บทที่ 45 แน่ะ มีงอนด้วย

“แหมคุณชายสามพวกเราก็ได้แต่ทำท่าทำทางเลียนแบบในหนังเท่านั้นเองวิชาแมวสามขาอย่างพวกเรา พูดไปคนอื่นก็หัวเราะเยาะเปล่า ๆ ส่วนชุดนินจากับดาบเก๊ ๆ อะไรพวกนั้นน่ะเราสั่งซื้อมาจาก

ทางออนไลน์ทั้งนั้นแหล่ะค่ะ"

"อื้อว่าแล้วเชียวสาวน้อยน่ารักอย่างพวกเธอจะเป็นนินจาได้ยังไงใครเชื่อก็บ้าแล้วใช่ไหมพี่คัง"

"ฮิ ๆ กุหลาบงามย่อมมีหนามที่แหลมคมอย่าได้ถูกรูปลักษณ์รูปลักษณ์ ที่ดูน่ารักสดใส คิขุอาโน่เนะของพวกเธอบดบังสายตา พวกเธอกัดฟันต่อสู้ เลือดตาแทบกระเด็นในการฝึกฝนวิชานินจามานานหลายปี แม้แต่ผู้น้องเองจะเอาชนะพวกเธอได้รึเปล่า ยังต้องถามสวรรค์ดูก่อนเลยฮ่ะ"

 ซีเหมินคังรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของพวกเธอดีคนที่อยู่ในสายงานแบบนี้ แต่ละคนฝึกโหดมามากขนาดไหนทั้งร่างกายและจิตใจ จะต้องแข็งแกร่งมากซักเพียงใด

"ฮ้า…พวกเธอร้ายกาจขนาดนั้นเชียว งั้นก็เป็นแบบนินจาฮาโตริของแท้ล่ะซิแบบนี้หนุ่ม ๆที่ เข้ามาจีบไม่หัวหดกันหมดรึ

เฮอะ ๆ นี่ถ้าพวกเธอแอบไปเปิดบริษัทรับจ้างฆ่าคงจะรวยเละแน่ ๆ เลย"

คุณชายรองคิดเล่น ๆ นึกวาดฝันว่าเขาเป็นซีอีโอบริษัทรับจ้างฆ่าคงจะเท่ไม่หยอกขณะที่จิบน้ำชา

"นี่…มากินขนมบัวลอยน้ำขิงกันได้แล้วจ๊ะ เร็ว ๆ เข้าเดี๋ยวมันจะเย็นหมดซะก่อนมีอะไรก็ค่อยมาคุยกันต่อที่โต๊ะอาหาร"

คุณนายเย่ตะโกนเรียกทุกคนวันนี้เธอเข้าครัวแสดงฝีมือเอง

 ทุกคนที่นั่งร่วมโต๊ะ ต่างจ้องมองมาที่ฝาแฝดมหาประลัย พวกเธอมีหน้าตาที่กระจุ๋มกระจิ๋มเอวบางร่างน้อย น่ารักน่าเอ็นดูด้วยความทึ่ง ทั้งในใจของพวกเขาก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง นี่มันบ้าไปแล้วสมัยนี้ยังจะมีพวกนินจาหลงเหลืออยู่อีกเหรอ

 "คุณป้าขนมนี่อร่อยสุด ๆ ไปเลยยกนิ้วให้เลยค่ะ หนูขอฝากตัวเป็นศิษย์ขอสูตรไปหัดทำบ้างได้ไหมคะ"

 โยโย่เริ่มคิดจะเป็นแม่บ้านแม่เรือนแบบเหลียนฟ่งดูสักครั้ง ในวัยสาวที่สดใสของเธอ

มีเรื่องราวมากมายที่ต้องเรียนรู้

 "ได้จ๊ะถ้าชอบเดี๋ยวป้าจะสอนให้ พวกเธอก็กินเยอะ ๆ นะ"

คุณนายเย่ยิ้มแก้มปริ เมื่อมีคนชอบขนมที่เธอทำ

"อร่อยมากจริง ๆ ด้วยค่ะ ไม่หวานจนเกินไปรสชาติกลมกล่อมกำลังดีเฮ้อ…เสียดายจัง หนูอยากจะกินเยอะ ๆ อยู่เหมือนกันค่ะแต่หนูเวลาอ้วน แล้วลดน้ำหนักให้มันลงยากนะค่ะ"

