Episode 03

 “เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจของฉันดังขึ้นอีกครั้ง แล้วฉันก็ผลักประตูเข้าห้องตัวเอง ยัยดารินจะไม่ยอมหยุดง่าย ๆ แน่ เพราะจากที่ผ่านมาฉันเป็นฝ่ายที่จะหลีกหนีมาโดยตลอด

 ทว่าดารินก็ยังตามระรานฉันไม่เลิก ความเกลียดของดารินรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้ถึงขั้นให้คนมาทำร้ายฉันแบบนี้

 เลวมากจริง ๆ เสียแรงที่ตอนเด็ก ฉันอุตส่าห์รักมันเหมือนพี่สาวคนหนึ่ง แต่ฉันคงใจดีกับมันมากไป  คราวนี้แหละทุกคนต้องรู้ธาตุแท้มันสักที

 ฉันขยับตัวเดินตรงเข้าไปในห้อง วันนี้ฉันยังมีเรียนคงไม่มีเวลามานั่งเสียใจอะไรแบบนี้นาน แต่ฉันเอาคืนมันแน่ รับรองว่ามันจะต้องเจ็บมากกว่าที่มันทำกับฉัน

 ฉันถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก ก่อนจะมองดูร่องรอยตามร่างกาย เชื่อเถอะว่าแทบจะมองไม่เห็นผิวเดิมของฉัน เพราะตอนนี้มันเต็มไปด้วยรอยขบกัด ซึ่งมันแดงไปทั้งตัว

 ไอ้บ้านั่นมันเป็นลูกเครื่องดูดฝุ่นหรือไง ถึงได้ดูดได้ดูดดี อยากจะบ้าตาย ฉันเลิกสนใจกับรอยพวกนั้นแล้วรีบจัดการกับตัวเองทันที

 หลังจากอาบน้ำเสร็จก็รีบใช้รองพื้นกลบรอยแดงทั้งหมด กว่าจะเสร็จก็ใช้เวลานานพอสมควร แต่นอกจากหน้าอกแล้ว ตามซอกคอก็ยังมีรอย แล้วมันเป็นเยอะมาก เยอะจริง ๆ

 “ไอ้โรคจิต” ฉันได้แต่ก่นด่ามันในใจ แต่จู่ ๆ ความจำบางส่วนก็เริ่มผุดขึ้นมา ฉันเริ่มนึกบางอย่างได้

 มันเหมือนภาพตัดไปมาแต่ความทรงจำเหล่านั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกอยากจะตบกระบาลตัวเองมาก แล้วเสียงของผู้ชายคนนั้นยังแว่วอยู่ในหูของฉัน

 ‘ขย่มพี่แรง ๆ ค่ะ’

 ‘อ๊า เสียวอะ’

 “ซี้ด จูบได้ไหมคะ”

 “จูบ อื้ออ”

 กรี๊ด!!! ฉันได้แต่กรีดร้องกับตัวเอง ไม่ใช่ว่าเขาขืนใจหรืออย่างอื่นใด แต่เป็นฉันที่ยินยอมเขา แถมยังไปขย่มให้เขาอีก ยัยบ้าเอวา แกทำอะไรลงไปเนี่ย

 เมื่อคืนมันมืดมากเลยไม่เห็นหน้าเขา พอตื่นมาก็ไม่เห็นเช่นกัน แต่ทำไมฉันถึงได้คิดถึงแต่สัมผัสจากเขาพวกนั้น บ้ามาก

 หยุดคิดสักทีเอวา

 ฉันส่ายหน้าเพื่อเรียกสติก่อนจะจัดการแต่งหน้าบาง ๆ วันนี้ไม่มีอารมณ์แต่งหน้าแต่งตัวสักเท่าไหร่ เอาแค่ไม่โทรมก็พอ

 จากนั้นก็หันไปมองดูน้ำหอมที่เรียงราย ฉันเป็นคนที่ชอบน้ำหอมมาก ใครป้ายยาว่ายี่ห้อไหนดีก็จะไปตามเก็บตลอด

 แล้วนี่ก็ขวดโปรด ฉันขยับมือจะไปหยิบน้ำหอมขวดโปรดขึ้นมา แต่ทว่าสายตากลับไปเจอเข้ากับน้ำหอมอีกขวดหนึ่งที่ฉันใช้ไปเมื่อคืนฉันตอนออกไปเที่ยว

 ฉันรู้สึกว่ามันหอมหรูหรา ตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่ามันหอมติดตัวอยู่เลย อีกอย่างน้ำหอมขวดนี้เป็นของขวัญที่เพื่อนพ่อซื้อมาให้ แต่ฉันรู้สึกว่าเขามีรสนิยมดีมาก

ราคาไม่ต้องพูดถึง น่าจะหลายหมื่น จู่ ๆ ฉันก็เลื่อนไปหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะเปิดฝามันออกแล้วลองสูดดมมันเบา ๆ อีกครั้ง หอมมาก

ทำไมฉันรู้สึกคุ้นกับกลิ่นนี้มาก ปกติฉันใช้ไม่บ่อย แต่มันกลับติดอยู่ตรงจมูก มันเหมือนกลิ่นที่ฉันคุ้นเคยมาก ไม่รู้ว่าไปคุ้นเคยกับมันตอนไหน

 จมูกเอาแต่สูดดมกลิ่นหอมไม่หยุด มันหอมเหมือนกับบางสิ่ง แต่ฉันกลับนึกไม่ออกว่าคือกลิ่นอะไร

 ยิ่งได้กลิ่นก็ยิ่งรู้สึกชอบ งั้นวันนี้ก็เอากลิ่นนี้แล้วกัน จากนั้นก็จัดการฉีดมัน แล้วรีบออกจากห้องทันที

