จวนที่มีแต่ตัวตลก

ซือซือรู้สึกค่อนข้างแปลกที่หลี่ชิงหยาไม่เหมือนคนอื่น ยามผู้ใดพบเจอหน้านางต้องใช้งานอยู่ร่ำไปโดยไม่สนใจเวลาและสถานที่ นางครุ่นคิดไปตลอดทางจนกระทั่งกินข้าวเสร็จจึงนึกขึ้นได้ว่าคุณหนูใหญ่ไม่เคยกินข้าวร่วมโต๊ะกับนายท่านและฮูหยิน เพราะฉะนั้นนางควรเป็นคนยกไปให้ที่เรือน วันนี้นางจึงทำโจ๊กอย่างง่ายไปให้หลี่ชิงหยา

"ข้าทำโจ๊กมาให้ท่าน กินเถิดเจ้าค่ะ"

หลี่ชิงหยานั่งอ่านตำราอยู่เงยหน้าขึ้นมา กลิ่นหอมของอาหารชวนหิวทำให้นางละความสนใจกระนั้นก็ยังไม่พ้นสายตาของซือซือไปได้ ได้ยินมาว่าคุณหนูไม่เคยเรียนหนังสือเรื่องการเขียนตัวอักษรยิ่งไม่ต้องพูดถึง แล้วจะอ่านตำราเป็นเล่มได้อย่างไร

หลี่ชิงหยาเริ่มกินโจ๊กรสชาติดีที่สุดตั้งแต่อยู่ในจวนนี้มา นางรู้ว่าซือซือมีความรู้สึกอย่างไรบ้างในตอนนี้แต่มิได้ปิดบังความรู้สึกเพียงแต่ไม่แสดงออกมา หากถามขึ้นเมื่อไรนางก็สามารถบอกได้อย่างเปิดเผย เมื่อมาเป็นคนของนางก็ควรให้ความไว้เนื้อเชื่อใจกันการอยู่ร่วมกันถึงจะราบรื่น

หลังอาหารเช้าซือซือเตรียมของมาทำความสะอาดห้องหลี่ชิงหยาจึงออกไปเดินเล่นข้างนอกเพื่อความสะดวกในการทำงาน ขณะที่นางกำลังทอดสายตามองไปที่สวนดอกไม้ลานหน้าจวน เงาร่างหนึ่งวูบผ่านหน้าของนางไปราวกับลมหากไม่ทันสังเกตจะไม่มีทางรู้ได้เลย

"นี่มันอะไรกัน"

ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางเห็นเงาเช่นนี้ ครั้งก่อนที่นางถูกขังก็ได้พบกับเรื่องไม่น่าไว้วางใจมาแล้ว นึกไม่ถึงว่าจวนเสนาบดีที่เคยเข้าใจว่าเงียบสงบกลับมีบางอย่างที่ต้องระวังตัว

จวนองค์ชายสี่

หลวนเล่อในชุดสีดำเดินเข้ามารายงานความคืบหน้าของจวนเสนาบดีผู้ตรวจราชการ

"เรียนนายท่าน วันนี้ไม่พบเรื่องใดนอกจาก..."

ในเมื่อไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญเขาจึงเว้นเอาไว้ไม่พูดต่อทว่า

"นอกจากอะไร"

เสียงนุ่มฟังสบายในชุดสีฟ้าอ่อนยืนหันหลังให้หลวนล่อ ลักษณะสูงโปร่งท่วงท่าสง่างามแสดงความสนใจ อยากรู้ว่าสิ่งที่ไปเจอมาคือสิ่งใด

"ไม่สำคัญขอรับแค่คุณหนูใหญ่มีคนรับใช้ส่วนตัว"

ชายหนุ่มหันกลับมาพลางยิ้มขำขัน เขาไม่เคยพบไม่เคยเห็นคนที่เป็นถึงบุตรีเอกของท่านเสนาบดีแต่เพิ่งมีคนรับใช้เอาตอนนี้

"จวนเสนาหลี่มีแต่เรื่องสนุกให้ดูข้าชอบใจยิ่งนัก"

