บทที่ 1 องค์ชาย 1

บทที่ 1 องค์ชาย

            ปีคังซีที่ 51

            มวลเมฆหนาทึบทยอยโปรยปรายสายฝนกระหน่ำ สายฟ้าพลันฟาดเปรี้ยงลงบนยอดไม้จนแหลกลาญ ร่างสง่างามของชายฉกรรจ์นับสิบคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเฉียนชิงกง[1] ชายรูปงามองอาจที่อยู่แถวหน้าสุดสวมใส่ชุดปู่ฝู[2]ลวดลายมังกรห้าเล็บปักบนฉลองพระองค์ไหมต่วน บ่งบอกตำแหน่งเหอซั่วชินหวัง[3]

เขาสง่างามอย่างหาได้ยากยิ่ง คิ้วเรียวคมเข้มสอดรับกับดวงตาเยือกเย็น จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบซึ่งยากนักที่จะยกยิ้ม ใบหน้าคมเข้มมิได้เปิดเผยอารมณ์ใดๆ ร่างแกร่งกร้าวเปียกปอนท่ามกลางสายฝนยิ่งเพิ่มความน่าเกรงขามดุดัน แม้ว่ากระแสลมและเม็ดฝนขนาดเท่าหัวแม่โป้งจะซัดถล่มแต่ทว่าเหล่าชายหนุ่มยังคงยืนหยัดอย่างทระนง ไม่มีใครกล่าวคำใดออกมานอกจากเฝ้ารออย่างสงบ

องค์รัชทายาทอิ้นเหริงถูกกล่าวหาว่าข่มเหงรังแกเหล่าอนุชา ซ่องสุมกำลังพลและรับสินบน จึงเป็นเหตุให้คังซีสั่งปลดรัชทายาทออกจากตำแหน่งและควบคุมตัวไว้ภายในตำหนักจนกว่าจะสิ้นพระชนม์ เหตุการณ์ครั้งนี้สร้างแรงตึงเครียดแก่วังต้องห้ามเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเพราะไม่มีใครคาดคิดว่าฐานอำนาจของรัชทายาทจะถูกสั่นคลอนจนพังทลายราบคาบ

บัดนี้สายฝนยังคงเทกระหน่ำลงมาจากท้องฟ้าสีเทาทะมึน บดบังแสงตะวันไปจนหมดสิ้น อารมณ์ของคังซียังคงขุ่นมัวพอๆ กับเมฆดำมืดที่ร้องครั่นครืนอยู่เหนือศีรษะ

            “ออกไปบอกพวกมันว่าถ้ายังไม่กลับไปอีก ข้าจะสั่งปลดพวกมันทุกคน! และถ้าใครกล้าขอร้องแทนอีก ข้าจะตัดหัวมัน!”

สุรเสียงผ่าเปรี้ยงยิ่งกว่าฟ้าคำราม เสียงถ้วยชาถูกขว้างแตกดังออกจากภายในพระตำหนัก ก่อนที่จางกงกงผู้เป็นขันทีคนสนิทของคังซีจะเปิดประตูตำหนักออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งคุกเข่าอยู่ท้ายแถวรีบผุดลุกขึ้นมาทันทีที่เห็นจางกงกง

“จางกงกง ขอให้พวกเราเข้าพบเสด็จพ่อได้หรือไม่”

            “ได้โปรดเถิดองค์ชายสิบ ตอนนี้ฝ่าบาทกำลังมีอารมณ์ไม่สู้ดี หากพวกท่านดึงดันจะขอร้องแทนองค์รัชทายาทอีก เกรงว่าพวกท่านอาจจะต้องโทษตามไปด้วย ตอนนี้พายุแรงมากได้โปรดเสด็จกลับกันก่อนเถิด หากไม่ทรงเห็นแก่พระองค์ก็โปรดเห็นแก่เสด็จแม่ของพวกท่านเถอะนะ ตอนนี้ส่งคนมาสอบถามให้วุ่นไปหมด”

            “ไม่ได้! ข้าต้องการพบเสด็จพ่อ”

            “ใจเย็นๆ เถิดพ่ะย่ะค่ะองค์ชายสิบ ถึงท่านเข้าไปตอนนี้ก็มีแต่จะยิ่งแย่ลงกว่าเก่า” จางกงกงส่งสัญญาณมือให้ขันทีเข้าไปกางร่มถวายองค์ชาย แต่ถูกปฏิเสธ จางกงกงจึงปาดเหงื่อ ไม่รู้จะห้ามปรามองค์ชายหนุ่มเลือดร้อนผู้นี้ได้อย่างไรดีจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากองค์ชายเก้าซึ่งคุกเข่าอยู่ข้างกัน

            “อิ้นเอ๋อ ปกติแล้วเจ้าก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับพี่รองนัก แล้วเหตุใดวันนี้ถึงได้ดุดันนักเล่า”