เหลียนฟ่งมีทักษะในด้านการทำอาหารเป็นเลิศ โดยเฉพาะอาหารจีน หัวใจสำคัญอย่างหนึ่งของคนทำอาหาร ก็คือต้องเป็นนักชิมที่ดีเพื่อแยกแยะรสชาติ ของอาหาร แต่ในตอนนี้เธอถึงกับบ่นกระปอดกระแปดออกมา จนทุกคนต้องหัวเราะกัน

วันนี้อากาศแจ่มใสท้องฟ้าก็ปลอดโปร่งชวนให้รู้สึกอารมณ์ดี หลายวันมานี้ฉินฟ่านฝึกใช้กระบองสามท่อนอย่างหนักฝึกตั้งแต่เช้ายันค่ำทุกวันยิ่งพ่ายแพ้ถูกทุบตี จนฟกช้ำดำเขียวน่วมไปทั้งตัว ก็ยิ่งฝึกหนักขึ้น

 จนบรรดาสาว ๆ แทบจะทนดูไม่ไหวต่างชักชวนกันไปนั่งในสวนแทนจะได้ไม่ต้องทนเห็น ภาพชายคนรักถูกทุบตี จนบอบช้ำไปทั้งตัว

 ตอนนี้ซีเหมินคังสวมบทบาทติวเตอร์ขา

โหด เขาตั้งใจสอนอย่างจริงจัง ไม่มีการอ่อนข้อให้ ถ้าทำผิดก็จะใช้ไม้กระบองฟาดหวดฉินฟ่านอย่างแรงเพื่อให้ความเจ็บปวดกระตุ้นการจดจำที่ถูกต้องทำให้ทุกคนได้เห็นอีกด้านหนึ่งของฉินฟ่านนั่นก็คือความมุมานะบากบั่นของเขา

แม้แต่คุณชายใหญ่ยังยกย่องชมเชยไม่ขาดปากว่าน้องสาวของตนเลือกสามีได้ดี

จริง ๆ

 ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานกว้างที่ใช้ในการประลองเหลียนฟ่งกำลังนวดบ่านวดแขนให้ฉินฟ่านอย่างขะมักเขม้น เพื่อช่วยคลายกล้ามเนื้อพร้อมพูดเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ราวกับพี่เลี้ยงนักมวยที่กำลังติวเข้มสอนเชิงมวย

"ที่รักคะ พี่คังน่ะฝีมือร้ายกาจขนาดไหนคุณคงรู้ดีจำเอาไว้…คุณต้องดูเชิงพี่คังให้ดีเสียก่อน อย่าเพิ่งใจร้อนบุ่มบ่าม

บุกเข้าไปสุมสี่สุ่มห้าโดยเด็ดขาดเข้าใจไหมคะ"

"รู้แล้วครับ คุณพูดมาเป็นร้อยรอบแล้วผมจะระวังให้ดี"

"ที่รัก จะให้ดีพกอาวุธไปเยอะ ๆ หน่อย

เหลียนเฮ่อไปหยิบดาบมาให้พี่เขยแก เสียบเอวติดตัวไปอีกซักสี่ห้าเล่มเร็ว ๆ เข้า เลียนแบบหนังที่เจทลีพกดาบไปเยอะ ๆ ตอนสู้กับศัตรูไง เผื่อสู้กันจนดาบหักรึดาบหลุดมือก็ยังมีเล่มอื่นให้ใช้ พี่คังยิ่งไม่ชอบยั้งมือด้วยคราวก่อนทุบตีพี่เขยแก จนเขียวช้ำไปทั้งตัว"

 "ได้เลยพี่ใหญ่เดี๋ยวจัดให้"

 เหลียนเฮ่อวิ่งปรู๊ดออกไปทันที

 "โธ่ฟ่งจ๋านี่คุณไม่มั่นใจในตัวผมบ้างเลยรึไงกันนะ"

"ชั้นรู้ว่าคุณเก่งในวิชาหมัดมวยแต่นี่เป็นการดวลเพลงอาวุธ คราวก่อนโดนอัดมาซะเละเทะขนาดนั้น ชั้นนวดให้คุณจนปวดมือไปหมด คนเราจะให้ดีก็ต้องรอบคอบเอาไว้ก่อน"

