บทที่ 56 เปิดบ่อน

ชายชราดีใจที่ได้ยินว่าซีเหมินคังจะไม่ร่วมวงต่อสู้ด้วย งานนี้ย่อมง่ายขึ้นเขายืนแยกเท้าเล็กน้อย มือทั้งสองข้างกางกรงเล็บมือขวายกงอหักศอกเสมอปลายคาง

มือซ้ายกางกรงเล็บเหยียดตรงมาเบื้องหน้า

เสมอหน้าอกนี่เป็นกระบวนท่าไม้ตายของมัน

 "ฮ่ะ ๆ กรงเล็บลูกไก่น้อยจะร้ายกาจสักแค่ไหนอยากรู้นักเชียว"

นี่คือนิสัยที่ชอบก่อกวนของฉินฟ่าน

“ไอ้เด็กเปรต รนหาที่ตาย”

ปรมาจารย์ปู้เริ่มหงุดหงิดอารมณ์เสีย

ที่ผ่านมามีแต่คนพินอบพิเทาเขา แต่ไอ้เด็กนี่บังอาจปากเสีย กล้าลามปามถึงเพียงนี้

 รู้ทั้งรู้ว่าชายชราคนนี้อาจจะเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิตเท่าที่เคยเจอมาก็

ได้ แต่เขาก็ไม่หวั่นเขาหลับตาลงผนึกสมาธิงอนิ้วหัวแม่มือแตะที่ปลายนิ้วกลางเตรียมใช้ปางมุทรากระบวนท่าที่เก้า

 ทั้งคู่ยืนนิ่งเงียบงันราวกับตอไม้ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้นมานานนับพันปี ค่อย ๆ เดินลมปราณอย่างช้าๆ สำหรับผู้ฝึกยุทธกระบวนท่ายังไม่สำคัญเท่ากำลังภายในเพราะกำลังภายในผู้ใดแข็งแกร่งกว่า ย่อมได้เปรียบอย่างแน่นอน ตอนนี้ทั้งคู่พร้อมที่จะระเบิดพลังออกมาปะทะกันอยู่รอมร่อ

 ครืด ครืด!

 แต่อีกฟากหนึ่งในห้องรับแขกมีคนลากโต๊ะตัวยาวมาเพื่อวางเงินเดิมพัน เป็นที่ครึกครื้นราวกับบ่อนพนันใต้ดิน

 "เอ้า…เร็วเข้า…เร็วเข้าแทงเสีย…

แทงเสีย"

เหลียนฟ่งเป็นเจ้ามือเปิดเดิมพัน ว่าฉินฟ่านจะชนะในสิบนาทีหรือไม่ ไม่ใช่ว่าพวกเธอจะไม่เป็นห่วงฉินฟ่านแต่ทุกคนมั่นใจในตัวเขามากต่างหาก ว่าจะต้องชนะอย่างแน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์

กติการาคาต่อรองที่เหลียนฟ่งตั้งเอาไว้คือ ถ้าใครแทงหนึ่งร้อยหยวนว่าฉินฟ่านชนะก่อนสิบนาที เจ้ามือเหลียนฟ่งจะจ่ายให้แปดสิบหยวนแต่ถ้าใครแทงหนึ่งร้อยหยวนว่าฉินฟ่านชนะหลังสิบนาทีเจ้ามือจะจ่ายให้หนึ่งร้อยหยวน

 ซูหลิงเพียงคนเดียว ที่แทงว่าชนะก่อนสิบนาทีคนที่เหลือเห็นโยโย่แทงชนะหลังสิบนาทีต่างพากันเชื่อในสายตาเธอ แห่แทงตามกันทุกคน

"เริ่มจับเวลา"

 อิ๋งอิ๋งพูดเสียงดังพลางเป่าหมากฝรั่งในปากเป็นลูกโป่งใบใหญ่จนแตกดัง

 โพล๊ะ!

