เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 101
บทล่าสุด
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1600
รถม้ากระชากไหวอย่างรุนแรงก่อนจะหยุดชะงักลงเฉียวเนี่ยนเลิกม่านรถหมายจะกระโจนลงไปทันที!ทว่าอิ๋งชีกลับขวางนางไว้ได้ทันท่วงที “ท่านเจ้าสำนักอย่าเพิ่งลนลาน แม้ช่องเขาเหยี่ยวร่วงจะเป็นเส้นทางบังคับสู่ชายแดนแคว้นจิ้ง แต่ก็หาใช่เพียงเส้นทางเดียวไม่! ขบวนที่ว่านั่นอาจมิใช่คนของเรา ท่านกับแม่ทัพเซียวไปรอที่โรงน้ำชาด้านหน้าก่อนเถิด ข้าน้อยจะรีบไปสืบข่าวให้แน่ชัด!” เขากวาดสายตามองไปยังท้องถนนที่พลุกพล่านก่อนจะกดเสียงต่ำ “ในเมืองคนมากหูตาไว ไม่ควรวู่วาม!”สิ้นคำ อิ๋งชีก็แทรกตัวเข้าสู่ฝูงชนประดุจปลาหลิว เพียงพริบตาเดียวก็หายลับไปท่ามกลางผู้คนและร้านรวงที่ตั้งเรียงรายเซียวเหิงมุดออกจากตัวรถตามมาติด ๆ เขากุมบังเหียนไว้แน่น พลางบังคับม้าให้เดินหน้าต่อไปอย่างเงียบงันเขาเบือนหน้ามอง เสี้ยวหน้าที่ตึงเครียดของเฉียวเนี่ยน แสงแดดยามบ่ายของเมืองไป๋สุ่ยตกกระทบลงบนดวงหน้าที่ซีดขาวของนาง ทว่ากลับมิอาจขับไล่ความหวาดกลัวอันเยือกเย็นนั้นไปได้ ซ้ำยังทำให้หัวใจของเขาบีบคั้นจนเจ็บปวด“เนี่ยนเนี่ยน” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลยิ่งนัก แฝงไว้ด้วยการปลอบประโลม หวังจะช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดของนาง “อิ๋งชีกล่าวถูกแล้วน
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1599
เขาวางตำราเหล่านั้นลงข้างเตียงของเฉียวเนี่ยนสายตาของเฉียวเนี่ยนทอดมองไปยังตำราที่แผ่กลิ่นอายเก่าคร่ำคร่าและกลิ่นอับจาง ๆความรู้สึกในใจสับสนปนเปจนถึงขีดสุดยามมีชีวิตอยู่ แม่เฒ่าอากู่น่าคลั่งไคล้ในวิถีกู่จนเสียสติ ทว่าสุดท้ายกลับต้องพบจุดจบเช่นนี้ ทั้งความทะเยอทะยานอันบ้าคลั่งและ “มรดก” ที่นางทิ้งไว้ ต่างทำให้เฉียวเนี่ยนรู้สึกถึงความโศกเศร้าและความเย้ยหยันที่ยากจะบรรยายนางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์ที่ตีตื้นขึ้นมาเวลานี้ไม่ใช่เวลามานั่งทอดถอนใจ!พิษกู่ในกายของเซียวเหิงต่างหากคือเรื่องเร่งด่วนดั่งไฟลน!นางหันไปมองเซียวเหิง แม้สีหน้าของเขาจะยังดูไม่สู้ดีนัก แต่แววตานั้นกลับกระจ่างใส เห็นได้ชัดว่าในช่วงที่นางหมดสติไป พิษกู่ในร่างของเขายังไม่ได้กำเริบร้ายแรงจนเกินควบคุม“ที่นี่มิอาจพำนักได้นาน” เฉียวเนี่ยนเลิกผ้าห่มขึ้นแล้วก้าวลงจากเตียงด้วยท่วงท่ากระฉับกระเฉงนางมองไปยังเซียวเหิงและอิ๋งชีพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด: “เก็บข้าวของ เราจะออกเดินทางไปยังสำนักราชาโอสถทันที! ต้องรีบหาศพของเสิ่นเยว่ให้พบ เพื่อยืนยันที่อยู่ของกู่ตัวแม่!”เซียวเหิงมองเห็นความมุ่งมั่นอันไร้ข้อกังขา
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1598
