ログインเด็กๆ ทุกคนในจวนยงหวังฝูโตวันโตคืน พริบตาเดียวแฝดสี่ก็อายุครบขวบ เจ้าหนึ่งจะติดพี่ตวนรั่วมากที่สุ
เด็กๆ ทุกคนในจวนยงหวังฝูโตวันโตคืน พริบตาเดียวแฝดสี่ก็อายุครบขวบ เจ้าหนึ่งจะติดพี่ตวนรั่วมากที่สุด ส่วนเจ้าสองกับเจ้าสามชอบฟังสูเชิ่นเล่านิทาน ส่วนจือเอ่อร์มักจะเป็นคนนำเจ้าสี่หนีออกจากเตียงไปเดินเที่ยวทุกวัน และแต่ละคนแดนซ์เก่งไฟแลบ นาราเคยปล่อยให้เด็กๆ เล่นอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องเลี้ยงเด็ก ห่างจากสายตาแค่ครู่เดียว นางถึงกับตกใจเพราะได้ยินเสียงดังครืนๆ เหมือนมียักษ์ตนใหญ่อยู่ในห้อง พอถลาเข้าไปดูก็ต้องตกใจเพราะเจ้าหนูร่วมพลังกันสี่กุมารลากโต๊ะจากมุมหนึ่งไปอีกมุมหนึ่ง แถมยามประสานเสียงร้องไห้งอแง พลังปอดทรงพลังดังไปสามบ้านแปดบ้าน…………..เช้าตรู่ฟ้ายังไม่ทันสาง เจ้าหนูกำลังนอนหลับอุตุเรียงรายกันเป็นแถว มีเงาร่างสองคนค่อยๆ ย่องออกจากเรือนหนิงฮวา ท่าทางรีบๆ ลนๆ ตรงดิ่งไปที่คอกม้าแผ่วเบา ทั้งสองพยายามบังคับฝีเท้าให้เงียบกริบ ถึงกับจับกระพรวนที่คอม้าไว้ไม่ให้ส่งเสียงดัง มีพ่อบ้านเฟิงหลงช่วยเปิดประตูด้านหลังให้ ส่วนป้าเหมยกุ้ยกับเจียวเจียวทยอยนำของกินเล่นกับขวดสุราใส่ไว้ที่กระเป๋าสัมภาระบนหลังม้าเสร็จพอดี หนึ่งในนั้นมีขนมเด็กผู้ชายกับขนมเด็กผู้หญ
บทส่งท้าย ครอบครัวยงชินหวัง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อิ้นเจินรายงานต่อคังซีว่าเป็นอุบัติเหตุเพลิงไหม้เนื่องจากอากาศแห้ง เหตุผลข้างๆ คูๆ แต่ก็พอฟังขึ้น ไม่นานนักเรือนหนิงฮวาก็ถูกสร้างขึ้นใหม่ ใหญ่โตและงดงามขึ้นเพื่อรอต้อนรับสมาชิกใหม่อีกสี่หน่อ ครรภ์ของนาราใหญ่มากจนมีแต่คนถามว่าไหวมั้ย นางจึงแปะป้ายไว้ที่พุงว่า ‘เล็กๆ ไม่ ใหญ่ๆ ยงหวังฝู’ อัลลอยด์ที่พบในกองไฟมีค่ามาก อิ้นเจินจึงสั่งให้หาวิธีเพื่อหลอมมันกลับมาทำเป็นอาวุธคู่กายและแบ่งให้องค์ชายสิบสี่นำติดตัวไปยามออกรบด้วย“ข้ามีอะไรจะให้เจ้าประหลาดใจ” อิ้นเจินประคองนารามาที่ห้องหนึ่งในเรือนสร้างใหม่ ยังมีกลิ่นน้ำมันขัดไม้จางๆ เมื่อมือแกร่งที่ปิดตานางไว้เปิดออก นาราจึงเห็นของเล่นชิ้นเล็กๆ กับเตียงเด็กวางเรียงราย ที่แห่งนี้สว่างไสว สงบเงียบและเต็มไปด้วยมนต์ขลังอบอุ่น เตรียมพร้อมต้อนรับกองทัพเจ้าหนู
“นั่นใคร?!” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงอำมหิต มือหนึ่งโอบกอดนาราไว้อย่างปกป้อง อีกมือเอื้อมคว้าดาบขึ้นมาจ่อไม่มีเสียงตอบ...