 คังยูนาหัวเราะเอิ้กอ้ากชอบใจ ทำให้ทุกคนต่างพากันหัวเราะ

พลังลมปราณที่แข็งแกร่งแผ่ซ่านออกมา

จากร่างของคนทั้งสอง สร้างความปั่นป่วนแก่พื้นที่โดยรอบจนใบไม้แห้งและเศษก้อนกรวดลอยขึ้นจากพื้น หมุนวนรอบ ๆ ตัวของพวกเขา

 ชายชราเปล่งประกายตาเจิดจ้าดุจสายฟ้ารุกคืบหน้าไปหนึ่งก้าวอย่างหนักแน่น

 ฉินฟ่านพลันลืมตาขึ้นพร้อมเปล่งเสียงทุ้มต่ำ ที่แฝงลมปราณรูปเกลียวจู่โจมออกไป

 โอม!

 เสียงวิ๊ง ๆ ในหูของชายชราดังขึ้นพร้อมกับอาการอึดอัดในหน้าอกนี่มันพลังราชสีห์คำรามของสถาบันสงฆ์รึไงกัน ทำไมมันถึงได้ทรงพลังขนาดนี้ ชายชรายิ่งคิดยิ่งตื่นตระหนก เพราะนึกไม่ถึงว่าไอ้เด็กหน้าขาวนี่ จะมีกำลังภายในที่กล้าแข็งถึงขนาดนี้

 ฝ่ามือของฉินฟ่านฟาดออกตามไปในทันทีปะทะกับฝ่ามือของชายชราครั้งที่หนึ่ง กระแทกรุนแรงจนร่างของชายชราต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส่งผลให้เท้าของชายชราจมลึกลงไปในพื้นดินถึงหนึ่งนิ้ว

 ชายชราเริ่มมีเหงื่อซึมที่หน้าผาก เขาเบิกตากว้างเพราะรู้สึกเหลือเชื่อนี่มันอายุยังน้อยทำไม…ทำไมกำลังภายในของมันถึงได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ราวกับว่าพอคลอดออกมาจากท้องแม่ มันก็เริ่มฝึกกำลังภายในเลย อย่างนี้แล้วในแผ่นดินยังจะมีใครต่อกรกับมันได้อีก

 ฉินฟ่านยึดหลักเวลาลงมือว่า รวดเร็วดุดันอำมหิต ปิดจ๊อบ ฝ่ามือที่สองจึงตามมาติด ๆ กระแทกใส่อย่างรุนแรงส่งผลให้ลมปราณของชายชราปั่นป่วนจนชายชราต้องถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าว ฉินฟ่านไม่ยอมเปิดโอกาสให้ชายชราได้มีเวลา แม้แต่จะหอบหายใจ เขาสะบัดมือควงแขนร่ายรำฝ่ามือมุทรากระบวนท่าที่หกฟาดออกไปทันทีฝ่ามือที่สามนี้ส่งผลให้ชายชราเริ่มเกิดอาการบอบช้ำภายใน มุมปากของชายชรามีโลหิตค่อย ๆ ไหลรินออกมาเป็นทางยาวแววตาของชายชราที่ดูใจดี เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่ชั่วร้ายอำมหิตราวกับสัตว์ป่าที่ดุร้ายได้รับบาดเจ็บ

 ชายชรายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมกดปุ่มลับของแหวนที่สวมอยู่ที่นิ้วกลางเบา ๆ เข็มพิษสีครามเล็กราวกับขนวัวที่ฉาบพิษเจ็ดจู่โจมพลันโผล่ออกมาจากตัวแหวน ขอเพียงตอนประฝ่ามือกัน หากเข็มนี้สะกิดจนเกิดบาดแผลเพียงเล็กน้อย พิษนี้จะแล่นเข้าไปทำลายประสาทส่วนกลางจนร่างกายเป็นอัมพาต แล้วจู่โจมใส่หัวใจ ทีละเล็กทีละน้อยถึงเจ็ดครั้ง คนถูกพิษนี้ต้องกระอักเลือดจนตายและฉินฟ่านจะต้องตาย อย่างสุดแสนจะทรมานแน่นอน

