บทที่ 66ไม่เจอไม่กลับ (จบภาค 1)

ปัง ปัง ปัง ปัง!

เสียงประทัดพวงยาวเหยียดดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมเสียงรัวกลองเชิดสิงโต

สร้างความครึกครื้นให้ผู้ชมที่มากันเนืองแน่น เพราะข่าวที่แพร่กระจายมาอย่างต่อเนื่อง ว่าโครงการโรงเรียน "พี่สาวนางฟ้า" ริเริ่มโดยหมอเทวดาฉินฟ่าน ซึ่งค่าเล่าเรียนทุกอย่างฟรีหมด

จนคนที่ทราบข่าวต่างยกนิ้วชมเชย บางคนมีฐานะจึงยินดีที่จะบริจาคเงินทอง เพื่อสร้างชุมชนที่น่าอยู่ เพื่ออนาคตของลูกหลานชาวเมืองซูโจว

ถึงขนาดมีคนยุให้หมอเทวดาเล่นการเมือง เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร รับประกันว่าคะแนนเสียงถล่มทลาย แต่บรรดาอาซิ่มอาซ้อกลับอยากให้เขาเป็นพระเอกหนังซีรีส์ซะมากกว่า เพราะเขานั้นหล่อบาดลึกไปถึงขั้วหัวใจของพวกเธอ

คุณหนูสี่ขึ้นเวทีไปกล่าวเปิดงานในฐานะประธานกลุ่มทุน "พี่สาวนางฟ้า" เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว ช่วงนี้มีผู้สื่อข่าวหลายสำนัก มาขอสัมภาษณ์เธอไม่เว้นวันจนเธอยุ่งหัวฟู

หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ที่ได้ยลโฉมงามล่มเมืองของคุณหนูสี่ ต่างคลั่งไคล้ขอเป็นแฟนคลับเธอ แต่ละคนต่างแย่งกันบริจาคเงินออกมาก้อนโต เพื่ออวดโอ่ฐานะความร่ำรวย เพราะถ้าได้แต่งกับเธอ มันเฮงยิ่งกว่าหนูตกถังข้าวสารซะอีก

น่าเสียดาย ที่พวกเขาไม่รู้ว่า ดอกฟ้ามีเจ้าของแล้ว ดีที่การเปิดงานผ่านพ้นไปด้วยดี เพราะหลังจากนั้นไม่นานฝนไล่ช้างห่าใหญ่ได้ตกลงมา จนผู้ที่มาร่วมงานต้องวิ่งหลบฝนกันกระเจิดกระเจิง

บางคนหลบเข้าที่ร่มใต้อาคารไม่ทัน สภาพกลายเป็นลูกหมาตกน้ำทันที แต่ฝนตกเพียงสิบนาทีก็หยุด ท้องฟ้ากลับคืนสู่ความสดใสอีกครั้ง

 เดิมทีเจ้าหัวทองเป็นแค่นักเลงกิ๊กก๊อก

คุมถนนไม่กี่สาย หลังจากที่มันติดตาม

ฉินฟ่านและลู่เจี้ยน ดูแลกิจการขนส่งสินค้าสมุนไพร ก็เริ่มขยับฐานะความเป็นอยู่ดีขี้น เมื่อฉินฟ่านโยนงานโรงเรียนพี่สาวนางฟ้าให้กับมัน มันก็กลายเป็นผู้กว้างขวาง เปรียบเสมือนดาวรุ่งพุ่งแรงขึ้นมาทันที

เพราะมันต้องคัดเลือกผู้รับเหมาสิ่งปลูกสร้างอาคารเรียน ต้องจัดซื้ออุปกรณ์การเรียนการสอนต่าง ๆ เริ่มมีผู้ประกอบการต่างมาพะเน้าพะนอเอาใจมัน มีของขวัญแพง ๆ มากำนัลมัน

แต่พอขนของขวัญกลับบ้าน คิดว่าเมียจะดีอกดีใจที่ได้รับของขวัญราคาแพง ที่ไหนได้เมียของมันดึงหู แล้วตะโกนบอกว่า ระวัง! โลภมากจะลาภหาย มันพลันรู้สึกตัวทันที เหมือนบัวพ้นน้ำ

วันรุ่งขึ้นมันสั่งคนเขียนป้าย คำพูดของเมียใส่กรอบทอง แขวนไว้เตือนใจที่ห้องทำงานทันที พร้อมกับส่งของขวัญกลับไปคืนจนหมดสิ้น

