Chapter 5 ไม่รักคือไม่รัก 

ณ ห้องทำงานของท่านประธานบริษัทเทวาซีกรุ๊ป ผลิตเครื่องแต่งกายชั้นนำของประเทศ รวมทั้งเครื่องหนังอย่างกระเป๋าและรองเท้าอีกด้วย หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีขาวทับด้วยสูทสีงาช้างแขนยาว มองมุมไหนก็สวยระดับไฮเอนด์ กำลังนั่งมองภาพชายหนุ่ม ที่เธอแอบถ่ายเขาเอาไว้จากทางด้านหลัง เรื่องราวในค่ำคืนนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจของเฌอรีนเสมอ                                                                           

            ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงคนเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับเลขาสาวหน้าห้องควบคู่ตำแหน่งเพื่อนรักของเธอเดินเข้ามา รินลดาแอบยกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นเฌอรีนกำลังจ้องภาพถ่ายในโทรศัพท์มือถือ                

“เจอเขาแล้วเป็นไงบ้าง”                                                              

“ก็ดี แต่ลึก ๆ แล้วก็แอบเสียใจอยู่เหมือนกัน ไม่คิดว่าจะเจอเขาในสถานที่แบบนั้น” คราวนี้แววตาของหญิงสาวได้ฉายแววผิดหวังออกมาเล็กน้อย                                                                            

“เอาน่า... ยังไงก็ได้เจอกันแล้ว ไม่ว่าสถานะใดยังไงฉันก็ดีใจกับแกนะเฌอ”                         

“ฉันอยากให้เขาเลิกไปทำงานที่นั่นสักที แกว่าฉันควรทำไงดี”                     

“ทำไมล่ะ... แกหึงเขาเหรอ”                                                        

“แกก็เห็นแล้วนี่นา... สาว ๆ พวกนั้นจ้องจะฉกเขาไปให้ได้ ดีนะที่ฉันลากเขาออกมาก่อน” เฌอรีนนึกถึงเห็นการณ์ที่เกิดขึ้นสองสามวันก่อนได้อย่างชัดเจน                                                                           

“เอาน่า... ผู้หญิงพวกนั้นได้แค่มอง แต่แกได้ครอบครอง”               

“ฟังดูน่าภูมิใจเนอะ” เฌอรีนเบ้ปากกรอกตามองบน เธอเริ่มทนไม่ไหวหลังจากเห็นหน้างาน ที่โรมราชันคอยบริการสาว ๆ                                                                     

“ว่าแต่ย่าของแกโอเคมั้ย”                                                                       

“ตอนนี้ก็โอเค แต่ถ้าท่านรู้ว่าโรมทำงานอะไร ฉันคงถูกบีบให้หย่าแน่”                                 

“การเจอกันครั้งนั้นถือว่าเป็นโชคชะตานำพา แต่ครั้งนี้ถือเสียว่ามันคือพรหมลิขิต ฉันเชื่อว่าแกกับเขาคู่กันแล้วไม่แคล้วกันอย่างแน่นอน”

            “ฉันจะออกคำสั่ง ห้ามไม่ให้เขาไปที่โฮสต์อีก แต่ไม่รู้จะห้ามได้หรือเปล่า”                            

“ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน”                                                                 

“เขาบอกว่าไปทำงาน แต่ฉันไม่ได้ถามว่างานอะไร”                                   

“แกสงสัยแล้วทำไมไม่ถามเขาล่ะ”                                                           

“เขาคงอึดอัดน่ะ ฉันเลยอนุญาตให้เขาค้างที่คอนโด”                     

“โถ... แม่พระ”                                                                          

“ไม่หรอกริน ใครบอกว่าฉันแสนดี แต่ที่ทำแบบนั้นก็เพราะกลัวคุณย่ารู้ว่าเขาทำงานอะไรมาก่อน รอให้คุณอามารับคุณย่าไปเชียงใหม่ก่อนเถอะ” หญิงสาวเริ่มกลัว ถ้าหากถูกผู้เป็นย่าจับได้ไล่ทัน แผนที่วางเอาไว้คงล่มไม่เป็นท่า กว่าจะตามหาเขาเจอมันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอเลยสักนิด                                              

“แล้วคุณอาเขาจะมารับคุณย่าวันไหนเหรอ”                                 