 ซีเหมินคังเป็นนักฆ่าที่ไม่กลัวตาย แต่ชายชราผู้นี้กลับเป็นนักฆ่าที่กลัวตาย อายุยิ่งมากก็ยิ่งกลัวไม่มีความเหี้ยมหาญเหมือนตอนหนุ่มฉกรรจ์ ยี่สิบปีที่ผ่านมานี้เข็มพิษเจ็ดจู่โจม เป็นไม้ตายลับเฉพาะมันเคยช่วยชีวิตชายชรามาหลายครั้ง และครั้งนี้มันก็หวังเอาไว้ว่าจะสามารถช่วยชีวิตของมันได้อีกครั้งหนึ่ง

ฉินฟ่านหมุนตัวดุจกังหันควงฝ่ามือเป็นวงกลมสะบัดฝ่ามือที่สี่ฟาดออกไปพลังดุจคลื่นยักษ์โถมกระแทกเข้าใส่จนกระดูกนิ้ว กระดูกข้อมือ กระดูกแขนของชายชราแหลกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

 "เป็นไปไม่ได้แกถูกเข็มพิษแล้วนี่นา ทำไมยังเดินลมปราณได้อีก"

 แววตาของปรมาจารย์ปู้ปกคลุมไปด้วยความหวาดกลัว

 ไม่มีเสียงตอบจากฉินฟ่านแต่เสียงกระดูกหน้าอกแตกหักยับเยินของชายชรากลับดังขึ้นอย่างชัดเจนท่ามกลางความมืดมิด

 ตูม!

 อ้าก!

 ด้วยฤทธิ์ฝ่ามือที่ห้า ร่างของชายชราถึงกับหลั่งโลหิตออกจากทวารทั้งเจ็ด ปลิวกระเด็นไปไกลดุจว่าวขาดป่าน ชายชราถึงกับตายตาไม่หลับคงจะสงสัยว่าทำไมเข็มพิษไม่ได้ผลหารู้ไม่ว่าฉินฟ่านมีร่างคงกระพันมีดดาบฟันแทงไม่เข้านับประสาอะไรกับเข็มที่เล็กเท่ารากถั่วงอก

 "เย้ชนะแล้ว!"

สาว ๆ พากันโห่ร้องด้วยความดีใจ พากันเต้นท่าตามแบบแบล็กพิงก์วงเกิร์ลกรุ๊ปชื่อดัง แม้แต่คังยูนายังหัวเราะเอิ้กอ้ากตาม

 "เก้านาทีห้าสิบเจ็ดวินาทีซูหลิงชนะ

เอ้านี่รับเงินไป"

เจ้ามือน้อยเหลียนฟ่งนับเงินส่งให้อย่างคล่องแคล่ว

"โธ่เอ้ย แพ้จนได้"

คนแพ้บ่นกันระงม

มู่ปิงปิงเดินไปหาฉินฟ่านพลางมองดูศพด้วยสีหน้าเฉยเมยเธอผ่านคดีคนตายมามากมาย อย่างคดีฆ่าหั่นศพเละเทะยิ่งกว่านี้ก็ยังเคยเห็น เธอโทรศัพท์ประสานหน่วยงานต่าง ๆ อย่างคล่องแคล่วว่องไว เพียงครู่เดียวตำรวจ กองพิสูจน์หลักฐานกับรถเก็บศพก็มาถึง ฉินฟ่านให้การตามความเป็นจริงว่าคนผู้นี้เป็นนักฆ่าที่ถูกจ้างวานมาเพื่อฆ่าเขา เขาจึงต้องป้องกันตัวจนเป็นเหตุให้ต้องต่อสู้กัน

 “ที่รักดูนั่นไฟไหม้”

เหลียนฟ่งเขย่าแขนฉินฟ่าน แล้วชี้ให้ดูท้องฟ้าที่แดงฉาน เพราะเกิดไฟไหม้ทุกคนต่างพากันมองตามมือเธอด้วยความตื่นตระหนก

“แย่แล้ว ๆ นั่นมันซอยลูกเป็ดน้อยแน่ ๆ

พวกเจ้ากระทิงเคยขู่ว่าจะเผาไล่ที่ ผมต้องไปช่วยพวกเขา”

ฉินฟ่านเดินพล่านวนไปเวียนมา

เหมือนมดที่อยู่บนกระทะร้อน ๆ นี่เขาเป็นอะไรไป บ้านของคนอื่นไฟไหม้ แล้วทำไมเขาจึงต้องรู้สึกร้อนรนในใจด้วย

