บทที่ 64 คู่แค้นพบกันบนทางแคบ

 ในห้องที่มืดมิด มีแสงเลือนรางไหววูบเป็นบางครั้ง จากเปลวไฟที่ลุกฮือโหมของการระเบิดครั้งใหญ่ ซีเหมินคังยืนถือทวนเงินสงบนิ่งดุจขุนเขา เพราะเขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่ซุกซ่อนอยู่ เมื่อมืดมิดจนมองไม่เห็น เขาเลยพาลหลับตาลง ใช้หูสดับฟังเสียงเคลื่อนไหวแทน

 ฟิ้ววววว

 เสียงกระแสลมของดาบ ที่ตวัดใส่ลำคอของซีเหมินคังแว่วมา เขาสะบัดควงทวนเงินเข้าต้านปะทะติดต่อกันเก้ากระบวนท่า จนเกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ

 เสียงซัดอาวุธบางสิ่งออกมา ลางสังหรณ์ในใจของซีเหมินคัง ส่งสัญญาณเตือนภัยชนิดหนึ่ง บีบให้เขาดีดตัวถอยไปหลบหลังเสาอย่างรวดเร็ว

 บึ้ม…

 อาวุธที่ซัดออกมาก็คือระเบิดเพลิงขนาดเล็กของจิ้งจอกเพลิงนั่นเอง เล่นเอาเสื้อผ้าของซีเหมินคังไหม้ไปแถบหนึ่ง ไฟลวกหน้าแข้งเล็กน้อย

 "หึ ๆ เขาถึงว่าคู่แค้นทางคับแคบ ในที่สุดเราทั้งสองคนก็มาเจอกันอีกจนได้ กระสุนนัดนั้น ที่มึงยิงใส่ขากู กูยังจำได้ดี วันนี้มึงต้องตายสถานเดียว"

 จิ้งจอกเพลิงขยับดาบเก้าห่วง จนเกิดเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง

 "ขอโทษจริง ๆ นะฮ๊า พอดียิงคนมาเยอะมากเลยจำไม่ค่อยได้ คุณคือใครช่วยบอกอีกทีได้ไหมฮ๊า"

 "บัดซบ! กูคือจิ้งจอกเพลิงนักฆ่าชื่อดังอันดับหนึ่งโว้ย จำใส่...”

 ปัง!

 จิ้งจอกเพลิงพูดยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงปืนดังขึ้น

 "อุ้ย โทษทีปืนมันลั่น"

 ทวนเงินคืออาวุธของซีเหมินคังไม่ใช่เหรอ ถูกต้อง แต่นักฆ่าที่ไหนพกอาวุธมาชิ้นเดียวกันบ้างล่ะ ไม่รู้ว่าซีเหมินคังชักปืนออกมายิงตอนไหน แต่กระสุนคราวนี้ไม่ได้เจาะเข้าที่น่อง แต่มันเจาะเข้ากลางหน้าผากของจิ้งจอกเพลิงอย่างแม่นยำ ร่างของมันหงายหลังล้มตึงทันที

 "จุ๊ ๆ หน้าตาไม่ดีแล้วยังฉลาดน้อยอีก ยังมีหน้ามาโม้ว่า เป็นนักฆ่าชื่อดังอันดับหนึ่ง เฮ้อ ลงนรกไปแล้ว ก็เลิกนิสัยขี้โม้ได้แล้วนะฮ๊า อามิตตาพุทธ จำเริ้ญ จำเริญ"

 ซีเหมินคังส่ายหน้าไปมาราวกับตุ๊กตาไม้ สมเพชในความอ่อนหัดของจิ้งจอกเพลิง

 ปัง ๆ

 “วิญญาณบรรพชนคุ้มครอง เฮ้อ! เกือบตายแล้วไหมล่ะ”

 เค่อตงหยางหัวหน้าสถานีตำรวจเช็ดปาดเหงื่อที่ใบหน้า เมื่อครู่กระสุนสองนัดยิงถูกหน้าอกของเขา ถึงจะไม่เข้าเพราะเสื้อเกราะกันกระสุนเซฟเอาไว้

