บทที่ 55 ไม่ดี ไม่ดี

ทั้งสองยังคงนอนกอดก่ายกันพูดคุยเล่นกันอยู่บนเตียงคุยเรื่องนั้นคุยเรื่องนี้เขาใช้ปลายนิ้วชี้ไล้พวงแก้มของเธอเบา ๆ

"เรามีลูกกันสักสองคนชายหนึ่งหญิงหนึ่งดีไหมคะ"

มู่ปิงปิงสบตาเขา อยากรู้ว่าเขาจะตอบยังไง

 "ไม่ดี ไม่ดี"

 "ทำไมล่ะ คุณไม่อยากมีลูกกับฉันอย่าง

งั้นเหรอคะ"

เธอกระเง้ากระงอดทุบหน้าอกของเขารัว ๆ

 "อยากสิ แต่ฝีมือระดับผม เราควรจะมีสักห้าหกคน"

 มู่ปิงปิงทุบอกเขาเป็นการประท้วง

"นี่คุณกำลังจะให้ฉันเป็นเหมือนแม่หมูใช่ไหม"

"ฮ่ะ ๆ ก็ได้สองคนก็สองคนตามใจคุณเลย"

"นี่ คุณมีเมียตั้งหลายคน แบบนี้ในอนาคตคุณก็คงมีลูกเป็นโหลเลยใช่ไหมคะ

คงจำชื่อผิดจำชื่อถูกแน่ ๆ เลยค่ะ"

 “งั้นก็เรียกว่าเจ้าหนึ่งเจ้าสองเจ้าสามก็ได้ ง่ายดีออก”

 “แบบนี้คุณคงเป็นคุณพ่อมักง่ายแล้วล่ะค่ะ ชื่อลูกทั้งที ก็ควรตั้งให้ดีมีความหมายหน่อยสิคะ”

"เรื่องชื่อไม่ใช่ปัญหาผมมันเรียนมาน้อย จะคิดชื่อเพราะ ๆ ความหมายดี ๆ ให้ลูกก็คงยากเรื่องนี้ตามใจคุณได้เลย"

 “สายแล้วค่ะ เราอาบน้ำเสร็จ ไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันดีกว่าค่ะ”

 “แต่ผมอยากกินคุณก่อนนี่นา”

มือที่ซุกซนของเขา เริ่มขยำขยี้หน้าอกหน้าใจ ที่อวบอัดแฝงแรงดีดสะท้อนอย่างมันมือกระบองทองของเขาเริ่มชูชันผงกหัวขึ้นมาอีกครั้ง เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าข้าวเช้าเดี๋ยวค่อยกิน ตอนนี้ขอเขมือบเธอก่อน

 “นี่มันกลางวันแสก ๆ แล้วนะคะยังกินไม่อิ่ม

อีกรึยังไง”

 “งั้นขอดูดนมก่อนคุณตำรวจคนสวยคงไม่จับผมใช่ไหมครับ”

เขาขึ้นคร่อมบนตัวเธอ แล้วจับมือทั้งสองข้างของเธอกดกับเตียง แล้วก้มหน้าดูดนมจนเสียงดังจ๊วบ จ๊วบ แต่เธอไม่ได้เป็นแม่ลูกอ่อนนี่ ไหนเลยจะมีน้ำนมไหลออกมาทั้งสองชุลมุนวุ่นวายท่านั้นท่านี้อยู่พักใหญ่ฉินฟ่านสอนมวยให้เธอ จนมู่ปิงปิงต้องครางเสียงกระเส่าด้วยความเสียว มือของเธอจิกแผ่นหลังเขาแบบลืมตัว ยิ่งตอนที่เขาแวะไปกินสาหร่ายที่เนินสามเหลี่ยมของเธอ เธอยิ่งเสียวจนแทบจะทนทานไม่ไหวบั้นท้ายเธอถึงกับยกแอ่นขึ้นรับปลายลิ้นของเขา เสียงซี๊ดปากเหมือนกินพริกเผ็ด ๆ เข้าไปกำใหญ่ ปทุมถันอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือที่ขาวผ่องราวกับหยกเนื้อดี สั่นกระเพื่อมไปมายามเมื่อเขาชักทวนเข้าโรมรันไสม้าเข้าไปโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่า อย่างหนักหน่วงรุนแรง

“อ๊า…แรงอีกแรงอีก”