 “ฉันไปด้วย”

 “ฉันด้วย”

 “งานนี้จะขาดฉันได้ยังไง”

 โยโย่อิ๋งอิ๋งซีเหมินคังแย่งกันเสนอตัวไปช่วย

“ไม่ได้ ห้ามไป ผมรู้ว่าพวกคุณอยากช่วย แต่ตอนนี้ความปลอดภัยของทุกคนสำคัญกว่าเราไม่รู้ว่าจะมีนักฆ่ากลุ่มอื่นมาอีกรึเปล่า ผมจึงอยากให้ทุกคนอยู่ที่นี่”

 ฉินฟ่านเกรงกลัวภัยที่แอบแฝงมากจริง ๆ แค่ตาลุงแก่ ๆ เมื่อครู่ก็มีฝีมือร้ายกาจขนาดนั้นแล้วหากมีนักฆ่าที่ร้ายกาจผุดโผล่ขึ้นมาอีกจะทำยังไง

 ซีเหมินคังเองก็เป็นนักฆ่า จึงเข้าใจเหตุผลนี้ดี

 “เอาอย่างนี้ ฉันจะไปกับเสี่ยวฟ่านเองพวกเธอไม่ต้องเป็นห่วง เสี่ยวฟ่านเราแยกกันไปฉันจะตามลูกน้องไปช่วยอีกแรง”

 ลู่เจี้ยนใช้บทบาทที่เป็นพี่ใหญ่

สรุปเรื่องราวอย่างรวบรัด

 ฉินฟ่านพยักหน้า พร้อมกระทืบเท้าดีดตัวพุ่งวาบออกไปดั่งกระสุนเงิน ทุกคนเห็นเงาร่างของเขาดีดพุ่งตัวซ้ายที ขวาทีแต่ละครั้งไกลร่วมสิบเมตร พริบตาเดียวเงาร่างของเขาก็หายลับไปในความมืด

ซอยลูกเป็ดน้อยเกิดเหตุไฟไหม้จริง ๆ บ้านเรือนหลายหลังเกิดไฟลุกโชน บ้านบางหลังถังแก๊สเกิดการระเบิดยิ่งขู่ให้ขวัญฝ่อ สร้างความตื่นตระหนกให้กับชาวบ้านที่วิ่งหอบลูกจูงหลานหนีตาย เสียงเด็กร้องไห้หาแม่ควันไฟโชยคละคลุ้ง เศษขี้เถ้าปลิวว่อนในอากาศ อาคารบางแห่งเก่าแก่มากแล้ว พอถูกไฟไหม้ก็เริ่มถล่มลงมา เนื่องจากที่นี่เป็นซอยเก่าแก่เล็ก ๆ ถนนหนทางก็คับแคบ รถดับเพลิงยากที่จะเข้าถึงจึงทำได้เพียงฉีดน้ำป้องกันไฟบริเวณรอบนอก เจ้าหน้าที่บางส่วนก็พยายามเข้าไปช่วยผู้ประสบภัยโดยการใช้ขวานทำลายประตู รื้อสิ่งกีดขวางจำพวกแผ่นไม้กระดานที่ติดไฟออกเพื่อป้องกันไฟลุกลาม ใช้เครื่องดับเพลิงพ่นน้ำยา บางคนก็ใช้เครื่องมือตัดเหล็กช่วยคนออกมาได้จำนวนหนึ่งถึงจะดับไฟไม่ได้แต่เจ้าหน้าที่ต่างกัดฟันพยายามกันอย่างไม่ย่อท้อ