แต่อิ้นเจินรู้จากสัญชาตญาณว่ามีบางสิ่งที่อันตรายมากๆ แอบแฝงอยู่ในความมืด เป็นศัตรูที่มองไม่เห็นและเป้าหมายของมันคือร่างอ่อนนุ่มที่กำลังขดตัวอยู่ในอ้อมอกของเขาแน่นอน เขารู้เพราะจวนยงหวังฝูมิได้มีการป้องกันหละหลวมเสียจนปล่อยให้บุคคลปริศนาลักลอบเข้ามาจนถึงส่วนที่ลึกที่สุดของจวนได้โดยไม่มีใครรู้เห็น นาราหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ รู้ดีว่าอะไรที่ปลุกให้นางตื่นตระหนก นาราตื่นกลัวมากขึ้นเพราะรับรู้ได้ถึงเสียงจังหวะหัวใจเต้นอย่างตึงเครียดของสามี เขากดศีรษะนางให้หมอบลง ตวัดผ้าห่มขนสัตว์คลุมร่างบอบบางไว้มิดชิดและเคลื่อนกายลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ ดวงตาคมกร้าวจับจ้องไปที่เงามืดตาเขม็งทีมสังหารมาถึงแล้วโดยไม่บอกกล่าว... อิ้นเจินเคลื่อนไหวจู่โจมโดยทันทีเพราะรู้ว่าพวกมันจะไม่ฆ่าเขา เป้าหมายของพวกมันคือสิ่งปนเปื้อนประวัติศาสตร์ ดาบคมปลาบของยงชินหวังฟันเข้ากลางลำตัวของผู้บุกรุกเข้าเต็มๆ แต่ทว่าดาบเหล็กกล้าหัก... บาดแผลของพวกมั
หลังจากจวินอี้ลาจาก อิ้นเจินยังคงเก็บเอี๊ยมเด็กที่ขาดเป็นสองเสี่ยงไว้และยืนมองไปทางเรือนใหญ่บ่อยๆ ถึงแม้จะไม่แสดงออกอะไรแต่นารารู้ว่าเขาเสียใจวันเวลาค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า เทพธิดาแห่งฤดูใบไม้ร่วงส่งพู่กันให้เทพธิดาแห่งฤดูหนาวแต่งแต้มสีสันของโลกใบนี้ กิ่งเหมยในวังผลิดอกบอบบางแต่ท้าทายสายลมหนาวอย่างกล้าหาญ ดวงตะวันฉายแฉงยั่งยืน อากาศหอมสดชื่นลูบไล้พวงแก้มแดงระเรื่อ นารามักจะชอบนั่งมองกระรอกวิ่งเก็บผลแอปเปิ้ลที่ร่วงหล่นเพื่อตุนในรังเป็นโอกาสสุดท้ายก่อนที่หิมะจะมา“ห่มเสื้ออีกชั้นเถอะนะนารา”ร่างสูงสง่าปลดเสื้อคลุมของตนเองคลุมให้นางซึ่งซุกอยู่ในอ้อมแขน ส่วนเขานั้นนั่งพิงหลังบนตั่งตัวยาวและอ่านหนังสือไปด้วย มือร้อนผ่าวข้างหนึ่งวางนิ่งบนหน้าท้องนูน ความสงบเงียบเช่นนี้เหมือนจะไม่มีอะไร แต่แท้จริงแล้วกำลังมีกระแสปั่นป่วนซ่อนอยู่นาราเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ไปโดยสิ้นเชิง สร้อยพลอยที่ทำท่าเหมือนจะปิดการทำงานเนื่องจากสูญเสียพลังงานไปมากกลับเปล่งแสงบ่อยครั้งมากขึ้น แต่นารายังคงสงบนิ่ง ไม่ยอมให้อารมณ์ตื่นตระหนกมาแทรกแซงวันเวลาอ
บทที่ 44 หญิงงามสิ้นชีพความผิดเรื่องเครื่องหอมหลงเฉียนและยาชะมดเช็ดของจวินอี้เป็นที่รู้กันไปทั่วเมืองหลวงแม้ว่าจินจูจะยอมตายเพื่อปกป้องนายหญิงแต่ความจริงนั้นปิดไม่มิด บ่าวกล้าทำอาจหาญเลวร้ายเช่นนั้น ผู้เป็นนายย่อมต้องรู้เห็นหรือสนับสนุน บิดาของจวินอี้จึงมาขอพบนาราอย่างเร่งร้อน เจตนาเพื่อข่มขู่พระชายารองกับอดีตอนุคนอื่นๆ ที่ปลงผมออกบวชไปแล้ว ไม่ให้ปริปากพูดเรื่องนี้ แต่ตอนนี้นาราคือผู้มีศักดิ์ฐานะสูงสุดโดยพฤตินัย ปกครองดูแลความสงบเรียบร้อยในยงหวังฝู ดังนั้นหากบิดาของจวินอี้ต้องการข่มขู่ผู้ใดก็ต้องผ่านด่านฮุ่ยเก๋อเก๋อเสียก่อนชั้นเชิงการทูตของชนชั้นสูงมีรายละเอียดมากเพราะตามธรรมเนียมจีน