ตอนที่6

อรุณรักเดินตัวลีบๆ เข้ามาในห้องนอนของอรรถพลอย่างประหม่า เธอไม่เคยอยู่กับเขาสองต่อสองตอนกลางคืนเช่นนี้ เธอจะเข้ามาในห้องของเขาได้ตอนที่มาทำความสะอาดเท่านั้น

"มานี่สิอ้ายยืนหลบมุมอยู่ทำไมล่ะ" อรรถพลกวักมือเรียกเธอให้เดินเข้ามาหา ร่างบางค่อยๆ เดินเข้าไปหาเขาช้าๆ ด้วยความระแวดระวัง

"นั่งรอตรงนี้ก่อนสิเดี๋ยวฉันหาเสื้อผ้าก่อน" อรรถพลบอกให้อรุณรักนั่งรอที่เตียงตัวเองอย่างไม่นึกรังเกียจ เขาไม่เหมือนแพรพรรณที่ชอบกลั่นแกล้งเธอ นั่นคือเหตุผลที่ทำให้อรุณรักแอบรักเขาเพราะเขาอ่อนโยนกับเธอต่างจากคนอื่นๆ

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวอ้ายรอตรงนี้ดีกว่า" ว่าจบร่างเล็กก็รีบนั่งลงกับพื้นห้องจนอรรถพลมองอย่างเอ็นดู

"จริงๆ แล้วอ้ายก็เหมือนน้องสาวฉันอีกคนนะ"

"ไม่เหมือนหรอกค่ะ" เสียงหวานรีบตอบกลับทันควันเธอไม่กล้าเอาตัวเองไปตีเสมอกับเขา

"ทำไมจะไม่เหมือนล่ะ อ้ายก็อายุเท่าลูกแพรฉันก็มองอ้ายเหมือนน้องสาวคนหนึ่งมาตลอด" อรุณรักถึงกับหน้าซึมไปเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขาไม่เคยมองเธอเป็นอย่างอื่นเลยนอกจากเด็กในบ้านกับน้องสาว

"แต่อ้ายไม่ได้คิดกับคุณพลแบบนั้นนะคะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างเลื่อนลอย

"หืม? หมายความว่าไง?"

"กะ..ก็..อ้ายคิดว่าคุณพลเป็นเจ้านายคนหนึ่งไงคะ" ร่างบางตาโตตกใจที่จู่ๆ ก็เผลอพูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาเสียงดังจนอรรถพลได้ยิน

อรรถพลมองอย่างไม่ค่อยเชื่อนักเพราะอรุณรักมองออกง่ายจะตาย โกหกใครเป็นที่ไหน เขาเองก็พอจะรู้ว่าอรุณรักคิดอย่างไรกับเขา

"งั้นเหรอ"

"ค่ะ" อรุณรักก้มหน้าอย่างอายๆ แก้มขาวแดงระเรื่อจนเห็นได้ชัด อรรถพลทำเป็นไม่สนใจเพราะไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย

"นี่ เสื้อผ้า ฝากเอาไปให้คุณเฉิงที่ห้องด้วยนะ ฉันอยากพักสักหน่อย" อรรถพลยื่นเสื้อผ้าของตัวเองที่ยังไม่ถูกใช้งานให้อรุณรักนำไปให้อีกคนที่อยู่ในห้องนอนแขก

"ได้ค่ะคุณพล พักผ่อนเยอะๆ นะคะ" อรุณรักยิ้มร่าก่อนจะออกมาจากห้องของเขา เธอยังอ่อนหัดเรื่องความรักมากแค่ได้อยู่ใกล้คนที่แอบรักเท่านี้ก็พอใจแล้ว

ก๊อก! ก๊อก! มือเล็กยกขึ้นเคาะประตูเรียกคนด้านในห้องแต่ผลลัพธ์คือเงียบสนิท

"ขอโทษนะคะ ฉันเอาเสื้อผ้ามาให้ค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพเพราะเกรงว่าอีกคนอาจจะหลับหรือทำงานอยู่

พรึ่บ! ประตูบานใหญ่เปิดออกพร้อมกับคนตัวโตซึ่งเป็นแขกของบ้าน ชายหนุ่มมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณาก่อนจะแอบลอบยิ้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกปลดกระดุมออกจนทำให้เห็นแผงอกแกร่งอย่างตั้งใจทำให้คนตัวเล็กที่สูงระดับอกของเขามองไม่วางตา

"มองอะไร?" ชายหนุ่มแกล้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มจนอีกคนสะดุ้ง

"ปะ..เปล่าค่ะ ฉันเอาเสื้อผ้ามาให้ค่ะ นี่ค่ะ" ร่างบางยื่นเสื้อผ้าที่ถูกพับอย่างเป็นระเบียบส่งให้เขา คนตัวโตรับมาแต่ยังไม่ยอมปิดประตูแถมยังเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างพร้อมเอ่ยชวนให้อีกคนเข้ามาด้านใน

"เข้ามาสิ?"

