ตอนที่ 1 แรกเจอ

คณะวิศวกรรมศาสตร์

“เอวารีบไปรีบมานะ เราจะรออยู่ตรงนี้” ซีลีนสาวน้อยวัย 19 ปี เอ่ยบอกกับเพื่อนรักของเธอเสียงอ่อน พร้อมกับมองไปทางซ้ายทีขวาทีราวกับว่าเธอกำลังกลัวว่าใครบางคนจะบังเอิญพบเธอเข้า

“โอเค เราจะรีบไปรีบมา...” เอวาพยักหน้าเบาๆ เพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง ก่อนที่ร่างบางจะรีบวิ่งเข้าไปใต้ตึกอาคารที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าในทันที

คณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นคณะเดียวที่ซีลีนถูกสั่งห้ามไม่ให้เฉียดกายเข้ามาใกล้โดยเด็ดขาด คำสั่งนี้มาจากพี่ชายฝาแฝดของเธอที่กำลังศึกษาอยู่ที่คณะนี้ ‘พวกเขาให้เหตุผลว่านักศึกษาส่วนใหญ่ของคณะเป็นผู้ชาย และนิสัยก็ไม่ได้เรียบร้อยเหมือนกับพวกเขา’ ถึงประโยคสุดท้ายเธอจะไม่ค่อยอยากจะเชื่อ แต่ตลอด 2 ปีที่ผ่านมาเธอก็ทำตามคำสั่งของพี่ชายฝาแฝดของเธอเสมอมา จนกระทั่งวันนี้...

“ถ้าพี่เซนต์กับพี่เซบบ์มาเห็นเข้าซีลีนเหลือแค่ชื่อแน่เลย ฮืออออ” ซีลีนพึมพำมาพร้อมกับชะเง้อคอขึ้นมองหาเพื่อนรักของเธออย่างร้อนใจ

ปึก!!!

“อะ โอ้ยยยย!!!” ซีลีนร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่ร่างบางของเธอจะเสียหลักล้มลงไปที่พื้นตรงหน้า หญิงสาวหันกลับมามองร่างสูงใหญ่ที่เข้ามาชนเธอจนล้ม พร้อมกับรีบลุกขึ้นยืนทันทีไม่รอให้ชายหนุ่มคนเดียวกับที่เข้ามาชนเธอได้ยื่นมือเข้ามาแตะต้องตัวของเธอ

“เจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ”

“ไม่เจ็บค่ะ”

“เจ็บก็บอกว่าเจ็บสิครับ”

“ไม่เจ็บจริงๆ ค่ะ”

“ว่าแต่เราไม่ได้เรียนอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยเลย”

“ใช่ค่ะ”

“ไม่ต้องเกร็งขนาดนี้ก็ได้ครับ พี่แค่อย่าทำความรู้จัก...”

“พี่...” ซีลีนพึมพำออกมาด้วยความสงสัยว่าเขารู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นรุ่นน้องของเขา ทั้งๆ ที่พึ่งพำเคยพบกับเป็นครั้งแรกด้วยซ้ำ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้องพร้อมกับริมฝีปากค่อยๆ ฝืนยิ้มออกมา

“พี่ชื่อเสือ...วิศวะไฟฟ้าปี 3”

“น้องล่ะครับ ชื่อว่าอะไรเหรอครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าออกมาเสียงใส พร้อมกับยิ้มกริ่มออกมาอย่างมีเลศนัย

“อะ เอ่อ คือว่า...” ซีลีนพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนที่สายตาของเธอจะมองไปยังโทรศัพท์ของตัวเองที่กำลังต่อหาสายหาแฟนหนุ่มของเธออยู่อย่างนั้น

‘รับโทรศัพท์สักทีสิคะพี่ไบร์ท’ หญิงสาวต่อสายหาแฟนหนุ่มของเธอหลายสายแล้ว แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังคงไม่รับโทรศัพท์ของเธอ ทั้งๆ ที่วันนี้เขาไม่มีเรียนเลยโดยซ้ำ

“...” ซีลีนก้มลงไปมองโทรศัพท์ของตัวเองอย่างสิ้นหวัง ‘พี่ไบร์ท’ แฟนคนแรกของเธอเป็นแบบนี้ตลอด เธอโทรไปเขาแทบจะไม่เคยรับโทรศัพท์เลย หากเขาไม่โทรมาหาเธอทั้งคู่ก็แทบจะไม่ได้คุยกัน

“ว่าไงครับ” เสือเอ่ยถามร่างบางตรงหน้าออกมาอีกครั้ง

“ชะ ชื่อ...”

“ผู้หญิงเขาไม่ได้อยากทำความรู้จัก ก็อย่าไปกดดันเขาสิครับ” เสียงชายหนุ่มอีกคนดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของรุ่นพี่ที่ชื่อเสือ ก่อนที่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กว่าจะก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางคนตัวเล็กเอาไว้ ซีลีนค่อยๆ ขยับถอยหลังออกห่างจากชายหนุ่มทั้ง 2 คน ในขณะที่ตากลมยังคงจับจ้องพวกเขาอยู่อย่างนั้น

“แล้วมึงมาเสือกอะไรด้วยวะ” เสือผลักไหล่แกร่งของรุ่นน้องเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามออกมาอย่างหัวเสีย เขารู้สึกเสียหน้าที่ถูกรุ่นน้องในคณะกับเขาแบบนี้ต่อหน้าผู้หญิงที่เขากำลังสนใจ และท่าทีของคนตรงหน้าที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่เกรมกลัวเขาเลยแม้แต่น้อยยิ่งทำให้เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

“ฉันก็ไม่ได้อยากจะเสือกเรื่องของนายหรอกน่ะ แต่พอดีนายขวางทางเดินฉันน่ะ”

“ไอ้เฮคเตอร์!!” เสือตะคอกชายหนุ่มตรงหน้าออกมาอย่างโกรธจัด พร้อมกับจ้องไปยังคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

“รู้จักฉันด้วยเหรอ”

“มีใครบ้างไม่รู้จักเฮคเตอร์ เอกเครื่องยนต์ ทายาทห้างคิงส์ตัน” เสือเอ่ยขึ้นมาเสียงเรียบ

‘ทายาทห้างคิงส์ตันเหรอ’ เสียงในหัวของซีลีนดังขึ้นมา ก่อนที่เงยหน้าขึ้นไปมองชายหนุ่มที่กำลังยืนหันหลังให้กับเธอตั้งแต่จรดเท้าอย่างตกตะลึง

‘ถ้าอย่างนั้นเขาก็เป็นลูกชายคนเล็กของน้าตะวันเพื่อนรักของคุณแม่น่ะสิ’

ซีลีนไม่อยากจะเชื่อจากตาของตัวเองเลยด้วยซ้ำ ชายหนุ่มตรงหน้าเป็นทายาทของตระกูลที่ร่ำรวยเป็นลำดับต้นๆ ของประเทศนี้ แต่ทำไมเขาในตอนนี้ถึงได้มอมแมมแบบนี้ล่ะ

“ดังเหมือนกันนี่เรา”

“ถอยไปถ้าไม่อยากมีเรื่อง” เสือถอนหายใจออกมาอย่างแรง ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน้าออกมาอีกครั้ง

“ไม่อยากมีเรื่องอยู่แล้วครับ”

“เราไปกันเถอะ” มุมปากหน้าแสยะยิ้มออกมาพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เฮคเตอร์หันกลับมามองคนตัวเล็กอีกครั้งชายหนุ่มคว้าข้อมือของเธอมากุมเอาไว้ ก่อนที่เขาจะดึงเธอให้เดินตามเขาออกไปโดยไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่ารุ่นพี่ของเขาจะรู้สึกยังไง

“...” ฮาญาก็เดินตามคนตรงหน้าไปแต่โดยดี ถึงเธอจะรู้สึกกลัวเขาแต่ก็ยังดีกว่ายืนคุยกับผู้ชายแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้ อย่างน้อยเขาคนนี้ก็คือลูกชายของป้าตะวัน เมื่อหลายปีก่อนเขาและเธอก็ยังเคยเล่นด้วยกันอยู่บ่อยๆ แต่นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วไม่รู้ว่าเขาจะจำเธออยู่หรือไม่...

“เธอ...!!”

“คะ” ซีลีนขานรับเสียงเรียกของเขาออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะเผลอยกยิ้มออกมาให้กับเขา

“ยืนเหม่ออะไรอยู่ได้ ปล่อยมือฉันได้แล้ว” เฮคเตอร์พูดขึ้นในขณะที่ตาคมยังคงจับจ้องไปยังคนตัวเล็กต้องหน้านิ่งๆ

“อะ อ่อค่ะ”

“ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันเอาไว้” ซีลีนก้มหัวให้ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างนอบน้อม พร้อมกับเอ่ยบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ที่หลังหากเธอรู้สึกอึดอัด...ก็หัดปฏิเสธคนอื่นออกไปซะบ้าง”

“...” ซีลีนไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับไปเธอทำได้เพียงแค่ยืนอึ้งกับคำพูดที่เขาเอ่ยออกมา

“ทำตัวเป็นคนอ่อนแอ เธอก็จะถูกคนอื่นรังแกอยู่แบบนี้เนี่ยแหละ”

“...”

“นี่เธอ เธอ!!!”

“ที่ฉันพูดเนี่ยเข้าใจบ้างไหมวะ” เฮคเตอร์ก้มลงมามองใบหน้าของคนตัวเล็ก มือหน้าโบกไปมาเบาๆ ตรงหน้าของเธอ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเธอออกมาด้วยความสงสัย

“เข้าใจค่ะ”

“งั้นก็ดี” เฮคเตอร์พยักหน้าเบาๆ ก่อนที่เขาจะเดินหันหลังให้กับเธอ ปลายเสื้อช็อปของเขาก็ถูกดึงเอาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวนะคะ...”

“อะไรอีก”

“ฉันต้องของคุณคุณมากนะคะที่ช่วยฉันเอาไว้ แต่ที่คุณพูดออกมาฉันคิดว่าคุณพูดแรงเกินไปค่ะ” ซีลีนเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ถึงแม้ว่าเธอจะมีความกล้าอยู่บ้าง แต่พอเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ของเขาโรคขี้กลัวของเธอก็กลับมาทำงานอีกในทันที

“อะ เอ่อฉันพูด...”

“แล้วยังไง...เธออยากให้ฉันขอโทษเธอรึไง”

“คุณช่วยฉันไว้ไม่ต้องขอโทษฉันก็ได้ค่ะถือซะว่าเราหายกัน”

“แค่นี้ใช่ไหม”

“มะ ไม่ใช่ค่ะ”

“อะไรนักหนาวะ”

“คือว่า...” ซีลีนได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่กล้าเอ่ยออกไป จนทำให้ร่างสูงตรงหน้าเริ่มจะหมดความอดทน

“ฉันจะไปล้างเนื้อล้างตัวถ้าเธออยากจะคุยก็ตามฉันมาก็แล้วกัน” เฮคเตอร์เอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้า ก่อนที่เขาจะเดินตรงไปยังห้องน้ำชายที่อยู่ไม่ไกลในทันทีโดยไม่ได้หันกลับมาสนใจซีลีนเลยแม้แต่น้อย

“ตามเขาไปเหรอ”

“เขาชวนฉันเข้าห้องน้ำชายอย่างนั้นเหรอ...จะบ้าเหรอรึไงซีลีนทำเป็นเคลิ้มตามเขาไปได้” ซีลีนพึมพำออกมาเบาๆ ในขณะที่เธอยังคงจับจ้องไปยังแผ่นหลังแกร่งที่กำลังเดินห่างเธอออกไปจนลับตา แก้มขาวเนียนที่ไร้ซึ่งเครื่องสำอางใดๆ แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เสียงเรียกที่เธอคุ้นเคยจะปลุกเธอขึ้นมาจากภวังค์

“เขาเปลี่ยนไปมากจริงๆ”

“ซีลีน ซีลีน...”

“เอวา” ซีลีนเรียกร่างบางที่กำลังวิ่งเข้ามาหาเธอออกมาด้วยความดีใจ

“มาทำอะไรอยู่ตรงนี้เราตามหาเธอให้ทั่วเลย”

“คือว่าเรื่องมันยาวน่ะ”

“งั้นก็ค่อยเล่าทีหลัง พวกเรารีบไปกันเถอะฉันเห็นพี่เซบบ์เดินอยู่แถวนี้ด้วย”

“จริงเหรอ!!” ซีลีนร้องออกมาด้วยความตกใจ ถ้าพี่ชายมาเจอเธอเข้าต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

“ทำยังไงดี”

“พวกเรารีบไปกันเถอะ”

เอวาดึงมือเพื่อนสาวไปกุมเอาไว้ก่อนที่เธอจะพาซีลีนวิ่งรัดเราะไปตามทางเดินเล็กๆ หลังตึกของคณะวิศวะโดยที่ทั้งคู่ไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องพวกเธออยู่

“...”