 แต่อารมณ์เฉียดตายยังคงคุกรุ่นรายล้อมเขาเอาไว้ จนต้องพร่ำสวดขอพร แถมยังเจ็บเป็นบ้า หากเคราะห์หามยามซวยขึ้นมา เมียยังสาวยังสวยหุ่นนางแบบ ที่เขาตบแต่งมาจากบ้านนอก เสียค่าสินสอดไปมากโข มีหวังได้เสพสุขบนกองสมบัติของเขากับผัวใหม่

 เธอคงไม่ยอมครองตัวเป็นหม้าย เพื่อเขาจนแก่จนเฒ่าอย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะมีลูกด้วยกันสองคนก็ตาม

 สมัยนี้จะมีผู้หญิงที่ไหน ต้องการป้ายกุลสตรีซื่อสัตย์กันบ้างละ แต่เหตุผลสำคัญที่เขายอมเสี่ยงนำทีมลูกน้องมากวาดล้างผู้ร้ายเหล่านี้ ก็เพราะตอนนี้เขาอายุห้าสิบแล้ว

 นี่เป็นโอกาสทองในการสร้างผลงานให้ผู้ใหญ่ในกรมได้เห็น ถึงเขาจะแก่แต่ก็ยังมีไฟอยู่ ในอดีตเขามีคะแนนยิงปืนสูงสุดอันดับหนึ่งของรุ่น ไปถามดูได้ว่าเขาไม่ได้โม้ รางวัลเหรียญทองยังแขวนอยู่ที่ฝาผนังบ้านของเขา

 "คุณลุงเป็นไงบ้างคะ"

 มู่ปิงปิงร้อนใจรีบวิ่งมาสำรวจอาการของเขา ไม่ว่ายังไงเขาก็เป็นคุณพ่อครึ่งตัว

ของมู่ปิงปิง

 "ไม่เป็นไร แค่นี้จิ๊บ ๆ เราเป็นตำรวจ เสี่ยงตายบ้างก็ดี จะได้เก็บไว้เล่าให้ลูกๆเธอฟังเป็นนิทานก่อนนอน เธอเองก็ต้องระวังตัวให้มาก ๆ เหมือนกัน เข้าใจไหม"

 ขณะนี้ฉินฟ่านและโยโย่ยืนอยู่ที่หน้าศูนย์บัญชาการของเขี้ยวอสูร ซึ่งเป็นอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กที่สูงหกชั้น

 "เอาไงดีพี่ ท่าทางพวกมันคงจะยุ่งกับการเตรียมชาชั้นดีรอต้อนรับพวกเรา"

 "จะไปยากอาไร้ เจอคนก็ตีคน เจอผีก็ทุบผี ไล่เคลียร์ไปทีละชั้น เอาให้

เหมือนเคลียร์สเตจเล่นเกมเลยดีไหม

แต่ว่าถ้าเธอไม่อยากเหนื่อย ก็เรียกให้เพื่อน ๆ ของเธอมาช่วย"

 โยโย่ยิ้มหวานแบบถูกใจที่จะได้โชว์ฝีมือให้คนรักดู เธอหยิบขลุ่ยกระดูกออกมาเป่าพริบตาเดียวฝูงผึ้งก็บินมาตามคำสั่ง เข้าทำการจู่โจมเริ่มจากชั้นล่างไล่ขึ้นไป พวกมันถูกฝูงผึ้งนับพันต่อยคนละหลายตัวย่อมเจ็บปวดทรมาน จนพวกมันไม่มีกะจิตกะใจจะสู้ศึกอันใดทั้งสิ้น

 บางคนนึกขึ้นได้ตะโกนบอกให้จุดไฟรมควันไล่ผึ้ง แต่ไม่ทันจะหาเชื้อเพลิง ก็ถูกต่อยจนตาปูดบวมวิ่งหนีแตกฮือออกจากตัวตึก ถูกตำรวจเข้าทำการจับกุมอย่างต่อเนื่อง

 ทั้งคู่เดินขึ้นลิฟท์ไปแบบชิว ๆ พอลิฟท์ชั้นหกเปิดออก ก็ได้ยินเสียงปรบมือ

 แปะ ๆ

 เงาสะท้อนของเปลวไฟที่แผดเผา ในดวงตาของเงาโลหิต หลังจากมองดูหายนะที่มาเยือน แล้วเบือนสายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า มันเค้นเสียงออกจากไรฟันด้วยความเคียดแค้น

