Episode 08 : เจ้านายกับลูกน้อง

วันต่อมา...

“สอบเสร็จสักที”

“นั่นสิ ในที่สุดพวกเราก็จบพร้อมกัน”

เสียงของใบหม่อนกับฟองเบียร์พูดขึ้นเสียงดังด้วยความดีใจ ก่อนที่พวกเธอทั้งสองคนจะทิ้งตัวนั่งลงยังโต๊ะหินอ่อนฝั่งตรงข้ามกับฉัน

วันนี้พวกเราพรีเซนต์งานออกมาได้ดีไม่มีที่ติ ชีวิตนักศึกษาในรั่วมหาวิทยาลัยของพวกเราถือว่าจบอย่างสมบูรณ์แบบแล้วไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีก แต่ทำไมฉันถึงได้รู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ฉันรู้สึกเป็นห่วงพี่ตะวันพี่สาวเพียงคนเดียวของฉันต่างหาก

เมื่อเช้าพี่ตะวันกับเฮคเตอร์ไปโรงพยาบาลกันสองคน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเรื่องนี้ก็คงเป็นเรื่องปกติ แต่ทำไมวันนี้ฉันถึงรู้สึกไม่ดีเลยนะที่ปล่อยให้พี่สาวและหลานชายของฉันไปโรงพยาบาลกันสองคน

“ชูใจ”

ตั้งแต่ฉันสอบเสร็จจนกระทั่งตอนนี้เราเดินออกมาจากห้องสอบแล้ว ฉันก็พยายามติดต่อหาพี่ตะวันและพี่ฮันเตอร์หลายต่อหลายสาย แต่ก็ไม่มีใครรับสายของฉันเลยสักคน มันยิ่งทำให้ฉันใจคอไม่ดี เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับพวกเขา

“ชูใจเป็นอะไรรึเปล่า?”

“ชูใจ?”

“ห๊ะ!! อ่อ เรียกเราเหรอ?” ฉันสะดุ้งโหยงขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจทันทีที่มือบางของฟองเบียร์สัมผัสโดนตัวของฉัน ฉันหันไปมองเพื่อนรักทั้งสองคนก่อนที่จะเอ่ยถามเธอออกไปด้วยความตกใจ

“เป็นอะไรรึเปล่า? พวกเราเรียกเธอตั้งหลายรอบแล้ว…” ฟองเบียร์เอ่ยถามฉันออกมาด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับค่อยๆ ขยับเข้ามานั่งลงข้างๆ ฉัน

“นั่นสิ เราเห็นชูใจทำหน้าเครียดแบบนี้มาตั้งแต่ในห้องสอบแล้วนะ”

“อ่อ...เราติดต่อพี่ตะวันไม่ได้น่ะก็เลยเป็นห่วง”

“พี่ตะวันไม่ได้อยู่ที่คาเฟ่เหรอ?”

“วันนี้พี่ตะวันพาเฮคเตอร์ไปโรงพยาบาล” ฉันตอบคำถามของเพื่อนรักกลับไปก่อนจะก้มมองโทรศัพท์ของตัวเองอีกครั้งอย่างกำลังใช้ความคิด

‘เขาจะรู้ไหมนะ?’ ฉันถามตัวเองอยู่ภายในใจก่อนจะตัดสินใจโทรหาใครบางคนในทันที

“คุณสกาย!! ชูใจนะคะ คุณติดต่อพี่ฮันเตอร์ได้ไหมคะ?” ฉันเอ่ยถามปลายสายออกไปอย่างร้อนใจทันทีที่เขารับสาย

(ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?) เขาไม่ตอบคำถามของฉันแต่กลับเป็นฝ่ายเอ่ยถามฉันขึ้นมาแทน

“ตอนนี้ฉันอยู่ที่มหาลัยค่ะ”

(รออยู่ที่นั่นเดี๋ยวฉันไปรับ)

“คะ? อะ อ่อค่ะ” ฉันตอบรับคำของเขาไปอย่างงงๆ ก่อนที่จะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะตรงหน้าอีกครั้ง ฉันเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเพื่อนรักของฉันทั้งสองคนอีกครั้ง ก่อนจะเห็นว่าพวกเธอจ้องมองมาที่ฉันอยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

“อะไรเหรอ?” ฉันเอ่ยถามพวกเธอออกไปอย่างไม่เข้าใจ

“ใครเหรอ?” ใบหม่อนเอ่ยถามขึ้นก่อนจะนั่งเท้าคาง พร้อมกับมองมาที่ฉันอย่างมีเลศนัย

“ทำไมชูใจต้องยิ้มตอนคุยกับเขาด้วยนะ?” ฟองเบียร์เอ่ยถามขึ้นมาอีกคน พร้อมกับจ้องเขม็งมาที่ฉันอย่างต้องการจะจับพิรุธจากปฏิกิริยาของฉัน

“ยะ ยิ้มอะไรกัน? ปะ ป่าวยิ้มสักหน่อย...” ฉันเอ่ยบอกกับเพื่อนรักเสียงสั่นก่อนจะหันหน้าหนีพวกเธอไปอีกทาง

“หืม...? / ยังไงคะเนี่ย?”

