LOGIN“นั่นใคร?!” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงอำมหิต มือหนึ่งโอบกอดนาราไว้อย่างปกป้อง อีกมือเอื้อม
“นั่นใคร?!” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงอำมหิต มือหนึ่งโอบกอดนาราไว้อย่างปกป้อง อีกมือเอื้อมคว้าดาบขึ้นมาจ่อไม่มีเสียงตอบ...แต่อิ้นเจินรู้จากสัญชาตญาณว่ามีบางสิ่งที่อันตรายมากๆ แอบแฝงอยู่ในความมืด เป็นศัตรูที่มองไม่เห็นและเป้าหมายของมันคือร่างอ่อนนุ่มที่กำลังขดตัวอยู่ในอ้อมอกของเขาแน่นอน เขารู้เพราะจวนยงหวังฝูมิได้มีการป้องกันหละหลวมเสียจนปล่อยให้บุคคลปริศนาลักลอบเข้ามาจนถึงส่วนที่ลึกที่สุดของจวนได้โดยไม่มีใครรู้เห็น นาราหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ รู้ดีว่าอะไรที่ปลุกให้นางตื่นตระหนก นาราตื่นกลัวมากขึ้นเพราะรับรู้ได้ถึงเสียงจังหวะหัวใจเต้นอย่างตึงเครียดของสามี เขากดศีรษะนางให้หมอบลง ตวัดผ้าห่มขนสัตว์คลุมร่างบอบบางไว้มิดชิดและเคลื่อนกายลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ ดวงตาคมกร้าวจับจ้องไปที่เงามืดตาเขม็งทีมสังหารมาถึงแล้วโดยไม่บอกกล่าว... อิ้นเจินเคลื่อนไหวจู่โจมโดยทันทีเพราะรู้ว่าพวกมันจะไม่ฆ่าเขา เป้าหมายของพวกมันคือสิ่งปนเปื้อนประวัติศาสตร์ ดาบคมปลาบของยงชินหวังฟันเข้ากลางลำตัวของผู้บุกรุกเข้าเต็มๆ แต่ทว่าดาบเหล็กกล้าหัก... บาดแผลของพวกมั
หลังจากจวินอี้ลาจาก อิ้นเจินยังคงเก็บเอี๊ยมเด็กที่ขาดเป็นสองเสี่ยงไว้และยืนมองไปทางเรือนใหญ่บ่อยๆ ถึงแม้จะไม่แสดงออกอะไรแต่นารารู้ว่าเขาเสียใจวันเวลาค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า เทพธิดาแห่งฤดูใบไม้ร่วงส่งพู่กันให้เทพธิดาแห่งฤดูหนาวแต่งแต้มสีสันของโลกใบนี้ กิ่งเหมยในวังผลิดอกบอบบางแต่ท้าทายสายลมหนาวอย่างกล้าหาญ ดวงตะวันฉายแฉงยั่งยืน อากาศหอมสดชื่นลูบไล้พวงแก้มแดงระเรื่อ นารามักจะชอบนั่งมองกระรอกวิ่งเก็บผลแอปเปิ้ลที่ร่วงหล่นเพื่อตุนในรังเป็นโอกาสสุดท้ายก่อนที่หิมะจะมา“ห่มเสื้ออีกชั้นเถอะนะนารา”ร่างสูงสง่าปลดเสื้อคลุมของตนเองคลุมให้นางซึ่งซุกอยู่ในอ้อมแขน ส่วนเขานั้นนั่งพิงหลังบนตั่งตัวยาวและอ่านหนังสือไปด้วย มือร้อนผ่าวข้างหนึ่งวางนิ่งบนหน้าท้องนูน ความสงบเงียบเช่นนี้เหมือนจะไม่มีอะไร แต่แท้จริงแล้วกำลังมีกระแสปั่นป่วนซ่อนอยู่นาราเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ไปโดยสิ้นเชิง สร้อยพลอยที่ทำท่าเหมือนจะปิดการทำงานเนื่องจากสูญเสียพลังงานไปมากกลับเปล่งแสงบ่อยครั้งมากขึ้น แต่นารายังคงสงบนิ่ง ไม่ยอมให้อารมณ์ตื่นตระหนกมาแทรกแซงวันเวลาอ