 "ฮ่า ๆไอ้บ้าเอ๊ยไม่เลวนี่หว่า แกคือฉินฟ่านสินะ ตายยากตายเย็นจริงนะแก แต่ไม่ต้องเป็นห่วง เพราะว่าวันนี้แกต้อง

ตายอย่างแน่นอน"

 ฉินฟ่านมองดูบุรุษหนุ่มหน้าตาดีเหมือนไอดอล โหนกแก้มมีรอยตีตราหมายเลขสิบสาม คิ้วเข้มตาโตจมูกโด่งริมฝีปากบางได้รูป อายุน่าจะสักยี่สิบห้า สวมเสื้อมีฮู้ทสีดำ

 ท่าทางของเขาคล้ายกับนักศึกษาในมหาวิทยาลัยซะมากกว่า ที่จะเป็นประมุขขององค์กรนักฆ่าชื่อดัง

 พูดก็พูดเถอะ ผู้ร้ายก็ใช่ว่าจะต้องมีใบหน้าเหี้ยมเกรียมดุดันหรืออัปลักษณ์เสมอไป แต่ที่เขามั่นใจว่าเงาโลหิตจะต้องเป็นคนนี้อย่างแน่นอน ก็เพราะคำ ๆ เดียวก็คือคำว่าพลังสภาวะ

 มีแต่สุดยอดฝีมือ ที่ทำให้เขาเกิดความตื่นตัวจนขนลุกขนชันได้ ความรู้สึกนี้มันยาก ที่จะบรรยายได้จริง ๆ  

 โดยเฉพาะแววตาที่แลดูโหดเหี้ยมเลือดเย็น คล้ายดั่งนัยน์ตาของปลาตาย ราวกับว่าหากมันผู้นี้ต้องฆ่าคนสักร้อยคน มันก็คงไม่ลังเลใจเลยสักนิด

 แถมเมื่อครู่เขาซัดอัคคีกรีดฟ้าช่วยโยโย่ไปแล้ว วันนี้คงหมดสิทธิ์ใช้ได้อีก เพราะพลังลมปราณคงไม่พอ สำหรับการใช้เป็นครั้งที่สอง งานนี้คงทำให้เขาหืดขึ้นคอน่าดู

 "เออฉันเอง แกคงเป็นเงาโลหิตซินะ ถามจริง ๆ เถอะ นี่แกเปียแชร์ไม่ได้ จนเงินขาดมือรึยังไง รึว่าเป็นเด็กเก็บกด ถูกลุงข้างบ้านตุ๋ยตูดตั้งแต่ยังเด็ก ถึงได้มายึดอาชีพเส็งเคร็งแบบนี้

 ทำไมไม่รู้จักไปเป็นไรเดอร์ส่งอาหารรึไปเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ งานการดี ๆ ไม่รู้จักไปทำ พ่อแม่แกรู้เข้าคงได้อกแตกตาย

 เอ่อ แต่ต้องขอโทษจริง ๆ ว่ะ ที่เผากระท่อมของแกซะวอดวาย แต่งานนี้ประกันคงไม่ยอมจ่ายให้แกหรอก"

 ฉินฟ่านพูดพลางขยับมายืนข้างหน้าของโยโย่ เป็นการสื่อนัย ๆ ว่า งานนี้น้องไม่ต้องพี่ลุยเอง

 โยโย่เลยไปลากเก้าอี้ มานั่งไขว่ห้างหลบอยู่ด้านข้าง คอยชมบิ๊กแมทช์มวยมันสุดสัปดาห์ แถมยังควักหมากฝรั่งมาเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างสบายอารมณ์

 "หึ ๆ แม่นินจาสาวนี่คงเป็นคนรักของแกละสิ อื้อฮือน่ารักไม่เบาเลยนี่หว่า ดีเชือดแกทิ้งก่อน แล้วค่อยป้อนยาปลุกเซ็กซ์ให้นังนี่ ฉันกับลูกน้องจะเรียงคิวข่มขืนอีนี่ให้สะใจไปเลย ดีไหม"

 "แกนี่คงนกเขาไม่ขัน น้องชายคงหงอยจนคอตกไม่ยอมสู้สิท่า ระวัง ๆ หน่อย หากแกดูหมิ่นดูแคลนว่าเธอเป็นผู้หญิงอ่อนแอ แกจะโดนเธอเจี๋ยนไข่ทิ้งทั้งพวง แล้วอย่าหาว่าไม่เตือนกันก่อนก็แล้วกัน"