"คะ? เข้าไปทำไมคะ" อรุณรักรีบถามอย่างกลัวๆ เธอไม่ค่อยไว้ใจผู้ชายคนไหนนอกจากอรรถพล

"ก็ฉันไม่ใช่เจ้าของบ้าน ฉันเปิดน้ำในห้องน้ำไม่เป็น เธอมาเปิดให้หน่อยสิ" ข้ออ้างข้างๆ คูๆ ที่ฟังดูไม่น่าเชื่อถูกเอ่ยออกมาจากปากของคนตัวโตตรงหน้า

"ฉันก็ไม่ใช่เจ้าของบ้านค่ะ"

"ก็คุณหญิงวาสนาบอกว่าเธอเป็นเด็กที่อุปการะมาก็ต้องเป็นเจ้าของบ้านด้วยสิ" คนตัวโตแกล้งถามด้วยความอยากรู้ แต่พอได้ยินคำถามของเขาสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป

"คือ...ฉัน..เฮ้อ เดี๋ยวฉันเปิดน้ำให้ค่ะ" อรุณรักไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านี้เพราะกลัวเขาจะมองท่านอดิศรกับคุณหญิงวาสนาในทางที่ไม่ดี จึงไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด

แกร๊ก! ประตูห้องถูกกดล็อกเมื่อคนตัวเล็กเดินเข้ามาด้านในโดยไม่ทันระวังตัว

"นี่ค่ะ ถ้าจะใช้น้ำอุ่นเปิดตรงนี้นะคะ ส่วนตรงนี้เป็นน้ำเย็นค่ะ" อรุณรักอธิบายให้คนที่เข้าใจอยู่แล้วแต่แกล้งทำไม่เป็นฟัง ชายหนุ่มทำท่าตั้งอกตั้งใจฟังอย่างดี

หมับ! อกแกร่งชนกับแผ่นหลังของของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว เขายืนซ้อนอยู่ด้านหลังเธอพร้อมกับเอื้อมมาจับมือเธอที่กำลังสาธิตการเปิดน้ำให้เขาอยู่

"เอ่อ...คุณเปิดเป็นแล้วใช่ไหมคะ" ร่างเล็กรีบพาตัวเองออกมาจากวงแขนของเขาอย่างรวดเร็ว

"ก็พอได้" ว่าจบคนตัวโตก็จัดการถอดเสื้อตัวเองออกจนเหลืออกแกร่งเปล่ากับกางเกงขายาวสีดำเท่านั้น

"คะ..คะคุณถอดเสื้อทำไมคะ"

"ก็จะฝากเธอเอาไปซักไง" เฉิงฟาหยางแทบหลุดขำเมื่อเห็นสีหน้าตื่นกลัวของเธอ

"แล้วไป ฟู่ว" ร่างบางแอบลอบถอนหายใจ

"แล้วไปอะไร"

"เปล่าค่ะ"

"เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรเธอหรือไง" คนตัวโตยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอจนแก้มขาวเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง

"ไม่ได้คิดค่ะ ฉันไม่กล้าคิดอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ" อรุณรักเสมองไปทางอื่นพยายามไม่มองแผงอกขาวที่ดูแข็งแกร่งของเขา

"งั้นเหรอ"

"ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะคะ" ร่างบางฉวยโอกาสหยิบเสื้อในมือของเขามาแล้วกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ

"ว้าย!" เสียงหวานร้องลั่นเมื่อถูกแขนแข็งแรงรั้งเอาไว้ก่อนจะดึงเธอเข้าไปจนใบหน้าของเธอชนเข้าแผงอกเปลือยเปล่าของเขา

"จะรีบไปไหน ฉันกำลังอารมณ์ขึ้นเลย" ว่าเสร็จก็จับใบหน้าสวยขึ้นมารับจูบแสนดูดดื่ม คนตัวเล็กไร้ประสบการณ์ได้แต่ตาโตตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ทันไรลิ้นหนาก็ฉวยโอกาสสอดเข้ามาในโพรงปากเล็ก ก่อนจะควานหาลิ้นเล็กๆ ของเธอแล้วจัดการเกี่ยวกระหวัดอย่างพอใจ

ร่างบางไร้ประสบการณ์ที่กำลังเคลิบเคลิ้มถูกจับพลิกตัวให้หันหลังหน้าแนบชิดกำแพงห้องน้ำ อรุณรักกลับมามีสติอีกครั้งรีบดันตัวเองออกมาทันทีแต่ไม่เป็นผล

"ปล่อยนะคะ!"

"ชู่! เบาหน่อยสิ เธออยากให้หวานใจของเธอมาเห็นสภาพเราสองคนตอนนี้หรือไง" คนตัวโตแสนเจ้าเล่ห์เอ่ยขึ้นอย่างถือไพ่เหนือกว่า

"หวานใจอะไรคะ ฉันไม่มี" คนตัวเล็กที่ถูกจับกดแนบชิดผนังห้องน้ำรีบตอบปฏิเสธทันควัน

"ก็ไอ้หน้าอ่อนที่เธอกระดี๊กระด๊านั่นไงหรือว่าเธอแอบรักเขาข้างเดียวงั้นเหรอ น่าสงสารจัง" เฉิงฟาหยางพูดเองเออเอง แต่คำพูดของเขาทำเอาอรุณรักหยุดดิ้นทันทีเพราะกำลังอึ้งที่เขามองออก