 เหลียนเฮ่อวิ่งออกไปไม่นาน

ก็หอบดาบมากองใหญ่ วิ่งหน้ายิ้มแฉ่งเข้ามารวดเร็วราวกับพายุบุแคม เขายินดีที่จะบริการพี่เขยสุดที่รักสายเปย์คนนี้ทุกเรื่องราวอยู่แล้ว ตอนนี้ไอดอลในดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของเขาก็คือพี่เขยสุดหล่อคนนี้นี่เอง เขาจึงพยายามสังเกตอากัปกริยาท่าทางสุดเท่ของพี่เขยเป็นกรณีพิเศษโดยเฉพาะสกิลในการจีบสาว

"มาแล้ว มาแล้วพี่เขยผมเอาดาบมาให้แล้วครับสู้ๆนะครับ ผมจะไปนั่งกิน

ไอศกรีมอยู่ฝั่งโน้นคอยเอาใจช่วย สู้ ๆ"

“ขอบใจนะเสี่ยวเฮ่อ”

"ฟ่งจ๋าไอ้ดาบอะไรนี่ไม่ต้องก็ได้ อีกอย่างผมใช้ดาบไม่ค่อยถนัดมือซักเท่าไหร่สู้กระบองสามท่อนอันนี้ก็ไม่ได้"

“ได้ ถ้าวันนี้แพ้น็อกกลับมาก็ให้คนอื่นนวดให้ก็แล้วกัน”

 แน่ะ…มีงอนด้วย!

 ทุกคนนั่งประจำที่ในศาลาเพื่อชมการฝึกซ้อมในตอนเย็นเช่นเดียวกับวันก่อน ๆ

 "เริ่มการประลองได้"

ตุง…ตุง…ตุง

เย่หมิงทงประกาศเสียงดังก้อง คุณชายทั้งสามรัวกลองเสียงดังในจังหวะเร่งเร้า ทำให้ทุกคนรู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่าน

ฉินฟ่านเดินเข้าหาซีเหมินคังอย่างช้า ๆ

เงยหน้ามองท้องฟ้าที่สดใสยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเขาบอกกับตัวเองว่า ช่าง…เป็นความรู้สึกที่ดีจริง ๆ ราวกับชีวิตที่เต็มไปด้วยความฝันกำลังถูกเติมเต็มทีละเล็กละน้อย เขาถือกระบองสามท่อนเอาไว้หลวม ๆ ประสานมือเป็นเชิงคารวะ

"วันนี้ไม่เหมือนวันวาน ผู้น้องในวันนี้ได้อัพเกรดวิชากระบองสามท่อน เป็นหลักสูตรเวอร์ชั่นสองแล้วจึงอยากขอเตือนซักคำด้วยความหวังดีว่าพี่คังคงต้องระวังก้นให้ดีซักหน่อย ไม่งั้นงานนี้พี่คังต้องมีเจ็บแน่ ๆ เชิญ"

 ซีเหมินคังยิ้มกว้างเห็นฟันขาว ยกหอกเงินคู่มือที่ชื่อ อ้างว้าง ขึ้นประสานมือเป็นเชิงคารวะเช่นเดียวกันพูดด้วยน้ำเสียงหวานแฝงความอ้อยอิ่งว่า

"ในชีวิตที่อ้างว้างของมือสังหารดั่งเช่นผู้น้องการได้ประมือกับสุดยอดฝีมือเช่นพี่ฟ่านถือได้ว่าเป็นความสะใจอย่างหนึ่ง ในชีวิตของผู้น้องเลยก็ว่าได้นะฮ๊า…เชิญ"

 แต่ฝีมือกลับไม่อ่อนหวานนุ่มนวลเหมือนน้ำเสียงเสียงคำว่าเชิญยังไม่ทันที่จะจางหาย พู่แดงของหอกพลันสะบัดออกแผ่กระจายเป็นดอกดวงสีแดงวงแล้ววงเล่า บาดตาบาดใจผู้พบเห็นยิ่งนัก