ความมืดมิดอันไร้ขอบเขตแผ่อวลไปทั่วสารทิศ ความเจ็บปวดประดุจหนอนแทะกระดูกที่แผดเผาลึกถึง ไขกระดูกราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณของนางให้แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆเฉียวเนี่ยนรู้สึกราวกับจมดิ่งอยู่ในขุมนรกแห่งความทุกข์ทรมานนี้มานานนับศตวรรษ สติสัมปชัญญะยื้อยุดอยู่บนขอบเหวแห่งการพังทลายครั้งแล้วครั้งเล่าเนิ่นนานผ่านไป... ในที่สุดกระแสธารแห่งความเจ็บปวดที่แทบมอดไหม้ทุกสรรพสิ่งก็ค่อย ๆ ล่าถอยกลับไป แสงสว่างรำไรสายหนึ่งกระตุ้นเปลือกตาที่หนักอึ้ง เฉียวเนี่ยนพยายามฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากภาพตรงหน้าค่อย ๆ แปรเปลี่ยนจากพร่ามัวสู่ความชัดเจนสิ่งที่ปรากฏแก่สายตา มิใช่ถังโลหิตที่ชวนให้อึดอัดหรือกระท่อมร้างที่มืดสลัวอีกต่อไป แต่เป็นห้องพักแขกที่แม้จะเรียบง่ายทว่าสะอาดสะอ้าน แสงแดดสาดส่องผ่านกระดาษบุหน้าต่างเข้ามาให้ความรู้สึกอบอุ่นพลันสายตาของนางก็ปะทะเข้ากับดวงตาที่ลุ่มลึกประดุจสระน้ำคู่นั้นเซียวเหิงเขานั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยข้างเตียง ร่างกายโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยังคงค้างอยู่ในอากาศคล้ายตั้งใจจะแตะหน้าผากนางใบหน้าของเขายังคงซีดเซียว ขอบตาคล้ำจัด ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความห่
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1597
มุมปากของนางพลันปรากฏรอยยิ้มขื่นขมขึ้นสายหนึ่งที่แท้แล้ว วิธีการขัดเกลาโลหิตให้กายาต้านร้อยพิษ กับเคล็ดวิชาสร้างมนุษย์กู่ กลับมีส่วนที่คล้ายคลึงกันจนน่าประหลาดใจเช่นนี้เอง!“ฮึก... ฮึก...” เฉียวเนี่ยนชักกระตุกด้วยความเจ็บปวดท่ามกลางโลหิตที่เหนียวข้น เหงื่อกาฬเย็นเยียบไหลโซมกายดั่งสายน้ำ ร่วงหล่นจากหน้าผากลงไปปะปนกับของเหลวที่ชวนสะอิดสะเอียนนั้นเล็บของนางจิกเกร็งลึกเข้าไปในฝ่ามือ หวังจะใช้ความเจ็บปวดเพียงน้อยนิดนี้เบี่ยงเบนความสนใจจากความทุกข์ทรมานมหาศาล ทว่ามันกลับไร้ผลสติสัมปชัญญะของนางล่องลอยอยู่ท่ามกลางกระแสคลั่งของความเจ็บปวด พร่าเลือนจนเกือบจะพังทลายลงทว่าในชั่วขณะที่ความทรมานพุ่งขึ้นถึงขีดสุดจนเกือบจะทำลายสติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้ายลงนั้น เฉียวเนี่ยนกลับนึกถึงหมู่บ้านเหอวานขึ้นมานึกถึงบ้านไม้หลังเรียบง่ายทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยไออุ่นหลังนั้น…แสงสายัณห์สาดทอผ่านกรอบหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เพียงครึ่ง ทาบทับลงบนโต๊ะไม้หยาบ ๆ และเตียงเตาจนกลายเป็นสีทองอร่ามที่ดูนวลตานางนั่งอยู่บนขอบเตียงเตา ร่างกายคลุมด้วยผ้าห่มผืนบางที่ซักจนเริ่มซีดขาว ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของข้าวที่หุงด้
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1596