“จุ๊ ๆ กบทองคำตัวนี้สวยจริง ๆ ผมต้องขอบคุณในน้ำใจของเถ้าแก่พานจริง ๆ”

เถ้าแก่พานเป็นผู้รับเหมาปลูกสร้างอาคารรายใหญ่ในเมืองซูโจว เขาคร่ำหวอดอยู่ในวงการนี้มาถึงสามสิบปี ย่อมรู้ธรรมเนียมในการจ่ายค่าน้ำร้อนน้ำชา ให้กับผู้คุมงานเป็นอย่างดี หน้าอูม ๆ ของเขายิ้มจนตาหยี

 “ฮ่า ๆ พี่หัวทองชอบก็พอแล้วครับ นี่เป็นแค่ของขวัญแรกพบหน้าของพวกเราเท่านั้น

 ถ้าพี่กรุณาให้งานโครงการนี้กับผมจะเป็นรถหรูแบบแลมโบกินี่หรือว่าวิลล่าในโรยัลคันทรีคลับ พี่เลือกได้ตามใจชอบเลยครับ”

 “เฮ้อ โบราณกล่าวไว้ว่า ชายใดเชื่อฟังเมีย ชายผู้นั้นจะเจริญรุ่งเรือง เมื่อวานนี้เมียผมพูดเรื่อยเปื่อย

แต่บังเอิ๊ญ บังเอิญมันโดนใจผมเข้าอย่างจัง ก็เลยให้ช่างเขียนคำพูดนั้นใส่กรอบทองไว้เตือนใจ ป้ายข้างหลังผมนี่ไงเถ้าแก่พานคุณคิดว่าไง”

 เถ้าแก่พานมองป้ายที่เขียนว่า โลภมากจะลาภหาย แล้วต้องกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอรึว่าแลมโบกินีก็ยังไม่ถูกใจคน ๆ นี้อีกอย่างนั้นเหรอ เขารีบคำนวนในหัวอย่างรวดเร็ว ว่ายังพอจะจ่ายเพิ่มได้อีกเท่าไร

 “เถ้าแก่พาน คุณไม่ต้องคิดมากให้วุ่นวายใจ ขอเพียงคุณเสนอราคามาอย่างยุติธรรม งานนี้คุณรับไปทำได้เลย โดยที่ไม่ต้องจ่ายผมแม้แต่หยวนเดียว

 ผมรับรองว่าคำพูดของผมเชื่อถือได้ ตอนนี้คุณเอากบทองคำของคุณกลับไปเถอะครับ ผมหวังว่าเราจะได้ร่วมมือกันนะครับ”

 “จริงเหรอครับ ขอบคุณมาก ผมจะรีบทำใบเสนอราคามาทันที ผมลาละครับ”

 เถ้าแก่พานรู้สึกเหมือนฝัน จู่ ๆ ก็มีคนไม่รับใต้โต๊ะ ทำให้เขากำไรมากขึ้นถึงสิบเปอร์เซ็นต์

 ขณะที่เถ้าแก่พานกำลังหันหลังจะเดินออกไป ไอ้หัวทองก็พูดเบา ๆ

 “ผมชอบนิสัยเถ้าแก่พานนะ จึงอยากจะขอเตือนด้วยความหวังดีสักคำ เถ้าแก่ใหญ่ของผมคือลู่กิเลน หากมีการลักไก่ลดวัสดุหรือสร้างไม่ได้มาตรฐาน เขาคงจะไม่พอใจ

 ถึงเวลานั้นแขนขาเถ้าแก่พานลดไปสักข้างสองข้าง ก็อย่าได้ถือโทษโกรธเคืองกันเลยนะครับ”

 เถ้าแก่พานถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก รีบโค้งแล้วโค้งอีก

 “ไม่กล้าครับ ไม่กล้า ผมจะคุมงานนี้ด้วยตัวเอง ให้งานออกมาดีที่สุด ไม่ให้พี่หัวทองกับเถ้าแก่ใหญ่ต้องผิดหวังเลยครับ”

 “ดี! ไปเถอะ ไม่ส่งนะ ค่อย ๆ เดินนะครับ”