 หอกพุ่งทะยานไปข้างหน้าฉกใส่เจ็ดครั้งซ้อน ๆ ราวกับวิญญาณของมังกรร้ายพิษลึกมีไปไม่มีกลับ ทั้งหลอกล่อชวนให้คนหัวหมุนงุนงงจริงคือเท็จ เท็จคือจริง ลีลาวาดหอกช่างแพรวพราว ไร้ซึ่งความลังเลใจ นี่เป็นความเคยชินประการหนึ่งของนักฆ่าจิตใจที่แข็งแกร่งราวกับเพชรของซีเหมินคังเห็นความตายเหมือนการกลับคืนสู่มาตุภูมิ ดังนั้นการโจมตีครั้งนี้จึงรุนแรงคล้ายกับฟ้าถล่มดินทลาย

 จนฉินฟ่านรู้สึกว่าภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าเลอะเลือนพร่ามัว ราวกับเป็นภาพหลอนไม่รู้ว่าปลายหอกเล่มไหนเป็นของจริงปลายหอกเล่มไหนเป็นของปลอมภาพที่เห็นคล้ายมีคล้ายไม่มี จนยากที่จะปัดป้องได้ ในตอนนี้แม้แต่ตัวตนของ

ซีเหมินคังก็คล้ายกับสูญหายไปตามกาลเวลาด้วย

 ฉินฟ่านแค่นหัวเราะเบา ๆ ร้ายกาจนักนะพี่คัง งั้นต้องเจอนี่หน่อย เขาสะกิดปลายเท้าดีดตัวเข้าหาโดยไม่หวาดหวั่น คลื่นพลังลมปราณรูปเกลียวของเขา ได้แผ่ซ่านจากท้องน้อยผ่านทรวงอกหัวไหล่ท่อนแขน ฝ่ามือ ปลายนิ้วพุ่งทะลักแฝงเข้าไปในทุกอณูของกระบองสามท่อน ที่กำลังถูกสะบัดให้เหยียดยาวออกไปจนกระบองเหล็กธรรมดา ๆ ได้ถูกแปรสภาพให้กลายเป็นมังกรพิโรธ

พลังลมปราณของทั้งคู่ล้นทะลักกระจายออกไปอย่างรุนแรงไปทั่วบริเวณ จนชวนให้ผู้คนรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ทั่วท้องอาวุธทั้งคู่ปะทะกันเสียงดังต่อเนื่องถี่ยิบดุจประทัดแตกจนกองเชียร์ทั้งหลายต้องใช้มืออุดหู

ซีเหมินคังแก้วตาหดเล็กลงใบหน้าของเขาเปลี่ยนสีไปในทันทีเมื่อเขารู้สึกสะท้านที่ข้อมือวูบวาบ ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต…เกือบพลาดท่าเสียที ทำหอกหลุดจากมือซะแล้ว

 หากเมื่อครู่นี้เขาไม่ถอยหลังมาครึ่งก้าวเพื่อสลายพลังบางส่วนออกไป คงต้องอับอายขายขี้หน้าประชาชีเป็นแน่ถ้าเขาตกใจจนแทบบ้า

 นี่มันแทบไม่น่าเชื่อ เขารู้ว่าฉินฟ่านมีพรสวรรค์ในเชิงยุทธแต่นี่ฝึกแค่ไม่กี่วันถึงกับรู้จักพลิกแพลงใช้พลังอันมหาศาลของลมปราณรูปเกลียวผสานเข้ามาในกระบองสามท่อนเชียวรึ

จู่ ๆ สัมผัสที่หกของฉินฟ่านก็รับรู้ถึงขีดอันตรายแต่บอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร

สวบ…

มือขาวผ่องเรียวยาวเหมือนต้นหอม ที่ชวนลูบไล้เบา ๆ แทงมีดสั้นที่คมกริบออกมาเล่มหนึ่ง ทะลุออกมาจากลำต้นไม้ใหญ่

บีบบังคับให้ฉินฟ่านที่กำลังควงกระบองรุกไล่ซีเหมินคัง ต้องเบี่ยงกายถอยไปด้านข้างอย่างฉุกละหุก มีดสั้นกรีดใส่จนเสื้อบริเวณหัวไหล่ขาดเป็นทางยาว

 กองเชียร์บางคนเกิดความสงสัยขึ้นมาว่า ถ้าฉินฟ่านไม่มีร่างคงกระพันมีดนี้จะกรีดใส่หัวไหล่ จนเกิดแผลฉกรรจ์เลือดสาด

กระจายได้หรือไม่

 กรี๊ดดดด

 “เสียวโว้ย”

 “เฮ้ยใครซ่อนอยู่ในต้นไม้นะ”

