บทที่ 44 ดูดพิษ

 ยอดสีชมพูสั่นระริก ด้วยความเจ็บปวดหรือเพราะฤทธิ์ของยาพิษก็ไม่อาจทราบได้ แต่เขาไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย ที่เขาสนใจคือการช่วยชีวิตเธอ

 เขาใช้ปลายเล็บกรีดแทนมีดผ่าตัด ค่อย ๆ กรีดยาวหนึ่งนิ้ว เขาก้มลงดูดเลือดพิษทันที เลือดสีดำถูกพ่นออกจากปากเขาครั้งแล้วครั้งเล่า จนมันเริ่มเป็นสีแดง 

 เขาหยิบขวดหยกสีดำออกมา โรยยาผงสีขาวใส่แผลของเธอ แล้วฉีกเสื้อของเขาให้เป็นเส้นยาวพันแผลให้เธอ 

 แล้วเอายาแก้พิษเกล็ดหิมะหยกม่วงที่เขาเคยปรุงเอาไว้ ละลายน้ำให้เธอกิน ลมหายใจของเธอเริ่มเป็นปกติ 

 ฟ้ามืดแล้ว เธอเองก็ไม่ควรเคลื่อนไหว เขาจึงก่อกองไฟ จับไก่ป่ามาได้สองตัว ข้าง ๆ ยังมีบ่อน้ำสะอาด เอามาต้มหน่อยก็ดื่มได้แล้ว

 เขาถอนขนไก่อย่างว่องไว ล้างน้ำสะอาดเสียบไม้ย่าง จนไก่ย่างเริ่มส่งกลิ่นหอมออกมา

 คุณหนูสี่เริ่มรู้สึกตัว เธอยันกายนั่งขึ้นมา

 "อย่าเพิ่งขยับตัว คุณถูกเข็มอาบยาพิษซัดใส่ ผมจำเป็นต้องดูดพิษออก ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว แต่ควรพักอีกสักหน่อย"

 "คุณพูดว่าคุณดูดพิษ"

 เขาพยักหน้า หมุนไก่ย่างไปมา

เสียงน้ำมันจากไก่ ไหลหยดลงกองไฟเสียงดังฉี่ ๆ 

 "ดูดตรงหน้าอกของฉันนี่นะ"

 เขาพยักหน้าอีก

 "ไอ้บ้า ไอ้คนฉวยโอกาส แล้วทีนี้ใครจะยอมมาแต่งกับฉัน"

 คุณหนูสี่หยิบก้อนหินเล็ก ๆ ขว้างใส่เขาด้วยความโมโห

 "สมัยนี้เรื่องเซ็กซ์ค่อนข้างจะเปิดกว้าง แต่ถ้าไม่มีใครยอมแต่งกับคุณจริง ๆ ผมจะแต่งกับคุณเอง อย่ามัวแต่คิดเรื่องไม่เป็นเรื่องไปหน่อยเลย เอ้า ไก่ย่างสุกแล้ว"

 คุณหนูสี่กินไก่ย่างพลางคิดไปพลาง เธอเคยโดนเขาทั้งจับทั้งดูดหน้าอกมาหมดแล้ว ถ้าไม่แต่งกับเขา จะแต่งกับใครได้อีก แถมครอบครัวยังสนับสนุนว่า แต่งกับเขาดีอย่างนั้นดีอย่างนี้ พอคิดได้ดังนี้ ราวกับยกหินก้อนใหญ่ที่กดทับจิตใจออกพ้นตัว

 "นี่ขาฉันชา คงเป็นตะคริว มาช่วยนวดให้หน่อย เร็ว ๆ เข้า"

 เธอสั่งเขาพลางกัดน่องไก่คำใหญ่

ฉินฟ่านนวดให้เธออย่างเบามือ ราวกับออกแรงมากไป กลัวเธอจะบุบสลาย

กลายเป็นฝุ่นผง

"นี่ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง นวดให้มันแรง ๆ หน่อยสิ"

หึ...เสียงแจ๋ว ๆ อย่างนี้ คงไม่เป็นไรแล้วสินะ 

ฉินฟ่านโน้มหน้าลงไปใช้ปากของเขาปิดปากของเธอบดขยี้ทีละนิด สองมือกดแขนทั้งสองข้างของเธอเอาไว้

นี่…นี่

แรก ๆ เธอขัดขืนดิ้นรน เขาใช้มืออีกข้าง เกาะกุมหน้าอกของเธอ มือเขาขึ้น ๆ ลง ๆ ราวกับหนวดปลาหมึก จนเธอเริ่มครวญครางเบา ๆ เธอเป็นแค่เด็กสาวไร้เดียงสา ไหนเลยจะต้านทานหมาป่าเฒ่าจอมลามกอย่างเขาได้ 