 เถ้าแก่พานคิดในใจว่า กลับไปบริษัทเรื่องแรกที่เขาจะทำคือไล่ผู้จัดการออก โทษฐานไม่สืบหาข้อมูลคู่ค้าให้กระจ่าง น่าฆ่าให้ตายจริง ๆ ดันไม่รู้ว่าเถ้าแก่ใหญ่โครงการนี้คือหัวหน้าแก๊งลู่กิเลน

 ปกติทุกงานเขาสั่งให้ลดวัสดุ เพื่อจะได้มีผลกำไรให้มากขึ้น ถ้างานนี้ไอ้หัวทองไม่เตือนเขาก่อน ถึงเวลานั้นถึงเขามีสิบหัวก็ไม่พอให้ตัด

 ในที่สุดเถ้าแก่พานถึงกับเสนอราคาต่ำสุด จนได้งานนี้ไปทำ เขาถึงกับลงไปคุมงานด้วยตัวเอง หากงานไม่ถูกใจหรือไม่ได้มาตรฐาน

 เขาถึงกับด่ากราดตั้งแต่วิศวกรยันหัวหน้างาน แล้วสั่งรื้อทิ้งทำใหม่ทันที

 ในที่สุดงานโคตรหินของเถ้าแก่พานก็เสร็จสมบูรณ์ ไอ้หัวทองพยักหน้ายิ้มด้วยความพึงพอใจ

 ผู้ปกครองเด็กๆและชาวบ้านที่เข้าไปเยี่ยมชมอาคารเรียน ที่โอ่อ่าใหญ่โต ต่างอ้าปากค้างตาโตกับอุปกรณ์การเรียนการสอน ทั้งคอมพิวเตอร์ให้เด็กหนึ่งคนต่อหนึ่งเครื่อง สระว่ายน้ำกลางแจ้ง สนามกีฬาขนาดมาตรฐาน สนามกอล์ฟ สนามเทนนิส

 อาคารเรียนทุกห้องติดแอร์ มีรายชื่อคุณครูผู้สอนวิชาต่าง ๆ ซึ่งทุกคนจบมาจากมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงระดับประเทศ คุณครูชาวต่างชาติที่สอนภาษา

 ที่นี่มันระดับโรงเรียนนานาชาติแล้ว ไม่ใช่โรงเรียนตามบ้านนอกคอกนา อย่างที่เห็นกันกลาดเกลื่อน

 ชาวบ้านต่างพากันคิดว่า หากบุตรหลานของพวกเขา ได้เข้าเรียนที่นี่ก็วิเศษไปเลย

 วันนี้ฉินฟ่านสวมกางเกงสแล็คขายาวสีดำและเสื้อเชิ้ตแขนยาวแบะอกกว้าง พื้นสีขาวมีลายดอกไม้เล็กสีฟ้าชมพูจาง ๆ แซมทั่วทั้งตัว สวมทับมาด้วยเสื้อสูทสีฟ้าอ่อน หากเป็นชายหนุ่มคนอื่นใส่ อาจจะดูกระบิดกระบวนอยู่บ้าง แต่ชุดที่คุณหนูสี่เลือกให้นี้ กลับเหมาะเจาะกับเขาที่สุด ดูเรียบง่ายสบาย ๆ แต่มีสไตล์ สวมสร้อยหินกรวดเล็ก ๆ หลากสีสัน ยิ่งเสริมความหล่อ จนสาว ๆ รุมล้อมกรี๊ดกันคอหอยแทบแตก

 เขาเพิ่งหลุดออกมาจากวงล้อมของสาว ๆ ก็เดินชมวิวโรงเรียนไปเรื่อยเปื่อย มาถึงสวนดอกไม้แห่งหนึ่ง ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งใกล้เข้ามา พอเขาเดินผ่านต้นไม้ใหญ่ก็จ๊ะเอ๋ชนกับหญิงสาวคนหนึ่ง

 "ขอโทษครับคุณเป็นอะไรรึเปล่า"

 สาวน้อยคนนี้กลับเป็นชาวต่างชาติผิวดำ ใบหน้าเธอสวยดวงตาคมเฉียบ โหนกแก้มสูง ผิวสีดำแบบชาวแอฟริกา ผมสยายเป็นลอนสลวยสีดำ หุ่นสูงโปร่งเนื้อนมไข่แบบฝรั่ง จมูกโด่งริมฝีปากหนาเผยอขึ้นเล็กน้อยชวนจูบจริง ๆ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่งามซึ้ง จนแทบเกี่ยววิญญาณของเขาออกจากร่าง