 หลังจากไม่นานฉันก็เดินออกจากห้องลงไปยังชั้นล่าง แต่ในขณะตอนที่ก้าวเท้าลงบันไดก็เห็นว่าพ่อนั่งทำหน้าเคร่งเครียดพูดอะไรบางอย่างกับดารินอยู่บนโซฟา

 “เอวามานี่” นั่นไง ว่าจะรีบไปเพราะไม่อยากเจอพ่อบ่น แต่ก็นั่นแหละ สุดท้ายต่อให้หลีกหนีอย่างไร ฉันก็โดนอยู่ดี

 “พ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันพูดพลางนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจและพ่อก็มองดูฉันอย่างอ่อนใจเช่นกัน รวมไปถึงสองแม่ลูกปีศาจนั้นที่กำลังจ้องฉันอย่างเอาเรื่อง แต่คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง

 “เอวาผลักพี่เขาตกบันไดแบบนี้ ลูกทำไม่ถูกรู้ไหม” แหม... พ่อเรียกฉันว่าลูกทุกคำ

แต่พ่อก็เป็นแบบนี้แหละ แม้จะบ่นด่าฉัน แต่ก็ไม่เคยทำรุนแรงเสียงดังอะไรมาก  ส่วนหนึ่งก็เพราะพ่อยังคงเกรงใจฉัน แล้วก็รักฉันหน่อย ๆ แหละมั้ง

 ตั้งแต่ที่แม่เสียไป พ่อก็มีผู้หญิงเข้ามาตลอด ฉันก็ไม่ได้ห้ามกับการที่พ่อจะมีใคร ให้อิสระกับพ่อเต็มที่ เพราะฉันรู้ว่าพ่อเองก็ยังต้องใช้ชีวิต มีความสุขของเขา ฉันเข้าใจได้

 อีกอย่างในบรรดาเด็กของพ่อก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับฉัน แม้จะรู้ว่าพ่อไม่ค่อยสนใจฉันนัก แต่ทุกคนต่างก็รู้ว่าสิ่งที่เขารักก็คือฉันอยู่ดี

 “หนูไม่ได้ทำ พ่อจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ดารินมันโง่จับมือหนูแล้วก็ผลักตัวเองตกลงมา ถ้ามันไม่โง่จริง ก็คงไม่ทำได้หรอกนะคะ” ปกติฉันจะไม่ค่อยอยากพูดเรื่องของพวกมัน แต่ถ้าไม่พูดอะไรบ้าง พ่อก็คงจะเข้าใจผิดไปอีก

 “เอวา”

 “หนูไปเรียนดีกว่า” แม้ว่าในใจอยากลาแล้วนอนอยู่บ้านสักวัน แต่บ้านที่ร้อนเป็นไฟแบบนี้ ฉันก็ไม่อยากจะอยู่นัก

 อีกอย่างฉันก็ควรบอกพ่อเรื่องที่ดารินทำกับฉันไว้เมื่อคืน แต่เห็นทีว่าจะพูดตอนนี้ไม่ได้ คงต้องหาโอกาสบอกทีหลังแล้วกัน อย่างน้อยพ่อก็จะได้รู้ธาตุแท้ของผู้หญิงสองคนนี้สักที

 “เดี๋ยวก่อน” จู่ ๆ เสียงของเมียใหม่พ่อก็ดังขึ้น ฉันถอนหายใจแรงเพราะเบื่อหน่ายกับเรื่องพวกนี้เต็มที กี่ปีแล้วที่ฉันต้องเห็นหน้าพวกมัน

 “เอวา” พ่อเดินเข้ามาจับมือฉัน ฉันรู้พ่อเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด พ่อรู้ว่าฉันเป็นคนแบบไหน และมีนิสัยอย่างไร

 “พ่อรู้ว่าหนูเป็นคนแบบไหน เมื่อกี้หนูช่วยพ่ออยู่นะ ไม่งั้นป้าวดีเอาพ่อตายแน่ ไม่เห็นเหรอพอเกิดเรื่องดารินปุ๊บ ป้าวดีหายโกรธพ่อไปเลย”

 “ตัวแสบ” เราสองคนกระซิบกระซาบกันจนคนที่นั่งมองอยู่อยากรู้อยากเห็น สายตาสอดส่องสาระแนยิ่งกว่าอะไรเสียอีก

 “งั้นหนูไปเรียนนะคะ บ๊าย”

 “อย่ากลับดึกล่ะ”

 “ค่ะพ่อ”

 “ตอนเย็นกินข้าวกับพ่อไหม หนูอยากทานอะไรพ่อจะให้ป้าทิพย์ทำของโปรดหนูไว้ให้”

 “ไม่ดีกว่าค่ะ รบกวนเวลาสนุกของพ่อกับสาว ๆ” ฉันว่าพร้อมกับอมยิ้มให้พ่อ ที่จริงฉันกับพ่อก็ยังรักกันเหมือนเดิม แต่อาจเป็นเพราะเราสองคนไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวกัน ฉันให้เกียรติพ่อ พ่อก็ให้เกียรติฉัน

 “โกรธพ่อหรือเปล่า”

 “เปล่าค่ะ วันนี้หนูมีเรียน หนูขอตัวก่อนนะคะ” ฉันว่าแล้วก็รีบเดินออกมาทันที พ่อก็เป็นซะแบบนี้แหละ ไม่ได้ห่วงฉันมากนักหรอก แค่ห่วงสาว ๆ ที่เลี้ยงไว้จะโดนยัยป้ามหาภัยทึ้งหัวก็เท่านั้นแหละ

 ส่วนเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของพ่อ ฉันไม่ค่อยสนใจหรอกฉันขอแค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขในทุก ๆ วันก็พอแล้ว