LOGIN"ไอริสชอบให้พ่ออุ้ม" ฮาเซลหันกลับมาส่งยิ้มให้และจูบลงบนหน้าผาก"ต่อให้ลูกไม่ชอบลูกก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เพราะพ่อจะอุ้มอย่างเดียวเลย" คนติดลูกแบบเขายังจะกล้าพูดว่าลูกชอบให้อุ้ม"แล้วตื่นมาทำไม เคทเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะทำไมไม่นอน" เขาเป็นสามีที่เข้าใจถึงการเลี้ยงลูกได้อย่างดีจริง ๆ"ก็ไม่อยากนอนคนเดียวเ
หลายเดือนต่อมาคฤหาสน์หลังใหญ่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเราทั้งคู่ เพียบพร้อมไปด้วยผู้ดูแลมากมาย แต่ต่อให้ทั้งบ้านจะหลังใหญ่โตมากแค่ไหน ฮาเซลก็ไม่เคยห่างจากฉันเลย"ไม่ทำงานได้ไหม" ฮาเซลถามคำนี้กับฉันทุกวัน เพราะฉันเอาแต่วุ่นวายกับคอลเลคชั่นสุดท้ายก่อนจะพักเพื่อเตรียมตัวคลอด"ขอแค่คอลเลคชั่นนี้เอง ฉันตั้งใจทำ
ณ สุสานประจำเมืองดอกบลูบอนเน็ทพลิ้วไหวตามแรงลม ดอกไม้แห่งความเศร้า การบอกลา ความเสียใจปนเหงา ความหมายของมันยังลึกซึ้งมากกว่านั้น 'แม้จะเจ็บปวด แต่จะขอจดจำเอาไว้ไม่ลืมเลือน' แม้ความหมายของมันจะเศร้าโศก แต่ความงามของดอกไม้กับชโลมใจของผู้มาเยือนได้อย่างน่าตกตะลึงกระถางดอกฮิกันบานะหรือพลับพลึงสีแดง
"ทั้งสองเป็นคู่ที่เหมาะสมกันที่สุด" คำพูดของคิงทำให้ฉันยิ้มกว้างออกมา มือของฮาเซลเอื้อมมากุมมือฉันไว้"แน่อยู่แล้วค่ะ ฮาเซลเขาเฝ้าของเขามาตั้งแต่เด็ก" ฉันรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาเมื่อได้ยินสิ่งที่ควีนพูดแต่ก่อนที่จะได้คำแซวมากกว่านี้ อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟ เมื่ออาหารถูกวางลงตรงหน้าฉันก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นเ
"จะไปตายไหนก็ไป" พูดจบก็เดินตรงไปทางลิฟต์ทันที โดยคนโดนไล่ก็ยังไม่สำนึก เพราะเขารู้ดีว่าเรื่องแค่นี้ไม่สามารถทำให้มาร์ชินโกรธได้ก็แค่โดนด่าปกติแบบทุก ๆ วัน"ขอบคุณครับบอส" (เคท)"ฮัลโหล ๆ หมุนหน่อย~" เฮเลนพูดใส่โทรศัพท์เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้เป็นนาย ชิงช้าขนาดใหญ่กลางสวนสนุกก็เริ่มทำงาน ร่างของหญิ
(มาร์ชิน)(หลังจากที่โทมัสให้ของขวัญกับเคท)คอนโดใจกลางเมืองติ้ง!ตึก ตึก ตึก !เสียงฝีเท้าดังไปตามทางเดินตรงยังห้องพักของตัวเอง ร่างสูงกำกุญแจรถในมือแน่น ตอนนี้เขาคิดอยู่อย่างเดียวคือต้องออกไปเมืองนี้ให้เร็วที่สุดแม้ในใจจะอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่ตัวเองทำผิดพลาด แต่เงินจำนวนมหาศาลที่ไม่ว่ายั
ปึง!"เจ็บ!!"เสียงแหลมตะโกนแหกปากมาตลอดทางเดิน ร่างบางถูกฉุดกระชากลากถูมาจนถึงห้องนอน เมื่อประตูเปิดออกฉันก็ถูกเหวี่ยงเข้ามาในห้องอย่างไม่ไยดีปึก!"กรี๊ด! เจ็บ!" เมื่อเจอแรงเหวี่ยงจากเขาบวกกับแรงดิ้นของฉัน ทำให้ล้มลงบนพื้นเมื่อเขาปล่อยมือ"เสียงดีจริง ๆ" เพราะเป็นคนไม่ชอบเสียงดังโวยวาย แล้วยิ่งฉัน
"ฉันไม่รู้หรอก""จะบอกว่าลืมเรื่องทั้งหมด" ฮาเซลดันตัวฉันชิดกระจกลิฟต์ แขนทั้งสองข้างยันไว้ไม่ให้ฉันหนีไปทางไหนได้"..." ฉันก้มมองปลายเท้าตัวเอง ไม่ว่าจะลืมหรือไม่ลืม ฉันก็ไม่อยากพูดถึงเรื่องพวกนั้น"ที่ผ่านมาก็หนีมาตลอด ทำไปทำไม" ฮาเซลถามฉันด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขารู้มาตลอดว่าฉันพยายามหลบ"...""ลืม
"พูดแล้ว" ก็ชื่อไง นั่นก็ชื่อเขา"..." ฮาเซลใช้มือเสยผมตัวเองขึ้นแล้วเอนหัวพิงไปด้านหลัง"เรียกแล้วนะ จบนะ" ฉันพยายามนั่งตัวให้ลีบที่สุด จนแทบจะสิงเข้าไปในประตู"..." ไม่มีคำพูดใดออกมา มีเพียงสายตาที่เหมือนจะฆ่าฉันให้ตายคามือส่งมาจากเขาแทน"ก็เรียกแล้วนิ..." ผิดอะไรตรงไหนหรือไง"จะไม่เรียกใช่ไหม ไม่
"ไม่จริง..." ฉันไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น! ไม่!"จริง" ฮาเซลยังยืนยันคำเดิมและมองไปทางอื่น อย่าทำเหมือนเขินอายได้ไหม มันไม่เข้ากับเขาเลย"ไม่ ไม่ ไม่!!" เรื่องอะไรของฉันเนี่ย! หนีได้มาตลอดแต่มาตกม้าตายเพราะแบบนี้เหรอ"หยุดโวยวายสักที หนวกหู" แม้ปากจะพูดแต่ก็ยังไม่หันมามองหน้า ฉันทำอะไรแปลก ๆ ไปหรือเปล่า ท