 ตอนนี้สาวน้อยคนนี้ร่างของเธอเปียกโชกไปทั้งตัว เมื่อครู่เธอคงหลบฝนไม่ทัน

ปลายเส้นผมที่มีน้ำหยดติ๋ง ๆ

 เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางที่เปียกแนบเนื้อ จนเห็นหัวนมชูชันได้อย่างชัดเจน เพราะว่าเธอโนบรา ตามความนิยมของสาวต่างชาติ ช่างเป็นวิวที่ชวนให้น้ำลายหกจริง ๆ

 "ฉันรีบร้อนวิ่งมาต้องขอโทษด้วยค่ะ"

 เธอเองก็เพิ่งสังเกตเห็นผู้ชายที่หล่อขยี้ใจคนนี้ แต่เพียงครู่เดียวเธอก็ดึงสติกลับมา เอ่ยภาษาจีนด้วยสำเนียงแปร่ง ๆ กับเขา

 "ฉันต้องเอาเอกสารไปให้อาจารย์ใหญ่ ขอตัวก่อนนะคะ"

 เธอวิ่งออกไปได้ก้าวเดียว ก็ร้อง

โอ๊ย เพราะเส้นผมของเธอดันไปพันกับสร้อยของเขา จนทำให้เธอเซถลาเข้าหาอ้อมอกของเขาโดยไม่ตั้งใจ จนรอยลิปสติกสีแดงของเธอ ติดเด่นหราบนอกเสื้อของเขา

 ทั้งสองพยายามช่วยกันแกะเส้นผมแต่เพราะตัวใกล้กันเกินไป จึงสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

 "คุณยืนเฉย ๆ ก็พอ เดี๋ยวผมช่วยแกะให้เองนะครับ"

 ตอนนี้เองที่เธอเห็นรอยลิปสติกที่อกเสื้อของเขา เธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

 "ฉันทำเสื้อคุณเปื้อน ให้ชั้นจ่ายค่าซักให้เถอะนะคะ"

 “คุณพูดไม่ค่อยชัด คืนนี้ให้ผมสอนคุณดีไหมครับ”

 แววตาเจ้าชู้ของเขาเริ่มออกอาการ

 “ฉัน ให้ฉันชดใช้

 "อะไรกัน ผมดีใจมากต่างหาก ตรงนี้เป็นรอยจูบจากสาวงามอย่างคุณเชียวนะ เมื่อครู่ผมเพิ่งจะสาบานกับตัวเอง ว่าจะไม่ยอมซักเสื้อตัวนี้อย่างเด็ดขาด คุณเชื่อเรื่องรักแรกพบรึเปล่า พบหน้าคุณครั้งแรกผมก็ตกหลุมรักคุณทันที นี่อาจจะเป็นบุพเพสันนิวาสของเราสองคน บางทีสวรรค์อาจจะสงสารผม ที่เป็นคนขี้เหงา เลยส่งคุณมาคลายเหงาให้ผมก็เป็นได้ ผมชื่อ

ฉินฟ่าน แล้วสาวงามของผมชื่ออะไรเหรอครับ"

 เล่ห์ลิ้นคารมคมคายเริ่มทำงานเองโดยอัตโนมัติ แบบไม่ต้องมีสคริปต์ มันไหลออกมาเองจากก้นบึ้งหัวใจของเขา

แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอสะเทิ้นอาย

ราวกับว่าหัวใจดวงน้อยกำลังจะถูกล่อลวงโดยผีลามก จนเธอก้มหน้างุดตอบเสียงเบาราวกับยุงกระพือปีก แบบสาวขี้อายชาวเอเชีย ซึ่งดูแตกต่างจากสาวอเมริกันทั่ว ๆ ไป ที่มีนิสัยเปิดเผยพูดตรง ๆ

 "ฉันชื่อจัสมิน บรู๊ค ลูกครึ่งแอฟริกันอเมริกัน เป็นครูสอนภาษาอังกฤษของโรงเรียนนี้ค่ะ"

 "แหมคุณพูดเบาแบบนี้ได้ยินไม่ค่อยชัดเลย ขออนุญาติเข้าไปใกล้อีกนิดนะครับ"