ฉินฟ่านไม่รู้จักบ้านของกวนอิมเผ็ด

ได้แต่สอบถามผู้คนตามรายทาง เขาวิ่งมาตลอดทางโดยไม่หยุดพัก แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น หน้าของเขาก็ไม่แดง ไม่มีอาการเหนื่อยหอบหายใจไม่ทัน จนกระทั่งมาถึงหน้าบ้านของเธอที่เป็นตึกแถวสี่ชั้นยาวสิบคูหา ไฟไหม้จากชั้นล่างไล่เรียงไปถึงชั้นสามแล้ว แถมบางจุดของชั้นสี่ก็เริ่มไหม้แล้ว คงเป็นเพราะแก๊สหุงต้มที่มีกันอยู่ทุกครัวเรือนเกิดการระเบิดขึ้น แถมบางบ้านเป็นร้านค้าขายสีทาบ้าน คงมีวัสดุจำพวกทินเนอร์น้ำมันสนจำนวนหนึ่งเก็บตุนเอาไว้เพื่อขายให้ลูกค้า เขาสำรวจดูรอบบริเวณอย่างรวดเร็วก็พบว่าชาวบ้านร่วมยี่สิบคนกำลังช่วยกันตักน้ำมาดับไฟบ้านของเธอ แต่ดูแล้ววิธีนี้คงใช้ไม่ได้ผล

 ฉินฟ่านกระชากคอเสื้อชายหนุ่มที่กำลังง่วนอยู่กับการสาดน้ำดับไฟ ด้วยความร้อนใจเขาจึงตะโกนถามเสียงดังลั่น

 “กวนอิมเผ็ดอยู่ไหน”

 “ชั้นสี่ หัวหน้าติดอยู่ชั้นสี่ลงมาไม่ได้

เพราะชั้นล่าง ๆ ลงไปไฟแรงมาก”

 ฉินฟ่านพลันนึกถึงคำพูดโฆษณาชวนเชื่อของตือโป้ยก่ายว่าเขามีร่างเอ็นทองแดงกระดูกเหล็ก ตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ ดี…วันนี้จะได้รู้กันเสียที ว่าเขาจะถูกไฟคลอกตายรึไม่ เขาดึงเอาถังน้ำจากชายหนุ่มคนนั้น มาราดลงบนหัวจนร่างของเขาเปียกชุ่มโชกทุกคนมองดูอย่างตะลึงพรึงเพริดนี่เขาจะรนหาที่ตายรึยังไง

“นี่คุณจะบ้าเหรอไฟแรงขนาดนั้น

เดี๋ยวก็ตายหรอก”

ฉินฟ่านไม่สนใจเขากระโดดพุ่งตัวขึ้นไป ใช้นิ้วมือเกาะขอบปูนของระเบียงหน้าตึกปีนป่ายคล่องแคล่วว่องไวราวกับลิง พริบตาเดียวก็ไปถึงชั้นสี่ เขากระโดดพลิกตัวเข้ามายืนอยู่บนระเบียงชั้นสี่ แล้วมองลอดเข้าไปทางลูกกรงเหล็กดัดของช่องหน้าต่าง คลื่นความร้อนพร้อมควันดำพุ่งมากระทบใบหน้า ทำให้หายใจอึดอัด แย่แล้ว ไฟลามมาถึงชั้นนี้แล้ว บางครั้งการเกิดเหตุไฟไหม้ ผู้ที่เสียชีวิตจากการสำลักควันไฟก็มีมากเช่นเดียวกันเขาคงต้องเร่งมือแล้ว เขาใช้มือทั้งสอง ออกแรงดึงกระชากลูกกรงเหล็กดัดจนหลุดออกมาแล้วปีนเข้าไปในห้องทันที พื้นที่บางส่วนของห้องนอน ตามม่านหน้าต่าง ฟูกของเตียงนอนและฝ้าเพดานที่กรุด้วยโครงคร่าวไม้เริ่มเกิดไฟไหม้ลุกลามแล้ว คลื่นความร้อนแทบจะทำให้คนบ้าคลั่ง

 “กวนอิมเผ็ดอยู่ไหน”

 เขาวิ่งเข้าห้องนี้ออกห้องนั้นพร้อมตะโกนร้องตามหาเธอเหมือนคนบ้า .“แค่ก ๆ กวนอิมเผ็ดอยู่ไหน”