 “เป็นไปได้อย่างไร

 “เขาบาดเจ็บรึเปล่า”

 “อย่าโวยวายนักเลย เขาไม่เป็นอะไรหรอก”

 คนในศาลาบางคนส่งเสียงร้องลั่นด้วยความตกใจ จากเหตุการณ์ลอบจู่โจมของมีดสั้นเล่มนี้

 เท่านั้นยังไม่พออิ๋งอิ๋งในชุดนินจาสีขาวยังทลายลำต้นไม้ปลอมพุ่งตามออกมา รุกไล่หมุนควงมีดสั้นในมือ เป็นวงกลมครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับจักรผันใส่ใบหน้าฉินฟ่าน จนเขาต้องถอยร่นไปข้างหลังตลอดเวลา

 ฉินฟ่านตัดสินใจทิ้งตัวหงายไปด้านหลังใช้เท้าซ้ายจิกเป็นแกน หมุนตัวในท่าเอนกายไปข้างหลังร้อยแปดสิบองศาถึงจะหลบพ้นจากมีดสั้นเล่มนั้นได้ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะยืนตั้งหลักมั่น หอกเงินก็ได้ทิ่มแทงพรวดลงมาที่คอหอย หัวใจ และท้องน้อย บังคับให้ฉินฟ่านต้องตวาดเสียงดังก้อง สะบัดกระบองสามท่อนออกไปต้านปะทะพร้อมตีลังกาสามตลบไปข้างหลังจนร่างของเขาห่างจากศาลาคนดูเพียงห้าเมตร

 ในขณะที่ทุกคนกำลังชมดูด้วยความตื่นตาตื่นใจหญิงชราที่มีหน้าที่คอยบริการชงชาเสิร์ฟขนมของว่างให้แก่ทุกคนโดยที่ไม่มีใครคิดที่จะสนใจในตัวเธอพลันยกมือขึ้นเสมออกอย่างรวดเร็ว

 ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

“เฮ้ยแล้วนี่ใครอีกล่ะ”

เธอยิงหน้าไม้สั้นกลที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อที่หลวมกว้าง ใส่แผ่นหลังของฉินฟ่านสามดอก จนคนดูต่างกรีดร้องเอะอะโวยวาย ตื่นตกใจในเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ นี่มันไม่ใช่การประลองซ้อมมือแล้วแต่นี่กะจะฆ่ากันจริง ๆ เลยต่างหาก

 หญิงชราที่ปลอมตัวมาโดยที่ไม่มีใครดูออกว่าเป็นโยโย่ พุ่งทะยานตัวออกไปนอกศาลาราวกับนกยักษ์เสื้อผ้าชุดหญิงรับใช้ พลันฉีกขาดกระจุยกระจายออกจากร่าง กลายเป็นชุดนินจาสีดำ พร้อมกับร่างที่แท้จริงของเธอแทน เธอใช้เท้าจิกลงไปในพื้นทราย งัดง้าวยาวที่ฝังซุกซ่อนอยู่ในพื้น ให้ลอยขึ้นมาหามือเธอ พร้อมหมุนควงสองรอบทะยานเข้าโจมตีฟันลงไปที่ศีรษะของฉินฟ่านอย่างดุดันปานภูผาถล่ม งานนี้เธอเองก็ทุ่มเทอย่างสุดฝีมือ

ฟิ้ววววว

ฉินฟ่านราวกับมีตาหลังโยกตัวไปมาซ้ายขวาหลบลูกธนูสั้นของโยโย่พร้อมฟาดกระบองสามท่อนปะทะกับง้าวยาวแปดครั้ง จนเกิดเสียงดังก้องไปทั่วบริเวณ

ร่างโยโย่ถึงกับกระเด็นออกด้วยแรงปะทะจนลอยไปทางอิ๋งอิ๋ง โยโย่รู้สึกว่ามือของเธอเริ่มชาด้านจากแรงปะทะ เธอสูดลมหายใจลึก ๆ ซัดดาวกระจายใส่ใบหน้าของฉินฟ่านไปอีกสามชิ้น แล้วหมุนควงง้าวยาวสามรอบปักง้าวยาวตั้งตรงอยู่กับพื้น