“เรื่องมันยาวน่ะ”

“ไม่เป็นไรพวกเรามีเวลาฟังเรื่องของชูใจอยู่แล้ว”

“เขาเป็นเพื่อนของพี่ฮันเตอร์..” ฉันไม่รู้จะอธิบายให้เพื่อนรักของฉันฟังอย่างไรดี พวกเธอถึงจะเข้าใจความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของครอบครัวฉัน

“พี่ฮันเตอร์คือพ่อของเฮคเตอร์น่ะ”

“อ่อ/...”

“และอีกอย่างอาทิตย์หน้าชูใจจะเข้าไปเริ่มงานที่บริษัทของเขาด้วย”

“ก็เลยมีเบอร์ติดต่อกันอย่างนั้นเหรอ?” ใบหม่อนเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับส่งยิ้มทะเล้นมาให้ฉัน

“แค่เจ้านายกับลูกน้องน่ะ” ฉันเอ่ยบอกกับพวกเธอออกไปตามความจริง ถึงฉันจะไม่ได้ทำงานกับเขาโดยตรง แต่ยังไงฉันก็ต้องรับเงินเดือนจากบริษัทของเขาจะบอกว่าเขาเป็นเจ้านายของฉันก็คงไม่ผิดอะไร

“ก็ใช่ไง...มันไม่มีอะไรหรอกน่า” ฉันบอกกับเพื่อนออกไปตามตรง ก่อนที่พวกเราจะหันไปมองตามเสียงของรถหรูที่ดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ

~~บรื๊นนนนนนนน บรื๊นนนนนนนน~~

รถซูปเปอร์คาร์ราคาหลายสิบล้านจอดลงยังริมฟุตบาทใกล้กับที่ฉันและเพื่อนนั่งอยู่ ก่อนที่เจ้าของรถหรูจะเดินลงมาด้วยท่วงทาที่สง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรบรรจงสรรค์สร้าง ทำให้สาวน้อยสาวใหญ่ที่อยู่บริเวณนั้นหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว

“หล่อจัง” เสียงของฟองเบียร์พึมพำขึ้นมาอย่างลืมตัว...

“นั่นสิ...โคตรหล่อ”

“คะ คุณสกาย!!” ฉันเอ่ยเรียกร่างสูงที่มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของฉันอย่างอึ้งๆ ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาอย่างเกร็งๆ

“อะ เอ่อ นี่คุณสกายเจ้านายของชูใจ”

“คุณสกายคะ นี่เบียร์กับหม่อนเพื่อนรักของฉันค่ะ”

“สวัสดีค่ะ / สวัสดีค่ะ” ใบหม่อนกับฟองเบียร์ยกมือขึ้นไหว้ร่างสูงตรงหน้าอย่างงงๆ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” พี่สกายรับไหว้เพื่อนของฉันก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้กับพวกเธออย่างเป็นมิตร

“ไปกันเถอะ?”

“คะ? อะ อ่อค่ะ” ฉันตอบร่างสูงตรงหน้ากลับไปก่อนที่เขาจะดึงกระเป๋าผ้าของฉันไปถือเอาไว้ ร่างสูงสง่าเดินนำฉันไปยังรถหรูของเขาก่อนที่ชายหนุ่มจะเปิดประตูรถฝั่งด้านข้างคนขับให้กับฉัน โดยที่เขาไม่ได้สนใจสายตาของใครเลยแม้แต่น้อย

“เราไปก่อนนะ” ฉันเอ่ยบอกกับเพื่อนรักก่อนจะรีบเดินไปหาเขา

“นี่หม่อน...มีเจ้านายที่ไหนขับรถหรูมารับมาส่งเด็กฝึกงานด้วยเหรอ?”

“นั่นสิ”

โรงพยาบาล

“เรามาโรงพยาบาลกันทำไมเหรอคะ?” ฉันเอ่ยถามร่างสูงที่กำลังเลี้ยวรถหรูเข้ามาจอดยังลานจอดรถของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกโพรงขึ้นมาทันทีที่นึกอะไรขึ้นมาได้

“หรือว่าพี่ตะวันกับเฮค...”

“ตะวันกับเฮคเตอร์ไม่ได้เป็นอะไรหรอก”

“แล้ว…?”

