บังเอิญโลกกลม

อีกด้าน

หลังจากออกัสมาส่งสาวกลับคอนโดเรียบร้อยแล้วขณะที่รถยนต์คันหรูกำลังแล่นบนท้องถนนที่การจราจรหนาแน่น กว่าจะถึงคอนโดของตัวเองน่าจะใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง

แต่ขณะที่รถจอดติดไฟแดงอยู่นั้น ทำให้เขาคิดอะไรได้บ้างอย่าง ปลายนิ้วเคลื่อนหาเบอร์โทรแล้วต่อสายหาเจ้าของคอนโดที่เขามีหุ้นส่วนถึงครึ่งหนึ่งทันที

"พี่นที คุยได้ไหมครับ ผมออกัสเอง"เสียงทุ้มเอ่ยถามคนปลายสายเมื่อได้ยินเสียงที่บ่งบอกว่าตอนนี้คนปลายสายได้กดรับสายของตนแล้ว

"คุยได้สิ มีอะไรหรือเปล่า"นทีเจ้าของคอนโดเอ่ยถามเมื่อได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์

"คอนโด DD ที่พี่เป็นเจ้าของโครงการยังพอมีห้องว่างเหลือไหมครับผมอยากได้ห้องที่วิวสวยๆๆ สักห้องครับ"ชายหนุ่มไม่รอช้าบอกจุดประสงค์ให้คนปลายสายรับทราบทันที

"น่าจะมีนะ เดี๋ยวพี่ให้เลขาพี่เช็คดูให้แล้วกัน ถ้าได้เรื่องอย่างไงเดี๋ยวพี่โทรไปบอกนะ"

"ครับผม"

หลังจากวางสายผมยกยิ้มอย่างพอใจกับคำตอบที่ได้รับ พร้อมกับพรึ่มพร่ำขึ้นมาคนเดียว"อีกไม่นานเราจะได้อยู่ใกล้กันแล้วนะ แมวน้อยของพี่"

1 อาทิตย์ต่อไป

ฉันนั่งทำงานในห้องที่ต้องรีบเคลียร์เอกสารมากมายบนโต๊ะ ก็เป็นถึงรองประธานงานเกือบทุกอย่างเลยมากองอยู่ที่ฉัน

ก๊อก ก๊อก ! เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้ฉันเสยมองขึ้นไปยังทางประตูของห้องทำงานก่อนที่เลขาของฉันจะขออนุญาติแล้วเปิดประตูเพื่อเข้ามารายงานเหมือนทุกครั้งที่มีแขกมาหา

"คุณลิตาคะ ท่านประธานมาขอพบคะ"คุณพรรณีเลขาฉันเอ่ยขึ้นก่อนพ่อฉันจะเดินเขามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าและแววตาที่ดูเหมือนกังวลอะไรสักอย่าง

"คุณพ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงมาหาหนูถึงห้องทำงานได้"ฉันถามคุณพ่อด้วยความสงสัย เพราะทุกครั้งจะเป็นฉันเองที่ต้องเข้าไปหาคุณพ่อมากกว่า แต่วันนี้ทำไมคุณพ่อถึงมาหาฉันถึงห้องทำงานได้ถ้าให้เดาธุระที่ท่านจะคุยกับฉันน่าจะสำคัญพอตัวอยู่

"พ่อต้องไปคุยงานกับลูกค้า แต่ทางบริษัทขนส่งที่ยังคุยกันไม่ลงตัวดันมานัดคุยวันนี้พอดี พ่ออยากจะให้หนูไปคุยตกลงเรื่องสัญญาแทนพ่อหน่อย เอกสารพ่อให้คุณนิกรเตรียมไว้ให้แล้วพ่อฝากด้วยแล้วกันนะ"คุณพ่อบอกฉันด้วยความกังวล

"ได้คะ เรื่องแค่นี้เองนัดไว้ตอนกี่โมงคะ ลูกจะได้เตรียมตัว"ฉันรับปากคุณพ่อพร้อมกับถามช่วงเวลาที่นัดหมายเอาไว้