 ทั้งสองใช้คารมปะทะกัน พลางสอดส่ายสายตาหาจุดอ่อนของอีกฝ่าย อย่างไม่รีบร้อน เงาโลหิตบิดเท้าขวาเล็กน้อย

ฉินฟ่านก็ขยับตาม ทั้งสองต่างกำลังสะสมพลังสภาวะกันอย่างช้า ๆ เพื่อระเบิดออกมาในครั้งเดียว

 เงาโลหิตเคยเจอคู่ต่อสู้ที่ร้ายกาจมาก็มาก แต่พอเจอฉินฟ่านลางสังหรณ์ในใจ จากการผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน บอกกับมันว่าฉินฟ่านแข็งแกร่งมากจนยากที่จะประเมิน แต่มันไม่เคยคิดที่จะหลบหนี เพราะศักดิ์ศรีค้ำคอนะเหรอ

 ไม่ใช่…แต่เพราะมันรู้ดีว่า หากมันมีความคิดที่จะหลบหนีแม้แต่แวบเดียว นั่นหมายความว่ามันแพ้แล้วและความรู้สึกนี้จะคอยตามหลอกหลอนมันไปชั่วชีวิต

 เปาะ!

 เสียงเป่าหมากฝรั่งเป็นลูกโป่งใบใหญ่จนแตกดังขึ้น ราวกับเสียงตีระฆังให้สัญญาณเริ่มการชกมวย

 ไม่มีกระบวนท่าที่สวยหรู ไม่มีความพลิกแพลงของกระบวนท่า นี่เป็นการต่อสู้แบบ "ตาต่อตาฟันต่อฟัน" ราวกับอันธพาลข้างถนนต่อยตีกัน หมัดใครแข็งแกร่งกว่าคนนั้นรอด

 ตูม!

 อ๊อก!

 หมัดของทั้งสองคนต่างต่อยเข้าทรวงอกของอีกฝ่าย แต่คนกระอักเลือดออกมากลับเป็นฉินฟ่าน เหลือเชื่อจริง ๆ

เงาโลหิตถึงกับมีกำลังภายในสูงล้ำกว่าเขา

อีกรึ

 ฉินฟ่านถ่มเลือดในปากทิ้ง ก่อนที่ทั้งสองจะพุ่งเข้าหากันอย่างเอาเป็นเอาตายอีกครั้ง

ฉินฟ่านเปล่งเสียงเบา ๆ ในลำคอออกมา แล้วฟาดฝ่ามือมุทรากระบวนท่าที่สามออกไป

 โอม

 ตูม!

 เงาโลหิตใช้แขนขวากันฝ่ามือของฉินฟ่านเอาไว้ โดยที่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรแม้แต่เส้นผม แต่เสื้อผ้าของเงาโลหิตกลับถูกพลังฝ่ามือฟาดจนเปื่อยยุ่ยขาดไปแถบใหญ่ เผยให้เห็นแขนข้างขวาเป็นโลหะสีเงินวาววับของเงาโลหิต ไล่ตั้งแต่หัวไหล่จนถึงปลายนิ้วล้วนเป็นแขนจักรกลอย่างกับในหนังไซไฟของฮอลลีวูด

 "นี่มันบ้าไปแล้ว"

 "เฮอะ ๆ ฉันอุตส่าห์ยอมตัดแขนทิ้งข้างหนึ่ง เพื่อใส่แขนจักรกลนี้ วันนี้คงจะได้รู้กันว่า กำลังภายในของแกกับแขนจักรกลของฉัน ใครจะเจ๋งกว่ากัน"

 เงาโลิตหวดแขนต่อยหมัดออกไปไม่หยุดยั้งถึงสิบกว่าหมัด โต๊ะเก้าอี้ ฝาผนังที่ถูกพลังหมัดต่อย ต่างพังทะลายอย่างง่ายดาย ฉินฟ่านไม่กล้าเข้าปะทะตรง ๆ ได้แต่ฟุตเวิร์คหลบซ้ายหลบขวาไปมาหาจังหวะโต้กลับ

 "แกคงบ้าหนังไซบอร์กมากไปหน่อยแล้วละ"

 ย้าก!