เจิ้นซื่อหมิงบอกกับหลวนเล่อที่มีท่าทางลำบากใจ องค์ชายสี่ให้เขาไปแอบดูจวนเสนาบดีหลี่จือหลินเพราะความสนุกเท่านั้นเองหรือ

"ดูทำหน้าเข้า ข้าส่งเจ้าไปสอดส่องที่นั่นไม่ได้ส่งไปตายสักหน่อย"

เสียงเนิบช้าภายใต้ใบหน้าค่อนข้างซูบเซียว เจิ้นซื่อหมิงสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าคิดอ่านทำสิ่งใดต้องมีคนคอยช่วยเหลือไม่ห่างกาย ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน เขานึกสนุกเมื่อได้เห็นจวนของหลี่จือหลินในหลายเรื่องที่ผ่านมาจึงให้ความสนใจเป็นพิเศษ โดยเฉพาะหลี่ชิงหยาสตรีอ่อนแอคนนั้น

"มิบังอาจขอรับแต่ข้าน้อยเห็นว่าจวนเสนาหลี่ไม่มีเรื่องใดน่าสนใจแล้วเลิกสนใจเถิดขอรับ"

เจิ้นซื่อหมิงนิ่งเงียบรับฟังหลวนเล่อและเข้าใจความรู้สึกขององครักษ์คนสนิท ฝีมือระดับนี้แต่ถูกใช้งานให้สอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านคงไม่เหมาะสมกับฝีมือของชายชาตรีนัก

"ข้าเป็นเพียงคนป่วยจะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้ เจ้าจะไม่ให้ข้ามีเรื่องสนุกในชีวิตเลยหรือ"

หลวนเล่อพูดไม่ออกที่เจิ้นซื่อหมิงพูดออกมา ในแววตาของเขามีความหม่นหมองซ่อนเอาไว้ถึงจะไม่มากแต่หลวนเล่อผู้ที่ติดตามเขามาตั้งแต่เด็กมีหรือจะไม่สังเกตเห็น ความสุขของนายท่านมีเพียงเล็กน้อยในช่วงเวลาจำกัด เมื่อนึกถึงข้อนี้หลวนเล่อจึงไม่กล้าขัดขวางขึ้นมาอีก

"ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ"

หลวนเล่อนั่งคุกเข่าลงสำนึกในความผิดที่ทำให้นายท่านขุ่นเคือง เจิ้นซื่อหมิงมิได้เอ่ยสิ่งใดต่อเพียงแต่นั่งลงเอาตำรามาอ่านเงียบ ๆ เขาทำเช่นนี้แสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจซ่อนเร้นอยู่บ้าง ถึงไม่มากทว่าก็ทำให้ผู้คนใกล้ชิดทำตัวไม่ถูกเช่นเดียวกัน

"เหตุใดนายท่านถึงได้สนใจจวนเล็ก ๆ ของเสนาบดีหลี่จือหลินขอรับ ชื่อเสียงจากภายนอกก็ไม่ค่อยดีมิหนำซ้ำภายในจวนยังไม่น่าสงบสุขเยี่ยงนั้น"

หลวนเล่อถามขึ้นเพราะมองไม่เห็นประโยชน์จากคนในจวนนี้ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยันเมื่อนึกถึงความโอหังของหลี่จือหลินหลังจากเคยพบหน้าไม่บ่อยนัก ทำให้เขาไม่ค่อยอยากพูดถึงมากนัก

เจิ้นซื่อหมิงวางตำราลง เห็นความหงุดหงิดในแววตาของหลวนเล่อ เขาไม่ค่อยชอบหน้าหลี่จือหลินเพราะความมั่นใจในฝีมือการทำงาน ทั้งสองฝ่ายจึงไม่ค่อยลงรอยกันนัก

"ใต้เท้าหลี่ อยู่ฝ่ายตรวจราชการที่ขึ้นกับฮ่องเต้โดยตรง เจ้าก็รู้ดีว่าตอนนี้ราชสำนักแบ่งออกเป็นสองฝ่าย กลุ่มที่สนับสนุนรัชทายาทก็มีไม่น้อยแม้แต่เสนาบดีราชเลขาธิการที่รับใช้ใกล้ชิดฝ่าบาทยังแอบหนุนหลังลับ ๆ "