เขาซุกไซร้ซอกคอเธออย่างเมามัน มือก็เริ่มถอดเสื้อผ้า พริบตาเดียวร่างกายขาวโพลน ไร้อาภรณ์ปกปิดแม้แต่น้อย ก็ปรากฏภายใต้แสงกองไฟ 

มือน้อย ๆ ที่ปกปิดบนด้วยความอาย เปิดเผยล่าง ไม่อาจต้านทานการโหมจู่โจมทุกสารทิศของเขาได้ ในที่สุดได้แต่ยอมให้เขาเชยชมตามอำเภอใจ 

ลิ้นของเขากวาดผ่านยอดสีชมพู ของหน้าอกจนเธอสะดุ้ง เขาทั้งดูดทั้งเม้ม เธอเสียวจนอดกดหัวเขาไว้ไม่ได้ เขากระตุ้นอารมณ์เธอตามจุดต่าง ๆ จนเธอเริ่มฉ่ำเยิ้ม แล้วเขาก็ค่อย ๆ สอนบทเรียนก่อนวิวาห์ให้กับเธอ

จิ๊บ…จิ๊บ

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดมาทางช่องหน้าต่างของศาลเจ้า น้ำค้างที่เกาะอยู่ตามใบไม้เริ่มแห้งเหือด แต่ร่างทั้งสองยังคงกอดก่ายกันอย่างมีความสุข

"จะบอกพ่อกับแม่ว่าไงดีคะ"

"ก็บอกว่าเราสองคนจะแต่งงานกันก็แค่นั้นเอง ไม่เห็นยากเลย แต่งตัวไปหาอะไรกินกันเถอะ"

เพียะ...ฉินฟ่านฟาดก้นขาวผ่องของเธอจนเสียงดัง คุณหนูสี่อายก็อาย แต่อีกใจกลับรู้สึกชอบ

 ทั้งสองแต่งตัวเสร็จ เธอไม่มีรองเท้า เขากลัวเท้าเธอจะเหยียบโดนกิ่งไม้แหลม ๆ จึงเป็นม้าให้เธอขี่ เธอรู้สึกพึงพอใจที่เขาดูแลเอาใจใส่เธอ

            "ถามจริง ๆ คุณเคยนอนกับหมวดมู่ปิงปิงหรือเปล่า"

 "ไม่เคย"

 "งั้นก็แสดงว่าฉันต้องอยู่อันดับที่ห้าล่ะสิ แล้วคุณชอบเธอหรือฉันมากกว่าล่ะ"

 "คุณหนูสี่ บ้านของเราเน้นเรื่องรักใคร่ปรองดองกัน ครอบครัวไม่หึงหวงทะเลาะเบาะแว้งกัน ผมรักผู้หญิงของผมทุกคนเท่ากัน 

 ถ้าคุณคิดเป็นใหญ่แต่เพียงผู้เดียว ผมคงต้องบ๊ายบายจากคุณ ถ้าคุณยอมรับในสิ่งที่ผมพูดได้ ผมรับรองว่าคุณจะอยู่ร่วมกับพวกเราอย่างมีความสุข"

 ฉินฟ่านพยายามอดทนอธิบายให้เธอฟัง

 "เข้าใจแล้วค่ะ คุณก็ดูไปกันได้ดีกับหมวดมู่นี่นา ขอแค่คุณรุกหนักอีกนิด เธอต้องตกเป็นของคุณแน่ ๆ ฉันเป็นผู้หญิงย่อมดูออก ว่าเธอเองก็มีใจให้คุณ"

 คุณหนูแหย่ลองใจเขาดู

 "ผมรู้ ผมเองก็ชอบเธอ แต่คุณก็เห็นว่าผมมีเมียหลายคน ถ้าเธอจะลังเลใจผมก็เข้าใจ ผมจะไม่ฝืนใจเธอ ปล่อยให้เธอตัดสินใจเองจะดีกว่า"

ทั้งคู่เดินขึ้นรถทั้งสองไปที่บ้านตระกูลเย่ อย่างน้อยฉินฟ่านควรเอ่ยปากสู่ขออย่างเป็นทางการกับครอบครัวของเธอ

สมาชิกของตระกูลเย่ต่างนั่งอมยิ้มเรียงรายกัน เมื่อเห็นฉินฟ่านเดินกุมมือคุณหนูสี่เข้ามา

คุณหนูสี่ราวกับรู้สึกว่าทุกคนต่างรู้เรื่องเมื่อคืนว่าเกิดอะไรขึ้น เธออายจนแทบมุดแผ่นดินหนี