 ฝาแฝดทั้งสองสบตากันเพียงแวบเดียว ใจของเธอสามารถสื่อถึงใจอีกคนหนึ่งได้

โดยที่ไม่ต้องพูดออกมา

พวกเธอทั้งสองเริ่มงอนิ้วมือไปมาหลายรูปแบบ เพื่อทำปางมือเป็นท่าทางต่างๆ ตามแบบเวทย์เก้าอักษรของนินจา

 ศาสตร์แห่งนินจาเชื่อว่าการประสานมือก่อให้เกิดพลังแห่งธาตุทั้งสี่คือดิน น้ำ ลม ไฟ

พวกเธอทั้งสองตะโกนขึ้นพร้อมกันว่า

 "วิชาคาถาไฟ"

จู่ ๆ ก็บังเกิดลูกบอลเพลิงลูกใหญ่ขนาดเท่าตัวคน ลุกฮือโหมพุ่งวาบเข้าใส่ฉินฟ่านราวกับมังกรไฟแผลงฤทธิ์จนเขาต้องกลิ้งตัวไปตามพื้นหลบอย่างทุลักทุเลแถมเสื้อผ้ายังถูกไฟเผาไหม้ไปหลายจุด

คลื่นความร้อนปกคลุมไปทั่วบริเวณจนคนดูในศาลารู้สึกได้ถึงไอร้อนอย่างชัดเจน แสดงว่านี่ไม่ใช่ปาหี่ที่มีไว้แสดงโชว์แต่ว่าเป็นไฟของจริงหากถูกไฟนี้เข้าไปจัง ๆ มีหวังได้ไหม้เกรียมเป็นไก่ย่างแน่

“เฮ้ยนี่มันไฟของจริงนี่หว่า”

“สู้สู้นะคะที่รัก”

“โอ้โหยังกับหนังกำลังภายในเลย”

“ขอถ่ายคลิปได้ไหมเนี่ย”

 “จัดหนักไปเลยค่ะ”

 เสียงแจ๋ว ๆ ของคุณหนูสี่แว่วเข้าหูช่วยให้เขามีแรงฮึดสู้อีกมากโข

 แต่ใครจะไปนึกไปฝันว่าจู่ ๆ ก็ปรากฎร่างของซีเหมินคัง เหินร่างพุ่งทะลวงออกมาจากม่านเปลวเพลิง ท่าทางของเขาในตอนนี้ทั้งดุดันทั้งสง่างาม แถมยังน่าเกรงขามราวกับเทพอัคคีผู้ยิ่งใหญ่

เขาควงหอกโถมแทงใส่ทรวงอกของฉินฟ่าน ประกายหอกยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่า สว่างวาบเจิดจ้าจนเสียดนัยน์ตาราวกับว่าปลายหอกที่แหลมคมนี้ มีวิญญาณแค้นสิงสถิตอยู่

เคร้ง….

เคร้ง….

เคร้ง….

อาวุธทั้งสองปะทะกันสามครั้งเสียงดังสะท้านแก้วหู

 “วิชานินจาแยกร่าง”

พอฉินฟ่านได้ยินเสียงของโยโย่ก็หัน

กลับมาทางฝาแฝดสาวอีกที ก็มีนินจาชุดขาวและดำ วิ่งรายล้อมร่างของเขาถึงแปดคนและในมือทุกคนใช้มีดสั้นจ้วงแทงใส่เขาอย่างเต็มกำลังนินจาบางคนกระโดดลอยตัวแทง บางคนกลิ้งตัวเลียดต่ำกับพื้นแทง พูดได้ว่ามาจากทุกทิศทุกทางจนยากจะบอกได้ว่า คนไหนคือร่างที่แท้จริงของโยโย่และอิ๋งอิ๋ง

 ย้าก!

 ฉินฟ่านกู่ร้องเสียงดังก้องกังวานดุจกระเรียนกลางพงไพรเขาหมุนตัวเป็นวงกลมกวาดฟาดกระบองสามท่อนออกไปราวกับกังหันยักษ์ ภาพลวงตาของนินจาทั้งหลายพลันหายวับเพราะว่าคนทั้งสามถูกฟาดจนลอยกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง

 เขารีบสะกิดปลายเท้าพุ่งติดตามร่างของซีเหมินคังใช้กระบองสามท่อนในเคล็ดฟาดทุบสะกิดงัดเขี่ย แทง รุกไล่ฟาดฟันจนซีเหมินคังมือไม้ปั่นป่วน

