บทที่ 99 — เสียงของคนที่ไม่อยู่

“ตรวจสายเลือด?”

หลินเยว่ซีเงยหน้าจากจดหมาย

เสียงเก็บเก้าอี้จากลานพิธีรับรางวัลยังดังลอดหน้าต่างเข้ามา ป้ายรางวัลบนฝักกระบี่ของหลิงยวนยังผูกด้วยเชือกเส้นที่นางเพิ่งจัดให้ แต่บนโต๊ะตรงหน้ากลับมีคำขอเลือดของนางวางอยู่เรียบร้อยแล้ว

เจ้าสำนักเลื่อนจดหมายอีกสามฉบับมารวมกัน

“บางสำนักเชิญเจ้าไปพักฟื้น บางแห่งเสนอช่วยฝึกควบคุมปราณ ข้าเรียกมาถามความประสงค์ของเจ้า มิได้รับปากผู้ใด”

เยว่ซีวางจดหมายคืน

“ข้าไม่ไปเจ้าค่ะ”

“อาจารย์ฉินกับท่านเยี่ยดูแลข้าก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ”

เจ้าสำนักพยักหน้า ก่อนส่งจดหมายให้ศิษย์รับรอง

“แจ้งตามนี้ แล้วส่งแขกกลับไปพัก ไม่ต้องรอพบเยว่ซี”

ศิษย์รับคำแล้วออกจากห้อง

ไม่มีใครขอให้นางคิดใหม่

เยว่ซีจึงคลายมือที่กำชายแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว หลิงยวนเห็น แต่เพียงขยับเก้าอี้ให้นางลุกสะดวก

ทั้งสองเดินออกทางประตูข้าง ระหว่างผ่านระเบียง เสียงสนทนาจากห้องรับรองดังขึ้นพอดี

“แม้แต่พบสักครู่ก็ไม่ได้หรือ”

“ศิษย์พี่หลินต้องพักขอรับ”

“ข้าเพียงอยากช่วยให้นางรู้ว่าพลังนั้นมาจากไหน”

เยว่ซีชะลอฝีเท้า เหลือบมองไปเพียงครู่เดียว

หลิงยวนหยุดรออยู่ข้างหน้า

“กลับหรือไม่”

เยว่ซีเดินไปจับมือเขาเอง

“กลับเจ้าค่ะ”

เขาประสานนิ้วตอบ แล้วพานางผ่านระเบียงไปโดยไม่หันกลับ

⸻

เช้าวันต่อมา รถของแขกคันสุดท้ายเพิ่งพ้นประตูสำนัก รถม้าของผู้อาวุโสสวี่ก็สวนเข้ามา

“ตามอาจารย์ฉิน!”

เสียงนั้นทำให้ศิษย์เฝ้าประตูวิ่งไปทันที

หลิงยวนซึ่งกำลังตรวจเวรอยู่ด้านหน้าเข้ารับเปลจากรถ คนที่นอนอยู่ผอมจนเห็นกระดูกข้อมือ ข้อเท้าพันผ้าหนา และมือข้างหนึ่งกำเสื้อของผู้อาวุโสสวี่แน่น

“เขาไม่ยอมหลับมาตลอดทาง” ผู้อาวุโสสวี่บอก “พอเคลิ้มก็สะดุ้งเรียกให้หยุดรถ”

หลิงยวนก้มตรวจลมหายใจ ก่อนช่วยยกเปลเข้าเรือนรักษา

เยว่ซีอยู่ที่นั่นกับเสี่ยวถังพอดี นางรีบหลบให้ผู้ช่วยหมอผ่าน ส่วนจ้าวเฉิงลุกไปเปิดประตูอีกบาน

ทันทีที่เปลถูกวาง คนเจ็บกลับกระโจนลงมา!

เข่าทั้งสองกระแทกพื้น ร่างซูบผอมคลานหนีเข้าใต้โต๊ะ ก่อนจ้าวเฉิงจะทันประคอง

“อย่าจับข้า!”

เสียงแหบพร่าดังจนเสี่ยวถังสะดุ้ง

อาจารย์ฉินยกมือห้ามทุกคน

“ถอยออกมา อย่าล้อมเขา”

แต่ชายหนุ่มไม่มองผู้ใด เขากลับจ้องเลยประตูไปยังลานด้านนอก ใบหน้าซึ่งซีดอยู่แล้วพลันเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว

“อย่าตอบ…”

ริมฝีปากเขาสั่น

“มันเรียกแล้ว อย่าตอบ!”

เยี่ยจื้อหยวนมาถึงพร้อมเสิ่นซูเหอ เขายกสองนิ้วตรวจรอบประตู แสงอาคมกวาดผ่านชายคาแล้วดับลง

ไม่มีปราณมาร

ด้านนอกมีเพียงศิษย์ห้องยากำลังเรียกเพื่อนให้ช่วยยกหีบ

เสิ่นซูเหอรีบออกไปขอให้เงียบ ขณะที่หลิงยวนคุกเข่าลงห่างจากโต๊ะ

“เจ้าพ้นจากที่นั่นแล้ว”

คนเจ็บส่ายหน้ารัว

“ครั้งก่อนพวกมันก็พูดเช่นนี้”

หลิงยวนหยุด

เยว่ซีมองมือที่ขยุ้มชายเสื้อจนสั่น นางถอยไปนั่งตรงธรณีประตู เปิดทางให้เขามองเห็นลานทั้งหมด

“ข้าจะนั่งตรงนี้” นางบอก “ประตูจะเปิดไว้”

ชายหนุ่มเลื่อนสายตามาหา

นางไม่ได้ขยับเข้าไป

ครู่หนึ่งเขาจึงยอมมองออกนอกห้อง เห็นต้นไม้ แสงเช้า และศิษย์สองคนซึ่งกำลังยกหีบผ่านไปจริง ๆ

มือที่กำเสื้อค่อย ๆ คลาย

อาจารย์ฉินจึงเลื่อนผ้าห่มไปให้ รอจนเจ้าตัวพยักหน้าแล้วจึงเข้าไปตรวจแผล

เยว่ซีกำลังจะลุกหลบ เสียงแผ่วเบาก็เรียกนางไว้

“แม่นาง…เมื่อครู่เจ้าไม่ได้ยินหรือ”

“ได้ยินคนเรียกเพื่อนเจ้าค่ะ”

เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

“แต่ข้าได้ยินพี่ชาย”

⸻

ผู้อาวุโสสวี่วางป้ายไม้แตกครึ่งลงบนโต๊ะ

เลขสิบเจ็ดยังเห็นชัด

“พบสิ่งนี้ติดตัวเขา หลังผนังมีเครื่องพันธนาการและขวดยาแบบเดียวกับที่ยึดได้ในงานประลอง”

เจ้าสำนักพลิกป้ายดู

“คนอื่นเล่า”

“ห้องขังว่าง แต่มีรอยลากใหม่ ข้าทิ้งคนเฝ้าสถานที่ไว้แล้ว หน่วยติดตามกำลังค้นหาทางออกด้านหลัง”

เยี่ยจื้อหยวนรับรอยคัดลอกอาคมขึ้นตรวจ หลิงยวนยืนอยู่ข้างแผนที่ ส่วนเยว่ซีกับจ้าวเฉิงตามมาฟัง หลังอาจารย์ฉินรับดูแลคนเจ็บต่อ

“เรื่องเสียงพี่ชายเป็นอาคมหรืออาการหวาดกลัว” หลิงยวนถาม

“ที่เรือนรักษาเป็นความทรงจำซ้อนกับเสียงที่ได้ยิน” เยี่ยจื้อหยวนตอบ “แต่สิ่งที่เขาเจอก่อนหน้านั้น ต้องตรวจสอบหลักฐานเพิ่มเติม”

ผู้อาวุโสสวี่เปิดห่อผ้าอีกชั้น

ด้านในมีแผ่นทองแดงขนาดเท่าฝ่ามือ ขอบด้านหนึ่งถูกตัดขาด

“ข้าถอดมาจากห้องว่างที่เขาบอกว่าได้ยินเสียง มีสายอาคมเชื่อมเข้ากับห้องขัง”

เยี่ยจื้อหยวนยังไม่ทันแตะ เสียงฝีเท้าก็เร่งมาถึงประตู

เสิ่นซูเหอหยุดคารวะสั้น ๆ

“คนเจ็บยอมบอกแล้วเจ้าค่ะ แต่เขาขอให้ท่านสวี่ไปฟังด้วย”

⸻

ชายหนุ่มนั่งอยู่บนเตียง มือกำผ้าห่มไว้แน่น

เมื่อผู้อาวุโสสวี่เข้ามา เขาจึงเริ่มพูด

“พี่ชายข้าหายไปก่อน ข้าตามหาเขา…มีคนบอกว่ารู้ว่าเขาอยู่ที่ใด”

เยว่ซียืนเงียบอยู่ข้างเสิ่นซูเหอ

“พวกมันพาข้าไปที่เรือนนั้น ให้ดื่มยา บอกว่าดื่มแล้วจะเดินผ่านหมอกเข้าไปหาเขาได้”

เขาก้มมองข้อเท้าตนเอง

“ตื่นขึ้นมาก็ถูกล่ามแล้ว”

ไม่มีใครเร่งให้เล่าต่อ

ชายหนุ่มสูดลมหายใจ ก่อนเงยหน้าหาหลิงยวน

“คืนแรกข้าได้ยินเขาเรียกจากห้องข้าง ๆ ข้าทุบผนังจนมือแตก แต่ไม่มีคนตอบ พอคืนต่อมา เสียงกลับดังจากทางเดิน”

“เจ้าเห็นเขาหรือไม่”

“ไม่เห็น…แต่เป็นเสียงเขา ข้าจำได้”

น้ำตาคลอขึ้นในดวงตา

“ข้าขานตอบ ประตูเปิดออกเอง ข้านึกว่าเขามาช่วยแล้ว”

มือของเยว่ซีเย็นลง

นางเคยอยากได้ยินเสียงบิดามารดาอีกสักครั้งมากเพียงใด คนผู้นี้คงอยากพบพี่ชายไม่ต่างกัน

“พอก้าวออกจากห้อง ข้าก็ล้ม” เขาพูดต่อ “ปราณถูกดึงออกไป ข้าตะโกนเรียกเขา ยิ่งเรียกก็ยิ่งเจ็บ”

อาจารย์ฉินขยับเข้าตรวจชีพจร

“พอแล้ว พักก่อน”

ชายหนุ่มกลับคว้าแขนเขาไว้

“ยังมีคนอื่น!”

คำพูดนั้นดังขึ้นทั้งที่แทบไม่มีแรง

“พวกมันพาคนเหล่านั้นออกไปเมื่อคืนก่อนข้าถูกช่วย ข้าได้ยินเสียงล้อรถ คนหนึ่งร้องขอให้คืนลูกสาว อีกคนเรียกหาแม่…พวกท่านต้องรีบไป”

หลิงยวนก้าวเข้ามาใกล้

“ได้ยินชื่อสถานที่หรือไม่”

เขาส่ายหน้า แล้วชะงักราวกับนึกอะไรออก

“คนเฝ้าบอกว่าที่เดิมใช้ไม่ได้แล้ว ต้องไปที่พักเก่า”

ผู้อาวุโสสวี่หันสบตาหลิงยวนทันที

หลิงยวนจำได้

ในบัญชีที่เผยเหวินซูให้เพิ่ม มีสถานที่สามแห่งถูกขีดทิ้งด้วยคำว่าเลิกใช้

⸻

ประตูห้องขังเปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้า

เผยเหวินซูลุกขึ้นเมื่อเห็นหลิงยวนกับผู้อาวุโสสวี่ คราวนี้คนทั้งสองไม่ได้ถือมาเพียงสำเนาบัญชี แต่ยังมีห่อหลักฐานวางลงกลางโต๊ะด้วย

“เจ้าบอกว่าสถานที่สามแห่งนี้เลิกใช้แล้ว”

หลิงยวนคลี่กระดาษ

เผยเหวินซูก้มดู

“ก่อนข้าถูกจับ ไม่มีการส่งของไปที่นั่นอีก”

“คนที่เราช่วยมาได้บอกว่า พวกมันกำลังย้ายคนไปที่พักเก่า”

สีหน้าของเผยเหวินซูเปลี่ยนไป

เขารับพู่กันจากผู้คุม วงชื่อหนึ่ง แล้วขีดเส้นใต้ชื่ออีกแห่ง

“ที่แรกหลังคาถล่มไปแล้ว ข้าเคยส่งคนไปขนของกลับ ส่วนที่สองอยู่ใกล้ทางหลวง หากพาคนจำนวนมากผ่าน ย่อมมีคนเห็น”

“เหลือแห่งนี้?” ผู้อาวุโสสวี่ชี้

“น่าจะใช่ แต่ต้องตรวจทางเข้า”

หลิงยวนไม่ปล่อยให้คำตอบจบเพียงนั้น

“บอกเส้นทาง”

เผยเหวินซูวาดแนวเขากับลำธาร ก่อนหยุดตรงช่วงหนึ่ง

“ทางบนแผนที่จะพาเข้าลานด้านหน้า ทางขนคนอยู่ต่ำลงไปอีก ต้องเดินตามหน้าผา”

ผู้อาวุโสสวี่คลี่ภาพรอยอาคมวางข้างมือเขา

“แล้วสิ่งนี้”

ปลายพู่กันของเผยเหวินซูค้างกลางอากาศ

เขาวางมันลงช้า ๆ

“พวกท่านพบจากที่ใด”

“ห้องซึ่งใช้เสียงล่อคนออกจากที่ขัง”

เผยเหวินซูเงยหน้าทันที

หลิงยวนเห็นปฏิกิริยานั้นชัดเจน

“เจ้ารู้อะไร”

“เซี่ยจิ้งเหิงเคยสั่งให้ข้าส่งบันทึกชนิดหนึ่งไปเก็บ ข้าเคยอ่านบางหน้า ในนั้นกล่าวถึงการใช้ความปรารถนาของคนเปิดทางให้ปราณแปลกปลอมเข้าไป”

“เหตุใดจึงเพิ่งบอก”

“เพราะข้าไม่เคยเห็นมันสำเร็จ” เขาตอบ แล้วหลุบตามองรอยคัดลอก “แต่ข้าควรบอกตั้งแต่แรก”

ผู้อาวุโสสวี่เปิดสมุดจดทันที

เผยเหวินซูชี้รอยอาคมด้านข้าง

“ส่วนนี้อยู่ในบันทึก แต่ตรงกลางถูกแก้ ข้ารู้เพียงว่าหากผู้ถูกล่อลวงขานรับ กระแสจะเริ่มดึงปราณ”

“ถอนอย่างไร”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง

“ข้าไม่รู้วิธีถอนอาคมที่ถูกแก้แล้ว”

คำตอบทำให้ผู้คุมข้างประตูขมวดคิ้ว แต่หลิงยวนยังคงมองเขาอยู่

“สิ่งที่เจ้ารู้แน่เล่า”

เผยเหวินซูดึงแผนที่กลับมา

“ที่เก็บบันทึกฉบับเต็มอยู่ในสถานที่นี้ เซี่ยจิ้งเหิงให้ข้าเป็นคนส่งมันไป ข้ารู้ห้อง รู้ทางผ่าน และรู้จุดที่เขาซ่อนคำสั่งทำลายเอกสาร”

ผู้อาวุโสสวี่หยุดพู่กัน

“หากคนของเราบุกเข้าทางหน้า?”

“คนเฝ้ามีเวลาจุดไฟก่อนพวกท่านจะถึงห้องเก็บตำรา”

หลิงยวนม้วนแผนที่เพียงครึ่งเดียว

“เขียนทุกอย่างที่จำได้ เราจะส่งคนไปตรวจทางก่อน”

เผยเหวินซูรับกระดาษทันที

เขาเขียนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนเครื่องผนึกข้อมือครูดกับขอบโต๊ะ แต่เมื่อวาดถึงแนวหน้าผา มือกลับหยุดอีกครั้ง

“ทางนี้มองจากด้านบนไม่เห็น ต้องลงไปถึงจะแยกออกว่าช่องไหนเป็นทางเดิน ช่องไหนเป็นรอยแยกตัน”

“เจ้าจำได้หรือ”

“จำได้”

เผยเหวินซูเงยหน้าขึ้น

“พาข้าไป”

ผู้คุมขยับทันที

“เจ้าคิดจะใช้เรื่องนี้ต่อรองหรือ”

“ข้าจะเขียนให้ครบก่อน” เขาตอบ “ต่อให้ไม่พาข้าไป ก็ส่งคนไปตามทางนี้ได้”

เขาก้มเขียนต่อโดยไม่รอฟังคำตอบ

หลิงยวนมองมือที่พยายามวาดแนวหินให้ชัด ก่อนเอ่ย

“การช่วยครั้งนี้ไม่ทำให้โทษของเจ้าหายไป”

พู่กันหยุดเพียงชั่วอึดใจ

“ข้าไม่ได้ขอให้มันหายไป”

⸻

เยว่ซีรออยู่หน้าหอใหญ่เมื่อหลิงยวนกลับมา

จ้าวเฉิงยืนข้างนาง ส่วนเหยียนอวี้หนิงเพิ่งมาจากเรือนรักษา นางบอกสั้น ๆ ว่าเสี่ยวถังหลับแล้ว ยายหวังอยู่เป็นเพื่อน

หลิงยวนส่งแผนที่ให้ศิษย์นำเข้าไปก่อน เยว่ซีจึงถาม

“มีทางช่วยคนที่เหลือหรือไม่เจ้าคะ”

“มีสถานที่ต้องตรวจหนึ่งแห่ง ข้าส่งกำลังล่วงหน้าแล้ว”

“แล้วเหวินซู?”

เขามองนาง

“ข้ากำลังจะเสนอให้พาเขาไปด้วย”

จ้าวเฉิงหันขวับ

“ออกจากที่คุมขัง?”

“ชั่วคราว”

“เขาบอกทางมาแล้วมิใช่หรือ”

“บอกแล้ว แต่เขาเคยเข้าไป คนของเรายังไม่เคย และข้างในมีทั้งคนที่ถูกจับกับบันทึกซึ่งอาจช่วยถอนอาคมได้”

จ้าวเฉิงเม้มปาก

คราวนี้เขาไม่ได้พูดเล่น

เยว่ซีเองก็เงียบไป นางจำได้ดีว่าเผยเหวินซูเคยทำอะไร การได้ยินว่าเขาช่วยถอดบัญชี กับการให้เขากลับมาเดินอยู่ข้างพวกนาง เป็นคนละเรื่องกัน

หลิงยวนไม่ได้เร่งให้นางตอบ

เสียงเจ้าสำนักเรียกจากด้านในพอดี

ทุกคนจึงเข้าไปพร้อมกัน

บนโต๊ะมีรายงานช่วยเหลือผู้รอดชีวิตวางอยู่ข้างคำให้การของคนที่ถูกจับในเรือนรักษา เจ้าสำนักฟังผู้อาวุโสสวี่จนจบ ก่อนหันมาหาหลิงยวน

“เจ้าจะรับหน้าที่ควบคุมเขาเอง?”

“ขอรับ”

ผู้อาวุโสอีกคนค้านทันที

“เขาเคยร่วมมือกับเซี่ยจิ้งเหิง หากพาเราไปติดกับเล่า”

“จึงส่งคนตรวจทางรอบนอกก่อนแล้ว” หลิงยวนตอบ “เขาจะไม่มีอาวุธ และยังคงถูกผนึกปราณ”

“แล้วหากพบศัตรูระหว่างทาง ผู้คุมต้องหันมาป้องกันตน เขาก็หนีได้”

“ข้าจะไม่แยกเขาออกจากสายตา”

เจ้าสำนักยกมือให้หยุด

“ความเสี่ยงมีจริง แต่คำเตือนของเขาช่วยผู้ใช้กระบี่หนักไว้ และเส้นทางที่เขาให้ก็ทำให้เราพบคนที่ถูกขัง เรื่องเหล่านี้ตรวจสอบแล้ว”

เจ้าสำนักมองหลักฐานทีละชิ้น

“คืนนี้ต้องตัดสินใจว่าจะใช้เขาอย่างไร โดยไม่เอาชีวิตคนอื่นไปฝากไว้กับคำสัญญาเพียงอย่างเดียว”

เยว่ซีมองชื่อสิบเจ็ดคนบนบัญชี

ข้างชื่อหนึ่งมีเครื่องหมายว่าพบตัวแล้ว

อีกสิบหกชื่อยังว่างอยู่

ด้านนอก เสียงโซ่ดังขึ้นตามทางเดิน ก่อนหยุดตรงหน้าประตู

ผู้คุมเข้ามารายงาน

“นำตัวเผยเหวินซูมาแล้วขอรับ”

เจ้าสำนักพยักหน้า

ประตูเปิดออก

เผยเหวินซูก้าวเข้ามาในแสงตะเกียง ข้อมือยังถูกผนึก เสื้อสีหม่นเรียบจนต่างจากภาพที่เยว่ซีจำได้

เขาเห็นนางแล้วหยุดไปชั่วขณะ

ผู้คุมแตะแขนเตือน เขาจึงเดินต่อ มายืนตรงหน้าโต๊ะโดยไม่เรียกชื่อนาง

เจ้าสำนักวางแผนที่ลง

“เผยเหวินซู หากข้าให้เจ้าออกไปช่วยคนครั้งนี้ เจ้าจะยอมรับเงื่อนไขของสำนักหรือไม่”

เขาก้มมองตำแหน่งที่ตนวาดไว้

แล้วเงยหน้าขึ้น

“บอกมาเถิดขอรับ”