“ก็คงอีกสองสามวันมั้ง”                                                             

“อย่าคิดมากสิ ช่วงบ่ายท่านประธานต้องไปพบลูกค้ารายใหญ่ ฉันขอตัวไปเตรียมเอกสารก่อนนะ”

“อืม... ไปเถอะ”                                                                         

ครั้งแรกเจอเขาที่บาร์โฮสต์ หญิงสาวเกือบเสียอาการ ซึ่งเงื่อนไขที่เธอตั้งขึ้นก็เพื่อผูกมัดโรมราชันไว้กับเธอ ทั้งที่รู้ว่าหัวใจมันบังคับกันไม่ได้ สักวันสัญญาฉบับนั้นจบลงคงต้องแยกย้ายกันไป ไม่รู้ว่าเธอจะทำใจให้ลืมเขาได้หรือเปล่า                                                                                                

“ฉันบอกคุณแล้วไง ท่านประธานไม่ว่าง” ธนภัทรไม่ได้สนใจในคำทัดทานของรินลดาแม้แต่น้อย           

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงคนเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับชายร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แสดงออกถึงอำนาจที่เขามีเหนือกว่าเลขาสาว                                                                       

“ฉันห้ามแล้วแต่คุณธนภัทรเขาไม่ฟัง” รินลดาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนเอือมระอา            

“ไม่เป็นไรไปทำงานต่อเถอะริน” หญิงสาวส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับเพื่อนรักที่พ่วงตำแหน่งเลขาหน้าห้องของเธอ                                          

“ไม่ทราบว่าคุณธนภัทรมีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ”             

“ผู้ชายแบบนั้นเหรอสามีคุณ ผมไม่คิดเลยว่าระดับผู้บริหารเทวาซีกรุ๊ป จะยอมลดตัวไปเกลือกกลัวกับไอ้แมงดานั่น!”                                                   

“ฉันจะแต่งกับใครก็ไม่เกี่ยวกับคุณ อ้อ! สามีของฉันเขาไม่ใช่แมงดา เพราะอย่างน้อยเขาก็รู้จักทำงาน ไม่ได้นั่งแบมือขอเงินพ่อแม่ไปวัน ๆ เหมือนใครบางคน”                                                                  

“คุณพูดประชดผมเหรอเฌอรีน”                                                  

“เปล่านี้ค่ะ ฉันก็พูดไปตามเนื้อผ้า”                                              

“พอดีว่าผ้าอย่างผมเกรดเอเสียด้วยสิ แค่วางเอาไว้ใครต่อใครก็แย่งกันซื้อ”                           

“ใครที่คุณพูดถึงคงไม่ใช่ฉันอย่างแน่นอน”                                    

“ผมสู้ไอ้หมอนั่นไม่ได้ตรงไหน” ครานี้ธนภัทรได้เดินเข้าหาหญิงสาว ทว่าเธอกลับเชิดหน้าขึ้น ใช้สายตามองเขาด้วยความเย้ยหยัน ประหนึ่งอยากประกาศสงครามกับเขาให้รู้แพ้รู้ชนะไปเลย เธอเหนื่อยที่จะต้องมานั่งตอบคำถามคนรอบข้างเต็มที                                               

“ฉันมีสามีแล้ว ทางที่ดีคุณเลิกตอแยฉันสักทีเถอะค่ะ”                   

“ผมจะทำให้ไอ้หน้าอ่อนนั่นได้รู้จักคำว่าหายนะ”                          

“ถ้าคุณแตะคนของฉันรับรองว่าเจอดีแน่” หญิงสาวไม่อาจทนเห็นโรมราชันตกอยู่ในอันตรายได้ เธอรู้จักนิสัยของธนภัทรดี เขาเป็นคนประเภทขี้แพ้ชวนตีมาแต่ไหนแต่ไร                                                      

“ก็แค่ผู้ชายจากบาร์โฮสต์มันมีอะไรดี...เอ... หรือว่าลีลามันเด็ดกว่าผม”                               

เพียะ!!! หญิงสาวตบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรงด้วยความรู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้า                                   

“อย่ามาดูถูกฉันอีก เพราะเราไม่เคยมีอะไรกัน ฉันไม่ใช่ผู้หญิงกินไม่เลือก”                          