ท่าทางของเขาในตอนนี้ราวกับเสือดาวจะขย้ำเหยื่อ เมื่อสบโอกาสมีหรือจะปล่อยโอกาสทองให้หลุดมือไปเขาพลิกหมุนตัวไปมาถึงสามครั้ง เพื่อย้ายตำแหน่งในการโจมตีสิบห้าครั้ง แล้วเท้าของเขาก็เตะใส่ก้นของซีเหมินคังเบา ๆ

แล้วพุ่งร่างราวกับตั๊กแตนยักษ์ขึ้นสู่กลางอากาศ ตีลังกาหงายหลังหมุนควงฟาดกระบองสามท่อนใส่สองสาวอีกครั้ง พอเท้าของฉินฟ่านสัมผัสกับพื้นดินเขาออกแรงกระชากโซ่ที่เชื่อมต่อกระบองแต่ละส่วนให้ขาดจากกันแล้วแล้วใช้มือทั้งสองจับกระบองข้างละท่อนโจมตีใส่ฝาแฝดสาวอย่างดุดันจนพวกเธอมือไม้ปั่นป่วนต้องรับมือเขาอย่างยากลำบาก

 จู่ ๆ เขาก็ละทิ้งกระบองพุ่งตัวแทรกเข้าไปในช่องว่างระหว่างพวกเธอทั้งสอง แล้วใช้ฝ่ามือฟาดก้นนุ่ม ๆ ของพวกเธอคนละที

เพี๊ยะ!

เพี๊ยะ!

ทำเอาพวกเธอเขินอายจนหน้าแดง เพราะมีคนดูตั้งมากมายนั่งอยู่เป็นโขยง

 จากเมื่อก่อนที่ประลองกันคราใด ล้วนเป็นฉินฟ่าน ที่เป็นฝ่ายถูกทุบตีจนน่วมไปทั้งตัว แต่ทว่าผลของการประลองในครั้งนี้ฉินฟ่านชนะไปหนึ่งกระบวนท่าแบบเฉียดฉิวอย่างน้อยหลายวันที่อดทนฝึกฝนมา ก็นับว่าไม่เสียแรงเปล่า

คราวหน้าหากต้องสู้ศึกต่อให้ศัตรู ใช้อาวุธรุมล้อมโจมตีจะเข่นฆ่าเขา พวกมันก็ต้องถามกระบองสามท่อนในมือของเขาซะก่อนว่ายอมรึเปล่า

 แปะ ๆ

“เยี่ยมไปเลย”

“สุดยอด”

 ทุกคนปรบมือส่งเสียงโห่ร้องด้วยความชอบใจการประลองครั้งนี้ช่างตื่นเต้นจริง ๆ

เหลียนเฮ่อถึงกับแอบถ่ายคลิปเอาไว้กะจะเอาไปลงในยูทูป

วันรุ่งขึ้นทุกคนต่างร่ำลากันอย่างอาลัยอาวรณ์ ต่างรับปากว่าจะแวะมาเยี่ยม

เยียนบ่อยๆ

……..

 หลายวันที่ผ่านมานี้ มีคดีล่วงละเมิดทางเพศธรรมดา ๆ แต่ไม่ธรรมดาอย่างที่คิดจนเป็นที่โจษจันของชาวบ้านละแวกนี้ เกิดคดีขึ้นมาห้าครั้งซ้อน ๆ โดยที่ตำรวจยังจับกุมผู้ร้ายไม่ได้

 สถานที่เกิดเหตุก็คือสวนสาธารณะในช่วงเวลาค่ำคืน ก่อคดีโดยผู้ร้ายคนเดียวกันส่วนผู้เสียหายล้วนแล้วแต่เป็นหญิงสาววัยรุ่นรูปร่างหน้าตาดี จากปากคำของพยาน ที่พบเห็นเหตุการณ์ผู้ร้ายเป็นชายหนุ่มร่างกายกำยำ อายุประมาณยี่สิบถึงสามสิบปี สูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบ. แต่ท่าทางคล่องแคล่ว ปราดเปรียวชอบใส่หน้ากากแบทแมนสีดำครึ่งหน้า เสื้อผ้ารองเท้าก็เป็นสีดำทั้งชุดชาวบ้านจึงตั้งฉายามันว่า…แบทแมน