 เงาโลหิตร้องเสียงดังก้องกระโดดขึ้นราวกับค้างคาวตัวใหญ่ กางกรงเล็บเหล็กของแขนจักรกล หมายจะขยุ้มคอหอยของฉินฟ่านให้แหลกสะบั้น

 ฉินฟ่านหมุนตัวครึ่งรอบดึงเอากระบองสามท่อนออกมา สะบัดฟาดใส่จนเกิดเสียงหวีดหวิว ผสานกับเสียงกระบองที่กระทบกับกรงเล็บดังถี่ยิบ ทั้งคู่ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ยังดีที่ฉินฟ่านเข้าค่ายฝึกการใช้อาวุธกับซีเหมินคังมา ไม่เช่นนั้นคงต้องเสียเปรียบแขนจักรกลนี้แน่

 "ฮ่า ๆ เงาโลหิตนี่แกคงเพี้ยนเข้าขั้นแล้วจริง ๆ"

 ความรุนแรงของการห้ำหั่นกันในครั้งนี้ บ่งบอกอย่างชัดเจน ถึงเจตนาที่จ้องจะสังหารอีกฝ่ายให้จงได้

 ฉินฟ่านตีลังกากลับหลังสองตลบ หลบรอดจากกรงเล็บของเงาโลหิต แต่เขายืนยังไม่ทันมั่นคงดี กรงเล็บเหล็กก็กวาดมาด้านข้าง กรีดใส่ฝาผนังจนเป็นรอยเล็บยาว การโจมตีครั้งนี้แฝงพลังที่รุนแรงพอที่จะบดขยี้ทุกสิ่งให้เป็นจุณ

ฉินฟ่านรีบสะบัดเท้าเตะสกัดออกไปสามทีซ้อน

 แต่เงาโลหิตอาศัยพลังมหาศาลของแขนจักรกลเป็นข้อได้เปรียบ ไม่มีกระบวนท่าพลิกแพลงใด ๆ มันแค่ต่อยออกไปฟาดแขนออกไป ฉินฟ่านก็ยากที่จะต้านทานพลังนี้แล้ว

 สถานการณ์ตอนนี้ของฉินฟ่านไม่สู้ดีจริง ๆ หากเปรียบเทียบกันเขาคงเป็นมวยรองบ่อน โยโย่นั่งดูอย่างร้อนใจจนกระสับกระส่ายก้นเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ ไม่ได้ใจเย็นเหมือนตอนแรกอีกแล้ว

 กรงเล็บเหล็กของเงาโลหิตพุ่งแทงใส่หน้าอกของฉินฟ่าน บังคับให้เขาต้องดีดตัวพุ่งไปข้างหลัง ใช้หัวไหล่กระแทกชนฝาผนังปูน จนพังทลายเป็นช่อง ทะลุไปห้องด้านข้างที่อยู่ติดกัน จึงหลบการโจมตีนี้ได้อย่างหวุดหวิดหวาดเสียว

 เงาโลหิตกระทืบส้นเท้าขวาเบา ๆ ทีหนึ่ง มีดสั้นกว้างหนึ่งนิ้วยาวสี่นิ้วที่มีปลายแหลมคม พลันดีดโผล่ออกมาจากหัวรองเท้าข้างขวา แล้วพุ่งตัวเข้าสู่ห้องถัดไปตามเข่นฆ่าฉินฟ่านไปติด ๆ  

 มันสะบัดเท้าเตะใส่ถี่ยิบ ราวกับหางของแมงป่อง ที่ตวัดฉกล่าเหยื่อ รุกไล่อย่างต่อเนื่องว่องไว จนมีดที่ปลายเท้ากรีดใส่เสื้อฉินฟ่านขาดเป็นทางยาว ถึงจะหลบมีดนี้พ้น แต่หลบหมัดซ้ายที่ต่อยมาที่ทรวงอกไม่พ้น

 ฉินฟ่านได้แต่ผ่อนหนักเป็นเบา ในเวลาที่ฉุกละหุกเช่นนี้ โดยเบี่ยงตัวใช้หัวไหล่รับหมัดแทน เขาถูกต่อยจนกระเด็นไป แขนซ้ายชาวูบเหมือนถูกไฟช็อต จนแขนห้อยตก ขนาดโยโย่เห็นยังรู้สึกร้อนใจเป็นห่วงว่าฉินฟ่านจะเพลี่ยงพล้ำเสียที