บทที่ 44 หญิงงามสิ้นชีพความผิดเรื่องเครื่องหอมหลงเฉียนและยาชะมดเช็ดของจวินอี้เป็นที่รู้กันไปทั่วเมืองหลวงแม้ว่าจินจูจะยอมตายเพื่อปกป้องนายหญิงแต่ความจริงนั้นปิดไม่มิด บ่าวกล้าทำอาจหาญเลวร้ายเช่นนั้น ผู้เป็นนายย่อมต้องรู้เห็นหรือสนับสนุน บิดาของจวินอี้จึงมาขอพบนาราอย่างเร่งร้อน เจตนาเพื่อข่มขู่พระชายารองกับอดีตอนุคนอื่นๆ ที่ปลงผมออกบวชไปแล้ว ไม่ให้ปริปากพูดเรื่องนี้ แต่ตอนนี้นาราคือผู้มีศักดิ์ฐานะสูงสุดโดยพฤตินัย ปกครองดูแลความสงบเรียบร้อยในยงหวังฝู ดังนั้นหากบิดาของจวินอี้ต้องการข่มขู่ผู้ใดก็ต้องผ่านด่านฮุ่ยเก๋อเก๋อเสียก่อนชั้นเชิงการทูตของชนชั้นสูงมีรายละเอียดมากเพราะตามธรรมเนียมจีน แขกจะมารอในห้องโถงแล้วเจ้าบ้านออกมาพบ การให้ใครต้องรอใคร มันมีกำหนดเวลาที่เหมาะสมซึ่งต้องจัดการให้ดี มิฉะนั้นจะกลายเป็นการเหยียดหรือดูถูก หรือการแสดงความไม่ยี่หระอยู่ในสายตานาราปล่อยให้บิดาของจวินอี้รอ... รอจนรู้สึกได้ ไอ้ที่เคยนึกว่าตัวใหญ่กว่าก็จะเริ่มรู้สึกว่าตัวเล็กลง แม้จะโกรธเคืองในใจแต่ไม่กล้
ขันทีเปิดกำปั่นใบเล็กที่อยู่ในมือตู้หมิง ภายในมีเครื่องหอมหลงเฉียนส่งกลิ่นหอมอบอวลกับชะมดเช็ดเข้มข้น นารายกผ้าปิดจมูกป้องกันไว้ รู้ว่าของเหล่านี้ยังไม่สามารถมัดตัวหรงเฟยได้ง่ายๆ เพราะทุกคนในวังต่างรู้ว่าหรงเฟยชื่นชอบเครื่องหอม ดังนั้นก็อ้างได้ว่าชะมดเช็ดที่มีอยู่ในนั้นใช้สำหรับผสมเครื่องหอมใช้เอง อีกอย่างพระนางเก็บมันไว้มิดชิด ป้องกันเหตุสุดวิสัยแล้ว แต่คังซีมิได้ทรงคิดเช่นนั้น ทรงโบกพระหัตถ์ให้ตู้หมิงนำออกไป “กำจัดของต่ำตมพวกนี้ออกไปจากวังของข้าซะ อย่าปล่อยให้ใครนำมาใช้ทำร้ายคนอื่นอีก” “พ่ะย่ะค่ะ” หรงเฟยก้มหน้าเงียบ รู้ดีว่าไม่ควรคร่ำครวญตัดพ้อต่อหน้าพระพักตร์เพราะพระองค์ตัดสินทุกอย่างตามเหตุผล และเมื่อหีบทองใบใหญ่ที่สุดและงดงามวิจิตรที่สุดกำลังจะถูกทำลายกุญแจ หรงเฟยกลับทนนิ่งไม่ไหว รีบโผออกไปห้ามเหล่ากงกงอย่างหมดความอดทน ความตึงเครียดที่พย
คังซีนิ่ง ทรงรู้ว่าจินจูรับบาปแทนนาย “จับตัวนางไปตัดหัวซะ” ทรงเอ่ยด้วยสุรเสียงเรียบเฉยพลางโบกพระหัตถ์ให้ราชองครักษ์นำตัวจินจูไปให้พ้นพระพักตร์ จินจูจึงโขกคำนับขอบพระทัย ยอมรับความตายโดยไม่ปริปากคร่ำครวญ แม้แต่ตอนที่ถูกลากตัวออกไปก็ยังมองไปทางห้องที่จวินอี้อยู่จนลับสายตา“ช่างน่าตกใจเหลือเกินเพคะฝ่าบาท บ่าวใจคดเช่นนั้นทำร้ายได้แม้กระทั่งนายตัวเอง หม่อมฉันเกือบต้องรับเคราะห์ไปด้วยแล้ว คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ”หรงเฟยกลับมาเป็นหรงเฟยผู้สงบนิ่งและอ่อนหวานดังเดิม แต่พระนางหน้าเสียเพราะไม่เคยถูกคังซีเมินเฉยเช่นนี้ แต่อย่างน้อยบ่วงที่รอบรัดคอก็คลายออกแล้ว พระนางจึงรู้สึกหายใจสะดวกขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า