"สวัสดีครับทุก ๆ ท่าน วันนี้ผมฉินฟ่าน มาเพื่อสู่ขอคุณหนูสี่เย่เฉียวเป็นภรรยา หวังว่าทุกท่านจะกรุณาตอบรับคำขอนี้ครับ"

"ดี ๆ ๆ พวกเรารอวันนี้มานานแล้วในที่สุดลูกสาวที่ดื้อรั้นเอาแต่ใจก็มีคนรับไปดูแลเสียที" เย่หมิงทงกับคุณนายเย่ยิ้มหน้าบาน 

"พี่ฟ่านนับว่ามีวาสนากับสาวงามจริง ๆ ผู้น้องขอแสดงความยินดีด้วย" ซีเหมินคังเดินยิ้มกริ่มมา

"ขอบคุณพี่คัง"

ฉินฟ่านรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ที่คนในครอบครัวเช่นซีเหมินคังปลอดภัยดี 

"โธ่คุณพ่อคะ อยากจับหนูใส่พานให้เขาฟรี ๆ เลยหรือไงคะ" คุณหนูสี่กระเง้ากระงอดคุณพ่อ

"จริงสิ ตามประเพณีมันต้องมีสินสอดทองหมั้นกันให้สมฐานะ"

คุณนายเย่กำลังนึกอยู่ว่าจะเรียกสินสอดเท่าไรดี

ฉินฟ่านพลิกฝ่ามือวูบ มีดสั้นก็ปรากฏขึ้นมา

"นี่คือมีดสั้นประจำตระกูลของผม มันมีชื่อว่าอัคคีกรีดฟ้า ขอมอบเป็นของหมั้นหมายคุณหนูครับ"

ทุกคนต่างมองมีดสั้นโปร่งใสสีแดงลักษณะเหมือนใบหลิวใบหนึ่ง ทั้งบางทั้งเบา อีกทั้งไม่มีด้ามจับ แล้วจะใช้มันได้ยังไง ราวกับมันไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้ มีดนี้ตีขึ้นจากวัสดุชนิดใด พวกเขาล้วนมีประสบการณ์ชีวิตที่โชกโชน แต่กลับดูไม่ออก 

ทุกคนต่างรู้กันดีว่า นี่คือสมบัติล้ำค่าของฉินฟ่าน เขาถึงกับตัดใจยอมมอบให้เป็นสินสอด แสดงว่าเขาจริงใจต่อเย่เฉียวอย่างแน่นอน คนเป็นพ่อเป็นแม่เห็นแล้วก็ชื่นใจ คุณชายทั้งสามเห็นก็พากันชื่นชมน้องเขยอีกหนึ่งส่วน

"พ่อขอรับไว้ด้วยใจก็แล้วกัน เธอเก็บมันเอาไว้จะดีกว่า มันย่อมช่วยปกป้องครอบครัวได้อย่างแน่นอน"

ทุกคนดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน หลังจากนั้นเย่หมิงทงก็เรียกฉินฟ่าน ไปคุยกันที่ห้องหนังสือ

"ช่วงนี้เธอคงลำบากแย่เลยสินะ"

            "ไม่หรอกครับลุงเย่"

ฉินฟ่านไม่เคยหวาดหวั่นต่ออันตรายอยู่แล้ว 

"เฮ้อ...เธอนี่นะไม่ไหวเลย ยังจะเรียกลุงเย่อีก ต้องเรียกว่าพ่อสิ"

"ครับคุณพ่อ"

ฉินฟ่านไม่เคยพูดคำนี้มาหลายสิบปี จึงขัด ๆ เขิน ๆ 

"ดี มันต้องแบบนี้สิ ต่อไปหากเธอต้องการเงินทองหรืออำนาจ แค่เอ่ยปากมาคำเดียว ตระกูลเย่จะสนับสนุนเธอเอง แล้วก็ดูแลลูกสาวของพ่อดี ๆ อย่าทำให้เธอต้องเสียใจ" 

"ผมจะดูแลเธอเป็นอย่างดี คุณพ่อผมอยากให้พี่คังอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพัก เพื่อความปลอดภัยและให้เสี่ยวเฉียวอยู่ที่นี่ด้วย" 

"เธอพูดขนาดนี้ แสดงว่าเจอพวกมันโจมตีมาแล้วสินะ" เย่หมิงทงยกชาขึ้นจิบ

ฉินฟ่านเล่าเหตุการณ์ที่ถูกลอบยิงที่โรงแรม และถูกยอดฝีมือไล่ฆ่าที่ชายป่าให้เย่หมิงทงฟังอย่างละเอียด

"อืม...คนเราไม่เพียงพึ่งพาฝีมือ บางครั้งยังต้องพึ่งดวงอีกด้วย เธอถูกไล่ล่าฆ่าฟันมาหลายครั้ง ยังรอดมาได้แสดงว่าเธอเป็นคนดวงแข็ง ไม่มีใครทำอันตรายเธอได้จริง ๆ"