 ฉินฟ่านสูดลมหายใจลึก ๆ พลางครุ่นคิดว่า เขาจะแก้เกมในสถานการณ์ที่เป็นรองแบบนี้อย่างไรดี เขาค่อย ๆ เดินลมปราณรูปเกลียว แล้วส่งพลังใส่ลงไปในกระบอง

 เขาควงกระบองฟาดเหวี่ยงหมุนวนราวกับมังกรพิโรธ เดี๋ยวหวดซ้าย เดี๋ยวทุบขวาปะทะกับเล็บเหล็กรวดเร็วถี่ยิบ จนโยโย่มองตามแทบไม่ทัน เสียงอาวุธกระทบกันดังสะท้านแก้วหู

 ทั้งสองผลัดกันรับผลัดกันรุก แต่อาจจะเป็นเพราะแขนจักรกล ที่มีพลังทำลายล้างสูงจนน่าเเหลือเชื่อ ฉินฟ่านจึงต้องรับมือด้วยความยากลำบาก

 เงาโลหิตเห็นว่าตนเองกำลังได้เปรียบรีบพุ่งทะยานตัวตามไปติด ๆ หมายจะเผด็จศึกให้เสร็จสิ้นในคราเดียว

 ฉินฟ่านคิดว่าเงาโลหิตผู้นี้ฝีมือร้ายกาจจริง ๆ เมื่อวรยุทธผสานกับพลังอำนาจแขนจักรกล ทำให้เงาโลหิตแข็งแกร่งยิ่งกว่า ปรมาจารย์ปู้ซะอีก

 แต่เขายังเชื่อว่าการต่อสู้ นอกจากอาศัยกระบวนท่า เชิงมวย สติปัญญาแล้ว บางครั้งยังต้องอาศัยโชคช่วยอีกด้วย ในเมื่อเขามีโยโย่เป็นเทพีนำโชคอยู่ข้างกายทั้งคน ยังต้องกลัวอะไรอีก

ตอนนี้เขากำลังรอ รอโชคมาเยือน

 กิ้ง…

 สายโซ่ที่เชื่อมต่อกระบองแต่ละท่อนถูกกรงเล็บเหล็กฟันขาดสะบั้นไปเส้นหนึ่ง ทำให้ในมือของฉินฟ่าน เหลือแค่กระบองสองท่อน แต่แทนที่จะถอยหนี เขากลับตะโกนก้องพร้อมกับกระโดดลอยตัว หมุนควงกระบองฟาดลงไปจนสุดแรงเกิด

 เงาโลหิตแสยะยิ้มที่มุมปาก ยกแขนจักรกลขึ้นต้านรับกระบองท่อนแรกเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย แต่กระบองท่อนที่สองกลับสะบัดเหวี่ยงฟาดเลยไปใส่ศีรษะของมัน

โครมใหญ่จนศีรษะแตก

 เลือดสด ๆ สีแดงไหล ชโลมไปครึ่งใบหน้าของเงาโลหิต พร้อมความเจ็บปวดและมึนงง

 การต่อสู้อาศัยช่วงเวลาชั่วพริบตา อาจจะนำมาซึ่งผลแพ้ชนะได้ในทันที

 ฉินฟ่านเห็นมันชะงักงันไปครู่หนึ่ง ไหนเลยจะยอมปล่อยโอกาสทองหลุดมือไป เขาโคจรพลังลมปราณผ่านจุดชีพจร ที่ส้นเท้า บั้นเอว แผ่นหลัง หัวไหล่ แล้วกำหมัดต่อยใส่ทรวงอกของเงาโลหิตจนสุดแรงเกิด เสียงกระดูกหน้าอกแตกหักสะบั้นดังชัดเจน

 ร่างของเงาโลหิตเซถอยไปห้าก้าวพร้อมกระอักเลือดออกมาคำโต ได้ยินแต่

เสียงดังคร่อก ๆ ในลำคอของมัน คล้ายกับกระดูกทรวงอกที่แตกหักจนป่นปี้ ทิ่มแทงปอดของมัน ทำให้การหายใจของมันไม่ปกติ