เรื่องนี้มีคนรู้เบื้องลึกไม่มากนักและต่างรู้ดีว่าองค์รัชทายาทและฮองเฮากำลังทยอยเกลี้ยกล่อมขุนนางในวังเข้าเป็นพรรคพวกโดยมีความเคลื่อนไหวและข่าวคราวน้อยมากจนแทบไม่เล็ดลอดออกมา

"แล้วใต้เท้าหลี่จะไม่เข้าไปเป็นฝ่ายฮองเฮาแล้วหรือขอรับ ในเมื่อคนรอบข้างเขาน่าจะไปกันหมดแล้ว"

หลวนเล่อยังไม่ปักใจเชื่อว่าหลี่จือหลินจะยังเป็นกลางอยู่เพียงลำพังได้

"ข้าแน่ใจว่ายัง ใต้เท้าหลี่ถึงจะเป็นคนอย่างนั้นแต่เขาก็ซื่อตรงจงรักภักดีต่อเสด็จพ่อและทำงานสายตรงให้กับฮ่องเต้ งานสำคัญหลายงานก็เป็นตัวแทนพระองค์ อาจจะมีการทาบทามไว้บ้างแล้วจากขุนนางคนอื่นเพราะถึงอย่างไรก็หนีไม่พ้นแต่เขาก็ยังไม่ตัดสินใจใด ๆ"

แม้ว่าสิ่งที่ได้ยินจะทำให้พอใจชื้นได้บ้างแต่ยังไม่น่าไว้วางใจง่าย ๆ ดูจากราชเลขาธิการที่อยู่ข้างกายฮ่องเต้แท้ ๆ ยังแปรพักตร์ได้ หลวนเล่อแอบคัดค้านในใจว่าใต้เท้าหลี่อาจจะไม่แตกต่างกัน

"นายท่านแน่ใจจริง ๆ หรือขอรับ"

เขาถามย้ำเจิ้นซื่อหมิงที่ทำหน้ามั่นใจแต่เขากลับไม่ค่อยแน่ใจนัก

"ข้าแน่ใจ แล้วตอนนี้ท่านอัครมหาเสนาบดีก็ยังคงเป็นกลางอยู่"

"แล้วนายท่านไม่สนใจจวนท่านอัครมหาเสนาบดีหรือขอรับ"

เพราะถึงอย่างไรทางนั้นก็ตำแหน่งใหญ่กว่า หากจะดึงเข้ามาเป็นพวกจะต้องมีผลมากกว่าใต้เท้าหลี่คนนี้ เจิ้นซื่อหมิงไม่ทุกข์ร้อนกับคำถาม เขาผ่อนคลายลงไปมากเมื่อนึกถึงเรื่องราวภายในจวนเหล่านี้

"สนใจแต่เป็นคนละอย่าง อีกเหตุผลหนึ่งจวนท่านอัครมหาเสนาบดีมีแต่บุตรชายทุกอย่างเงียบสงบพูดคุยเรื่องใดล้วนต้องเป็นงานเป็นการ ต่างจากจวนเสนาบดีหลี่จือหลินที่มีแต่เรื่องสนุกและมีตัวตลกมากมาย"

สังเกตได้ว่าประกายตาขี้เล่นของเจิ้นซื่อหมิงฉายแววชัดเจนเมื่อเอ่ยถึงจวนของหลี่จือหลิน หลวนเล่อไม่หาญกล้าคิดไปไกลว่าองค์ชายสี่สนใจสตรีคนใดคนหนึ่งในจวนนี้ที่ไม่น่ามองเป็นอันมาก คนหนึ่งชื่อเสียงฉาวโฉ่แถมยังอ่อนแอขี้ขลาด ส่วนอีกคนก็เป็นเพียงทองหุ้มก้อนกรวด เขาเข้าออกลับ ๆ จวนนี้มาช่วงระยะเวลาหนึ่งแล้วย่อมรู้แก่ใจดี และหงุดหงิดไม่น้อยที่นายท่านสนอกสนใจจวนอัปมงคลแห่งนี้