และหันไปสบตานาราอย่างจงใจเย้ยหยัน“เป็นอันว่าจบเรื่องนี้แล้วสักทีนะ ต่อไปถ้ามีใครกล้ากล่าวหาข้าอีก รับรองว่าข้าจะไม่ทนใจเย็นอีกแน่”หรงเฟยจงใจจ้องหน้า แสดงความเป็นปรปักษ์ต่อเต๋อเฟยโดยไม่ไว้หน้ากันอีก เต๋อเฟยจำต้องหลีกให้เพราะไม่มีหลักฐานใดเอาผิดได้ นารานิ่งเงียบมานานตามประสาคนฉลาดไม่พูดมาก เมื่อหรงเฟยท้าทายมาเช่นนั้
“แต่อะไร”หมอชราลอบกลืนน้ำลายก่อนกราบทูล “พระชายาทรงดื่มยาขับเลือดเข้าไป เด็กจึงหมดทางรอดพ่ะย่ะค่ะ”คังซีระบายลมหายใจช้าๆ อย่างคนกำลังควบคุมเพลิงพิโรธ “ข้าต้องการรู้ว่ายาขับเลือดสารเลวนั่นลงไปอยู่ในท้องพระชายาได้อย่างไร ตอนที่นางล้ม มีใครอยู่ในนั้นบ้าง”ทุกคนต่างก้มหน้าเงียบ นารานั่งซับน้ำตาป้อยๆ ตีบทแตกกระจุย คนที่ออกอาการนั่งไม่เป็นสุขที่สุดก็ย่อมเป็นหรงเฟย ทุกอย่างเริ่มผิดแผนเมื่อคนที่สมควรอยู่ตรงตำแหน่งที่หวังผลไว้กลับไม่อยู่ หนำซ้ำยังมีพยานรู้เห็นมากมายว่านาราเพิ่งเดินเข้ามาหลังจากพระชายาล้มไปแล้ว หรงเฟยพยายามระงับแรงเดือด ตั้งสติและใจเย็นๆ ค่อยๆ แก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน ใจเย็นไว้... พระนางยังมีจินจู“จินจูเกิดอะไรขึ้น เล่ามาตามความเป็นจริง ไม่ต้องกลัว”เต๋อเฟยออกหน้าชำระความด้วยตัวเอง ระหว่างที่หมอหลวงกำลังระดมสมองช่วยเหลือจวินอี้ เต๋อเฟยต้องค้นหาความจริงให้ได้ จินจูคุกเข่าก้มหน้า ตัวสั่นระริก “หรือว่าเจ้าเป็นคนทำร้ายพระชายา”“มะ...ไม่ใช่เพคะ ฮือๆ หม่อมฉันดูแลอยู่ข้างกา
เฉินกูกูพร้อมด้วยนางกำนัลกับขันทีอีกสามสี่คนพาหมอหลวงมาถึง ขณะที่ถูกประคองร่างออกไปจากศาลาสวดมนต์ สตรีชุดเทาผู้นั้นก็มองไปทางภูเขาจำลองซึ่งเป็นที่ซ่อนของนาราตลอดเวลา พยายามจะบอกให้คนไปตามตัวนาราออกมาแต่ยังพูดอะไรไม่ไหว“เหนียงเหนียงเพคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่าเพคะ หม่อมฉันไม่ดีเองที่ปล่
“พวกเจ้าเตรียมยาต้มของเหนียงเหนียง[1]เสร็จเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”“ยะ...ยังเจ้าค่ะเฉินกูกู[2]”“แล้วยังไม่รีบไปจัดการให้เรียบร้อยอีก ต้องรอให้ข้าสั่งทำโทษเจ้าใช่หรือไม่เถาจื่อ”“ข้าน้อยมิกล้าๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้แล้วเจ้าค่ะ” นางกำนั
บทที่ 2 เผ่นเถอะจ้า ตำหนักเหยียนชีกง ตำหนักพระสนมเต๋อเฟย เช้าตรู่หลังจากสายฟ้ากระหน่ำเบาบางลง ท้องฟ้
บทที่ 3 หนิงเอ๋อร์นับตั้งแต่เสี้ยวอี้เหรินฮองเฮาผู้เป็นที่รักยิ่งของจักรพรรดิคังซีสิ้นพระชนม์ไปจากอาการประชวร จากนั้นมาก็ไม่มีผู้ใดขึ้นตำแหน่งเป็นฮองเฮาอีกเลย แต่ทรงให้เหล่าสนมที่ทรงไว้วางพระทัยเข้าร่วมบริหารวังหลังทั้งหกตำหนัก หนึ่งในนั้นคือพร