"แต่คู่ต่อสู้ยิ่งร้ายกาจขึ้นเรื่อย ๆ หากสักวันหนึ่ง ผมต้องสู้กับระดับปรมาจารย์ แม้สู้ไม่ได้ แต่ก็ยังหนีได้ ช่วงเจ็ดวันนี้ผมจะขอพักอยู่ที่นี่ เพื่อฝึกซ้อมกับพี่คัง จะได้เตรียมรับมือพวกมัน"

"ฮ่า ๆ งั้นเธอต้องทนกินอาหารฝีมือแม่ยายแทนพ่อแล้วละ"

ฉินฟ่านได้ยินพลอยหัวเราะไปด้วย ทั้งสองต่างคิดอ่านและมองการณ์ไกลออกจึงไม่ต้องคุยกันมาก ก็สามารถเข้าใจกันได้

สวนหลังบ้านที่ห่างไกลออกไป ถูกรถเกรดดินไถปรับ บดอัดแน่นจนกลายเป็นลานกว้างที่ราบเรียบ ไว้สำหรับฝึกวิชาการต่อสู้ ด้านขวาเป็นศาลาหลบแดด 

ด้านซ้ายเป็นสนามฝึกยิงปืน ที่จัดสรรเนรมิตขึ้นมาอย่างรวดเร็วโดยคุณชายรอง ราวกับฉินฟ่านเรียกลมเรียกฝนได้ เขาอยากได้อะไรเพียงแค่เอ่ยปากเท่านั้น

คนตระกูลเย่ต่างสนใจอยากเห็นการประลองของฉินฟ่านกับซีเหมินคัง ถึงจะเรียกว่าฝึกซ้อม แต่ทุกคนต่างคิดว่ามันต้องดุเด็ดเผ็ดมันแน่ ๆ 

คราวก่อนที่ประมือกับมือกระบี่ มือทวน เขารู้สึกว่าในบางครั้งถูกคู่ต่อสู้ไล่ต้อน ด้วยลักษณะเฉพาะของอาวุธต่าง ๆ เขาเชื่อว่าอาวุธแต่ละชนิดย่อมมีจุดเด่นของการใช้สอย เขาจึงให้ซีเหมินคังสอนเขาใช้อาวุธ โดยเริ่มจากกระบี่ เพราะซีเหมินคังมีทักษะด้านการใช้อาวุธเป็นเลิศ

ฉินฟ่านอยู่ในชุดสีดำรัดรูป มือขวาถือกระบี่ยืนสงบนิ่งดั่งภูผา ส่วนซีเหมินคังอยู่ในชุดรัดรูปสีขาวมือถือทวนวงเดือน ท่วงท่างามซึ้งตรึงใจราวกับมีออร่าแผ่ซ่านออกมา 

"พี่ฟ่านมีความจำเป็นเลิศในการเรียนรู้ เพียงแค่คืนเดียว ก็สามารถใช้กระบวนท่าเจ็ดกระบี่รังควานชีวิต ไม้ตายก้นหีบ ที่ผู้น้องบัญญัติขึ้น 

เคล็ดวิชานี้คือดุดัน เผ็ดร้อน ไล่ล่า ฆ่าฟัน แต่ถึงที่สุดพี่ฟ่านยังคงต้องเสาะหาอาวุธชนิดหนึ่ง ที่เหมาะมือตัวเอง จึงจะเปล่งอานุภาพออกมาได้ถึงขีดสุดนะฮ๊า" 

ทุกคนรู้สึกทึ่งที่รู้ว่าซีเหมินคัง ถึงกับบัญญัติวิชากระบี่ขึ้นด้วยตัวเอง ตอนนี้ทุกคนเริ่มร้อนใจ อยากเห็นเร็ว ๆ ว่า วิชานี้จะร้ายกาจสักเพียงใด

"พี่คังลุยได้เต็มที่ ไม่ต้องยั้งมือ เชิญ"

"หากวันนี้ผู้น้องมีโชคสักเล็กน้อย ไล่ทุบตีพี่ฟ่านจนตัวช้ำ หน้าเขียว ขอคุณหนูสี่โปรดให้อภัยด้วยนะฮ๊า"

กริยาเดินเหิน ท่าทางยามเอ่ยวาจาของซีเหมินคังล้วนน่าดูยิ่งนัก จนคุณหนูสี่ต้องพยายามลักจำ ลองไปทำดูบ้าง

พูดจบซีเหมินคังพุ่งทะยาน หมุนควงจนพู่แดงกระจายเป็นวง แทงทวนออกมาอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงดังฉี่ ๆ ใส่ใบหน้าของฉินฟ่าน