            ความหมายขององค์ชายเก้าคือ หุบปากของเจ้าซะ! แต่นิสัยขององค์ชายสิบเป็นคนเลือดร้อน ไม่คิดหน้าคิดหลังให้ถี่ถ้วน นึกจะพูดก็พูดโดยไม่คิด

            “ก็... ก็วันเกิดของข้าทุกปี พี่รองจะมอบของขวัญเป็นม้าพันธุ์ดีจากมองโกล มาตอนนี้พี่รองกำลังเดือดร้อน จะไม่ให้ข้าช่วยได้อย่างไรเล่า หรือว่าเสด็จพ่อทรงตัดเลือดในอกได้จริงๆ เสด็จพ่อไร้พระทัยเกินไปแล้ว”

องค์ชายสิบวัยยี่สิบเจ็ดชันษากล่าวโผงผาง นึกอยากจะพูดอะไรก็พูดโดยไม่สนใจว่าจะล่วงเกินใคร ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้มีผลงานอะไรมากมายเหมือนพวกพี่ๆ แต่เสด็จพ่อก็ทรงโปรดปราน มอบตำแหน่ง ‘จุ้นหวัง[4]’ และประทานชื่อให้ว่า ‘ตุนจุ้นหวัง’ องค์ชายสิบจึงยิ่งส่งเสียงดัง ก่อนจะรีบเงียบเสียงเมื่อชายที่อยู่แถวหน้าสุดปรายสายตาเย็นเฉียบมองมา

“อิ้นเอ๋อ เจ้าอย่าบังอาจล่วงเกินเสด็จพ่อ สิ่งที่เสด็จพ่อทรงเกลียดชังที่สุดก็คือการทะเลาะเบาะแว้งแบ่งฝักแบ่งฝ่าย พี่น้องทุกคนมาด้วยน้ำใจแต่เจ้ามาเพราะเห็นแก่ของขวัญราคาแพงที่เคยได้รับงั้นหรือ”

น้ำเสียงทรงอำนาจก่อแรงกดดันหนักหน่วงจนบรรยากาศเปลี่ยนกระแสไปในฉับพลัน

คนผู้นั้นคืออิ้นเจิน องค์ชายสี่แห่งราชวงศ์ต้าชิง

“ข้า... ข้า... น้ำใจระหว่างพี่น้องไม่มีอะไรแอบแฝง เสด็จพ่อต้องเข้าใจข้าอยู่แล้ว ท่านนั่นแหละพูดแบบนี้ได้อย่างไร!”

“น้ำใจระหว่างพี่น้อง? อนุของเจ้ากับพระชายาของพี่รองเป็นพี่น้องกัน... แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะเห็นแก่พวกนางจนอกตัญญูต่อเสด็จพ่อได้นะ”

            “ท่าน!” องค์ชายสิบหน้าเปลี่ยนสี ที่เขามาคุกเข่ากลางสายฝนในวันนี้ก็เพราะอนุคนโปรดร้องห่มร้องไห้ให้ช่วยจริงๆ นั่นแหละ

“พี่สี่ ท่านก็รู้ดีว่าเหตุใดพี่รองถึงได้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ท่านนั่นแหละที่อยู่เบื้องหลัง เลิกปั้นหน้าเป็นห่วงเป็นใยเสียทีเถอะ ท่านช่างจัดการเรื่องนี้ได้หมดจดยิ่งนัก” องค์ชายสิบชี้นิ้วใส่อย่างไม่ละเว้น อีกฝ่ายนั้นกลับมิได้เก็บมาเป็นอารมณ์ ใบหน้าคมเข้มสงบนิ่ง แหงนสู้เม็ดฝนโดยไม่สะทกสะท้าน องค์ชายสิบสามอิ้นเสียงวัยยี่สิบสี่ชันษาจึงรับหน้าที่ปิดปากคนโง่งมให้แทน

            “พี่สิบ... มีคำกล่าวว่าบัณฑิตแสวงหาความถูกต้อง ส่วนคนพาลแสวงหาแต่ผลประโยชน์ ท่านจะบอกว่าการที่พี่รองติดสินบนโกงกินเงินหลวงจนถูกเสด็จพ่อสั่งลงโทษ เสด็จพ่อทรงเลอะเลือนไปเองอย่างนั้นหรือ”

            “เจ้า!!”