 ในที่สุดเธอต้องยกธงขาวยอมรับความพ่ายแพ้เขารู้สึกได้ว่าเนินสามเหลี่ยมของเธอ กำลังบีบรัดตัวตอดเขาอยู่ตุ๊บตุ๊บ ร่างของเธอกำลังกระตุกเกร็ง แถมช่วงล่างยังฉ่ำแฉะเธอหอบหายใจถี่ ๆ อย่างหนักหน่วง รู้สึกผ่อนคลายสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก โอ…พระเจ้านี่เธอถึงจุดสุดยอดก่อนเขาอีกรึเนี่ย

“รักคุณนะคนดี”

เขากระซิบข้างใบหูเธอ แล้วซอยสะโพกถี่ยิบจนนับแทบไม่ทัน เมื่อตัวเขากระฉูดน้ำรักออกมาเขาก็ฟุบหน้าลงบนอกอวบอิ่มของเธอ ทั้งสองเพียงแค่นอนนิ่ง ๆ อย่างเงียบงัน จนรู้สึกถึงจังหวะหัวใจเต้นของอีกฝ่าย เวลาผ่านไปครู่ใหญ่

 เธอผลักเขาออกแล้วรีบดีดตัวลุกขึ้นจนเห็นเรือนร่างขาวผ่องที่ไร้อาภรณ์ห่มคลุมอวดส่วนเว้าส่วนโค้งเป็นเส้นสายที่สวยงาม

"ฉันไปอาบน้ำก่อนนะคะ"

 เธอพูดโดยไม่หันหน้ามาแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ อึดใจต่อมาเธอชะโงกหน้าออกมาพร้อมรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

 "คุณช่วยมาถูหลังให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ เบบี๋"

 เธอแบมือขวาไปข้างหน้า แล้วค่อย ๆ รวบนิ้วทีละนิ้วจนถึงนิ้วชี้เป็นเชิงเรียกให้มาด้วยท่วงท่าสีหน้าแววตาเซ็กซี่สุด ๆ ราวกับนางแมวยั่วสวาทชวนให้ผู้คนเกิดอารมณ์ฟุ้งซ่านความดันขึ้นจริง ๆ

 ฉินฟ่านเปล่งเสียงร้องพิกลออกมารีบลุกวิ่งเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว สักพักก็มีเสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ เสียงสายน้ำฝักบัวไหลตกกระทบพื้น เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงเสียงร่ำร้องครวญครางราวจะขาดใจ เสียงซูดปากราวกับกินหมาล่าที่ทั้งเผ็ดทั้งร้อน เสียงกระแทกกระทั้นยามเนื้อหนังกระทบกันดังเป็นจังหวะเสียงแห่งความกระสันราวกับบทเพลงจากปีศาจ

"จ่ายมาเร็ว ๆ เข้า จ่ายมา จ่ายสดงดเชื่อเบื่อทวง"

 "โธ่แพ้เจ๊ฟ่งจนได้เลย"

 พวกสาว ๆ ต่างพากันบ่นกระปอดกระแปด

 สาว ๆ ต่างชุลมุนวุ่นวายควักเงินจ่ายให้

เหลียนฟ่งเพราะพวกเธอพนันกันว่า เมื่อคืนฉินฟ่านไม่ได้กลับมานอนที่บ้านจะงาบมู่ปิงปิงได้สำเร็จหรือไม่เพราะพ่อประคุณรุนช่องเล่นหายหัวไปทั้งคืน เหลียนฟ่งยืนยันเสียงหนักแน่นว่าได้ชัวร์ไม่มีมั่วนิ่มแต่พวกเธอกลับคิดว่า อย่างน้อยต้องอีกหนึ่งเดือน เสือดาวเหล็กมู่ปิงปิงถึงจะใจอ่อนยอมให้งาบ

 ดังนั้นพวกเธอจึงพนันกันคนละร้อยหยวนผลออกมาเป็นอย่างไรนะหรือ แค่ปรายตามองดู ท่าทางของสองสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันที่ยืนขาสั่นอยู่ที่นั่นก็รู้แล้วพวกเธอแพ้พนัน ให้เหลียนฟ่งจนหมดรูปจริง ๆ ไม่มีคำใดจะโต้แย้งเพราะหลักฐานยืนกุมมือกันทนโท่อยู่ตรงหน้า

ฉินฟ่านกับมู่ปิงปิงยืนกุมมือกัน นิ่งเป็นหุ่นไล่กา อยู่ข้างกระเป๋าเสื้อผ้าสองใบโดยที่ไม่มีนักพนันคนไหนคิดจะสนใจพวกเขาบ้างเลย

"อะแฮ่ม"

"เอ่อ…ที่รัก"

ไม่มีใครหันมามองสักคน

"ยู้ฮู สาวน้อย"

 นี่ใจคอจะไม่สนใจพวกเขาจริง ๆ เหรอ ทีเมื่อก่อนยังไม่ทันเอ่ยปากเรียกก็วิ่งมาล้อมหน้าล้อมหลังแล้ว

"ดี เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งไม่มีใครสนใจผมแล้วใช่ไหมแบบนี้ต้องลงโทษตามกฎบ้าน"

 พวกเธอพอได้ยินต่างส่งเสียงร้องวี๊ดว้ายวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น ฉินฟ่านไล่จับพวกเธอฟาดก้นคนละทีสองที

 มู่ปิงปิงเผลอเอามือลูบคลำแก้มก้นที่เมื่อคืนโดนเขาฟาดไปหลายที แต่พูดตามตรงความรู้สึกที่ถูกฟาดมันไม่รู้สึกเจ็บแต่มันให้ความรู้สึกเร้าใจเธอ อย่างบอกไม่

ถูกนิด ๆ เหมือนกัน เอ๋รึว่าเธอเองก็ชอบโดนฟาดก้น บ้าไปแล้วเธอรู้สึกตกใจกับความคิดนี้

 ฉินฟ่านจับพวกเธอมาหอมแก้มทีละคนทุกอย่างเริ่มกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

"มานั่งเถอะ มีแต่คนกันเองทั้งนั้นต่อไปเธอก็เป็นน้องหกไม่ต้องทำหน้าสงสัยตาแก่ลามกนี่จับคุณหนูสี่กดติดข้างฝาแล้วปู้ยี่ปู้ยำก่อนเธอเรียบร้อยโรงเรียนจีนแล้ว ตำแหน่งน้องห้าจึงตกเป็นของคุณหนูสี่"

 ซูหลิงจูงมือมู่ปิงปิง นั่งลงข้าง ๆ พัดลม โยโย่เทน้ำส้มคั้นให้เธอ

"ที่รักเมื่อคืนคงฟินมากเลยละสิ กี่ทีคะ"

 อิ๋งอิ๋งกระซิบถามข้างหูพลางเอามือขยำเป้าของเขาแบบไม่เกรงใจสายตาใคร

พวกเธอผ่านเซ็กซ์หมู่มาแล้ว แค่นี้จิ๊บ ๆ

 ฉินฟ่านก้มหน้าลงพยามยามข่มกลั้นอารมณ์ที่โดนอิ๋งอิ๋งขยำตรงเป้า เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นช้า ๆ  พร้อมกับกางห้านิ้ว

"จุ๊ ๆคุณนี่น้าไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผาซะบ้างเลยดูสิเด็กใหม่ไร้เดียงสา งดงามราวบุปผาแรกแย้ม คุณยังใจร้ายใจดำเล่นจับกดไปตั้งห้าครั้ง จนบุปผาต้องบอบช้ำสงสัยถอดเสื้อผ้าออกมาคงมีแต่รอยคุณฟัดจนแดงเถือกเต็มไปหมดเลยละสิ มิน่าล่ะ เมื่อครู่เห็นเธอเดินขาถ่างเข้ามาเลย"

 เหลียนฟ่งพูดแหย่เขาอย่างสบายอารมณ์

 "รึจะให้ฟัดคุณแทนก็ได้นะ"

 ฉินฟ่านแกล้งทำเป็นเอียงหน้ามองพลางจับเหลียนฟ่งมานั่งตักแล้วทั้งฟัด ทั้งขย้ำ ทั้งขยี้จนเธอต้านทานพลังหื่นหมื่นองศานี้ไม่ไหว เธอหน้าแดงก่ำหอบหายใจอย่างแรง พอผละออกห่างเขาได้เธอก็ฟาดแขนเขารัว ๆ ไปหลายทีจนเกิดเป็นเสียงดัง

 เพี๊ยะ ๆ

"กลางวันแสก ๆ ยังจะหื่นอีกคอยดูคืนนี้ก่อนเถอะ แม่จะรีดไม่ให้เหลือน้ำสักหยดเดียวเลย"

 เหลียนฟ่งบ่นกระปอดกระแปด จนสาว ๆ ต้องพากันปิดปากหัวเราะ ส่วนมู่ปิงปิงเพิ่งเป็นน้องใหม่เฟรชชี่ของบ้านนี้จึงยังตั้งกระบวนท่ารับมือไม่ทัน นี่พวกเขาหยอกล้อกันขนาดนี้เลยเหรอ

ต๊ก ต๊ก ต๊ก

เสียงรองเท้าส้นสูงดังแว่วมาแต่ไกลพร้อมร่างอันสะคราญตาของคุณหนูสี่เธอเดินเข้ามาด้วยสีหน้าอันบึ้งตึง แต่คนสวยทำหน้ายังไงก็ยังดูสวยอยู่ดีเธอตรงดิ่งเข้ามาหาเขา พลางกระชากคอเสื้อของเขาจนปลายจมูกของทั้งสองใกล้จะสัมผัสกัน แล้วเธอจ้องตาเขาแล้วก็พูดเสียงเข้ม

 "ดีมากนะปล่อยให้ฉันนอนเหี่ยวแห้งอยู่ที่บ้านคนเดียวพวกคุณกลับเฮฮาปาร์ตี้กันเอ๋ เด็กใหม่แกะกล่องเหรอมิน่าล่ะ ได้ใหม่แล้วลืมเก่า"

 คุณหนูสี่หันไปมองมู่ปิงปิงที่นั่งทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมอยู่ในตำแหน่งน้องใหม่แกะกล่อง อีตานี่เผลอไม่ได้เลยจริง ๆ

 "โธ่ เมียจ๋าฟังผมก่อน"

คุณหนูสี่ที่ถูกเรียกว่าเมียจ๋าถึงกับหน้าแดงร้อนฉ่า ความรู้สึกที่ไม่คุ้นชินกับคำเรียกหาแบบนี้ ทำให้เธอคลายมือออกจากเสื้อเขาอย่างลืมตัว

 "คิก ๆ คุณหนูสี่ยังไม่ทันฟังคำอธิบาย เจอจิ้งจอกเฒ่าใช้เล่ห์ลิ้นคารมคมคายเรียกเมียจ๋งเมียจ๋าแค่คำเดียว ร่างกายก็อ่อนระทวยราวขี้ผึ้งลนไฟซะแล้ว สงสัยคืนนี้จะต้องกลายเป็นลูกแกะตัวน้อย ที่ร่ำร้องขอชีวิต แต่น่าเสียดายที่ต้องถูกกลืนกินลงไปทั้งตัวแต่ว่าตอนนี้เอาออร์เดิร์ฟไปกินก่อนก็แล้วกัน"

เหลียนฟ่งพูดจบเธอจับศีรษะของทั้งสองให้จูบกัน มือฉินฟ่านราวกับหนวดปลาหมึกยักษ์ เดี๋ยวขยำบนเดี๋ยวล้วงล่าง ขึ้น ๆ ลง ๆ เดี๋ยวไล่เรียงไปทางซ้ายเดี๋ยวล้วงวนมาทางขวาเล่นเอาเสื้อผ้าคุณหนูสี่ยับยู่ยี่ รับกระบวนท่าไม่หวาดไม่ไหว พอเขาถอนริมฝีปากออกมา เธอถึงกับหอบหายใจตัวอ่อนระทดระทวย สาว ๆเห็นสภาพนั้นต่างหัวเราะคิกคักชอบใจกันยกใหญ่

 "โอ้ พี่เขยกลับมาแล้วเอ๋…หมวดมู่กับคุณหนูสี่ก็มาด้วย แหม…คึกคักแบบนี้ ดีเลยคืนนี้พวกเราทำบาร์บีคิวปิ้งย่าง กินกันดีไหมครับ"

 เหลียนเฮ่อดีใจที่ได้เจอพี่เขย

"ตามใจนายเลยน้องเขยสุดเลิฟ"

 ฉินฟ่านนึกเอ็นดูไอ้น้องเมียคนนี้จริง ๆ

 "ไอ้เด็กบ้า การบ้งการบ้านนะทำเสร็จรึยัง รีบไปทำให้เสร็จ ๆ ถ้าเทอมนี้แกเกรดตก พี่สาวคนนี้จะไล่ตีกบาลแกเองรีบเข้าห้องไปท่องหนังสือ เร็ว ๆ เข้าเดี๋ยวพวกพี่จะไปจ่ายตลาดกันเอง"

 เหลียนฟ่งบ่นน้องชายตัวดี แล้วเดินไปหยิบกุญแจรถยนต์ โยโย่กับอิ๋งอิ๋งรีบตามไปช่วยซื้อของ

 “เสี่ยวเฮ่อไฟท์ติ้ง”

ฉินฟ่านเอามือป้องปากพูดเสียงเบา ๆ เอาใจช่วยน้องเขย แอบเป็นกองเชียร์แบบลับ ๆ

 ซูหลิงจูงมือพามู่ปิงปิงไปที่ห้องเพื่อเก็บเสื้อผ้า

 "อย่าโกรธผมเลยนะคนดีที่ให้คุณอยู่ตระกูลเย่ เพราะผมเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณ แต่ผมจะรีบจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด"

 คุณหนูสี่ที่ยังนั่งตักเขาจ้องมองดูสีหน้าท่าทางที่จริงจังของเขา ก็เริ่มใจอ่อนหายโกรธ ความจริงเธอเองก็รู้เหตุผลข้อนี้ดีถึงเธอจะรู้ว่าโยโย่กับอิ๋งอิ๋งมีฝีมือที่ร้ายกาจ แต่มีคำพูดที่ว่า สองหมัดยากจะต้านสี่ฝ่ามือ จะให้โยโย่กับอิ๋งอิ๋งดูแลคนตั้งมากมายได้ยังไง

"ก็ฉันคิดถึงคุณนี่"

 เธอทำท่างอนบิดตัวไปมาตัดพ้อเขา จนเขาต้องดึงเธอมาหอมแก้มฟอดใหญ่ซ้ายทีขวาที แอบกระซิบข้างหูเธอสองสามคำใบหน้าเธอถึงกับร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งแต่ก็ยังยอมพยักหน้าเบา ๆ อย่างอาย ๆ

ฮ่ะ ๆ

เสียงหัวเราะชอบใจของเขาที่ได้กระเซ้าเย้าแหย่เธอดังไปทั่วห้อง

ถึงคืนนี้จะไร้แสงจันทร์ แต่อย่างน้อยก็มีลมพัดเบา ๆ เย็นสบายซีเหมินคังหอบเบียร์มาลังหนึ่งวางแช่ลงไปในกระติกน้ำแข็งใบใหญ่ เหลียนเฮ่อกำลังปิ้งปีกไก่ พี่ใหญ่ลู่เจี้ยนกับจางเย่จื่อกำลังช่วยกันขนโต๊ะเก้าอี้มาเพิ่มส่วนฉินฟ่านกับสาว ๆ ก็ช่วยกันขนอุปกรณ์เครื่องเสียงคาราโอเกะมาทุกคนต่างช่วยกันคนละไม้คนละมือ เพียงครู่เดียวก็เสร็จพร้อมที่จะเปิดงานปาร์ตี้รอบกองไฟได้

 นักร้องเสียงทอง ที่ทุกคนกำลังรอคอยอย่างใจจดใจจ่อก็คือซีเหมินคังกับคุณชายรอง ที่มาร้องเพลงคู่แนวความรักหวานซึ้งตรึงใจ ประสานเสียงกันได้อย่างลงตัวไพเราะเสียจนทำให้ทุกคน

ต่างทึ่งในพลังเสียงของทั้งสองคน

หม้อไฟหมาล่ากำลังเดือดปุด ๆ

เหลียนฟ่งใช้ช้อนตัก ซดเฮือกไปคำใหญ่

"โอ๊ย เผ็ด ๆทำไมถึงได้เผ็ดขนาดนี้ล่ะปากเปิกพังหมดแล้ว นี่…โยโย่เธอเทพริกใส่ลงไปหมดขวดเลยรึเปล่าเนี่ย"

เสียงเหลียนฟ่งโอดครวญอิ๋งอิ๋งรีบเทน้ำดื่มให้เธอ เธอรีบรับมาแล้วดื่มลงไป

 "อ้าว เผ็ดเหรอคะ นี่หนูยั้งมือแล้วนะ ปกติหนูกินเผ็ดกว่านี้อีก"

โยโย่ยิ้มแห้ง ๆ

 "ถ้าเธอชอบรสจัด ก็กินมาก ๆ ล่ะ ฉันสงสารลำไส้ตัวเอง ไม่เอาด้วยหรอก"

"นี่ หมวดมู่คุณกินเยอะขนาดนี้ ทำไมถึงได้หุ่นดีนักล่ะ"

จางเย่จื่อชวนคุย เพื่อกระชับความสัมพันธ์ พลางคีบน่องเป็ดย่างให้เธอ

 "ฮ่ะ ๆ สงสัยวิ่งไล่จับโจรเยอะค่ะ ฉันเองก็ไม่ค่อยมีเวลาเข้าฟิตเนสหรอกค่ะ บางทีซุ่มอยู่ในรถยนต์สองวันสองคืนเพื่อรอจับโจรล้วงกระเป๋า พอกลับไปถึงบ้าน

ก็หมดแรงหลับเป็นตายเลย"

 หลังจากนั้นทุกคนต่างพากันแย่งไมค์โยโย่ไวกว่า เธอกระโดดตีลังกาสามตลบพร้อมเปิดตัวในเพลงแร็ป ทั้งร้องทั้งเต้นทั้งแร็ปถูกอกถูกใจทุกคนมาก ฉินฟ่านรู้สึกช็อกจนขนลุกซู่ รู้สึกว่ายังมีบางแง่บางมุม ที่เขายังไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของพวกเธอดี

 ทุกคนต่างเฮฮาปาร์ตี้ ทั้งดื่มทั้งกินกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยง เหลียนฟ่งเอาซี่โครงหมูอบน้ำผึ้งให้เหลียนเฮ่อย่าง ฉินฟ่านถือขวดเหล้าบรั่นดี เดินจากไปเงียบ ๆ เพียงลำพัง

 "ทุกท่านวันนี้ข้ามีความสุข ข้าจึงมาชวนทุกท่านดื่มด้วยกัน"

ฉินฟ่านเทเหล้าให้กับพญายมและทุกคน เขาเดินไปขยับเนคไทอย่างระมัดระวังให้กับตือโป๊ยก่ายล้วงหยิบเอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดฝุ่นที่รองเท้าให้ไท่ซ่างเหล่าจวิน

"ข้าหวังว่าทุก ๆ ท่าน ที่เพลิดเพลินอยู่บนสรวงสวรรค์จะมีความสุขดี แต่หากรู้สึกเบื่อ ๆ ก็มาเที่ยวที่บ้านข้าบ้างก็ได้ ข้าจะพาพวกท่านไปซิตี้ทัวร์ ตระเวนกินอาหาร

อร่อย ๆ เอง"

 เขาหยุดอยู่ต่อหน้าเทพธิดาฉางเอ๋อ

เหม่อมองใบหน้าที่งดงามอย่างซึมเซา

น้ำตาของเขาค่อย ๆ หลั่งรินอาบสองแก้ม

เขายืนหลั่งน้ำตาเงียบ ๆ  โดยไร้เสียงสะอื้น

"คุณหนูสี่เห็นฉินฟ่านรึเปล่าคะ"

 มู่ปิงปิงถามเพราะไม่เห็นเขามาพักหนึ่งแล้ว

"เขาไปที่ห้องนั้นค่ะ"

 มู่ปิงปิงเดินไปตามทางที่คุณหนูสี่ชี้

แรก ๆ เธอก็แค่อยากตามหาเขาเท่านั้น แต่พอเธอเห็นรูปแกะสลักของเหล่าเทพเซียนทั้งหลาย เธอก็แปลกใจยิ่งขึ้นเพราะรูปแกะสลักพวกนี้เหมือนคนมากจริง ๆ ทั้งเครื่องแต่งกายเครื่องประดับ แต่ที่แปลกใจยิ่งกว่าก็คือชายคนรักของเธอกำลังร้องไห้

"ดูสิ โตแล้วยังจะขี้แยอีก เธอสวยจริง ๆ เธอเป็นใครเหรอคะ"

 มู่ปิงปิงเช็ดน้ำตาให้เขาอย่างเบามือ

ราวกับภรรยาตัวน้อยดูแลสามี

 เขาไม่ตอบ กลับจับมือเธอคุกเข่าลงต่อหน้าเทพเซียน

"ฮ่า ๆทุก ๆ ท่านนี่คือมู่ปิงปิงผู้หญิงที่ผมรัก เค้าว่าคู่กันแล้วไม่แคล้วกัน กว่าเธอจะใจอ่อนยอมชายตาเหลือบแลคนต่ำต้อยอย่างผม ผมก็แทบจะยกธงขาวยอมแพ้แล้ว เพราะเธอใจแข็งเป็นหิน สวยใช่ไหม เธอสวยน่ารักมาก เธอเป็นตำรวจที่ดีปกป้องประชาชนแต่บางครั้งต้องเสี่ยงภัยอันตราย เพื่อจับโจรแถมยังเป็นคนซุ่มซ่ามได้โปรดช่วยคุ้มครองให้เธอปลอดภัยด้วยนะขอรับ ฮ่า ๆ ข้านี่แย่จริง ๆ ชอบขอโน่นขอนี่กับพวกท่านอยู่เรื่อยเลย วันนี้ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ พวกเขา กำลังรอข้าอยู่"

ฉินฟ่านโขกศีรษะสามครั้งอย่างนอบน้อมแล้วพามู่ปิงปิงเดินกลับไปที่วงบาร์บีคิว

ภายหลังมู่ปิงปิงแอบถามเหลียนฟ่งว่ารูปแกะสลักพวกนั้นเป็นใคร เหลียนฟ่งกลับตอบว่า ทุกคนต่างมีความลับ มีมุมส่วนตัวของตัวเองถ้าฉินฟ่านอยากบอก เขาก็จะบอกเอง แต่ที่แน่ ๆ ก็คือคนกลุ่มนั้น จะต้องมีความสำคัญต่อฉินฟ่านเป็นอย่างมาก

ทุกคนพอเห็นฉินฟ่านกับมู่ปิงปิงเดินกลับมา ก็รีบรินเบียร์ให้ทั้งสอง ทันใดนั้นก็มีมือที่ผอมแห้งซูบกรังเหมือนขานก ยื่นแก้วเปล่ามาที่หน้าโยโย่

 "แม่หนูขอเบียร์สักแก้วได้รึเปล่า คอแห้งเป็นบ้าเลยโอ้โห…มีแต่ของดี ๆ ทั้งนั้นเลย กุ้งมังกรอบชีส ปลิงทะเลผัดต้นหอม เป็ดย่าง หอยนางรมสดกำลังหิวอยู่พอดีเลย ขอชิมหน่อยนะ”

 เสียงแหบ ๆ ของชายชราวัยหกสิบปี ที่มีขมับนูนสูงดังก้องกังวานบ่งบอกถึงพลังภายในที่แข็งแกร่งลึกล้ำ

 ซีเหมินคังลุกขึ้นรินเบียร์ให้พลางใช้สายตาของมือสังหารมองสำรวจชายชรา ที่จู่ ๆ ผุดโผล่มานั่งร่วมโต๊ะ สีหน้าท่าทางของคนผู้นี้คล้ายกับคุณตาใจดี ที่อยู่ข้างบ้าน เขาสวมเสื้อแขนยาวชุดถังสีขาวสะอาดสะอ้าน แต่ใบหน้ากลับซูบซีดร่างกายผอมแห้งราวกับเป็นโรคขาดสารอาหารหวีผมหงอกขาวเสยไปข้างหลัง นั่งดื่มเบียร์กัดกินน่องเป็ดย่าง กระดิกขาอย่างสบายอารมณ์ ราวกับอยู่บ้านของตัวเอง แล้วมองดูลูกหลานทั้งหลายที่กำลังหยอกล้อกันอย่างเอ็นดู

 "ผมชื่อฉินฟ่าน ไม่ทราบว่าคุณลุงมาที่นี่มีจุดประสงค์อะไร"

แก้วตาที่หดเล็กของฉินฟ่าน กำลังจ้องมองทุกส่วนสัดของชายชราราวกับรับรู้ถึงพลังอันน่ากลัวของคน ๆ นี้

 "ฆ่า"

 ชายชรากระโดดลอยตัวกางกรงเล็บเหยี่ยวหมายจะขยุ้มคอหอยของฉินฟ่าน ฉินฟ่านหัวเราะดังก้องพลางตบโต๊ะฉาดใหญ่จานอาหารต่าง ๆ พากันลอยขึ้นจากพื้นโต๊ะ เขาใช้มือปาดใส่จานอาหารเหล่านั้น จนลอยไปราวกับอาวุธลับที่พุ่งใส่ชายชรา ทั้งขาหมูน้ำแดงผัดผักหมูสามชั้นเค้กสตอร์เบอรี่และอย่างอื่นอีกรวมสิบสามชนิด

แต่ร่างที่ซูบผอมของชายชราสามารถพลิกตัวเหินไปด้านข้าง ราวกับเหยี่ยวขาวตัวใหญ่หลบอาวุธลับขาหมูได้อย่างหวุดหวิด

 โย่โย่กับอิ๋งอิ๋งพาทุกคนเข้าไปในบ้านอย่างสงบเรียบร้อย ไม่มีเสียงกรีดร้องตกอกตกใจใด ๆ ทั้งสิ้น

 ซีเหมินคังใช้เหล็กแหลมที่เสียบย่างไส้กรอกเยอรมันเป็นอาวุธ แทงจู่โจมตำแหน่งคอหอยทรวงอกท้องน้อย หว่างขาด้วยกระบวนท่าเจ็ดกระบี่รังควานชีวิต ผสานกับท่าเตะตัดขาเลียดดินของฉินฟ่าน

 ชายชรามีสีหน้าเคร่งเครียดเขารู้สึกตึงมือขึ้นมาทันที ตอนแรกเขายังเข้าใจว่าคนในบ้านนี้ คงมีแต่ฉินฟ่านที่มีฝีมืออยู่บ้างสักท่าสองท่า และลูกน้องของเงาโลหิตฝีมือคงจะอ่อนหัดเกินไป ถึงได้มาว่าจ้างตนด้วยเงินก้อนใหญ่คิดไม่ถึงว่าจะมียอดฝีมือเร้นกายอยู่ที่นี่ด้วย ชายชราถึงกับตวาดเสียงดังก้อง กรงเล็บเหยี่ยวยืดยาวออกมาอีกคืบหนึ่งราวกับเล่นมายากล

 พลังภายในที่พวยพุ่งมาตามกรงเล็บทั้งห้าสาย แทบจะทะลวงใส่หัวใจของพวกเขาจนต้องรีบดีดตัวถอยหลังสุดแรง จึงรอดพ้นจากพลังสายนั้น แต่เสื้อบริเวณหน้าอกของทั้งสองก็ยังถูกกรีดขาดเป็นรอยกรงเล็บ

"ฮ่ะ ๆ เพลงกระบี่ที่ดุดันอำมหิตยิ่งนัก น่าสนใจ…น่าสนใจจริง ๆ เด็ก ๆ อย่างพวกเธอเรียกฉันว่าปรมาจารย์ปู้ก็ได้ แม่หนูชื่อว่าอะไรเหรอ"

"ผู้เยาว์ชื่อซีเหมินคังฮ่ะ"

 ซีเหมินคังตอบอย่างเอียงอาย คิดไม่ถึงว่าตาเฒ่าร้ายกาจคนนี้ จะชื่นชมเพลงกระบี่ของเธอว่าเป็นเลิศ

"หือ ว่าแต่คุ้น ๆ แฮะชื่อนี้เคยได้ยินที่ไหนนะเฮ้อ แก่แล้วก็หลง ๆ ลืม ๆ แบบนี้แหละ อ้อ…ใช่แล้วใช่แล้ว ฝันร้ายรังควานชีวิตซีเหมินคัง ใช่ไหม ที่ติดอันดับหนึ่งในห้าจากการจัดอันดับสุดยอดมือสังหารของประเทศจีน"

 ชายชราพูดด้วยความตกใจ เอาแล้วไงงานนี้เจอของแข็งเข้าเต็มเปาแล้วมือสังหารย่อมเข้าใจในความน่ากลัวของมือสังหารได้อย่างถ่องแท้ แต่รับเงินคนอื่นมาแล้วก็ต้องทำงานให้เสร็จ

 "ฮิ ๆ นั่นเป็นแค่ฉายาที่คนในวงการตั้งให้แบบมั่ว ๆ ซั่ว ๆ เท่านั้นละฮ่ะ"

 "นี่ตาแก่เขี้ยวอสูรส่งแกมาสินะ ตกลงจะสู้ต่อไหม ผมจะรีบไปดูซีรีส์เกาหลี ถ้าถูกผมหักคอทิ้ง ก็อย่าโกรธกันล่ะ เอาไว้ผมจะทำบุญกรวดน้ำไปให้พี่คัง งานนี้ให้พี่เป็นผู้ชมชั้นริงไซด์ดูสิว่าใครจะน็อก

ก่อนกัน"

ฉินฟ่านรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาตงิด ๆ อยากทดสอบฝีมือตัวเองว่าจะอยู่ในระดับไหน ถ้าวันนี้เขาชนะระดับปรมาจารย์ได้ก็คงไม่มีใครฆ่าเขาได้อย่างแน่นอน

"ไอ้เด็กเวรนี่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง วันก่อนแกฆ่าศิษย์ทั้งสี่ของฉัน ไม่ว่ายังไงแค้นนี้ต้องชำระ ดี…วันนี้เรามาสะสางบัญชีกัน ฉันจะให้แกตายอย่างทุกข์ทรมาน"