แขกจะมารอในห้องโถงแล้วเจ้าบ้านออกมาพบ การให้ใครต้องรอใคร มันมีกำหนดเวลาที่เหมาะสมซึ่งต้องจัดการให้ดี มิฉะนั้นจะกลายเป็นการเหยียดหรือดูถูก หรือการแสดงความไม่ยี่หระอยู่ในสายตานาราปล่อยให้บิดาของจวินอี้รอ... รอจนรู้สึกได้ ไอ้ที่เคยนึกว่าตัวใหญ่กว่าก็จะเริ่มรู้สึกว่าตัวเล็กลง แม้จะโกรธเคืองในใจแต่ไม่กล้
ขันทีเปิดกำปั่นใบเล็กที่อยู่ในมือตู้หมิง ภายในมีเครื่องหอมหลงเฉียนส่งกลิ่นหอมอบอวลกับชะมดเช็ดเข้มข้น นารายกผ้าปิดจมูกป้องกันไว้ รู้ว่าของเหล่านี้ยังไม่สามารถมัดตัวหรงเฟยได้ง่ายๆ เพราะทุกคนในวังต่างรู้ว่าหรงเฟยชื่นชอบเครื่องหอม ดังนั้นก็อ้างได้ว่าชะมดเช็ดที่มีอยู่ในนั้นใช้สำหรับผสมเครื่องหอมใช้เอง อีกอย่างพระนางเก็บมันไว้มิดชิด ป้องกันเหตุสุดวิสัยแล้ว แต่คังซีมิได้ทรงคิดเช่นนั้น ทรงโบกพระหัตถ์ให้ตู้หมิงนำออกไป “กำจัดของต่ำตมพวกนี้ออกไปจากวังของข้าซะ อย่าปล่อยให้ใครนำมาใช้ทำร้ายคนอื่นอีก” “พ่ะย่ะค่ะ” หรงเฟยก้มหน้าเงียบ รู้ดีว่าไม่ควรคร่ำครวญตัดพ้อต่อหน้าพระพักตร์เพราะพระองค์ตัดสินทุกอย่างตามเหตุผล และเมื่อหีบทองใบใหญ่ที่สุดและงดงามวิจิตรที่สุดกำลังจะถูกทำลายกุญแจ หรงเฟยกลับทนนิ่งไม่ไหว รีบโผออกไปห้ามเหล่ากงกงอย่างหมดความอดทน ความตึงเครียดที่พย
นาราพิจารณาความหล่อขององค์ชายเพลินๆ ก่อนจะเห็นบ่าวไพร่หอบเซ็กซ์ทอยที่นางทำหล่นไว้วางกองอยู่เบื้องหน้าองค์ชาย แม้ว่าแต่ละสิ่งแต่ละอย่างบรรจุอยู่ในกล่องปิดผลึกเรียบร้อยดี แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ของที่ควรเอามาเทกลางแจ้งเฮ้ยๆ อย่าจับๆ นั่นมันห่วงหรรษา... ส่วนไอ้นั่นดิลโด้รูปแตงกวา อ๊าย...
“อี้กุ้ยเฟยทำราวกับท่านเป็นสุนัข หวีหยกพม่าอะไรกัน จงใจข่มเหนียงเหนียงให้รับของเหลือเดนจากนางชัดๆ” ตงกั๋ว นางกำนัลคนสนิทของเหลียงเฟยเจ็บแค้นแทนผู้เป็นนายยิ่งนัก ทันทีที่เหลียงเฟยนั่งเสลี่ยงกลับตำหนัก ตงกั๋วจึงอดรนทนไม่ไหว บ่นออกมาดังๆ“ฝ่าบาททรงรักแ
บทที่ 3 หนิงเอ๋อร์นับตั้งแต่เสี้ยวอี้เหรินฮองเฮาผู้เป็นที่รักยิ่งของจักรพรรดิคังซีสิ้นพระชนม์ไปจากอาการประชวร จากนั้นมาก็ไม่มีผู้ใดขึ้นตำแหน่งเป็นฮองเฮาอีกเลย แต่ทรงให้เหล่าสนมที่ทรงไว้วางพระทัยเข้าร่วมบริหารวังหลังทั้งหกตำหนัก หนึ่งในนั้นคือพร
เฉินกูกูพร้อมด้วยนางกำนัลกับขันทีอีกสามสี่คนพาหมอหลวงมาถึง ขณะที่ถูกประคองร่างออกไปจากศาลาสวดมนต์ สตรีชุดเทาผู้นั้นก็มองไปทางภูเขาจำลองซึ่งเป็นที่ซ่อนของนาราตลอดเวลา พยายามจะบอกให้คนไปตามตัวนาราออกมาแต่ยังพูดอะไรไม่ไหว“เหนียงเหนียงเพคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่าเพคะ หม่อมฉันไม่ดีเองที่ปล่