"บ่ายโมง สถานที่คุณนิกรน่าจะบอกเลขาของหนูไว้เรียบร้อยแล้ว"

"คะ คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะ"

"อืม พ่อฝากเราด้วยนะ พ่อไปก่อนถึงเวลานัดพอดี ได้เรื่องอย่างไงโทรบอกพ่อด้วยแล้วกัน"

"คะ พ่อสบายใจได้"ฉันบอกคุณพ่อให้ท่านคลายกังวล ก่อนที่คุณพ่อจะพยักหน้าตอบรับพร้อมกับหันหลังออกจากประตูภายในห้องทำงานของฉัน

ร้านอาหาร

ลิตาสาวเท้าเข้ามายังร้านอาหารที่เป็นที่นัดหมายของการคุยเรื่องธุรกิจโดยมีเลขาสาวเดินขนาบข้างมาด้วย สองสาวบอกกล่าวพนักงานถึงโต๊ะที่จองไว้ล่วงหน้า ก่อนพนักงานจะนำมายังโต๊ะอาหาร

"เชิญทางนี้คะคุณลูกค้า"ขาเรียวสวยเดินตามพนักงานมายังโต๊ะที่ได้ถูกจ้องไว้ล่วงหน้าแล้วก่อนที่จะนั่งลงโต๊ะอาหาร

"คนที่คุยด้วยเป็นเจ้าของบริษัทเหรอคะคุณพรรณี"ฉันถามข้อมูลก่อนที่คนนัดหมายจะมาถึง

"ใช่คะ ได้ยินว่าค่าจ้างที่ขนส่งนั้นเรียกสูงเกินไปทางเราเลยขอลดลงมาอีก ทางนั้นเลยไม่กล้าตัดสินใจ เลยให้คุณออสการ์ ประธานบริษัทมาคุยกับทางเราเองดีกว่า "พรรณีเลขาคู่ใจรายงานสิ่งที่รับรู้จากนิกรให้เจ้านายสาวได้ทราบถึงเรื่องการนัดหมายในครั้งนี้ ทางเจ้านายสาวได้แต่พยักหน้าเบา ๆ ตอบรับ

"อ๋อเหรอ สัญญาเตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม"

"คะ คุณนิกร เตรียมทุกอยากพร้อมแล้วคะเหลือแต่ทางนั้นจะยอมตกลงหรือเปล่า"เลขาสาวรายงาน งานทุกอย่างให้เจ้านายตัวเองรับทราบ ก่อนที่สายตาคู่สวยของลิตาจะมองไปยังบุรุษที่ส่วนสูงเด่นเป็นสง่าเดินเคียงคู่มากับบุรุษอีกคนที่ภูมิฐานเช่นกัน

บุรุษทั้งสองสาวเท้าเข้ามายังโต๊ะที่ลิตานั้ง เมื่อเดินเข้ามาใกล้ ๆ ทำให้ลิตาถึงกับมองตาค้าง ใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรง ก็เขาคืนเจ้าของเสื้อสูท และเป็นคนเดียวกันกับพรากพรหมจรรย์ไปในคืนวันแต่งงานของเพื่อนสนิทนี่เอง หญิงสาวได้แต่คิดว่าทำไมโลกช่างกลมแบบนี้

"สวัสดีครับ ผมออสการ์ แอนดิสัน หรือจะเรียกผม ออกัสก็ได้นะครับ "ผู้มาใหม่เดินมาหยุดที่โต๊ะอาหารก่อนจะแนะนำตัว พร้อมกับโปรยยิ้มขึ้นมาแต่รอยยิ้มนี้มันช่างน่ากลัวเหลือเกินสำหรับลิตา

"อ๋อ สวัสดีคะ ลัลณ์ลลิล ลิตา คะ เชิญ คุณออสการ์กับคุณ เอ่อ... นั่งก่อนคะ ไม่ทราบว่าคุณทั้งสองสั่งอาหารเลยไหมคะ"ลิตาเชิญบุรุษทั่งสองนั่งแต่เนื่องด้วยทราบชื่อแค่คนเดียวทำให้ลิตาไม่ได้เอ่ยชื่ออีกคนที่คาดว่าน่าจะเป็นเลขาหรือไม่ก็ผู้ช่วยของชายหนุ่ม