เสียงกระบี่ปะทะทวนดังถี่ยิบ จนเกิดสะเก็ดไฟแลบแปลบปลาบ

กระบวนท่าที่ฉินฟ่านใช้นั้น ไม่มีสักท่าที่สวยงามโอ่อ่าเหมือนจอมยุทธ          แต่ล้วนมุ่งหมายแทงใส่จุดตายทั้งสิ้น ทำให้ซีเหมินคังเหมือนกับเป็นฝ่ายไล่ต้อน           แต่ท้ายสุดกลับต้องวกทวน กลับมาป้องกันจุดตายของตัวเอง

ทั้งสองราวกับสื่อใจถึงใจ พุ่งตัวขึ้นกลางอากาศ ต่างโยนแลกเปลี่ยนอาวุธกับอีกฝ่าย 

ไม่มีการรีรอให้เสียเวลา ฉินฟ่านกวาดทวนออกไปอย่างหักโหมทันที แถมหมุนควงฟาดโครมลงมาอย่างแรง กระบวนท่าไหลลื่นราวสายน้ำตก คล้ายดั่งเคยฝึก ทุกวี่ทุกวันมานานนับสิบปี

 ซีเหมินคังกลับคล้ายปลาน้อยที่ลอยล่องกลางคลื่นลมทะเล หลบได้ฉิวเฉียดเส้นยาแดงผ่าแปดทุกครั้ง จนคนดูด้านข้างรู้สึกหายใจไม่เต็มทั่วท้อง

 ทวนทั้งสะบัด หมุน ฟาด แทง เขี่ย ควง งัด แต่มือกระบี่เจ้าของต้นตำรับก็ไม่น้อยหน้า แสดงฤทธิ์เดชของมือสังหารเดนตายออกมา รังสีกระบี่สะท้อนแสงอาทิตย์ไหววูบวาบชวนให้ตาลาย จนแทบจำแนกไม่ออกว่าไหนเป็นกระบี่ลวง ไหนเป็นกระบี่จริงกันแน่

ซีเหมินคังลอยตัวกลางอากาศหมุนร่างควงราวกับสว่านดอกยักษ์ แทงกระบี่ใส่เข้าที่หน้าอกของฉินฟ่านอย่างจัง จนทุกคนที่ดูอยู่ ถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ กลัวว่ากระบี่นี้จะเสียบทะลุอกของฉินฟ่าน 

กรี๊ด!

คุณหนูสี่ถึงกับปิดตากรีดร้องออกมาด้วยความกลัว

แต่ทุกคนต่างปากอ้าตาค้าง ภาพที่เห็นคือกระบี่ที่แทงจิ้มอยู่ที่หน้าอก ถึงกับโค้งงอราวกับคันธนู ไม่มีรอยเลือดสักนิด นี่มันร่างเทวราชเหล็กหรือไง ถึงฟันแทงไม่เข้า

คุณชายสามตื่นเต้นจนตาเป็นประกายถึงกับปรบมือเสียงดัง จนทุกคนต่างปรบมือตาม ทุกคนเกิดความรู้สึกเหมือนเลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน การประลองราวกับจอมยุทธบู๊ลิ้มแบบนี้ ไม่ใช้สลิง ไม่มีสแตนด์อิน จะไปหาดูได้จากที่ไหนในยุค วีแชทหรือหยวนดิจิทัล

"นับถือ นับถือ วันนี้ผมยอมรับความพ่ายแพ้แล้ว" ฉินฟ่านยิ้มออกมา

"ผู้น้องโชคดีได้ชัยครึ่งกระบวนท่า แต่หากให้เวลาพี่ฟ่านอีกหนึ่งเดือน ทักษะด้านอาวุธของผู้น้อง ก็คงไม่ใช่คู่มือพี่ฟ่านแล้วล่ะฮะ" นี่คือมุมมองที่มีต่อฉินฟ่าน 

ซีเหมินคังถึงกับคิดเล่น ๆ ว่า ด้วยพรสรรค์ในเชิงยุทธของฉินฟ่าน หากเขายอมประกอบอาชีพเป็นมือสังหาร แม้แต่ประธานาธิบดีโลโก้นกอินทรีที่มีหน่วย secret service คอยคุ้มกัน ก็คงถูกเขาเชือดทิ้งแบบไม่รู้ตัว

ทั้งคู่ต่างเดินเข้าไปนั่งพักเหนื่อย ที่วันนี้ฉินฟ่านแพ้นับว่าเป็นที่เข้าใจได้เพราะเขาไม่ได้ใช้ฝ่ามือมุทราเก้ากระบวนท่า อันเป็นวิชาก้นหีบ แต่ใช้อาวุธที่เพิ่งเคยจับ เขาคิดว่านี่คือจุดอ่อนของเขา เขาจึงต้องการฝึกทักษะการใช้อาวุธชนิดต่าง ๆ ให้ชินมือไว้ก่อน