 คนตาบอดดูก็รู้ว่า ฉินฟ่านไม่ได้สนใจที่จะแกะเส้นผมให้เธอซักเท่าไร คำพูดว่าขออนุญาติ ถึงจะฟังดูสุภาพ แต่การกระทำของเขากลับไม่ค่อยสุภาพซักเท่าไร เขาก้มหน้าลงไปใกล้ จนจมูกแทบจะสัมผัสกับแก้มของเธอ จนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ หากมีคนยืนดูไกล ๆ คงเข้าใจว่า หนุ่มสาวคู่นี้กำลังจูบกัน

 เขาเองก็ไม่ได้รีบร้อนจะปล้นสวาทอะไรในตอนนี้ เขาชอบความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ก่อตัวเป็นต้นรักมากกว่า ในเมื่อเป็น คุณครูอยู่ที่นี้ แล้วยังต้องกลัวว่าเธอจะหนีพ้นอุ้งมือมารของเขาอีกเหรอ

 "เอาล่ะเบบี๋แกะออกหมดแล้ว"

 เธอค้อนขวับ เพราะเธอชื่อจัสมินต่างหาก ไม่ใช่เบบี๋

 ฉินฟ่านถอดเสื้อสูทออกมาคลุมตัวของเธอ

 "ตากฝนระวังจะเป็นหวัด ใส่เสื้อให้ร่างกายอบอุ่นไว้ก่อนนะครับ"

 "ขอบคุณมากค่ะ เอ่อเสื้อตัวนี้เดี๋ยวชั้นจะคืนให้วันหลัง ขอเบอร์โทรคุณไว้ได้ไหมคะ"

 "ได้สิครับ"

 ทั้งคู่แลกเปลี่ยนวีแชทกัน

 หลังจากนั้นเธอก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

 "เบบี๋คนสวยของพี่ พรุ่งนี้เวลานี้ผมจะมารอคุณที่นี่ ไม่เจอไม่กลับ รักนะ"

 เขายิ้มกริ่มตะโกนไล่หลังไป

 ทันใดนั้นหางตาข้างขวาของฉินฟ่านก็กระตุกชอบกล มีคนบอกว่าถ้าหางตาข้างขวากระตุกจะเป็นเรื่องร้าย ถ้าข้างซ้ายจะเป็นเรื่องดี บรรยากาศโดยรอบเริ่มอึมครึมขึ้นมาทันที รึว่าว่าเรื่องร้ายกำลังจะมา แล้วก็ได้ยินเสียงแม่มดใจร้ายแว่วมา

 "อุ้ยรักแรกพบ น้ำเน่าจริง ๆ ยิ่งกว่าในละครซีรีส์เกาหลีซะอีก ว่าไหมคุณหนูสี่"

 "จุ๊ ๆ คนเราตกหลุมรักกันง่ายขนาดนี้จริงเหรอหมวดมู่"

 "โยโย่เธอเชื่อรึเปล่าว่า คนใจร้อนแบบเขาถึงขนาดบอกว่าไม่เจอไม่กลับ จะอดทนรอแบบละครสามชาติสามภพ ลิขิตเหนือเขนยกันเลยรึ นับถือ ๆ"

 "เฮ้อช่วยไม่ได้นี่ เจ๊ฟ่งดันไปเปิดไฟเขียวให้เขามีเมียได้เจ็ดคน พูดยังไม่ทันไร จะเปิดรับสมัครสอบสัมภาษณ์เมียคนที่เจ็ดซะแล้ว"

 เสียงคุยกันเจี๊ยวจ๊าวค่อนขอดของสาว ๆ เริ่มล้อมกรอบเข้ามาใกล้ตัวเขา

 "พวกเธอตาฝาดแล้ว เอาอะไรมาพูดใส่ร้ายกันชัด ๆ"

 ฉินฟ่านแถไปแบบมึนมึน

 ซูหลิงตีแขนเขาไปที พร้อมชี้ให้ทุกคนดูรอยลิปสติกที่อกเสื้อ

 "นี่ไงหลักฐานตำตา ยังจะมาเถียงข้าง ๆ คู ๆ อีก"

 มู่ปิงปิง คุณหนูสี่ เหลียนฟ่ง โยโย่รุมกระหน่ำหยิก ไล่ทุบตีด้วยความหมั่นไส้ในผีลามกตัวนี้ จนเขาต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน เสียงหัวเราะด้วยความขบขัน ในท่าทางของเขา ดังกังวานไปทั่วสวนไม้งามแห่งนี้

จบบริบูรณ์