 ฉินฟ่านเป็นคนอำมหิตเด็ดขาด หาใช่คนมืออ่อนใจบุญสุนทานไม่ เขากางสองนิ้วจิ้มปักเข้าไปในดวงตาของเงาโลหิต ความเจ็บปวดแผ่ซ่าน จนมันร้องลั่นโหยหวนดวงตาของมันบอดทันที แล้วจับคอตีเข่าเข้าที่ปลายคาง จนกระดูกกรามแตก เขาหมุนตัวหนึ่งรอบสะบัดเท้าเตะจนกระดูกก้านคอของเงาโลหิตหักสะบั้น

 ศีรษะของมันห้อยพับลง ร่างของมันปลิวกระเด็นไปทรุดกองลงกับพื้นราวกับผ้าขี้ริ้ว ดวงตาของมันยังคงเบิกโพลง คล้ายดั่งไม่อยากเชื่อว่ามันแพ้แล้ว คงเพราะเหตุนี้กระมังมันจึงตายตาไม่หลับ

 โยโย่วิ่งเข้ามาโอบกอดเขาด้วยความเป็นห่วง แต่คงจะกอดแบบไม่ทันตั้งตัวแรงไปหน่อย มันเลยทำให้ฉินฟ่านกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

 "พี่เป็นไงบ้างอย่าทำให้ฉันกลัวสิ"

 น้ำตาเธอเอ่อคลอจนจะหยดอยู่รอมร่อแล้ว

 "ไม่เป็นไร อย่าลืมสิว่าพี่คือหมอเทวะ กินยาเทียบสองเทียบก็หายแล้ว ถ้าเธอนัวเนียขึ้นคร่อมพี่ ยิ่งหายเร็วใหญ่เลย"

 ปากของเขาก็พูดไปเรื่อยเปื่อยตามสันดาน แล้วยัดยาแก้ช้ำในสามเม็ดเข้าปากกลืนลงไปทันที แต่มือที่แสนจะซุกซนของเขา กลับเลื้อยเข้าไปในอกเสื้อของ

โยโย่ หลังจากยืนยันการล๊อคป้าหมาย ก็เริ่มขยำขยี้อย่างมันมือ ให้ความรู้สึกที่ดีจริง ๆ

 แต่อย่าเข้าใจผิด ไม่ใช่ว่าได้ลวนลามเธอแล้วรู้สึกดี แต่เพราะความรู้สึกอยากลวนลามเธอยังคงมีอยู่ แสดงว่าเขายังไม่เคยเบื่อเธอ

 สามีภรรยาบางคู่ อย่าว่าแต่จะลวนลามเลย บางครั้งขนาดใบหน้ายังไม่อยากจะมองกันด้วยซ้ำไป

 "พี่นี่น้า มือไวยังกับปลาหมึกคอยดูนะ คืนนี้จะดูดให้หน้าซีด จนฟ้าเหลืองขาสั่นเลย คอยดูสิ"

 "เก่งจริงนะตัวแค่นี้ ถ้าปากเก่งแบบนี้ พวกเราชวนเสี่ยวปิงไปเล่นน้ำตกกันดีไหม"

 ฉินฟ่านกระซิบข้างหู พลางขบติ่งหูของเธอเล่น ลามลงมาไซ้ซอกคอของเธอ ส่วนนิ้วมือของผีลามกก็ยังเขี่ยหัวนมเธอเล่น เล่นเอาเธอชักมีอารมณ์พิศวาสขึ้นมา

ตงิด ๆ แต่อารณ์หมั่นไส้อยากแกล้งเขากลับปะทุขึ้นมามากกว่าซะดื้อ ๆ

 ตุบ!

 เธอเหวี่ยงกำปั้นทุบกล่องดวงใจของเขาเบา ๆ แต่ก็พอทำให้เขารู้สึกขึ้นมา จุกจนหน้าเขียว เขาแกล้งร้องครวญครางโอดโอยขอความเป็นธรรม

 "โอ้ยโย้โหยว ช่วยด้วยมีคนจะฆ่าสามีแล้ว หากมันใช้การไม่ได้เธออย่ามาร้องไห้ เสียดายภายหลังก็แล้วกัน

เดี๋ยว! รอด้วยสิ"