            “และการที่ท่านเห็นแก่ผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ จนถึงยอมยื่นมือให้ความช่วยเหลือคนผิด ท่านไม่กลัวถูกเสด็จพ่อเข้าใจผิดว่าท่านเป็นพวกเบาปัญญา ไร้ความคิดหรอกหรือ คนทั่วหล้าเขาจะคิดได้ว่าตุนจุ้นหวังผู้สูงส่งต้องการเอาใจอนุในจวนด้วยวิธีเช่นนี้ ระวังชายาเอกของพี่จะเสียใจนะ”

            “เจ้า!! เจ้า!!” องค์ชายสิบโกรธแต่ไม่อาจหาคำโต้แย้งน้องสิบสามได้แม้แต่ครึ่งคำ สีหน้าจึงแดงก่ำด้วยแรงเดือด แต่อิ้นเสียงไม่ได้ให้ความสำคัญต่อพี่ชายคนนี้

            “เรื่องนี้ท่านหวังเย๋ผู้ทรงธรรมอย่างพี่แปดน่าจะรู้ดีกว่าใครนะพี่สิบ”

            เหนือขึ้นไปด้านบนตำหนักเฉียนชิงกง มวลเมฆส่องแสงฟ้าแลบดุจมังกรพาดผ่าน คำรามเสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยง อิ้นซื่อเป้ยเล่อ[1]องค์ชายลำดับที่แปดเหยียดยิ้มออกมาอย่างสุขุม เค้าโครงใบหน้าขององค์ชายแปดสง่างามหมดจดเยี่ยงบัณฑิตผู้เคร่งขรึม แววตาคมปลาบจ้องมองทะลุทุกสิ่ง แม้จะมีชาติกำเนิดจากพระมารดาชาวฮั่นต่ำต้อย โอกาสที่จะได้ขึ้นครองบัลลังก์มีน้อยนิดแต่ทว่าจำนวนขุนนางที่ให้การสนับสนุนเขานั้นเป็นขุมกำลังที่ไม่สามารถมองข้ามได้

            “น้องสิบสาม... เรื่องนี้เสด็จพ่อเป็นผู้ตัดสิน ข้าเป็นเพียงผู้ทูลถวายหลักฐานการรับสินบนของพี่รอง ข้ามิบังอาจก้าวล่วงการตัดสินใจของเสด็จพ่อ เพียงแต่ต้องการขอร้องให้เสด็จพ่อทรงเมตตาลูกเมียของพี่รองบ้างสักนิด”

            องค์ชายแปดประสานมือทำความเคารพป้ายชื่อตำหนักเฉียนชิงกง

“สิ่งที่ข้านึกไม่ถึงก็คือคนสนิทของพี่รองอย่างพี่สี่ต่างหาก หากไม่ใช่ท่านยอมเปิดเผยข้อมูลของพี่รอง แผ่นดินต้าชิงของเสด็จพ่อย่อมหนีไม่พ้นภัยขุนนางกังฉิน ข้านับถือคุณธรรมของท่านยิ่งนัก ผลงานในครั้งนี้สมควรเป็นของท่าน”

            “พี่แปด การเชิดชูคุณธรรมเป็นเรื่องสำคัญก็จริงอยู่ แต่คนที่ชอบแทงข้างหลังคนอื่น ไม่นับว่าเป็นลูกผู้ชายสักนิด”

            องค์ชายสิบและองค์ชายเก้ารีบเสริมทันที องค์ชายแปดอิ้นซื่อแม้จะไม่ได้ตอบรับแต่ก็มิได้ปรามเหล่าน้องๆ อุปมาดั่งยืมปากคนอื่นพูดแทน กล่าวหาว่าพี่สี่ทำตัวจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ แว้งกัดแม้กระทั่งผู้ที่สนับสนุนอุ้มชู สายตาขององค์ชายผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายจึงพุ่งตรงไปที่ชายร่างสูงใหญ่ที่คุกเข่าอยู่แถวหน้าสุด

องค์ชายสี่อิ้นเจิน

ดวงตาคมกร้าวขององค์ชายสี่ ทำให้จางกงกงถึงกับก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว

[1] เจ้าฟ้าชายชั้นสาม

[1] ตำหนักทรงพระอักษร

[2] เสื้อคลุมปักลายสัตว์มงคล (ปู่ฝู) ในสมัยชิง เป็นเครื่องแต่งกายสำคัญของเหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ ทั้งยังเป็นเครื่องแต่งกายที่สุภาพของสมัยชิง เสื้อคลุมปู่ฝูใช้ลายปักด้านหน้าอกและด้านหลังเป็นเครื่องมือในการแยกแยะตำแหน่งสูงต่ำของข้าราชการ  พระบรมวงศานุวงษ์ใช้ลายปักทรงกลม แบ่งเป็นมังกรห้าเล็บและงูยักษ์สี่เล็บ  ขุนนางข้าราชการกรมการต่างๆ ใช้ลายปักทรงสี่เหลี่ยม   

[3] เจ้าฟ้าชายชั้นเอก เรียกแบบลำลองว่าหวังเย๋

[4] เจ้าฟ้าชายชั้นโท