เพียะ...คุณหนูสี่ตีแขนเขา

"ฉันนึกว่ายังไม่ทันได้แต่งงาน ก็ต้องเป็นหม้ายไปซะแล้ว"

 ฮ่า ๆ ทุกคนพอฟังถึงกับหัวเราะออกมาจนดังกระหึ่มศาลา

แต่นี่คือครอบครัวของเธอ เธอไม่อายสักเท่าไรอยู่แล้ว แถมหันไปกระซิบถามเขาเบา ๆ 

"พวกคุณใช้กระบี่ปลอมเหรอ"

"ฮี่ย! ของจริง มันมีชื่อว่า ฟ้าแล่บ

ของรักของหวงของพี่คังเชียวนะ"

"งั้นคุณหนังเหนียวฟันแทงไม่เข้าจริง ๆ เหรอ มันคือวิชาอะไร สอนฉันบ้างดิ"

"คุณเป็นสาวสวยรวยเสน่ห์ ถ้าฝึกจนมือเท้าหยาบกร้าน นิ้วมีรอยด้านแข็งเป็นไต ลำตัวมีแผลเป็นคล้ายตะขาบยาวสามนิ้ว ก็จะใส่ชุดว่ายน้ำไม่สวยแล้วนะ คุณจะยอมฝึกเหรอ"

คุณหนูสี่คิด ๆ ไปก็เห็นด้วย เลยยกธงขาวยอมแพ้ ผู้หญิงย่อมรักสวยรักงามอยู่แล้ว

ฉินฟ่านกดโทรศัพท์ทันที

"โยโย่ อีกสองวันพาอิ๋งอิ๋งมาที่ตระกูลเย่ ใช่…จัดเต็มแบบฟูลออฟชั่นเลย อื้อ...ใช่ ตามใจเธอเลย บาย"

"คุณให้พวกเธอมาทำไมเหรอคะ"

"มาฆ่าผม"

ทุกคนได้ยินชัดเจน ต่างนึกขำในใจเพราะนึกว่าเขาพูดเล่น

สองวันต่อมา สาว ๆ ของฉินฟ่านต่างยกโขยงกันมาหมด ทั้งซูหลิงที่มาในชุดสูทสีชมพูในมาดผู้บริหาร รองเท้าส้นสูงสี่นิ้ว เหลียนฟ่งแต่งตัวแบบสาววัยรุ่นหวานแหววทั่ว ๆ ไป เสื้อยืดรัดรูปสีขาว กางเกงยีนส์รัดรูปสีน้ำเงินน้ำทะเล รองเท้าบู๊ทยาวสีดำหุ้มแข้ง สวมหมวกเบสบอลสีดำ

 โยโย่กับอิ๋งอิ๋งแต่งชุดนักเรียนหญิงของญี่ปุ่น ใส่เสื้อขาวกระโปรงสั้นลายตารางแบบญี่ปุ่น สวมถุงเท้ายาวปิดสูงถึงหน้าแข้งสีชมพู ติดกิ๊บหนีบผมรูปหัวกะโหลก สวมแว่นกันแดดสีดำ สองคนราวกับพิมพ์เดียวกัน 

อ้อ...ใช่แล้วเธอเป็นฝาแฝด แม้แต่เหลียนเฮ่อก็ตามมาชมความครึกครื้นด้วยคน แต่เพราะเขาเป็นเด็กฉลาด มีสัมมาคารวะ ผู้ใหญ่ทุกคนต่างเอ็นดูหนุ่มน้อยวัยละอ่อนคนนี้อย่างยิ่ง 

 ส่วนสาว ๆ ต่างคิดถึงคนรักของตัวเอง จึงยกขบวนกันมาหมดบ้าน ฉินฟ่านบอกพวกเธอว่าเขาสู่ขอคุณหนูสี่แล้ว และแนะนำให้พวกเธอรู้จักคนในตระกูลเย่

 ฉินฟ่านเป็นคนกลางในการเชื่อมโยงความสัมพันธ์ของคนสองกลุ่มนี้ พวกเขาจึงรู้สึกใกล้ชิดกัน สนิทสนมกลมเกลียวกันอย่างรวดเร็ว 

 คฤหาสน์ใหญ่โตกว้างขวาง ถึงคนจะเยอะ แต่กลับไม่รู้สึกเบียดเสียดแออัด อาหารก็อุดมสมบูรณ์ ทั้งหมดล้วนเบิกบานใจ