 ควันดำตลบอบอวนบดบังสายตาจนยากที่จะมองเห็น เขาจึงเปิดโหมดเนตรอัคคีสำรวจไปรอบ ๆ  จนพบกับมือที่ขาวซีดข้างหนึ่งโผล่พ้นออกมาจากชั้นวางหนังสือ เขารีบวิ่งเข้าไปยกชั้นวางหนังสือที่ทับอยู่บนตัวเธอออกแล้วพลิกร่างของผู้หญิงที่นอนแน่นิ่งคว่ำหน้าไม่ได้สติขึ้นมา เป็นกวนอิมเผ็ดจริง ๆ ด้วย มุมหน้าผากข้างซ้ายของเธอแตก จนเลือดไหลชโลมใบหน้าไปเกือบครึ่งซีก เขาใช้นิ้วมืออังที่จมูกของเธอ สวรรค์ทรงโปรดเธอยังหายใจอยู่เมื่อครู่คงถูกชั้นวางหนังสือล้มกระแทกใส่อย่างแรงจนสลบไปเขาตบแก้มของเธอเบา ๆ พยายามเรียกเพื่อให้เธอได้สติ แต่เธอยังคงนอนนิ่งเฉย

รู้สึกไม่ดีเลย ทำไมเขาถึงต้องเจ็บปวดใจด้วย ความรู้สึกที่เหมือนหัวใจกำลังถูกบีบรัดอย่างแรง เป็นเพราะเขาเห็นเธอตกอยู่ในสภาพแบบนี้อย่างนั้นหรือ ความรู้สึกอึดอัดที่อัดแน่นอยู่ในอกผลักดันให้เขาคำรามเสียงออกมาจนเสียงดังลั่น

 “แม่”

 ในที่สุดฉินฟ่านก็หลุดปาก เรียกเธอว่าแม่ออกมาอย่างไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความคิดถึงแม่ในอดีตที่เสียชีวิตในกองเพลิงโศกนาฏกรรม ที่ถูกจิตใจของเขากลบฝังมานานหลายปีแล้วรึเปล่านะ

“แม่ฟื้นสิ”

 เขาเขย่าตัวเธอ แต่เธอก็ยังคงไม่มีปฏิกริยาอะไร อากาศใช่…เธอต้องการอากาศบริสุทธิ์ เขาอุ้มเธอด้วยแขนทั้งสองข้าง แล้วลุกขึ้นวิ่งพุ่งตัวกระโดดทะลวงออกไปจากชั้นสี่ ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์นี้ ต่างกรีดร้องออกมา ทุกคนต่างนึกในใจว่า โดดลงมาจากชั้นสี่ ตายแหง ๆ แค่คิดก็เสียวแล้ว คงไม่อยากตายแบบทรมาน เพราะถูกไฟคลอก

ตูม!

ฉินฟ่านกระโดดลงสู่พื้นดิน ในท่ายืนกางสองขาอย่างมั่นคง พร้อมกับถ่ายเทแรงกระแทกที่ตกลงมาอย่างแรงสู่พื้นถนน จนพื้นถนนยุบฮวบลงกลายเป็นแอ่งกว้างเกือบหนึ่งเมตร แถมยังเกิดรอยร้าวแตกระแหงเหมือนใยแมงมุม ไปทั่วบริเวณพื้นถนนรอบ ๆ ตัวของเขา ชาวบ้านต่างปากอ้าตาค้างพูดอะไรไม่ออก ฉินฟ่านอุ้มเธอวิ่งออกไป ให้ห่างจากควันไฟร่วมห้าร้อยเมตร เพื่อให้เธอมีอากาศบริสุทธิ์แล้ววางร่างของเธอลงอย่างเบามือ เขาล้วงกระเป๋าเพื่อหาเข็มเงินจะได้ใช้กรุยจุดชีพจรให้เลือดลมเดินสะดวกแต่โชคร้ายมันหล่นหายไปซะแล้วจะทำยังไงดี ถ้าเธอหลับไม่ยอมตื่นจนต้องกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราจะทำยังไงดี เขากดจุดใต้จมูกที่อยู่กึ่งกลางเหนือริมฝีปาก เพื่อให้เธอฟื้น

ขึ้นมา แต่เธอก็ยังไม่ได้สติ

 ในตอนนี้สมองของเขาว่างเปล่า เขารู้สึกมืดแปดด้านคิดอะไรไม่ออกเสียทีที่มีคนเรียกว่าหมอเทวดาเขาได้แต่จับมือของเธอ พร้อมถ่ายเทพลังลมปราณเข้าสู่ร่างของเธออย่างช้า ๆ

 “แม่ฟื้นสิ ผมหัวหมูลูกของแม่ไง”

 ความคิดถึงแม่ ความโศกเศร้าเสียใจที่สูญเสียแม่ในอดีตความรักอันอ่อนโยนของกวนอิมเผ็ด แววตาของคนเป็นแม่ที่มองดูลูกชายกำมะลออย่างเขา มือที่ลูบแก้มเขาอย่างทะนุถนอม ความรู้สึกที่สับสนผสมปนเปกัน จนยากที่จะแยกแยะความเศร้าเสียใจพรั่งพรูออกมา จนน้ำตาของเขาหยาดหยดลงสู่แก้มของเธอ

 “ฮือ ๆ ลุกขึ้นมาสิแม่ ผมจะพาแม่ไปเที่ยวบาหลีรึว่าที่ไหนก็ได้ ที่แม่อยากไป ฮือ ผมจะจองคอร์สสเต็มเซลให้แม่เป็นของขวัญวันเกิดด้วยแม่อย่าทิ้งผมไปเลยนะ แม่ลุกขึ้นมาสิต่อไปผมจะเชื่อฟังแม่”

 “หนวกหู เสียงตะโกนโหวกเหวกของแกนี่ มันน่ารำคาญชะมัดเลย”

เสียงกวนอิมเผ็ดที่ตะเบ็งดังจนแสบแก้วหู ในตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าไพเราะราวกับเสียงดุริยางค์ทิพย์ ทำให้เขารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก

 “เจ้าลูกบ้า แม่ของแกน่ะหนังเหนียวไม่ตายง่าย ๆ หรอก”

ฉินฟ่านเห็นเธอลืมตา อมยิ้มมองดูเขาอย่างเอ็นดู เขาดึงตัวเธอมากอดด้วยความดีใจที่เธอปลอดภัย

“แม่…ฟื้นแล้วในที่สุดแม่ก็ฟื้นแล้ว

ขอบคุณสวรรค์ ผมชื่อฉินฟ่าน ต่อไปนี้ผมจะเป็นลูกของแม่ เป็นหัวหมูของแม่ดีไหมครับ”

กวนอิมเผ็ดพยักหน้า พร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตา

 “ดี…ดี”

 “แม่ลุกขึ้นไหวรึเปล่า เมื่อครู่แม่สูดควันเข้าไปเยอะผมจะพาแม่ไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจดูอาการหน่อยจะดีไหมครับ”

“เจ้าลูกบ้าแม่เป็นถึงต้าอ๋องของถ้ำแห่งนี้จะทิ้งลูกสมุนตัวเล็กตัวน้อย หนีภัยเอาตัวรอดเพียงลำพังได้ยังไง”

 ก็จริงอย่างที่แม่พูด แม่เป็นถึงหัวหน้าชุมชนจะให้ทิ้งชาวบ้านที่ประสบภัยได้ยังไง ถ้าเป็นเขาก็คงหักใจทำไม่ได้เช่นกัน

 “ได้ ถ้าอย่างงั้นเราสองแม่ลูกจะไปช่วยพวกเขาด้วยกัน”

 “อื้อ ไปลุยกันเลยลูกแม่”

 ทั้งสองกลับมาที่หน้าบ้านของเธออีกครั้ง พวกชาวบ้านต่างพากันดีอกดีใจที่เธอปลอดภัยฉินฟ่านรีบหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดทำความสะอาดบาดแผลที่หน้าผากให้เธอ ดีที่เลือดหยุดไหลแล้ว

 “ลูกแม่ลุยเลย”

กวนอิมเผ็ดสั่งให้ฉินฟ่านลุยเลย ความจริงเธอหมายถึงให้เขาไปตักน้ำมาช่วยดับไฟต่างหากแต่นี่เขากลับเดินไป

ถามลุงขาเป๋ว่ามีคนติดอยู่ในอาคารไหนบ้าง เมื่อครู่ลุงขาเป๋เพิ่งจะเห็นฉินฟ่านกระโดดลงมาจากชั้นสี่กับตาเก่งอย่างกับยอดมนุษย์ เขาเลยรีบชี้ไปที่อาคารด้านข้าง

“ปู่เจียงแกเป็นอัมพาตเดินไม่ได้ยังติดอยู่ข้างใน”

 ฉินฟ่านดึงถังน้ำจากลุงขาเป๋มาราดหัวจนทั้งตัวเปียกชุ่มแล้วพุ่งตัวออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ใช้เท้าถีบประตู ที่มีไฟลุกท่วมโชนทีเดียวจนกระเด็นแล้ววิ่งเข้าไปในอาคารชั้นเดียว ที่มองไปตรงไหนก็มีแต่เปลวไฟ โชคยังดีที่ปู่เจียงแกคลานหนีไฟเข้าไปในห้องน้ำตักน้ำราดจนทั่วทั้งตัว แล้วเอาผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำปิดจมูก จึงยังไม่ถูกควันรมจนตาย ตอนฉินฟ่านเจอปู่เจียงแกหัวเราะด้วยความดีใจจนฟันปลอมแทบจะหลุดกระเด็นออกมาจากปากกวนอิมเผ็ดเพิ่งจะอ้าปาก ยังไม่ทันได้ด่าเขา ว่ารนหาที่ตายรึไงพริบตาเดียวฉินฟ่านก็อุ้มปู่เจียงวิ่งออกมา โชคยังดีที่น้ำปะปายังไหล ฉินฟ่านเลยเอาผ้าห่ม ชุบน้ำจนเปียกชุ่มโชกพันห่อรอบตัวปู่เจียงวิ่งฝ่ากองเพลิงออกมา เหตุการณ์ในครั้งนี้ ทำให้ทุกคนต้องปากอ้าตาค้างอีกครั้งนี่เขาไม่ร้อนบ้างเลยรึไงนั่นมันกองไฟกองใหญ่เลยนะ

 “ไฟ…ไหม้แล้ว…ไหม้เสื้อแล้ว”

ลุงขาเป๋ชี้มาที่เขาพร้อมกับพูดออกมาด้วยอารามตกใจอย่างกระท่อนกระแท่นเสื้อเชิ้ตบางส่วนของเขาติดไฟ ลุกไหม้ไปเกือบครึ่งตัว เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรแค่ยกมือตบ ๆ ปัด ๆ สองสามที ไฟก็ดับมอดลง เสื้อของเขาเพียงทิ้งริ้วรอยขาดไหม้เป็นรูโบ๋กระรุ่งกระริ่งเอาไว้ให้ดูต่างหน้า

 จู่ ๆ หูของฉินฟ่านก็ถูกบิดอย่างแรงโดยฝีมือกวนอิมเผ็ด

 “โอ๊ย ๆเจ็บนะแม่ พอแล้ว ๆ หูจะขาดแล้ว”

“แกบ้าไปแล้วรึไงถึงได้วิ่งเข้าไปในกองไฟแบบนั้น อยากตายมากใช่ไหม ดี ฉันจะตีแกให้ตายเอง”

 “โธ่ แม่เป็นคนพูดเองนะว่าลูกแม่ลุยเลย”

 “ที่แม่พูดลุยเลยน่ะหมายถึงให้แกช่วยตักน้ำมาดับไฟ ไม่ใช่ให้วิ่งเข้ากองไฟแบบนั้นถ้า…ฮือ ๆ  ถ้าแกตายไปแล้วแม่ ฮือ ๆ จะอยู่ได้ยังไง”

กวนอิมเผ็ดร้องไห้ไป ทุบหน้าอกตัวเองไป

ฉินฟ่านเดินเข้าไปเอามือเช็ดน้ำตา

ให้เธอแล้วสวมกอดเธอ

“ผมไม่เป็นไรหรอกแม่ อย่าห่วงไปเลยลูกของแม่คนนี้หนังเหนียวไม่ตายง่าย ๆ เหมือนแม่นั่นแหละ ก็ผมเป็นลูกแม่นี่นา”