หัวใจของเฉียวเนี่ยนบีบรัดอย่างรุนแรง สายตาพลันเหลือบมองเสี้ยวหน้าอันไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต ของเซียวเหิงอย่างไม่อาจหักห้าม“ข้าบอกแล้วว่าเขาไม่ใช่…” นางโต้แย้งไปตามสัญชาตญาณ ทว่าสุ้มเสียงกลับแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ “จะเป็นหรือไม่ล้วนไม่สำคัญ” แม่เฒ่าอากู่น่าเอ่ยขัดอย่างไม่แยแส “แต่ในใจเขามีเจ้า มิเช่นนั้น คงไม่ยอมเสี่ยงตายเพื่อช่วยเจ้า แม่เฒ่าผู้นี้เคยบอกแล้ว... ว่าเกลียดชังพวกคู่รักในใต้หล้านี้ที่สุด เดิมทีตั้งใจจะฆ่าพวกเจ้าทิ้งเสียให้สิ้นซาก! แต่เป็นเพราะเลือดในกายเจ้านั่นแหละที่ช่วยเจ้าไว้”นางต้องการโลหิตที่กายาต้านร้อยพิษในกายของเฉียวเนี่ยน เพื่อมาสานต่อการใหญ่ของตนให้สำเร็จ!เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาอันขุ่นมัวคู่นั้นก็ฉายแววเจ้าเล่ห์ออกมา “แม่เฒ่าผู้นี้จะบอกเจ้าให้... ยามใดที่เจ้าถูกหลอมจนเป็นมนุษย์กู่แล้วไซร้ เลือดของเจ้าจักสามารถ สะกดพลังของ “กู่ร่วมชะตา” ในกายมันผู้นั้นได้ชั่วคราว!”รูม่านตาของเฉียวเนี่ยนหดเกร็งวูบ!สะกดกู่ร่วมชะตาได้งั้นหรือ?!สุ้มเสียงของแม่เฒ่าอากู่น่าราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกที่ ดังชัดเจนในโสตของนาง: “แม้จะมิอาจถอนรากถอนโคนได้... แต่อย่างน้อยก็ทำให้มันฟื้
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี บทที่ 1595
ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมา ล้วนเจือไปด้วยลิ่มเลือดและความสิ้นหวังล้ำลึกจากก้นบึ้งดวงวิญญาณสิ้นเสียงคำราม แสงสว่างในดวงตาของเขาก็ดับวูบลง ราวกับเปลวเทียนต้องลม ศีรษะ พับตกกระแทกพื้นดินอย่างสิ้นแรง นิ่งงันไร้สุ้มเสียง ไม่รู้เป็นหรือตาย“เซียวเหิง!” หัวใจของเฉียวเนี่ยนพลันบีบรัดอย่างรุนแรง ทว่านางมิอาจต้านทานพลังของหนอนพิษในกายได้อีกต่อไป ภาพเบื้องหน้าพร่ามืด แล้วดิ่งลงสู่ความสลบไศลในที่สุดความมืดมิดอันไร้ขอบเขตประหนึ่งปลักตมเหนียวหนืดโอบล้อมสติสัมปชัญญะของเฉียวเนี่ยนไว้ นางรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่เหวลึกที่เย็นยะเยือกเสียดกระดูก ไม่อาจหายใจ และไม่อาจครุ่นคิดสิ่งใดได้เนิ่นนานเพียงใดไม่อาจรู้ อาจเพียงชั่วพริบตาหรือยาวนานนับชั่วกัปชั่วกัลป์ แสงสว่างรำไรและความหนาวเหน็บที่บาดลึกก็ฉุดกระชากนางขึ้นมาจากห้วงความสับสนทันทีที่สติกลับคืนมา อาการวิงเวียนอย่างรุนแรงและความอ่อนล้าที่แทรกซึมเข้ากระดูกก็โถมทับนางราวกระแสคลื่นนางพยายามลืมเปลือกตาที่หนักอึ้ง ภาพตรงหน้าพร่าเลือนอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทว่าสิ่งที่เห็น กลับไม่ใช่พื้นดินเย็นเยียบในกระท่อมซอมซ่อหลังนั้น หากแต่เป็นสีแดงค
บางทีคุณอาจจะชอบ
นางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก60.5K viewsบอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน
ถานฉี57.6K viewsเพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง56.9K viewsยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก50.9K viewsรวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS3
Chocolate lily 2.8K viewsพุบ่าวเฒ่า..สาววัยทีน
สิบห้ากันยา ราศีสิงห์706 viewsพันธะร้ายนายโฮสต์สุดหล่อ
ปีศาจชอนซา120 viewsคุณอาขา
KhunRaFah2.5K views
