บทนำ 3

“อี๋ อาหารเม็ด หนิงไปที่นู่น จะเก็บข้อมูลเรื่องอาหารการกินแล้วก็ลองชิมของอร่อยๆ ดูก็ได้ค่ะ” นาราหยิบออก พ่อหยิบเข้า

“แล้วถ้าเกิดว่ากินอาหารของทางนั้นไม่ได้ล่ะ”

“ไม่เห็นจะยากเลยค่ะพ่อ กินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็เททิ้งไปแล้วไปหากินใหม่ รับรองเรื่องกินหนิงไม่ปล่อยให้พลาดหรอกค่ะ ถ้าพ่อกลัวหนิงเสาะท้องจนไม่สบาย ก่อนจะมาที่นี่เขาจับหนิงฉีดวัคซีนจนตัวพรุนแล้ว ไม่ป่วยง่ายๆ หรอกค่ะ”

“โอเคๆ จะทำอะไรก็ระมัดระวังด้วยแล้วกัน ส่วนนี่เป็นกระเป๋าสี่มิติสารพัดนึก ต้องการใช้อะไรก็ล้วงหยิบเอา ระบบจะคำนวณให้เองว่าต้องใช้อุปกรณ์ชิ้นไหน”

“แล้วนี่อะไรคะ”

“ยาคุม กินเผื่อไว้ก่อน ส่วนนี่ก็ถุงยางแบบบางเฉียบ กันไว้ดีกว่าแก้”

“พ่อ!!” นาราอ้าปากค้าง ฟันดำๆ หน้าแดงๆ “หนิงยังเวอร์จิ้น หนิงก็ไม่ได้ไปหาผัวนะ”

“แกเป็นสาวเป็นแส้หน้าตาสะสวย เกิดมีหนุ่มมาเกี้ยวแล้วอยากฟัดกันขึ้นมาจะได้ไม่ฉุกละหุก พ่อก็ไม่ได้ส่งเสริมแกเรื่องนี้นะแต่สอนให้ป้องกัน คิดดูสิว่าอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ พกไว้เถอะพ่อจะได้สบายใจ” คนเป็นพ่อเปิดอกคุยกับลูกสาวแบบแมนๆ กะว่าทริปนี้เอาให้คุ้ม ไปให้สุดขอบฟ้าเลยลูกพ่อ

“โอเค หนิงรู้ว่าพ่อหนิงใจดีเปิดกว้าง แต่เอาปืนช้อตไฟฟ้าให้หนิงพกจะดีกว่าถุงยางมั้ยคะ”

“พ่อก็แค่เป็นห่วง วัยหนุ่มวัยสาวเลือดย่อมร้อน กฎของสมาพันธ์ทั่วโลกกำหนดห้ามนำอาวุธติดตัวไปเด็ดขาด ถ้าจวนตัวจริงๆ ระบบพรางตัวในสร้อยทองที่ข้อมือจะช่วยแกได้” ศาสตราจารย์ชี้ไปที่พลอยสีเขียว

“ค่ะ” ตอบอุบอิบ มองพ่อยัดถุงยางเป็นกำมือใส่กระเป๋าสี่มิติ

“จำไว้ว่าระบบพรางตัวใช้ได้จำกัดเพียงสามครั้ง ไม่อย่างนั้นพลังงานที่เหลืออยู่จะมีผลต่อการเดินทางกลับ สามครั้งเท่านั้นนะ” ผู้เป็นพ่อพูดไม่ทันจบ นาราก็ลองบิดพลอยสีเขียว ร่างกายพลันหายวับไปในพริบตา เมื่อบิดกลับมาอีกครั้งร่างก็นางก็ปรากฎกายเหมือนเดิม แต่ขีดพลังงานของสร้อยลดฮวบ

“เจ๋งไปเลยค่ะพ่อ”

“ยัยหนิง! พ่อเพิ่งบอกไปแปบๆ ว่าใช้ได้แค่สามครั้ง เก็บไว้ใช้ตอนฉุกเฉินสิวะ”

“แล้วถ้าใช้เกินสามล่ะคะ”

“มันจะระเบิดตัวเอง” แทนคุณตอบเสียงเรียบๆ แต่น้องสาวถลึงตาใส่

“จะระเบิดเพื่อ?!”

“ก็มันเท่ดี”

พี่ชายบอกว่าเท่ก็เท่ นารากลอกตามองบน ไปหมดแล้วสมงสมอง แทนคุณไม่ลืมหยิบตุ๊กตาหมีเน่าตัวโปรดของน้องสาวมาด้วย เขายัดมันลงไปในกระเป๋าสี่มิติเพราะรู้ว่าน้องสาวติดนอนกอดหมีเน่า

“เราจะย้อนเวลากลับไปช่วงสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ทรงมีพระราโชบายคบค้าสมาคมกับชาวต่างประเทศ รักษาเอกราชของชาติให้พ้นจากการเบียดเบียนของชาวต่างชาติและรับผลประโยชน์ทั้งทางวิทยาการและเศรษฐกิจที่ชนต่างชาตินำเข้ามา นอกจากนี้ยังทรงอุปถัมภ์บำรุงกวีและงานด้านวรรณคดีอันเป็นศิลปะที่รุ่งเรืองที่สุดในยุคนั้น หน้าที่ของลูกก็คือเก็บข้อมูลเกี่ยวกับการติดต่อค้าขายและการเมืองระหว่างประเทศที่เกิดขึ้นในช่วงนั้น อย่าทำให้ประวัติศาสตร์บิดเบี้ยวเด็ดขาด”