หากไม่ใช่ตามที่เขาสันนิษฐานเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร หรือว่านายท่านสนใจเครื่องหยุมหยิมของผู้หญิงซึ่งบุรุษสูงศักดิ์ไม่ควรมีพฤติกรรมเช่นนี้

"หลี่ชิงหยาน่ะหรือขอรับ"

"หลายคนมิใช่นางคนเดียว"

จะว่าไปจวนของหลี่จือหลินดูเข้าถึงได้ง่ายกว่าจวนอัครมหาเสนาบดี หากอยากได้ในสิ่งที่ต้องการเขาคิดว่าไม่น่ายากที่จะเอ่ยปาก เพราะฉะนั้นจึงน่าสนใจในหลาย ๆ ด้านมากกว่า ในวันข้างหน้าต้องมีคนสืบทอดบัลลังก์ซึ่งองค์รัชทายาทมาเป็นอันดับหนึ่งทว่าหากผลงานไม่น่าพอใจหรือประชาชนไม่ยอมรับอาจต้องใช้เสียงสนับสนุนจากขุนนางจำนวนมากพอ นั่นหมายความว่าองค์ชายคนอื่นมีสิทธิ์ขึ้นครองบัลลังก์เช่นเดียวกัน

กฎเหล่านี้ฮ่องเต้ทรงตั้งขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ชวนให้น่าสงสัยว่าอาจมีเรื่องไม่ชอบมาพากลที่พระองค์เกิดความหวาดระแวงในบางเรื่องที่มีต่อองค์รัชทายาท หรืออย่างหนึ่งมองได้ว่าองค์รัชทายาทเองที่ทำให้ฮ่องเต้ไร้ความเชื่อมั่น ระยะหลังจึงเห็นว่าฮ่องเต้ ฮองเฮาและรัชทายาทออกงานด้วยกันบ่อยครั้งกว่าเมื่อก่อนมากขึ้น

แต่ข่าวลือเกี่ยวกับราชสำนักยังไม่จางหายไป มีการพูดถึงเงียบ ๆ ในหลายกลุ่มของเหล่าขุนนางและชนชั้นสูงไม่ขาดและองค์ชายที่เหลือต่างก็ยังมีความหวังในการขึ้นครองบัลลังก์ อาศัยแค่ผลงานไม่เพียงพอต้องมีปัจจัยอื่นมาส่งเสริมอีกมากมายและการหาผู้สนับสนุนก็เป็นหนึ่งในนั้น

เจิ้นซื่อหมิงก็เหมือนกับคนอื่นมีสิทธิ์เท่าเทียมกันทว่าเขามิได้หาคนสับสนุนตนเองแต่เขาเลือกที่จะอยู่ข้างฮ่องเต้ คงเพราะปัญหาสุขภาพที่ทำให้เขาคิดและกระทำเช่นนี้ออกมา

ฮ่องเต้ทรงมีความห่วงใยเจิ้นซื่อหมิงเป็นอย่างมาก ถึงเขาจะมีสิทธิ์ในการสืบราชบัลลังก์แต่ปัญหาสุขภาพก็เป็นอุปสรรคใหญ่หลวง สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือดูแลองค์ชายสี่ผู้นี้ให้มีอายุยืนยาวที่สุดเท่านั้นเอง

ข้อนี้เจิ้นซื่อหมิงตระหนักดีจึงไม่แปลกที่เขาเลือกอยู่ข้างฮ่องเต้อย่างน้อยก็ถือเป็นการทดแทนพระคุณบิดาในฐานะโอรสและพระองค์ทรงทุ่มเทในการดูแลเขาเต็มที่มาตั้งแต่เกิด

"รอดูต่อไปเรื่อย ๆ ใครที่เข้าหาใต้เท้าหลี่ถือว่าเป็นศัตรูกับข้า"

เจิ้นซื่อหมิงมิอาจปล่อยให้หลี่จือหลินไปอยู่ฝ่ายตรงข้ามได้ ในบรรดาองค์ชายไม่รู้ว่ามีใครอยู่ข้างเดียวกับเขาบ้าง ทุกคนต่างมีพรรคพวกเป็นของตัวเองไม่แน่ว่าคนที่อยู่ข้างฮ่องเต้อาจมีเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น