 ลานฝึกซ้อมยังคงเป็นที่เดิม ฉินฟ่านในชุดรัดรูปสีดำมือซ้ายถือแส้ มือขวาถือดาบเก้าห่วง เขาลองสะบัดแส้ไปมา ส่วนซีเหมินคังในชุดรัดรูปสีขาว ในมือมีกระบองยาวสีเงินแวววาวอยู่ท่อนหนึ่ง คุณชายใหญ่นึกสนุก สั่งเด็กขนกลองใบใหญ่มาสามใบ พร้อมกับพิณมาตัวหนึ่งเพื่อสร้างบรรยากาศ

 ติ๊ง…

 ปลายนิ้วเรียวยาวของคุณหนูสี่เริ่มดีดพิณเป็นจังหวะแช่มช้อยนุ่มนวล ไพเราะเสนาะหู ดุจสายธารน้ำไหล ทุกคนต่างตั้งใจฟังเพลงที่เธอบรรเลง

 ฉินฟ่านถึงกับมองด้วยความทึ่ง นี่หญิงคนรักของเขาเก่งขนาดนี้เลยเหรอ

 จู่ ๆ เสียงพิณที่ดังแว่วหวานจับใจ พลันเปลี่ยนแปลงเป็นท่วงทำนองที่ฮึกหาญทะยานฟ้าชวนให้เลือดลมพลุ่งพล่านคล้ายดั่งเห็นภาพทัพใหญ่นับแสน สองทัพตั้งประจันหน้า ม้าศึกต่างหายใจฟืดฟัด กระทืบเท้าราวจะพุ่งเข้าโรมรัน หมายเข่นฆ่าให้ตายกันไปข้างหนึ่ง

 ทันใดนั้นเสียงกลองเริ่มดังก้องกังวาน ในท่วงทำนองอันเร้าใจ ผสานกับเสียงพิณสร้างความฮึกเหิมไปทั่วทั้งสนาม

ตึง ๆ 

พอเสียงกลองที่รัวสิ้นสุดลง กระบองยาวก็ควงหมุนอย่างรวดเร็ว จี้ปราดออกไป ฉินฟ่านสะบัดแส้จนเสียงหวีดหวิวต้านกระบองเอาไว้ แล้วหมุนตัวฟันดาบออกไป 

ซีเหมินคังแทงกระบองลงดินใช้เป็นแกนทรงตัว ลอยตัวสะบัดขาเตะปลายดาบให้พ้นห่างออกไป 

ขณะที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลิน ในท่วงท่าลีลาของซีเหมินคัง ที่คล้ายกับการเริงระบำอันงดงาม กระบวนท่าของเขาหนักแน่นแฝงความอ่อนช้อย ในอ่อนมีแข็ง ในเร็วมีช้า จู่ ๆ ก็มีลูกธนูที่ยิงเฉียดผ่านหน้าอกฉินฟ่าน ในระยะเผาขน

ทุกคนต่างกวาดสายตามองหาที่มาของลูกธนูกันเลิ่กลั่ก ใครเป็นคนลงมือ

หรือว่ามีศัตรูที่ไหนบุกมา แต่เห็นฉินฟ่านยังคงมีสีหน้าสงบอยู่ ทุกคนจึงคิดว่าเขาคงเชิญเพื่อนใหม่มาช่วยฝึกกระมัง

ฉินฟ่านหงายตัวเอนไปข้างหลัง ห่างพื้นแค่สองคืบ พร้อมกับหมุนตัวในท่านี้ได้ถึงร้อยแปดสิบองศา หลบพ้นจากลูกธนู แต่แค่เพียงพริบตา ชูริเคนอาวุธลับรูปดาวกระจายสี่แฉกของนินจา ก็ถูกซัดมาถี่ยิบ จนเขาต้องพลิกตัวติดต่อกันสองตลบจึงหลบพ้น 

ย้าก...

เสียงตวาดก้องของซีเหมินคัง คล้ายกับมังกรคำราม มือทั้งสองของเขาจับอยู่ที่กึ่งกลางกระบอง ฟาดออกไปทั้งซ้ายขวาแปดครั้งซ้อน ๆ จนฉินฟ่านต้องถอยหลัง

โยโย่ในร่างนินจาชุดสีม่วง พุ่งขึ้นมาจากใต้พื้นดิน ใช้เคียวที่อยู่ในมือฟันใส่แผ่นหลังฉินฟ่าน 

อิ๋งอิ๋งในร่างนินจาชุดสีเขียวที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ พุ่งตัวลงมาพร้อมดาบนินจาในมือ 

ทุกคนต่างใจเต้นระทึก แทบไม่เป็นจังหวะ ต่างคิดไม่ออกว่าฉินฟ่านจะหลุดจากสถานการณ์จู่โจมพร้อมกันสามด้านได้อย่างไร