ศาสตราจารย์ทรงกลดกำชับลูกสาว ย้ำแล้วย้ำอีกว่านางจะต้องไปในฐานะผู้สังเกตการณ์ จะไม่มีการแทรกแซงอดีตจนกว่าจะมีข้อมูลการศึกษาครบถ้วน

“จำไว้ว่าเราเพียงแค่จะสำรวจรวบรวมข้อมูล ไปสังเกตการณ์ชีวิตความเป็นอยู่ของคนสมัยนั้น อย่าทำอะไรแผลงๆ เชียว ถ้าเก็บข้อมูลเสร็จแล้วก็กลับเลยทันที เข้าใจไหม”

“เข้าใจแล้วค่ะพ่อ”

นารากลอกตาซุกซน อุตส่าห์ได้ย้อนเวลาไปทัวร์กรุงศรีอยุธยาทั้งที ขอเที่ยวสักวันก่อนกลับก็ไม่ได้ นาราเพิ่งเรียนจบเอกประวัติศาสตร์ได้ไม่ถึงเดือน แต่สมองหันไปชอบด้านแฟชั่นดีไซน์มากกว่า สไตล์การแต่งตัวของผู้คนในศตวรรษที่ยี่สิบสองนี้มีแต่จะถอยหลังลงคลอง เนื่องด้วยวัสดุทำเสื้อผ้าชนิดพิเศษ ปรับขนาดรูปร่างตามผู้สวมใส่ เบาสบายและยังควบคุมอุณหภูมิให้อบอุ่นคงที่ หากต้องการแต่งตัวแบบไหนเนื่องในโอกาสอะไรก็เพียงแค่กดปุ่มเลือกรูปแบบ ชุดก็จะปรับให้ตามอัตโนมัติ นานวันเข้าเสื้อผ้าที่สวมใส่ก็มีแต่จะซ้ำซากจำเจตามโปรแกรมที่ตั้งไว้ ดังนั้นโอกาสอันพิเศษนี้ นาราตั้งใจจะศึกษาแฟชั่นของคนในยุคก่อนแล้วนำมาปรับประยุกต์ให้ร่วมสมัย ผลงานต้องสะท้านโลกากลายเป็นที่ฮือฮาโป๊ะแตกในสมาคมดีไซเนอร์ทั่วโลกแน่นอน

ขณะที่ทีมนักวิจัยกำลังทำงาน แทนคุณตรวจเช็คค่าความถูกต้องเรียบร้อยของระบบมิติเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะก้าวไปพูดคุยกับพ่อและสวมกอดน้องสาว ศาสตราจารย์แก้วกัลยาซึ่งประจำอยู่ที่จุดควบคุมอุปกรณ์หน้าตาล้ำสมัย แววตาที่จ้องมองสามพ่อลูกเต็มไปด้วยความชิงชัง ถ้าไม่มีพวกตระกูลนี้เข้ามาแทรกแซง คนที่จะได้รับชื่อเสียงเกียรติยศเงินทองก็จะต้องเป็นตนเองแท้ๆ...

ถ้าไม่มีพวกมัน... ถ้านาราไม่ได้กลับมาอีก... พวกหนามยอกอกทั้งหลายก็จะถูกเด้งออกจากโครงการวิจัยนี้ หญิงสูงวัยแสยะยิ้มร้าย ปลายนิ้วเลื่อนไปที่ปุ่มกำหนดพิกัดปลายทาง กรอกพิกัดใหม่ลงไปอย่างรวดเร็ว

“เอาล่ะ ระบบพร้อมทำงานแล้ว หนุงหนิง... ขอให้โชคดีแล้วค่อยเจอกันใหม่”

“แล้วเจอกันค่ะพี่แทน หนิงจะถ่ายรูปสาวๆ มาเผื่อเยอะๆ นะคะ”

แทนคุณตบไหล่น้องสาวก่อนจะส่งตัวน้องสาวให้เข้าไปยืนบนวงแหวนอันซับซ้อนนับร้อยวง เมื่อระบบเริ่มทำงาน วงแหวนเหล่านี้ก็จะหมุนเหวี่ยงเร็วขึ้นทีละน้อยจนกระทั่งทะยานฟาดฟัน ส่องแสงวาบดุจสายฟ้า เกิดเป็นความร้อนสูงเร่งพลังงานให้เปิดช่องมิติเวลาขึ้น ภายในนั้นเต็มไปด้วยกระแสประวัติศาสตร์ไหลเชี่ยวกรากดั่งสายน้ำคลั่ง ร่างบางโบกมือบ๊ายบายพ่อกับพี่ชายก่อนจะถลกซิ่นแล้วกระโดดหายลับเข้าไปในมิติเวลานั้น มุ่งหน้าสู่แผ่นดินกรุงศรีอยุธยาในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์

หารู้ไม่ว่าถูกส่งไปผิดที่