“เข้าไปสิเดี๋ยวเธอก็รู้เอง”

“ค่ะ” ฉันทำตามที่ชายหนุ่มบอกอย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินเข้าไปภายในโรงพยาบาลด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

‘ถ้าพี่ตะวันกับเฮคเตอร์ไม่ได้เป็นอะไรแล้วทำไมต้องมาที่โรงพยาบาลด้วยล่ะ’ คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของฉัน แต่ฉันก็เลือกที่จะไม่ถามเขาออกไป

“พี่ตะวัน!!!” ฉันร้องเรียกพี่สาวออกมาทันทีที่เห็นหน้าเธอ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปกอดพี่ตะวันและเฮคเตอร์เอาไว้ด้วยความดีใจ ก่อนที่พี่สกายจะเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของฉัน

“เป็นยังไงบ้างจ๊ะ? เจ็บตรงไหนรึเปล่าจ๊ะ?” ฉันเอ่ยถามพี่สาวและหลานชายออกมาด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับสำรวจร่างกายของทั้งสองคนไปด้วย

“เฮคไม่เป็นไรกัฟ แต่คูณพ่อเลือดไหล...” เฮคเตอร์เป็นคนตอบคำถามของฉันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง จากเด็กชายที่เคยสดใสร่าเริงตอนนี้กลับดูเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด

“พี่ฮันเตอร์เป็นอะไรคะ?”

“โดยยิงน่ะ...”

“คูณลุงเพิร์ชบอกว่าคูณพ่อไม่เป็นอะไรแล้วกัฟ...”

“ครับ...คนเก่งของน้า” ฉันลูบลงที่หัวของหลานชายเบาๆ อย่างทะนุถนอม

“พี่กับเฮคไม่ได้เจ็บตรงไหนเลย แล้วนี่ชูใจมาที่นี่ได้ยังไง...” พี่ตะวันเอ่ยถามฉันออกมาด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังของฉันอย่างมีเลศนัย

“ชูใจสอบเสร็จแล้วโทรหาใครก็ไม่มีใครรับ...”

“แต่พี่สกายรับอย่างนั้นสินะ...?” พี่ตะวันเอ่ยถามฉันอย่างรู้ทัน

“ชะ ใช่จ้ะ...”

“ยังไงกันครับเนี่ยคู่นี้” พี่เพิร์ชพึมพำออกมาพร้อมกับมองฉันกับพี่สกายสลับกันอย่างจ้องจะจับผิด

“ไม่มีอะไรค่ะ เดี๋ยวชูใจต้องเข้าไปฝึกงานที่บริษัทของคุณสกาย เราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องค่ะ” ฉันรีบอธิบายให้ทุกคนที่ยืนอยู่บริเวณนั้นฟังในทันทีเพื่อไม่ให้ทุกคนเข้าใจฉันและพี่สกายผิดไปมากกว่านี้

ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงตรงหน้า ก่อนจะเห็นว่าพี่เพิร์ชกำลังยกยิ้มหยอกล้อกับพี่สกายเพื่อนรักของเขาอยู่ ฉันจึงรีบก้มหน้าลงทันทีด้วยความเขินอาย

“อ่อ เหรอครับ” พี่เพิร์ชเอ่ยขึ้นอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองพึ่งได้ยิน

“น้าชูใจเป็นแฟนกับคูณลุงสกายเหมือนกับคูณพ่อคูณแม่ของเฮคไม่ใช่เหรอครับ” เฮคเตอร์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองมายังฉันและพี่สกายด้วยแววตาที่ใสซื่อตามประสาของเด็กน้อย

“มะ ไม่ใช่ค่ะ / ถูกต้องแล้วครับ”

“ยังไงกันคะเนี่ย? พูดไม่ตรงกันแบบนี้เฮคเตอร์งงนะคะ” พี่ตะวันแกล้งหยอกฉันด้วยอีกคน ก่อนจะส่งยิ้มหวานมาให้กับฉันอย่างเอ็นดู

“นั่นสิครับเฮคงงไปหมดแล้ว” เฮคเตอร์พึมพำออกมาพร้อมกับเกาหัวของตัวเองเบาๆ

“อะ เอ่อ ใครสอนมาครับเนี่ย...รู้จักด้วยเหรอว่าแฟนคืออะไร?” พี่สกายเองก็มีอาการไม่ต่างจากฉัน เขาเดินเข้ามาถามเด็กชายตรงหน้าพร้อมกับอุ้มหลานชายขึ้นแนบอก

“คูณพ่อบอกมาครับ แฟนคือคนที่รักกันเหมือนกับที่คูณพ่อและคูณแม่รักกันไงครับ” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายทำให้ทุกคนที่อยู่โดยรอบยกยิ้มออกมาให้กับความน่ารักน่าเอ็นดูของเขา

“หลานชายลุงนี่ฉลาดเหมือนกับลุงเลยนะครับ”

“หึหึ”

“เพื่อนเพิร์ชขำอะไรครับ?” เพราะมีหลานชายอยู่กับพวกเขาด้วย พี่สกายจึงหลีกเลี่ยงที่จะใช้คำพูดที่ไม่สุภาพต่อหน้าหลาน

“ป่าวครับ...ผมไม่กล้าขำเพื่อนสกายหรอกครับ”

“ยังไงกันแน่เนี่ย?” พี่ตะวันมองชายหนุ่มตรงหน้าที่อุ้มลูกของเธออยู่ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับกระซิบถามฉันเบาๆ

“แค่เจ้านายกับลูกน้องจ้ะพี่ตะวัน”

“จ้า...แค่นั้นก็แค่นั้นจ้ะ”