บทที่ 91 — ทางที่มันเลือก

จ้าวเฉิงถอนกระบี่จากพื้นแล้วฟันซ้ำ

เส้นดำขาดออกตรงหน้าขั้นบันได ปลายด้านหนึ่งบิดเกร็ง ก่อนสลายเป็นควันเมื่อผู้อาวุโสสวี่ตบแผ่นผนึกลงทับ

อีกด้านยังเลื้อยต่อ

มันอ้อมปลายกระบี่ ผ่านใต้ราวไม้ แล้วพุ่งขึ้นไปหาเยว่ซี!

นางขยับหลบพร้อมเสี่ยวถัง

เงาดำเฉี่ยวชายเสื้อคลุม ปักเข้ากับเสาไม้ด้านหลังจนเกิดรอยไหม้ยาว

“เข้าห้อง!”

เสิ่นซูเหอเปิดประตูรับ

เยว่ซีถอยเข้าไป แต่ยังไม่ทันพ้นธรณี เงาที่เกาะเสาก็สะบัดตัวกลับมาอีกครั้ง

ผู้อาวุโสสวี่ปาแผ่นทองแดงขนาดเท่าฝ่ามือเข้าขวาง

แสงอาคมกระแทกมันหลุดจากเสา

จ้าวเฉิงฟันลงทันที

คราวนี้เขาไม่ถอนกระบี่ ปราณจากคมกดเส้นดำนั้นติดกับพื้น ขณะที่ผู้อาวุโสสวี่เข้าครอบด้วยกล่องผนึก

เสียงขูดแหลมดังอยู่ใต้ฝา

แล้วเงียบลง

“ถอยจากบันไดให้หมด!”

ผู้คุมรีบกันคนออกจากระเบียง

เยว่ซีหยุดอยู่ในประตู มือข้างหนึ่งยังจับแขนเสี่ยวถังแน่น

เส้นดำถูกจับแล้ว

แต่ด้านนอก เสียงกระแทกจากร่างใหญ่กลับดังถี่ขึ้นจนพื้นใต้เท้าสั่น

⸻

หลิงยวนลากปลายกระบี่ผ่านขอบวงผนึก

อักขระสีเงินอมฟ้าเชื่อมเข้าหากัน ปิดช่องสุดท้ายที่เงามารพยายามแทงออกมา

“รับช่วงด้านนี้”

เจ้าสำนักก้าวเข้าประจำตำแหน่งแทนทันที

หลิงยวนพุ่งไปยังหอรักษา

เขาลงถึงระเบียงในจังหวะที่ผู้อาวุโสสวี่ยกกล่องผนึกขึ้นตรวจ เยว่ซีก้าวออกจากประตูครึ่งก้าว ก่อนหยุดตามสายตาที่เขาส่งมา

“มันแตะเจ้าหรือไม่”

“โดนเสา ข้าหลบทัน”

หลิงยวนตรวจชายเสื้อคลุมซึ่งมีรอยดำติดอยู่ แล้วตัดผ้าส่วนนั้นออก เก็บใส่กล่องอีกใบ

เยี่ยจื้อหยวนตามมาถึง

เขามองตำแหน่งตั้งแต่ประตูรั้วถึงบันได ก่อนหันไปถามจ้าวเฉิง

“มันผ่านคนอื่นมาอย่างไร”

“ไม่หยุดเลยขอรับ” จ้าวเฉิงตอบ “ข้าขวางไว้ มันก็อ้อม พอนางขึ้นบันได มันตามขึ้นมา”

เยว่ซีมองออกไปยังลาน

นางจำได้ว่ามีคนอยู่ระหว่างตนกับเส้นดำนั้นหลายคน

มันผ่านทุกคนมา

คำถามหนึ่งดังจากด้านหลัง

“เพราะเลือดของนางหรือ”

บุรุษสูงวัยจากสำนักภายนอกยืนอยู่ข้างเสา สายตาหยุดตรงผ้าพันแผลของเยว่ซี

หลิงยวนหันไปมอง

เยี่ยจื้อหยวนเป็นฝ่ายตอบ

“ผู้บาดเจ็บคนอื่นก็มีเลือด ตอนนี้เรารู้เพียงว่ามันเลือกตามนาง ยังไม่ควรสรุปเกินสิ่งที่เห็น”

“แต่หากมันตามนางจริง หอรักษานี้ก็—”

“จึงต้องกักมันให้ได้”

หลิงยวนพูดแทรก

น้ำเสียงไม่ได้ดัง ทว่าทำให้คนที่อยู่ใกล้เงียบลง

เยว่ซีมองใบหน้าผู้ที่ถาม

เขาไม่ได้แสดงความรังเกียจนาง มือข้างหนึ่งยังประคองศิษย์ซึ่งพันแผลที่ศีรษะอยู่ ความกังวลของเขามีคนเจ็บเป็นเหตุ

นางเข้าใจ

แต่เมื่อก้มเห็นมือของตนเอง ความเย็นก็ยังแล่นขึ้นมาถึงอก

หลิงยวนขยับมายืนบังสายตาจากด้านหลังให้

“มองข้า”

เยว่ซีเงยหน้า

“คนที่นำมันเข้ามาถูกจับแล้ว” เขากล่าว “เจ้าช่วยคนอยู่ที่นี่ อย่าเอาความผิดของพวกมันมาเป็นของตน”

นางสูดลมหายใจช้า ๆ

ก่อนพยักหน้า

⸻

เสียงระเบิดดังจากวงผนึกด้านนอก

แสงสีเงินเหนือกำแพงวูบลงหนึ่งชั้น ก่อนเจ้าสำนักกับผู้อาวุโสจะเสริมกลับขึ้นมา

ผู้ส่งข่าววิ่งขึ้นบันได

“พื้นใต้ค่ายกลเริ่มทรุดขอรับ! ทางระบายน้ำใต้ทางเดินแตก มันพยายามลงไปด้านล่าง!”

ผู้อาวุโสสวี่สบถเบา ๆ

เขามองฐานหอรักษาที่เพิ่งเสียหาย แล้วหันไปทางเจ้าสำนักซึ่งยืนอยู่นอกแนวรั้ว

“ตรงนี้ตั้งวงปิดไม่ได้ ใต้พื้นมีท่อถึงเรือนอื่น!”

เจ้าสำนักกวาดตามองบริเวณรอบตัว

ด้านหนึ่งเป็นหอรักษาที่เต็มไปด้วยคน อีกด้านเป็นเรือนพักและซากกำแพง ทางเดินแคบจนผู้อาวุโสต้องยืนกระจายคนละมุม

“ลานตะวันออก” เขาสั่ง “ใช้ฐานสนามประลอง ลานนั้นยังไม่เสียหาย”

ผู้อาวุโสสวี่พยักหน้าทันที

“ข้าจะไปเปิดวงกัก ไม่ใช้ม่านรับแรงแบบประลอง”

เขาเรียกศิษย์สองคนให้ยกหีบเครื่องมือ แล้วรีบออกไปทางระเบียงฝั่งตะวันตกซึ่งยังปลอดภัย

หลิงยวนหันไปหาเยี่ยจื้อหยวน

“พามันไปทั้งวงได้หรือไม่”

“ได้ แต่ต้องกดส่วนที่แตกออกทุกครั้ง อย่าให้มันสัมผัสคนระหว่างทาง”

“ข้าคุมด้านหน้า”

เจ้าสำนักรับคำจากอีกฝั่ง

“ข้าปิดด้านหลัง”

คำสั่งเคลื่อนผู้คนดังต่อเนื่อง ผู้คุมเริ่มเปิดทางจากหอรักษาไปยังลานตะวันออก ขณะที่ศิษย์อาวุโสเข้าประจำทุกหัวมุม

เยว่ซีมองเส้นทางนั้น

จากระเบียงฝั่งนี้ไปลานประลองมีทางเดินขนานกันอยู่สองสาย สายหนึ่งเปิดโล่ง อีกสายอยู่หลังกำแพงเตี้ย เชื่อมถึงเรือนเก็บอุปกรณ์

“แล้วพวกข้าอยู่ที่นี่หรือ” นางถาม

หลิงยวนมองฐานเสาที่แตกร้าว

“ย้ายไปเรือนด้านหลังลานตะวันออก ที่นั่นแยกจากสนามด้วยกำแพงอีกชั้น ผู้คุมจะนำไปก่อน”

เยว่ซีพยักหน้า แล้วหันกลับเข้าห้อง

นางไม่ขอออกไปล่อมัน

ไม่จำเป็นต้องทำให้ผู้ใดช่วยนางยากขึ้นอีก

สิ่งที่นางทำได้ตอนนี้คือเดินตามทางให้เร็ว และไม่ปล่อยให้คนข้างหลังหลงเหลือ

⸻

เสิ่นซูเหอจัดคนออกเป็นกลุ่มเล็ก

ผู้บาดเจ็บที่เดินได้ไปก่อน ตามด้วยแคร่ ส่วนคนเจ็บหนักอยู่กับอาจารย์ฉินในห้องด้านในซึ่งผู้คุมเสริมอาคมไว้แล้ว จะเคลื่อนย้ายเมื่อเส้นทางว่าง

ยายหวังช่วยจับห่อยาให้แน่นกับแคร่หลังหนึ่ง ก่อนมาหาเยว่ซี

“เดินไหวหรือไม่”

“ไหวเจ้าค่ะ”

หญิงชรามองใบหน้านาง แล้วหันไปกำชับเสี่ยวถัง

“หากนางหน้าซีด ให้เรียกคนช่วย อย่าฝืนกันเอง”

เสี่ยวถังพยักหน้ารับ

เยว่ซีกำลังจะตอบว่าไม่ได้ซีดถึงเพียงนั้น จ้าวเฉิงก็ยื่นกระจกโลหะเล็กที่หยิบจากโต๊ะรักษามาตรงหน้า

นางเห็นริมฝีปากตนเองแล้วเงียบ

เขาเก็บกระจก

“ดี วันนี้ข้าไม่ต้องเถียง”

เยว่ซีมองรอยบวมบนหน้าผากเขา

“เจ้าเองก็อย่าเอาหัวไปชนอะไรอีก”

“ข้าเริ่มเสียดายที่ช่วยคนแล้วถูกจดจำอยู่เรื่องเดียว”

เสี่ยวถังหลุดหัวเราะสั้น ๆ

เสียงนั้นทำให้ยายหวังคลายสีหน้าลงเล็กน้อย ก่อนเดินไปกับผู้ช่วยของเสิ่นซูเหอด้านหน้า

เยว่ซีมองตามจนเห็นยายผ่านประตูระเบียงอย่างปลอดภัย

จากนั้นจึงก้าวตามเสี่ยวถังไป

จ้าวเฉิงเดินปิดท้าย กระบี่อยู่ในมือแทนฝัก

⸻

ม่านผนึกเริ่มเคลื่อน

หลิงยวนถอยไปตามทางเดินทีละก้าว ปลายกระบี่ตรึงร่างมารซึ่งถูกบีบอยู่กลางแสง ขณะที่เจ้าสำนักผลักวงจากด้านหลัง

ทุกครั้งที่เงาดำแทงลงพื้น เยี่ยจื้อหยวนจะปักแผ่นผนึกตัดทางไว้

รอยดำไหม้ทอดเป็นช่วง ๆ บนแผ่นหิน

มันไม่ยอมไปตามทางง่าย ๆ

แขนข้างหนึ่งกระแทกด้านซ้าย อีกข้างแยกเป็นเส้นเล็กพุ่งเข้าหากำแพงขวา ผู้อาวุโสที่ประกบอยู่ใช้ปราณกดกลับอย่างต่อเนื่อง

หลิงยวนฟันส่วนที่ยื่นออกมาขาด แล้วเผาสลายก่อนมันตกถึงพื้น

ร่างมารเล็กลงอีก

แต่เมื่อถึงทางแยก มันกลับหยุดดิ้น

ใบหน้าที่มีเพียงรอยแยกหันช้า ๆ ไปทางกำแพงเตี้ย

อีกฟากหนึ่งมีเสียงฝีเท้าของกลุ่มเยว่ซี

หลิงยวนขยับเข้าบังทันที

เงามารกระแทกม่านตรงหน้าเขาเต็มแรง!

แสงสีเงินอมฟ้าสั่นสะเทือน

เขารับไว้โดยไม่ถอย ก่อนกดกระบี่สวนเข้าไปจนแขนของมันแตกสลาย

“เดินต่อ!” เขาสั่งผู้คุมอีกฟากกำแพง “ห้ามหยุด!”

เสียงฝีเท้าเร่งขึ้น

เยว่ซีได้ยินเสียงนั้นชัด

นางรู้ว่าเขากำลังอยู่ห่างออกไปเพียงกำแพงกั้น แต่ไม่หันกลับไปมอง

เสี่ยวถังจับข้อศอกนางไว้

ทั้งสองเดินต่อพร้อมกัน

⸻

ลานตะวันออกเปลี่ยนไปจากเมื่อเช้า

ธงประลองถูกปลดออกแล้ว ราวกั้นด้านหนึ่งถูกย้ายเพื่อเปิดทางให้วงผนึกผ่านเข้าไป ผู้อาวุโสสวี่กำลังวางแผ่นโลหะลงตรงจุดเชื่อมฐานสนาม

แสงจากเสาหินทั้งสี่ต้นขึ้นพร้อมกัน

ไม่ได้โค้งคลุมเฉพาะลานเหมือนม่านป้องกันผู้ชม แต่ทอดลงใต้พื้นจนเห็นร่องอักขระสว่างเป็นวงซ้อน

ผู้คุมสนามคนหนึ่งหอบวิ่งเข้ามา

“ด้านใต้พร้อมแล้วขอรับ”

“ด้านเหนือ?”

“พร้อม!”

ผู้อาวุโสสวี่ยกแขนขึ้นส่งสัญญาณ

หลิงยวนพาร่างมารผ่านขอบลาน

ทันทีที่มันเข้าถึงกึ่งกลาง เสาหินทั้งสี่ก็สว่างวาบ แนวผนึกใต้พื้นยกตัวขึ้นปิดรอบมัน

เสียงกระแทกดังสนั่น

เงามารพุ่งขึ้นด้านบน แต่พบม่านของเจ้าสำนักกดลงมา

มันแทงแขนลงพื้น

อักขระใต้เท้าสะท้อนแสงกลับทันที

คราวนี้ไม่มีร่องให้ลอด

หลิงยวนก้าวตามเข้าไปในวง

เยี่ยจื้อหยวนยกมือห้ามศิษย์ทุกคนไม่ให้เข้าใกล้ ก่อนประจำตำแหน่งข้างผู้อาวุโสสวี่

“ตรึงฐานไว้ เขาจะทำลายมันจากข้างใน”

⸻

กลุ่มเยว่ซีมาถึงเรือนเก็บอุปกรณ์ซึ่งถูกเปิดใช้เป็นที่พักชั่วคราว

กำแพงด้านหนึ่งกั้นจากสนาม ประตูอีกด้านเปิดออกสู่ทางขึ้นหอรักษาชั้นใน ผู้บาดเจ็บกำลังทยอยผ่านต่อไป ไม่ได้หยุดรวมกันทั้งหมด

ยายหวังอยู่กับเสิ่นซูเหอข้างแคร่ด้านหน้า

เยว่ซีเห็นแล้วจึงหยุดหอบอยู่ริมประตู

เสี่ยวถังประคองนางนั่งบนม้านั่งเตี้ย

“พักสักครู่ ผู้คุมยังรอคนกลุ่มหลังอยู่”

จ้าวเฉิงเดินไปดูทางกับศิษย์อีกคน ก่อนกลับมายืนข้างประตู

นอกกำแพง เสียงกระบี่ดังขึ้น

ตามด้วยแสงสีเงินอมฟ้าซึ่งสาดผ่านช่องลมเป็นแนวยาว

ฝุ่นบนขื่อร่วงลงมา

เด็กอาเซิงสะดุ้งจนปล่อยป้ายในมือ แต่คราวนี้ศิษย์พี่ของเขารับไว้ทัน

เยว่ซีเห็นทั้งสองแล้วนึกถึงสนามเมื่อเช้า

เสียงคนปรบมือ

ชื่อผู้ชนะ

หลิงยวนยกข้อมือที่นางผูกสายรัดให้ดู

ผ่านไปไม่ถึงวัน ลานประลองกลับกลายเป็นที่กักมาร ส่วนผู้ที่เคยส่งเสียงเชียร์ต้องนั่งฟังว่าแต่ละเสียงกระแทกจะเข้ามาใกล้อีกเพียงใด

นางก้มมองมือที่พันแผล

ความร้อนบางอย่างแล่นผ่านกลางฝ่ามือ

เยว่ซีชะงัก

มันไม่ใช่ความแสบจากแผล

เป็นแรงสะเทือนลึกอยู่ใต้เส้นปราณ ราวกับมีผู้เคาะจากอีกฟากของประตูที่ปิดสนิท

นางรีบผ่อนลมหายใจตามวิธีที่หลิงยวนสอน ไม่ส่งปราณตามความรู้สึกนั้น

ความร้อนลดลง

เสี่ยวถังสังเกตเห็น

“เจ็บอีกหรือ”

“เมื่อครู่ปราณสะดุด”

“เรียกอาจารย์เสิ่นไหม”

เยว่ซีพยักหน้า

เสี่ยวถังจึงเรียกผู้ช่วยที่อยู่ใกล้ให้ไปแจ้ง แล้วนั่งอยู่ข้างนางต่อ ไม่ปล่อยให้อยู่ตามลำพัง

⸻

กลางลาน หลิงยวนยกกระบี่ขึ้น

เส้นแสงสีเงินอมฟ้าทอดจากคมลงสู่พื้น ล้อมเงามารไว้ในระยะเพียงไม่กี่ก้าว

มันกระแทกเข้าหาเขาอีกครั้ง

คราวนี้เขาเดินสวน

กระบี่แรกตัดแขนที่พุ่งมา

กระบี่ที่สองผ่ากลางลำตัว

ก่อนส่วนที่แตกออกจะทันแยกหนี กระบี่ที่สามก็ปักลงตรงจุดที่เส้นดำทั้งหมดมาบรรจบกัน

แสงสว่างพุ่งขึ้นจากพื้น!

เสียงกรีดร้องแหลมดังจนผู้คุมรอบลานต้องกัดฟันทน

ร่างคล้ำบิดเกลียวรอบกระบี่ ส่วนที่อยู่ด้านนอกเริ่มสลายทีละชั้น

เยี่ยจื้อหยวนเพ่งมองกลางร่าง

มีสิ่งแข็งชิ้นหนึ่งปรากฏอยู่ในนั้น

บางและโค้ง ขนาดไม่ถึงข้อนิ้ว สีคล้ำจนเกือบกลืนไปกับเงา

“ตรงใต้คมกระบี่!” เขาร้อง

หลิงยวนเห็นแล้ว

เขากดปราณลง บังคับเงารอบชิ้นส่วนนั้นแยกออก

ทันใดนั้นรอยสลักบนผิวมันก็สว่างเป็นสีแดง

เสาหินทั้งสี่สั่นพร้อมกัน

ผู้อาวุโสสวี่ก้มมองแผ่นควบคุม

แสงที่ควรไหลเข้าหาวงกักกลับถูกดึงเร็วขึ้นอย่างผิดปกติ

“มันกำลังดึงปราณจากฐาน!”

เขาตัดทางจ่ายด้านหนึ่งทันที ส่วนเจ้าสำนักกับผู้อาวุโสรับแรงแทน ไม่ปล่อยให้วงเปิด

หลิงยวนบิดกระบี่หมายตัดสิ่งที่อยู่กลางร่าง

เงามารกลับอัดตัวลงบนชิ้นส่วนนั้นทั้งหมด

ความมืดหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว

เล็กจนเหลือเพียงก้อนดำใต้คมกระบี่

เยี่ยจื้อหยวนหน้าเปลี่ยนสี

“มันจะระเบิด!”

หลิงยวนกางม่านปราณครอบลงทันที

เจ้าสำนักส่งแสงเสริมจากอีกด้าน

เสียงระเบิดดังขึ้นกลางลาน

พื้นสนามยุบลงเป็นหลุม เศษหินปะทะม่านจนเกิดเสียงรัวราวฝนกระหน่ำ ร่างของหลิงยวนยังยืนอยู่ตรงกลาง กระบี่ปักตรึงส่วนแข็งนั้นไว้ไม่ให้กระเด็นออก

ม่านชั้นนอกสะเทือนแต่ไม่แตก

ผู้คนหลังกำแพงก้มตัวลงพร้อมกัน

เงียบไปชั่วลมหายใจ

แล้วเยี่ยจื้อหยวนก็เห็นแสงแดงสองจุด

ชิ้นส่วนใต้กระบี่ร้าวแล้ว

รอยสลักครึ่งหนึ่งยังอยู่ตรงนั้น

อีกครึ่งหายไปพร้อมเศษหินที่พุ่งเข้าขอบม่านด้านตะวันตก

“ตรวจด้านตะวันตก!”

ผู้อาวุโสสวี่หมุนตัวทันที

⸻

ในเรือนพักชั่วคราว เยว่ซีได้ยินเสียงบางสิ่งกระทบหลังคา

กระเบื้องแผ่นหนึ่งร้าว

ผู้คุมรีบพาทุกคนออกห่างจากใต้ขื่อ จ้าวเฉิงยกกระบี่ขึ้นบังหน้าเสี่ยวถังกับเยว่ซี ขณะที่ฝุ่นร่วงลงมาตามช่องไม้

ไม่มีเงามารขนาดใหญ่ตามเข้ามา

มีเพียงเศษหินเล็ก ๆ หล่นกระจาย

ศิษย์คนหนึ่งกำลังจะใช้เท้าเขี่ยออกจากทาง แต่จ้าวเฉิงยกมือห้าม

“อย่าแตะ รอผู้คุมตรวจ”

เยว่ซีลุกขึ้นตามคำสั่งเคลื่อนย้าย

นางมองผ่านประตูไปยังแคร่หลังหนึ่งที่ติดขอบธรณี ผู้ช่วยสองคนพยายามยกให้พ้น โดยมีหญิงชรานอนเกาะข้างแคร่ด้วยความหวาดกลัว

“ข้าช่วยบอกทางให้”

เยว่ซีเดินไปหยุดห่างจากปลายแคร่ ไม่ใช้มือยกตามคำสั่งของเสิ่นซูเหอ

เสี่ยวถังตามมาติด ๆ

บนขื่อด้านหลัง เศษสีคล้ำชิ้นหนึ่งติดอยู่ระหว่างไม้กับกระเบื้อง

รอยแดงบนผิวมันค่อย ๆ สว่างขึ้น

ข้างนอก หลิงยวนถอนกระบี่จากชิ้นส่วนครึ่งแรกที่ถูกทำลาย แล้วหันตรงมาทางเรือนพักทันที

เขารู้สึกถึงปราณที่เคลื่อนไหวอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ไม่ได้อยู่ในสนามแล้ว.