“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ตลกสิ้นดี” เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นราวกับตั้งใจถากถางหญิงสาว เมื่อเฌอรีนพาผู้ชายจากโฮสต์เข้าบ้าน แต่กลับทำตัวสูงส่งราวกับนางพญา                                                                       

“คุณคงไม่เคยมีความรักสินะ ก็แน่สิ! คนอย่างคุณผู้หญิงคนไหนคงรักไม่ลง”                        

“ระวังตัวเอาไว้ให้ดี ถ้าคุณพลาดเมื่อไหร่ผมจะทำให้คุณได้ลิ้มรสของความเจ็บปวด”             

“ไม่รักคือไม่รัก ยังไงฉันก็ไม่มีทางแต่งงานกับคุณ”                         

“ปฏิเสธผมแบบนี้ รู้ใช่ไหมว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง”                   

“อย่ามาขู่ซะให้ยาก ในเมื่อเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรก”                                     

“ผมก็อยากรู้เหมือนกันถ้าคุณย่ารู้ว่าสามีของหลานสาวสุดที่รักทำงานที่บาร์โฮสต์ อาการของคนแก่จะเป็นยังไงน๊า...”                              

“อย่าคิดทำอะไรบ้า ๆ นะ!” หญิงสาวเริ่มกลืนน้ำตายงคอด้วยความยากลำบาก หลังจากถูกธนภัทรหยิบยกเอาหน้าที่การงานของโรมราชันขึ้นมาขู่                                                                                  

“คืนนี้ไปพบผมที่เดิม ถ้าไม่อยากให้คุณย่ารู้ประวัติความเป็นมาของหลานเขย”                    

“ได้!”                                                                                        

“ดีมากสาวน้อย แล้วเจอกันนะครับเจ้ากระต่ายน้อยของผม”                      

ก่อนเดินออกไปเขายังหันมาแสยะยิ้มร้ายอย่างผู้มีชัย ซึ่งทำให้เฌอรีนถึงกับกำมือแน่นระงับความโกรธ เธอกับโรมราชันยังไม่ได้ทำความคุ้นเคยกัน แต่กลับต้องมาเจอกับปัญหาที่เลี่ยงไม่ได้                               

“เกิดอะไรขึ้น เขาทำอะไรแกหรือเปล่าเฌอ”                                  

“เปล่า” หญิงสาวพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล เพราะหากเขาเล่นไม่ซื่อคงเสียเปรียบธนภัทร จนกลายเป็นจุดอ่อนที่เขาสามารถใช้เป็นข้อต่อรองได้ แต่ถ้าไม่ไปคุณย่าต้องรู้เรื่องที่เธอพยายามเก็บเป็นความลับอย่างแน่นอน                                                                                       

“เอาน้ำเย็น ๆ สักแก้วไหม”                                                         

“ไม่เป็นไร คืนนี้แกไปพบคุณธนภัทรเป็นเพื่อนฉันได้ไหมริน”                      

“ทำไมต้องไป เขาขู่แกเรื่องคุณโรมใช่ไหม”                                    

“อืม... รอให้คุณย่าขึ้นเหนือก่อน ยังไงคืนนี้ฉันต้องไปพบเขาอยู่ดี”  

“โอเค เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน”                                                       

“ขอบใจนะริน”                                                                          

“ไม่เป็นไรหรอกน่าเพื่อนกัน โอนมาแค่สองพันพอ”                                   

“ค่าอะไร”                                                                                 

“ล้อเล่นน่า... แกนี่จริง ๆ เลยนะ ชีวิตตั้งแต่เด็กจนโต ไม่สิอายุจะเข้าเลขสี่แล้ว นอกจากงานมีอะไรที่ทำให้แกยิ้มได้บ้าง”                                  

“ก็แกไง”                                                                                               

“เหรอ... ชิ! แต่ฉันว่าน่าจะเป็นสามีเด็กของแกมากกว่า”                             

“รินลดา!”                                                                                 

เฌอรีนถึงกับยกยิ้มมุมปากออกมา เผยให้เห็นความสดใจบนใบหน้า หลังจากเจอเรื่องเครียดตั้งแต่เช้า แต่พอนึกถึงใบหน้าอันหล่อเหลากลับทำให้หัวใจของหญิงสาวรู้สึกกระชุ่มกระชวยพองโต