"ผม มาแกรนด์ครับเลขาคุณออสการ์"ชายหนุ่มเอ่ยแนะนำตัวพร้อมกับก้มหัวลงเล็กน้อย ก่อนที่บุรุษทั้งสองจะนั่งลงเกาอี้ตัวที่ว่างตามคำเชิญของสาวสวยด้านหน้า

"ผมขอน้ำเปล่าแล้วกัน เรามาคุยเรื่องสัญญากันดีกว่า ผมอ่านสัญญาที่คุณเสนอมาแล้วนะครับผมคิดว่า ราคาที่คุณให้ทางเรามันต่ำกว่าบริษัทอื่นที่ทางเราได้รับ"ออกัสเปิดประเด็นทันทีเพราะมาแกรนด์เลขาของเขาได้รายงานให้ทราบถึงราคาของทางบริษัทนั้นเสนอมาให้แล้ว

"แต่ราคานี้ ฉันคิดว่ามันโอเคสำหรับทางเรามากเลยนะคะคุณออสการ์ลองทบทวนอีกสักรอบดีกว่านะคะ"เสียงหวานเอ่ยขึ้นกับข้อเสนอที่ทางบริษัทจะให้ได้

ก่อนที่ออกัสยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแต่ไม่มีใครเห็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์นี้ เสียงทุ้มยื่นข้อเสนอบ้างอย่างขึ้น

"เอาแบบนี้แล้วกัน ถ้าคืนนี้คุณยอมมาดินเนอร์กับผม ผมอาจจะตกลงกับข้อเสนอที่คุณขอมาก็ได้"สายตาคมสบเข้ากับแววตาคู่สวยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึกด้วยทีเล่นทีจริงแต่คำตอบที่เขาได้รับกับทำให้คนรอฟังคำตอบหัวใจฟองโตทันทีแต่กระนั้นเขายังคงผมปั้นหน้านิ่งราวกับไม่รู้สึกกับคำตอบที่ได้รับ

"ได้คะ คุณเลือกร้านได้เลยฉันยินดี ที่จะไปดินเนอร์กับคุณออสการ์"ฉันบอกเจ้าของบริษัทโดยไม่คิดอะไรมากเพราะถ้าดิวงานให้คุณพ่อได้ก็เท่ากับว่าบริษัทเราก็สามารถทำงานได้ราบรื่นยิ่งขึ้น เพราะสินค้าส่วนใหญ่ของทางบริษัทเราเน้นส่งออกไปขายต่างประเทศอยู่แล้ว

"โอเคครับ เดี๋ยวถ้าผมเลือกร้านได้แล้วจะส่งโลเคชั่นให้คุณทาง LIKE แล้วกัน อ๋อ อย่าลืมเอาเสื้อมาคืนผมด้วยนะ และอีกอย่างเรียกผมว่าออกัสดีกว่า"ออกัสตอบกับสาวสวยด้านหน้าก่อนที่จะขอตัวกลับเพื่อหาสถานที่สำหรับดินเนอร์คืนนี้

"คุณลิตา รู้จักคุณออสการ์ ด้วยเหรอคะ"พรรณีเลขาสาวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงและแววตาแปลกใจทันทีเมื่อได้ยินคำพูดที่ประธานบริษัทอย่างคุณออสการ์คุยกับเจ้านายของตัวเอง

"ไม่มีอะไรหรอก บังเอิญเจอกันในงานแต่งเพื่อน แล้วเคยคุยกันนิดหน่อย เรื่องที่ลิตารู้จักกับคุณออกัสคุณพรรณีไม่ต้องบอกคุณพ่อนะคะ"

"ได้คะ พรรณีจะปิดปากเงียบไม่บอกใครแน่นอน"พรรณีเลขาสาวรับปากกับเจ้านายตัวเองก่อนที่สองสาวจะพากันออกจากร้านอาหารกลับเข้าบริษัทเพื่อทำงานต่อไปเนื่องจากยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน