บทที่ 61 แฮกเกอร์

 แต่ถ้าจะพูดถึงอีกคนหนึ่ง เมียหลวงเมียน้อยเมียเล็ก เมียใหญ่กลับสนับสนุนจนคะแนนเสียงท่วมท้น ให้ไปกระทืบสุยเก้ามีดให้จมดินโทษฐานที่มันบังอาจเหิมเกริมไม่ยอมแหกตาดูให้ดีว่าซอยลูกเป็ดน้อยนี้ใครคุม

 ติ๋ง! ติ๋ง!

 หยดเลือดสด ๆ สีแดงคล้ำไหลออกจากปากของสุยเก้ามีดตกกระทบพื้น

เป็นจังหวะเหมือนเสียงดนตรี

ร่างของสุยเก้ามีดนักเลงโตถูกมัดมือไพล่หลังและมัดข้อเท้าทั้งสองข้างด้วยเชือกก่อนจะชักรอกขึ้นไป ทำให้ตอนนี้มันตกอยู่ในสภาพห้อยหัว

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนี้พวกมันกำลังล้อมชายหนุ่มคนหนึ่งด้วยอาวุธครบมือ โดยไม่ได้คาดคิดเลยแม้แต่น้อยว่าจะเป็นพวกมันเองที่ถูกยำจนเละเป็นโจ๊ก

เรื่องแก้แค้นคงไม่ต้องคิด มันไม่หวังจะไปต่อกรอะไรอีกแล้ว ตอนนี้ต้องรักษาชีวิตให้ได้ก่อน

พลั่วะ! พลั่วะ!

อ้ากก! อ้ากก!

สุยเก้ามีดกำลังถูกไอ้ฟันเหยินลูกน้องคนสนิทใช้ไม้เบสบอลหวดฟาดใส่ลำตัว

นี่เป็นการหวดครั้งที่ยี่สิบ ครบจำนวนพอดี

 เงาของชายหนุ่มพาดยาวกับพื้น เขายืนอยู่ริมหน้าต่าง กำลังดื่มน้ำอัดลมดับกระหายพลางเดินข้ามร่างของเจ้ากระทิงที่นอนแผ่หราอยู่กับพื้น เขามองดูพื้นห้องพลางส่ายหน้าเบา ๆ ร่างลูกน้องของสุยเก้ามีดเกือบห้าสิบคน กำลังนอนร้องครวญครางระเกะระกะด้วยความเจ็บปวดเต็มพื้นห้องไปหมด จนแทบไม่มีที่ให้เดิน

 “เอาล่ะ เจ้าฟันเหยินปล่อยมันลงมาได้แล้ว”

 “ครับ”

สุยเก้ามีดพยายามฉีกยิ้มด้วยใบหน้าที่บวมปูด มันฝืนใจประคองตัวนั่งคุกเข่า แล้วโขกศีรษะเสียงดัง

 “คุณชายโปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับผมมีลูกสี่เมียสองกับแม่ยายสามที่แก่ชราต้องเลี้ยงดู ได้โปรดเถอะครับ ให้ผมเป็นหมูเป็นหมารับใช้ก็ได้ อย่าฆ่าผมเลยครับ”

 “เฮ้ย เมียมีแค่สองคน แต่ทำไมมีแม่ยายตั้งสามวะ”

 “ความจริงผมมีเมียสามคน แต่เมียหลวงของผมตายไปเมื่อสามปีก่อนนะครับ”

 “ได้ แกพูดเองนะถ้าให้แกยุบแก๊งล่ะทำได้ไหม”

 “ได้ครับ ยุบตอนนี้เลย ขอบคุณคุณชายครับ”

 “ดี ฉันชอบคนตัดสินใจเฉียบขาดอย่างแก ต่อไปแก๊งของแกทุกคนไปทำงาน กับฉัน”

 “ตกลงครับว่าแต่จะให้พวกผมไปคุมบ่อนหรือซ่องเขตไหนเหรอครับ”

 สุยเก้ามีดเชื่อว่าชายหนุ่มผู้มากฝีมือคนนี้ จะต้องผงาดในวงการนักเลงแน่ ๆ บางทีการติดตามชายคนนี้ อาจจะส่งผลดีอย่างไม่คาดคิดก็ได้

“เขตสวนสมุนไพร”

“ห๋า…”

“ไม่ต้องมาห๋า”

 ฉินฟ่านโทรศัพท์เรียกไอ้หัวทองมาหาที่ออฟฟิศสุยเก้ามีดพอไอ้หัวทองมาถึง

มันถึงกับตกตะลึงมันรู้ว่าลูกพี่เก่ง แต่นี่มันซุปเปอร์เก่งต่างหากหนึ่งต่อห้าสิบเชียวนะ แถมยังปราศจากรอยขีดข่วนอีกด้วย

 “ผมมาแล้วครับลูกพี่”

ไอ้หัวทองยืนตัวตรง แต่สายตาเหลือบไปดูคนที่เกลือกกลิ้งนอนอยู่เต็มพื้น

 “คนนี้ชื่อหัวทอง เป็นมือขวาของฉัน ต่อไปพวกแกต้องฟังคำสั่งจากมันฉันมีธุรกิจหลายอย่างทั้งขายน้ำหอมซึ่งต้องการพนักงาน ในแผนกขนส่งหรือบรรจุหีบห่อ ทั้งสวนสมุนไพรที่กำลังขยายกำลังเพาะปลูก แผนกก่อสร้างที่กำลังสร้างโรงงานและโกดังสินค้า”

“พวกแกสามารถเลือกทำงานที่ตัวเองถนัดได้ตามใจชอบ โดยลงชื่อที่เจ้าหัวทองค่าตอบแทนสวัสดิการเจ็บป่วยรักษาฟรี บ้านพักมีให้ครบ”

 “แต่ถ้าคนไหนยังรู้สึกไม่พอใจกับค่าตอบแทนไม่อยากทำงานให้ฉัน ฉันก็ไม่ว่าอะไร แต่พวกแกทุกคนต้องเลิกเป็นนักเลงหันไปประกอบอาชีพสุจริตถ้าใครยังคิดจะเป็นนักเลงสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านอีก ฉันจะตามไปหักขามันเข้าใจไหม”

 “ครับ”

เสียงขานรับดังกระหึ่ม

คนที่เรียนมาน้อยจนต้องกลายมาเป็นนักเลงคอยตีรันฟันแทงอย่างพวกเขา

เมื่อโดนทั้งขู่ทั้งปลอบก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว

 อีกทั้งเงินเดือน ที่พักอาหารสวัสดิการดีเยี่ยมแบบนี้จะไปหาได้ที่ไหน

บางทีนี่อาจจะเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีก็ได้

 ไอ้หัวทองจับพลัดจับผลู ได้มาทำงานกับฉินฟ่านและลู่เจี้ยนยิ่งทำก็ยิ่งเจริญก้าวหน้ามีเงินทองใช้สอยไม่ขาดมือแถมตอนนี้ยังได้เลื่อนขั้นเป็นถึงผู้จัดการเอาไว้ไปคุยโวให้ญาติพี่น้องฟังไปได้อีกหลายวัน

ช่วงนี้มันจึงอารมณ์ดียิ้มแย้มแจ่มใส

อย่างมีความสุข

ทำไมจะไม่อารณ์ดีล่ะแม้แต่สุยเก้ามีดผู้กว้างขวางในวงการยังต้องโค้งศีรษะอย่างนอบน้อม เรียกมันว่าผู้จัดการ

หลังเลิกงานกลับไปบ้าน มันยังซื้อหนังสือเกี่ยวกับการบริหารมานั่งอ่านอย่าง

ขะมักเขม้นตรงไหนไม่เข้าใจก็บากหน้าไปถามเมีย จนมันค่อย ๆ เรียนรู้ขึ้นมาได้อีกหลายอย่าง

แถมยังโหลดหนังมาดูอีกหลายเรื่อง

เพื่อศึกษาดูว่าคนที่ดำรงตำแหน่งผู้จัดการ ควรจะใส่สูทสไตล์ไหน จะเดินยังไงให้ดูเท่

เวลาประชุมพนักงานควรวางมาดอย่างไร ให้ดูน่าเกรงขาม

 แรก ๆ ก็ดูดี แต่หลัง ๆ เมียของมันเริ่ม

โมโหหึงจนเลือดขึ้นหน้าเพราะเผลอแป๊บเดียวไอ้หนังที่ดูดันเปลี่ยนเป็นหนังโป๊แทนยิ่งเป็นฉากที่ผู้จัดการกำลังซั่มเลขาสาวบนโต๊ะในออฟฟิศความฉิบหายทางความปลอดภัยของร่างกายจึงมาเยือน

 เพราะเมียมันดันตั้งปุจฉาว่าทำไมเวลากุ๊กกิ๊กกับเธอไม่เห็นคึกคักแบบนี้บ้าง แสดงว่าไอ้หัวทองต้องคิดอ่านวางแผนจะไปหาเศษหาเลยนอกบ้านอย่างแน่นอน

 ใช่แล้ว

คำสาบานเป็นแค่ลมปาก

แม้ว่าไอ้หัวทองจะสบถสาบานอย่างหนักแน่นแต่ก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี

เช้าวันรุ่งขึ้น ไอ้หัวทองต้องใส่แว่นดำไปทำงาน จนพนักงานพากันหัวเราะคิก ๆ

คัก ๆ แถมคนโน้นพูดที คนนี้พูดทีช่วยกันใส่สีตีไข่ จนลือกันให้แซ่ด จากหน้าประตูป้อมยาม ไปถึงโรงอาหารทะลุไปถึงห้องส้มท้ายโรงงาน

ว่าที่ไอ้หัวทองต้องใส่แว่นมาทำงาน เพราะขยันทำงานจนดึกดื่น จนไม่มีแรงทำการบ้านส่งเมียพาลให้เมียมันเสียความสมดุลทางฮอร์โมนก็เลยโดนเมียต่อยเข้าที่เบ้าตา

 แน่นอน !

 บุคลิกที่น่านับถือของคนระดับผู้บริหาร

อย่างมันตอนนี้ต่ำเตี้ยเรียดดินราวกับหุ้นที่ดิ่งลงเหว

……..

 คนในวงการแฮกเกอร์ระดับโลกล้วนต้องเคยได้ยินชื่อเสียงของ SUZHOU 1407

มาบ้างไม่มากก็น้อยแต่กลับไม่มีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริงของคนผู้นี้

บางคนบอกว่า เป็นศาตราจารย์หนุ่มหล่อมาดผู้ดีอังกฤษของมหาวิยาลัยชื่อดัง

บางคนก็บอกว่าเป็นหนุ่มร่างอ้วนฉุผมสีทองหยิกหยอยใบหน้าตกกระ ใส่แว่นตาหนาเตอะที่หมกตัวอยู่ในห้องใต้ดินที่อัมสเตอร์ดัม บ้างก็ว่าเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ส่งอาหารจีนในเกาหลี

แม้แต่เอ็มไอซิกซ์หน่วยสืบราชการลับของอังกฤษ ก็ยังระดมกำลังตามล่าคน ๆ นี้ เพราะว่าคน ๆ นี้ ดันไปเจาะข้อมูลชั้นลับเฉพาะเอามาใช้รองขาโต๊ะอาหาร แต่จนแล้วจนรอดเอ็มไอซิกซ์ก็คว้าน้ำเหลว จับไม่ได้ไล่ไม่ทันทุกที

แต่มีคาแรคเตอร์หนึ่ง ที่เด่นชัดในความทรงจำของคนในวงการก็คือคน ๆ นี้ชอบเต้นแทงโก้

แก๊ก…

วันนี้เหลียนฟ่งไปจ่ายตลาดตั้งแต่เช้าชุลมุนวุ่นวายอยู่ในครัวทำหมูสามชั้นทอดกรอบอบน้ำผึ้งของโปรดของฉินฟ่าน แต่ทุกคนเพิ่งพุ้ยข้าวกินกันไปได้แค่สองคำ

ฉินฟ่านก็วางตะเกียบลง

“เป็นอะไรไปคะ ไม่ถูกปากเหรอ”

 คุณหนูสี่ถาม พลางเทน้ำชาร้อนให้เขาดื่ม

 “อร่อยมาก แต่ผมกินไม่ลง พวกคุณกินกันเถอะ”

 “คุณมีเรื่องในใจอะไรรึเปล่าลองพูดมาสิจะได้ช่วยกันแก้ หลายหัวดีกว่าหัวเดียว จริงไหมคะ”

 ซูหลิงเป็นถึงซีอีโอ ถนัดในการแก้ปัญหา

 มู่ปิงปิงเลยวางตะเกียบลงอีกคนแล้ว

ยกน้ำชาขึ้นจิบล้างปากเธอพูดถึงปมปัญหาให้ทุกคนฟัง

 “เฮ้อ จะมีเรื่องอะไรคงจะเป็นเรื่อง

รังลับของเขี้ยวอสูรละสิ ฉันเองก็ส่งลูกน้องไปสืบตั้งหลายคนแถมยังติดต่อพวกรุ่นพี่ในกรมตำรวจให้ช่วยกันสืบ แต่สืบหายังไงก็ไม่เจอพวกมัน ยังกับว่าพวกมันหายเข้ากลีบเมฆไปดื้อ ๆ ซะงั้น”

 “แม้ว่าคนตระกูลซู คนตระกูลเย่ที่มีอิทธิพลทั้งทางด้านการเงินและการค้า ระดมกำลังช่วยกันสืบก็ยังไม่มีเบาะแสเช่นเดียวกันตอนนี้มันอยู่ในที่ลับแต่เราอยู่ในที่แจ้ง ในเชิงกลยุทธแล้วเราเสียเปรียบเห็น ๆ”

 คุณหนูสี่พูดเสริม

 โยโย่ลุกขึ้นเดินอ้อมมาบีบนวดไหล่ให้เขาเบา ๆ

“เฮ้อ ฉันก็นึกว่าเรื่องใหญ่โตอะไร

เรื่องแค่นี้เอง ง่ายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปาก”

ทุกคนมองโยโย่ด้วยความสงสัยนี่เธอไม่ได้แคะขี้หูบ้างเลยรึไงไม่รู้เลยรึไง ว่าสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่มันซีเรียสมากแค่ไหน

 โย่โย่ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดช้า ๆ ว่า

“ฉันว่างานนี้ คงต้องให้ SUZHOU1407 แฮกเกอร์ระดับโลกลงมือเอง”

“จริงเหรอแล้วพวกเราจะติดต่อเขาได้ยังไงเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาแพงเท่าไหร่เราก็ยินดีจ่าย”

 คุณหนูสี่ตื่นเต้นไปกับโยโย่

 “อุ้ย ไม่ต้องจ่ายเงินหรอกค่ะคนกันเองทั้งนั้น”

 “คนกันเองบ้าบออะไรนี่ ยัยหนูผีอย่าลีลาเยิ่นเย้อให้มากนักรีบ ๆ บอกวิธีติดต่อเขามาเร็ว ๆ เข้า”

 เหลียนฟ่งตวาดแหววใส่โยโย่เพราะรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของเธอดี

 จู่ ๆ เหลียนฟ่งก็หันขวับมาที่ฉินฟ่าน

 “คุณก็อีกคนตอนนี้เรากำลังประชุมเรื่องงานกันอยู่ช่วยหยุดบีบหน้าอกของฉันสักทีจะได้ไหม”

เหลียนฟ่งแปลงร่างเป็นแม่เสือจนฉินฟ่านสะดุ้งเฮือกได้แต่ยิ้มแหะ ๆ เหมือนหัวหมาต้มสุก

“ขอโทษที ของมันเคยนะ”

 ฮ่ะ ๆ

 ทุกคนต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

ราวกับดูตลกในรายการทีวี

 “ได้งั้นเรามาต่อกันเลยนะคะขอเชิญทุกท่านพบกับเธอได้เลยค่ะ”

โยโย่ผายมือไปทางอิ๋งอิ๋งที่กำลังยิ้มแฉ่งโบกไม้โบกมือให้กับทุกคนอยู่ แต่ทุกคนยังคงนั่งนิ่งไม่พูดไม่จามองดูโยโย่

แบบงง ๆ

อ้าว…ไม่เก็ทแฮะ

งั้นเอาใหม่ คราวนี้เธอเล่นเสียงสูงๆ ต่ำ ๆ ลีลาท่าทางเหมือนพิธีกรเวทีมวยกำลังแนะนำชื่อและประวัติของนักมวยมุมน้ำเงิน

 “ขอเชิญทุกท่านพบกับแฮกเกอร์ชื่อดังระดับโลก SUZHOU1407 สาวน้อยมหัศจรรย์อิ๋งอิ๋งได้เลยค่ะ”

คราวนี้ได้ผล ทุกคนหันพรึ่บไปมอง

อิ๋งอิ๋ง ที่กำลังยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง แถมยังชูสองนิ้ว

“ยัยแทงโก้นี่อะนะ”

 เหลียนฟ่งยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อรูหูของตัวเองสักเท่าไร่ แล้วก็ที่ตั้งฉายาให้

อิ๋งอิ๋งแบบนี้ก็เพราะว่ายัยนี้บ้าเต้นแทงโก้

 โยโย่ทำสีหน้าขึงขังขึ้นมาทันที

 “อ้าว อิ๋งอิ๋งไม่เหมือนตรงไหนเจ๊เอาปากกามาวงได้เลยค่ะ”

 “ถึงฉันจะเรียนหนังสือไม่เก่ง แต่ก็กวาดถ้วยรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันคอมพิวเตอร์ มาทั่วญี่ปุ่นเลยนะ”

“แจ๋ว อิ๋งอิ๋งไม่นึกไม่ฝันเลย ว่าเธอจะเก่งแบบนี้เธอช่วยฉันได้จริง ๆ เหรอ”

 ฉินฟ่านยิ้มจนตาเป็นประกาย

 “สบายมากแต่ว่าถ้าฉันหาโลเคชั่นของมูนชาโดว์ให้พี่ได้ พี่จะมีรางวัลให้ฉัน

รึเปล่าล่ะ”

 “ได้เธออยากได้รางวัลอะไรบอกมาแค่คำเดียวเลย รถแลมโบกินี่สีน้ำเงินดีไหม”

คุณหนูสี่ถึงกับแย่งรับปากแทนฉินฟ่าน

อิ๋งอิ๋งส่ายหน้า แล้วพูดแบบอาย ๆ ว่า

 “เราเกี่ยวก้อยสัญญากันก่อนว่าเสร็จงานนี้แล้ว พี่จะพาฉันไปเต้นแทงโก้”

ทั้งสองเกี่ยวก้อยกันทำให้อิ๋งอิ๋งดีใจยิ้มจนหน้าบาน

 “ได้เลย ได้เลยจะแทงโก้ดิสโก้รึ

เต้นอะโกโก้พี่จะตามใจเธอทุกอย่าง

แต่เธอแน่ใจจริง ๆ เหรอว่าจะทำได้”

 “วางใจได้เลย เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง”

“คิกคิก สวรรค์เข้าข้างพวกเราแล้ว

ที่ประทานของวิเศษน้อยแบบเธอ มาให้บ้านเรา”

 ซูหลิงแซวไปยิ้มไป

 อาหารมื้อนี้ทุกคนไม่กงไม่กินมันแล้ว

พากันยกขบวนไปห้องอิ๋งอิ๋งดูเธอโชว์ลีลา

เซียนคอมพิวเตอร์

 อิ๋งอิ๋งเปิดเครื่องคอม แกะหมากฝั่งรสบลูเบอร์รี่ยัดเข้าปาก หยิบแว่นสายตาทรงกลมกรอบสีดำบาง ๆ มาสวม แล้วเริ่มขยับนิ้วดุ๊กดิ๊ก ๆ ไปมาเป็นการวอร์ม

 “ลุยละนะ”

 เสียงเคาะแป้นคีย์บอร์ดรัวถี่ยิบแค่นี้ก็แล้วว่าเธอช่างร้ายกาจอย่างเหลือเชื่อจนมู่ปิงปิงคิดในใจว่าวันหลังจะต้องซื้อขนม

อร่อย ๆ มาติดสินบนเธอบ่อย ๆ เผื่อวันไหนเจอคดีที่ยาก ๆ จะได้ให้เธอไปช่วยงานแผนกไซเบอร์ของกรมตำรวจบ้าง

 เธอดึงภาพจากกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ตามสี่แยกไฟแดงหน้าร้านสะดวกซื้อ หน้าโรงแรมในอุโมงค์รถภาพถ่ายจากดาวเทียม ทุกช่องทางที่พอจะสืบค้นได้ ย้อนรอยเส้นทางของจิ้งจอกเพลิงและกลุ่มนักฆ่าที่ดักโจมตีฉินฟ่านครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดสามารถเชื่อมโยง พาหนะของจิ้งจอกเพลิงและเส้นทาง จนระบุตำแหน่งได้โดยคร่าว ๆ ว่าที่กบดานฐานทัพของเขี้ยวอสูร น่าจะอยู่ในป่าทางตอนใต้ของเมืองซูโจว

 ทุกคนนั่งประชุมกันในห้องโถงใหญ่

ตอนนี้ตำแหน่งว่าที่ลูกเขยป้ายทองค้ำ

คอฉินฟ่านอยู่ เขาจึงถือเป็นภาระหน้าที่ในการขจัดปัดเป่าเภทภัย ที่มาคุกคามบ้านคุณหนูสี่ให้หมดสิ้น

"ผู้น้องเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวถือเป็นหน้าที่ที่พึงกระทำในการปกป้องครอบครัว แผนการโค่นองค์กรนี้จึงขอจองที่นั่งเป็นคนแรก แต่สิ่งที่สำคัญในตอนนี้ก็คือเราต้องการแผน"

 ซีเหมินคังพูดขึ้นมาเบา ๆ เพราะเขารู้ดีว่าจะหักเขี้ยวเสือไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เผลอ ๆ หากไม่ระวังอาจถูกเสือร้ายกัดกินถึงกระดูก

เพราะพวกมันไม่ใช่นักเลงกิ๊กก๊อกแต่เป็นองค์กรนักฆ่ามืออาชีพ

 ตอนนี้ครอบครัวของฉินฟ่าน มีทั้งผู้หญิงและเด็กจะทำการใดล้วนทำให้ห่วงหน้าพะวงหลัง ในความปลอดภัยทั้งสิ้น

 "ฉันจะพาคนของตระกูลเย่กับคนที่อยู่นอกแผนจู่โจมไปซิตี้ทัวร์ซักรอบยิ่งตอนนี้อากาศดีเหมาะกับการไปทัวร์ประเทศญี่ปุ่น ชมภูเขาไฟฟูจิที่งดงามตระการตา นั่งปิกนิกจิบชากินขนมในสวนซากุระที่บานสะพรั่ง

ที่นั่นเป็นรังเก่าของฉัน มีทั้งเพื่อนสนิทมิตรสหายศิษย์พี่ศิษย์น้องของเรา ต่อให้พวกมันยกโขยงนักฆ่าระดับมือพระกาฬตามไปญี่ปุ่นฉันจะให้พวกมันไปได้ แต่กลับไม่ได้"

 อิ๋งอิ๋งเสนอไอเดียแจ่มจนยากที่จะ

ปฏิเสธจริง ๆ

"ฐานทัพของพวกมัน อาจจะมีคนจำนวนมากแถมคนพวกนี้ล้วนฝึกเพื่อเป็นมือสังหารอาชีพงานนี้เจ๊ขอลุยห้ามใครโต้แย้งโดยเด็ดขาด"

 โยโย่เสนอตัวขึ้นทันทีวิชานินจาของเธอยิ่งเกิดประสิทธิภาพสูงสุดยามอยู่ในป่าเขาลำเนาไพร

"พวกมันเป็นคนเลวระยำที่มีปืน ดังนั้นงานนี้ขาดตำรวจอย่างฉันไม่ได้เดี๋ยวฉันจะไปบีบคอหัวหน้าเค่อตงหยาง ขอหน่วย

ปฏิบัติการพิเศษมาให้เอง"

 มู่ปิงปิงพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจในอาชีพตำรวจของเธอที่มุ่งขจัดภัยพาลอภิบาลคนดี เลือดในกายเธอฉีดพล่านเมื่อรู้ว่าจะได้ไปถล่มโจรร้าย

"แต่ก่อนที่จะลงมือพวกเราควรสอดแนมหาข้อมูลของพวกมันให้ละเอียดซะก่อน นี่เรียกว่า รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครา ถึงฉันจะสู้รบปรบมือไม่เป็นแต่บอดี้การ์ดของคุณปู่ฝีมือน่าจะพอเป็นกำลังเสริมได้"

 นี่คือสไตล์การทำงานของซูหลิง ในแง่ธุรกิจที่มีการแข่งขันสูงเธอมักจะสืบหาข้อมูลเชิงลึกของคู่แข่งก่อนที่จะตัดสินใจกระทำการณ์ใด ๆ

 "งั้นตกลงกันตามนี้ทีมหลักของเราคือผม พี่คัง มู่ปิงปิง โยโย่ ทีมรองคือหน่วยปฏิบัติการพิเศษตำรวจและคนของซูหลิง คอยเป็นกำลังเสริม ส่วนอิ๋งอิ๋งพาคนที่เหลือและครอบครัวตระกูลเย่ไปเที่ยวญี่ปุ่น"

 "เฮ้ย ไอ้เด็กบ้า ลืมพี่ชายรูปหล่อกล้ามโตคนนี้ได้ยังไงกันวะ"

เสียงคำรามของลู่เจี้ยนดังลั่นบ้านขึ้นมาด้วยความโมโหเชอะ! ทั้งสองคนเรียกหากันเป็นพี่เป็นน้อง แต่พอถึงเรื่องสำคัญกลับตัดเขาออกไป มันน่านัก

"โธ่ พี่ใหญ่ พี่กำลังจะแต่งงานกับอาซ้อคนสวยอยู่รอมร่อแล้วยังจะถือดาบไปฆ่าคนอีก เดี๋ยวอาซ้อก็มาแหกอกของผมพอดีเลย"

 ด้วยความใกล้ชิดราวกับน้ำตาลใกล้มดหลังจากที่ลู่เจี้ยนกับจางเย่จือได้อยู่บ้านเดียวกันกินข้าวด้วยกันพูดคุยกันทั้งสองก็เริ่มใกล้ชิดสนิทสนมเกิดความชอบพอกันจนลู่เจี้ยนรวบรวมความกล้าเอ่ยปากขอเธอแต่งงานและเธอตกลง

 "เรื่องนั้นไม่มีปัญหา อาซ้อแกไฟเขียวแล้วงานนี้เธอบอกให้ฉันลุยได้เต็มที่อีกอย่างหนึ่ง เรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์ ใครจะจัดเตรียมได้ดีเท่ากับฉัน แกอยากได้ระเบิดเสื้อเกราะหรือกระสุน รับรองว่ามีให้ทุกอย่าง"

 “เอ่อ แบบนี้จะดีเหรอครับ”

 “ดีสิวะไม่งั้นแกโดนเตะแน่ ๆ”

นี่เล่นใช้ตำแหน่งพี่ใหญ่มาข่มขู่กันเลยรึ

 "ตกลงงั้นก็ลุยกันเลย"

ฉินฟ่านรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ที่พี่ใหญ่จะไปสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา

ยามค่ำคืนในป่าสนความมืดมิดกลับช่วยอำพรางร่างของฉินฟ่านและโยโย่ พวกเขามาเพื่อยืนยันตำแหน่งของเงาโลหิตและสอดแนมศัตรู

 ไม่ว่าใครก็นึกไม่ถึงว่าในป่าแห่งนี้จะมีอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กขนาดใหญ่ซุกซ่อนอยู่หลายหลัง ฉินฟ่านรวบเอวเล็กเท่ามดตะนอยของโยโย่กระโดดลงจากต้นไม้ใหญ่อย่างไร้สุ้มเสียง

 โยโย่ปล่อยโดรนสอดแนมที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนนกพิราบออกไป มันบินลอยขึ้นไปอย่างเงียบเชียบ ค่อย ๆ สำรวจแผนผังของสิ่งปลูกสร้างและจำนวนคนใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมง

จึงพบว่ามีทางเข้าเพียงทางเดียว มีอาคารหลักขนาดใหญ่อยู่สี่แห่ง สร้างอิงภูเขาที่สูงชันถึงสามด้าน มีถ้ำอยู่หนึ่งแห่งมีคนอยู่แปดสิบสองคน รถยนต์สิบห้าคัน มีแทงค์บรรจุน้ำมันขนาดใหญ่ มีสระน้ำกินน้ำใช้ขนาดใหญ่มีหอคอยสูงแปดเมตรติดสปอตไลท์กลมโตอยู่ตรงปากทางเข้า ที่มีหน่วยรักษาความปลอดภัยผลัดเวรกันลาดตระเวนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ที่ใช้ในการสอดส่องดูแลเรื่องความปลอดภัยและลานกว้างที่ใช้ในการฝึกฝีมือ เป็นป้อมปราการที่แข็งแกร่ง ยากที่จะตีหักจริง ๆ

ทั้งสองคนมั่นใจว่า ฐานทัพของเขี้ยวอสูรจะต้องเป็นที่นี่อย่างแน่นอน เพราะดูจากจำนวนคน