววับราวกับอัญมณีล้ำค่า ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยไอเย็นที่รุนแรงจนสามารถแช่แข็งปราณเซียนที่อ่อนแอได้ในพริบตาไป๋ซินในชุดผ้าฝ้ายหนาพิเศษสีขาวสะอาดตา นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหิมะ ร่างบางสั่นสะท้านจนฟันกระทบกันเสียงดังกึกๆหูกระต่ายยาวสีนวลที่เคยชี้ตั้งอย่างร่าเริง บัดนี้ลูบตกลงมาแนบชิดใบหูเพื่อพยายามรักษาความอบอุ่นให้ได้มากที่สุด นางพยายามโคจรลมปราณตามที่เคยเรียนมา แต่มันกลับติดขัดเพราะฤทธิ์ของ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" ที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด ทำให้พลังของนางเดี๋ยวพุ่งพล่านเดี๋ยวอ่อนแรง“ตั้งสติหน่อย ไป๋ซิน”เสียงของพระพันปีดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบสงบ นางประทับนั่งอยู่บนแท่นน้ำแข็งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าที่เคยดูเ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ผักเมามายกับความลับของกายเซียน”

    ท่ามกลางกลิ่นหอมของผักสดนานาชนิดบนโต๊ะเสวย ไป๋ซินที่บัดนี้ลืมสิ้นทุกความเขินอาย คว้าหยิบ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" สีฟ้าหม่นที่ดูแปลกตากว่าต้นอื่นขึ้นมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย นางไม่รู้เลยว่าสมุนไพรชนิดนี้แท้จริงแล้วคือ "หญ้าเมาเซียน" ที่มีฤทธิ์กระตุ้นการไหลเวียนของปราณเซียนอย่างรุนแรง หากเซียนที่มีตบะยังไม่แกร่งกล้าหรือคุมจิตไม่นิ่งทานเข้าไป...มันจะให้ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเหล้ากลั่นพันปี!"อึก...ฝ่าบาทเจ้าคะ ทำไมแครอทมันถึงได้หมุนๆ แบบนี้ล่ะเจ้าคะ?"ไป๋ซินเริ่มนั่งไม่อยู่สุข ใบหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อเหมือนลูกตำลึงสุก ดวงตากลมโตเริ่มปรือปรอยปรายมองฝ่าบาทด้วยความสิเน่หาอย่างเปิดเผย นางหัวเราะคิกคักพลางคว้าแขนเสื้อปักลายมังกรของเย่จวินเหยียนมาเช็ดหน้าเช็ดตา ราวกับเขาเป็นผ้าอ้อมผืนโปรด"ไป๋ไป๋? เจ้ากินหญ้าน้ำค้างเข้าไปงั้นรึ!"เย่จวินเหยียนอุทาน พยายามจะแย่งต้นที่เหลือจากมือนาง แต่ไป๋ซินกลับชักมือหนีแล้วส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนหมด"ข้าไม่ได้เมานะเจ้าคะ! ข้าแค่...ข้าแค่รู้สึกว่าตัวข้าเบ๊าเบาเหมือนปุยเมฆเลย ดูสิเจ้าคะ ข้าบินได้ด้วย!"ปึ๋ง!ทันทีที่พูดจบ การควบคุมพลังของนางก็พังทลายลง หูกระต่าย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status