"พี่ใหญ่ นั่นนินจาจริง ๆ ใช่หรือเปล่า"

คุณชายสามยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

"นั่นคือพี่โยโย่กับพี่อิ๋งอิ๋งนะครับคุณชายสาม"

 เหลียนเฮ่อรีบเสนอหน้า ไขข้อข้องใจให้คุณชายสาม

"หา…แม่เชร็ด นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม"

คุณชายใหญ่ถึงกับสบถคำหยาบออกมา เด็กสาววัยใสในชุดนักเรียนนั่นนะเหรอ ที่เป็นนินจา นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ฉินฟ่านควงสะบัดแส้ต้านกระบองและเคียวเอาไว้ แล้วพุ่งทะยานขึ้นไป

ใช้ดาบเก้าห่วงฟาดฟันปะทะกับดาบนินจาไปสามครั้ง พอร่างฉินฟ่านตกถึงพื้น เขาก็ถูกล้อมกรอบสามด้าน

เขาขว้างแส้ใส่ซีเหมินคัง แล้วหมุนตัวฟันดาบปะทะกับลูกตุ้มร้อยโซ่ที่ติดกับด้ามเคียว แล้วกลิ้งตัวลงตีลังกากับพื้น ใช้ดาบในกระบวนท่าของกระบี่แทงใส่อิ๋งอิ๋ง

แต่ที่ทำให้ทุกคนอกสั่นขวัญแขวนที่สุดคืออิ๋งอิ๋งชักปืนสั้นออกมายิงใส่เขาในระยะเผาขนถึงสามนัดทันที

ปัง ปัง ปัง

 เขาต้องพลิกตัวเอียงไปเอียงมาหลบวิถีกระสุน แล้วใช้ดาบเคาะใส่ปืนสั้น จนมันหลุดกระเด็นลอยไปไกล

 ซีเหมินคังกดปุ่มปลดล๊อกกระบองยาว เพื่อเปลี่ยนให้กลายเป็นกระบองสามท่อน แต่ละ ท่อนยาวหกสิบเซ็นติเมตร กระบวนท่าที่ใช้มีทั้งฟาด สกัด เขี่ย ทุบ แทง ลวดลายพลิกแพลงในการใช้มากมาย ฉินฟ่านโดนฟาดไปสามที จนตัวเอนไปเอียงมา 

ยังไม่ทันยืนให้มั่นคง เคียวก็เกี่ยวใส่ขาจนกรีดปลายกางเกงขาด ดาบนินจาก็แทงเข้ามาด้านหลัง เขารีบเบี่ยงตัวจนเสื้อถูกกรีดขาดเป็นทางยาว

 "พี่แพ้แล้ว"

 โยโย่ยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ ทุกคนต่างหยุดมือ ใช่เขาแพ้แล้ว แพ้อย่างยับเยินจริง ๆ 

 "แบบนี้ไม่นับ พวกเธอเล่นใช้ปืน แบบนี้มันขี้โกงกันนี่นา" คุณหนูสี่ประท้วงเสียงดัง

 "เธอไปบอกคนร้ายเถอะ ดูว่าพวกมันยอมสู้แบบยุติธรรมไหม" อิ๋งอิ๋งพยายามใจเย็นอธิบาย

 หลังจากนั้นฉินฟ่านก็ถูกทุบตีจนน่วมพ่ายแพ้ติดต่อกันไปอีกสามวัน แต่เขารู้สึกถูกอกถูกใจกระบองสามท่อนไม่หาย ตกดึกเขาจึงลองฝึกมันดู โดยมีซีเหมินคังคอยยืนชี้แนะด้านข้าง ยิ่งใช้ยิ่งคล่องมือ

 ตอนนอนก็มีสาว ๆ คอยเอาใจ ช่วยถูทานวดยาให้บริเวณรอยฟกช้ำ เพลินจนหลับคาตักของเหลียนฟ่ง

 ว่าที่แม่ยายเห่อลูกเขยป้ายแดงขนาดหนัก แม้แต่อาหารเช้า แค่ฉินฟ่านบอกว่าอยากกินโจ๊กไข่เยี่ยวม้ากับปาท่องโก๋ เมนูนี้จะถูกจัดวางบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ร้อนควันฉุยส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลายให้สอเล่น ๆ จนทุกคนต้องทึ่งยอมยกนิ้วให้ ในฝีมือเนรมิตอาหารของว่าที่แม่ยาย

 ทุกคนนั่งทานกันที่โต๊ะยาวอย่างเอร็ดอร่อย แต่มีคนหนึ่งที่รู้สึกกระสับกระส่ายคันปากยิบ ๆ และคนที่นั่งไม่เป็นสุขนี้ก็คือคุณชายสาม